"အဲရင်၊ သွားကြရအောင်။"
ယာဂိုက အခြားသူတွေထက် သိသိသာသာကို ကြီးမားနေတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကြီးကို လွယ်ရင်း အဲရင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ အာမင်နဲ့ မိကာဆာတို့ကလည်း သူတို့အိတ်တွေကိုယ်စီနဲ့ ယာဂို့ဘေးမှာ ရပ်နေကြတယ်။
"လာပြီ လာပြီ။" အဲရင် အမြန်ပြေးထွက်လာတယ်။ ပျော်ပွဲစားထွက်မှာဖြစ်တဲ့အတွက် တပ်ဖွဲ့ဝတ်စုံတွေ ဝတ်စရာမလိုပါဘူး။
သူတို့လေးယောက် ဆုံပြီးနောက်မှာတော့ စတင်ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ကြတယ်။ ကာလာနဲ့ လူစီယာတို့က "အဲရင်၊ မိကာဆာကို ဂရုစိုက်နော်" ဆိုပြီး အနောက်ကနေ လှမ်းမှာနေကြတယ်။
အဲရင် - "သိပါတယ် အမေရာ၊ အမေကလည်း အရမ်း ပွစိပွစိလုပ်တာပဲ!"
လမ်းလျှောက်လာရင်းနဲ့ အာမင်တစ်ယောက် တစ်ခုခုကို သည်းခံနေရတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အာမင်လည်း ဆက်ပြီး မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ "ယာဂို၊ မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။ အိမ်က မထွက်လာခင်ကတည်းက ယာဂိုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို အာမင် သတိထားမိနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတွေတောင် ထလာတဲ့အထိပဲ။
ယာဂိုက နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း "အာမင်၊ မင်းဆံပင်တွေ နည်းနည်း ရှည်လာတယ်လို့ မထင်ဘူးလား" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဆံပင်? ဟင်၊ မင်းပြောမှပဲ နည်းနည်းရှည်နေပြီဆိုတာ သတိထားမိတော့တယ်၊ အဲဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ။" အာမင်က ပခုံးလောက်အထိ ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ သူ့ဆံပင်တွေကို ကိုင်ရင်း ပြန်ပြောတယ်။
"ဟီးဟီး၊ ဆံပင်ရှည်ရှည်နဲ့ အာမင်က ခရစ္စတာနဲ့ အရမ်းတူတာပဲ" လို့ ယာဂိုက စလိုက်တယ်။ တကယ်လည်း လူတိုင်းက ပုံမှန်ဆို လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝတ်စုံတွေပဲ ဝတ်ထားကြတော့ သိပ်သတိမထားမိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုလို သာမန်အဝတ်အစားတွေနဲ့ကျတော့မှ "ဝိုး... အာမင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နူးညံ့ပြီး လှပနေရတာလဲ" ဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားစေတယ်။
ခရစ္စတာက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတော့ အမှတ် (၁၀၄) လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကြားမှာ သူမက ကောင်လေးတော်တော်များများရဲ့ အိပ်မက်နတ်သမီးလေးပဲ ဖြစ်တယ်။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာလေးရယ်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ စရိုက်လေးရယ်ကြောင့် ယောကျ်ားလေးတွေတင်မကဘူး၊ မိန်းကလေးတချို့တောင် သူမကို မလွန်ဆန်နိုင်ကြဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ အတိအကျပြောရရင် တစ်နေ့လုံး ခရစ္စတာ့နား ကပ်နေတတ်တဲ့ ယူမီရ်ကို ပြောတာပါ။
လောလောဆယ်မှာတော့ ယာဂိုနဲ့ ယူမီရ်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်မရဖြစ်နေကြတယ်။ တစ်ယောက်က အခြားတစ်ယောက်ကို ခရစ္စတာရဲ့ အလှအပကို မက်မောနေတဲ့ လူဆိုးလို့ မြင်နေပြီး၊ ကျန်တစ်ယောက်ကလည်း ဟိုတစ်ယောက်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြိုက်တွေရှိနေတဲ့ ဂြိုဟ်ကောင်လို့ ထင်နေကြတာကိုး။
အာမင်ကတော့ ကြောင်တောင်တောင်လေး ဖြစ်သွားပြီး "ဟင်? ဘာသဘောလဲ။ မင်းတို့ ငါ့ကို လှောင်နေကြတာလား" လို့ မေးတယ်။
ယာဂို - "မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ချီးကျူးနေတာပါ။"
အာမင် - "ဒါပေမဲ့ ငါက ယောကျ်ားလေးလေ! အဲရင်၊ မင်းကကော ဘာရယ်နေတာလဲ!"
အဲရင် - "ဟမ်? ငါ.. ငါ မရယ်ပါဘူး၊ ယာဂိုပြောတာ နည်းနည်းတော့ ဟုတ်နေသလိုပဲမို့လို့ပါ။"
အာမင် - "မင်းတို့တွေ အရမ်းလွန်တယ်ကွာ! မိကာဆာ၊ သူတို့ကို ကြည့်ပါဦး။"
မိကာဆာက တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ပဲ "တကယ်တော့ အာမင်က ရုပ်လေးတင် မိန်းကလေးနဲ့ တူတာမဟုတ်ဘူး၊ စရိုက်ကလည်း တော်တော်လေး ဆင်တယ်" လို့ အေးအေးဆေးဆေး ဝင်ပြောလိုက်တယ်။
အာမင် - "...ငါ့ကို မတားကြနဲ့၊ ကိုနီ့လို ဆံပင်ပုံစံမျိုး သွားညှပ်ပစ်တော့မယ်! ဝါးးး။"
---
အာမင်ရဲ့ ဒဏ်ရာရသွားတဲ့ စိတ်နှလုံးလေးကို ပြန်ချော့မော့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့အဖွဲ့ ဈေးထဲကို ရောက်လာကြတယ်။ ဈေးကို ဖြတ်သွားပြီးရင် သစ်တောဆီကို မကြာခင် ရောက်တော့မှာပါ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့က တောအုပ်ထဲမှာ ပျော်ပွဲစားထွက်ကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဟိုလူက... အန်နီများလား" လို့ အဲရင်က ရုတ်တရက် လှမ်းပြောလိုက်ရင်း ဈေးရဲ့ အစွန်နားက အထီးကျန်နေတဲ့ လူရိပ်လေးတစ်ခုဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
ယာဂို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ခေါင်းစွပ်အောက်ကနေ ရွှေဝါရောင် ဆံပင်အချို့ တွဲကျနေတယ်။ ယာဂို့ရဲ့ ထက်မြက်လှတဲ့ အမြင်အာရုံနဲ့ ခေါင်းစွပ်အောက်က မျက်နှာကို သေချာမြင်လိုက်ရတယ်၊ တကယ်ပဲ အန်နီ ဖြစ်နေပါတယ်။
အန်နီက မြေကြီးပေါ်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး ညာဘက်လက်နဲ့ ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးနေတယ်။ အဲဒီကြောင်လေးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်းတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။
အဲရင် - "အန်နီ? အဲဒီ ခပ်အေးအေး ကောင်မလေးက... ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရတာ သိပ်လွယ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူးနော်။"
အာမင် - "အင်း၊ ပုံမှန်ဆို ယာဂိုတစ်ယောက်ပဲ သူနဲ့ စကားနည်းနည်း ပိုပြောဖြစ်ကြတာ။ ဟူး... ယာဂိုကော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။"
ယာဂိုကတော့ အန်နီရှိရာဆီကို အလိုအလျောက် လျှောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်တယ်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ အန်နီ့ရဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ပုံစံကို မြင်ရတိုင်း ယာဂို့ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် နာကျင်သွားရတတ်တယ်။
အန်နီက ကြောင်ပေါက်လေးကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ပေးနေတယ်။ ဒီလူသားဆီက ပေါင်မုန့်လေးစားရဖို့အတွက် ကြောင်လေးကလည်း တော်တော်လေး အလိုက်သိစွာနဲ့ မြေကြီးပေါ် လှဲချပေးထားပြီး သူမကို အပွတ်ခံနေတယ်။ အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိပုံရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အန်နီ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် လွင့်မျောနေတယ်။ ယာဂိုသာ မြင်လိုက်ရင် သူမ ငေးမောနေတယ်ဆိုတာကို သိမှာပါ။ တကယ်တော့ အန်နီက မနေ့က ရှီးနားတံတိုင်းထဲကို ခိုးဝင်ခဲ့ပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဘာမှမထူးခြားခဲ့ပါဘူး။ မာလေးရဲ့ မစ်ရှင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ဘာသဲလွန်စမှ မရခဲ့ဘူးလေ။
'နောက်ကျရင် ငါ စစ်ရဲတပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်လိုက်ရင်၊ တံတိုင်းထဲက ဘုရင်နဲ့ အဆက်အသွယ်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလာနိုင်တယ်မလား...'
"ဝတုတ်နေတဲ့ ကြောင်လေးပဲ။ အသားက ဘယ်လိုအရသာရှိမလဲ မသိဘူးနော်" ဆိုတဲ့ စိမ်းသက်သက် အသံကြောင့် အန်နီရော ကြောင်လေးပါ လန့်သွားကြတယ်။ တကယ်ကို မုန်းစရာကောင်းတာပဲ! ဒီလူသားတွေက သူ့အသားကိုများ တပ်မက်နေကြတယ်လို့။ တော်သေးတာပေါ့၊ ဒီကြောင်လေးက လျင်လို့!
ကြောင်ပေါက်လေးက ချက်ချင်းပဲ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားပါတော့တယ်။
အန်နီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီအသံက အရမ်းကို ရင်းနှီးနေတာလေ။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ နောက်ပြောင်ချင်တဲ့ အပြုံးကြီးနဲ့ ယာဂို ဖြစ်နေပါတယ်။ အန်နီ့ရဲ့ တွန့်ချိုးနေတဲ့ မျက်မှောင်ကလည်း မသိမသာ ပြေလျော့သွားခဲ့တယ်။
ယာဂို - "ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။"
"ဘာမှမလုပ်ပါဘူး၊ ဒီတိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာ" လို့ အန်နီက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ဖြေတယ်။
ယာဂို - "ဒီနေ့လယ်ပိုင်း အခြားလုပ်စရာ ကိစ္စရှိသေးလား။"
အန်နီ ခဏစဉ်းစားလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ လက်ရှိ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာနဲ့ စွမ်းရည်တွေအရ လတ်တလောမှာ သတင်းအများကြီး စုံစမ်းလို့မရနိုင်သလို၊ ဘုရင့်နန်းတော်ထဲကိုလည်း ဇွတ်အတင်း ဝင်သွားလို့ မရဘူးလေ။ ဒါကြောင့် အန်နီ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။
"ဒါဆို အတော်ပဲပေါ့။ လာ၊ အတူတူ ပျော်ပွဲစား သွားကြရအောင်။" ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ယာဂိုက အန်နီ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ငြင်းဆန်ခွင့်မပေးတဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါ်သွားပါတော့တယ်။ ယာဂိုကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိလိုက်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုက အရင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့ဖူးသလိုမျိုး ချောမွေ့နေခဲ့တယ်။
အန်နီကတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေး နောက်ကနေ လိုက်သွားရုံကလွဲပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် တောင်နောက်ဘက်မှာတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲလေ။ အန်နီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်၊ 'ငါ ဘာလို့ မငြင်းလိုက်တာလဲ။ သူ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်သွားတာ ပိုမကောင်းဘူးလား။ သူက ဘဝသစ်တစ်ခုနဲ့ ရှင်သန်နိုင်ပေမဲ့ သူမကတော့... နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲလေ။'
သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ အော်ဟစ်နေပေမဲ့လည်း ယာဂို့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမ ထားမသွားရက်ခဲ့ဘူး၊ တကယ်ကို ထားမသွားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
'ယာဂို၊ ငါသာ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်အဖြစ် ရွေးချယ်မခံခဲ့ရဘဲ နင့်ဆီမှာလည်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ၊' ယာဂို့ရဲ့ ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း အန်နီက ဆွေးမြေ့စွာ တွေးလိုက်မိတယ်။
---
အန်နီကို ယာဂို ဆွဲခေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ အာမင်နဲ့ အဲရင်တို့ အံ့သြသွားကြတယ်။ မိကာဆာ တစ်ယောက်ပဲ အနည်းငယ် စိတ်အိုက်သွားခဲ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲရင်က အန်နီ့ကို အကြိမ်နည်းနည်းလောက် ပိုကြည့်လိုက်မိလို့ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့သုံးယောက်လုံးက အန်နီ ရောက်လာတဲ့အပေါ် ကြိုဆိုကြောင်း ပြသခဲ့ကြပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က လက်တွဲဖော် ရဲဘော်ရဲဘက်တွေပဲလေ။
သစ်တောအစပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ယာဂိုက မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ က အစောင့်တွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ ဒီနေ့ တာဝန်ကျနေတာက ဟိုနေ့က တင်းတိပ်တွေနဲ့ အစောင့်ဖြစ်နေတယ်။ အစောင့်ကလည်း ယာဂို့ကို မှတ်မိနေပြီး တောထဲ အရမ်းမဝင်ကြဖို့၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ရှိနိုင်တယ်လို့ သတိပေးလိုက်တယ်။
သူ သတိပေးစရာတောင် မလိုပါဘူး။ မုဆိုးတွေကလွဲရင် ဘယ်သူက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တောနက်ထဲကို သွားမှာတဲ့လဲ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီနေ့က ယာဂိုကတော့ ချွင်းချက်ပါပဲ၊ တိုက်တန်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ဖို့ သက်သက်အတွက် ဝင်သွားခဲ့တာကိုး။
သစ်တောအစပ်ကို ရောက်တော့ လွင်ပြင်လေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ပျော်ပွဲစား စထွက်ကြတယ်။ ဒီလို နွေးထွေးတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးမှာ အန်နီက နည်းနည်း တောင့်တင်းနေသလိုပဲ။ အဲရင့်အပေါ်ထားတဲ့ မိကာဆာရဲ့ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်မှုတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အာမင်ရဲ့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း နှုတ်ဆက်မှုတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရာအားလုံးက အန်နီ့ကို သူစိမ်းဆန်သလို ခံစားရစေတယ်။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတတ်တဲ့ ယာဂို့ကို ကြည့်နေရမှသာလျှင် အန်နီ့အတွက် လက်တွေ့ဘဝကို အနည်းငယ် ခံစားမိစေတယ်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကောင်းကင်ကြီး စတင် မှောင်မိုက်လာတယ်။ အန်နီက ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း နေဝင်ဆည်းဆာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့တယ်။
"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။" ယာဂိုက သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ အန်နီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ စကားတော့ မပြောဘူး။ ယာဂိုက "အန်နီ၊ အမြဲတမ်းကြီး ဒီလောက် အေးစက်စက် နေမနေပါနဲ့ကွာ။ ဒီလိုမျိုး ဆက်လုပ်နေရင် မင်းအတွက် ငါ့လို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"သူငယ်ချင်း?" လို့ အန်နီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။ ယာဂိုကတော့ သူ့ဘာသာ ဆက်ပြောနေတယ်၊ "မင်း ယုံဖို့ ခက်ကောင်း ခက်နိုင်ပေမဲ့ ငါ မင်းကို မြင်ရတိုင်း အရမ်းကို ရင်းနှီးနေတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရတယ်၊ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိနေခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့အတိုင်းပဲ။ အဲ.. အဲဒီလိုမျိုး သဘောနဲ့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက မင်းကို ပိုပြီး ပြုံးသင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ အန်နီရာ၊ အမြဲတမ်းကြီး အရမ်း တည်မနေပါနဲ့..."
ယာဂိုက ပွစိပွစိလုပ်တတ်တဲ့ အမေတစ်ယောက်လို တတွတ်တွတ် ပြောနေခဲ့တယ်။ အန်နီက သူမရဲ့ ခေါင်းစွပ်ကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ဒီရင်းနှီးနေတဲ့ စကားလုံးတွေကို နားထောင်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိတယ်။
ရုတ်တရက် အန်နီ့ရဲ့ ခေါင်းစွပ်က အကြမ်းပတမ်း ဆွဲချခံလိုက်ရပြီး သူမရဲ့ ဆံထုံးလေးပါ ပြေကျသွားကာ ရွှေဝါရောင် ဆံပင်တွေ နေရာအနှံ့ ဖရိုဖရဲ ကျဆင်းသွားစေတယ်။
"အေးတောင် မအေးဘဲနဲ့ ဘာလို့ ခေါင်းစွပ်ကြီး စွပ်ထားရတာလဲ။ အာ..." ယာဂို စကားတောင် မဆုံးလိုက်ဘဲ အေးခဲသွားတယ်။ အန်နီ့ရဲ့ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေတဲ့ ဆံနွယ်တွေနဲ့ ရှက်ရမ်းရမ်းနေတဲ့ ဒေါသရိပ်လေး စွန်းထင်းနေတဲ့ အပြာရောင် မျက်ဝန်းတွေက ယာဂို့ကို ခဏတဖြုတ် ညှို့ယူဖမ်းစားသွားခဲ့တယ်။
'ငါ့အပြစ်ပါ၊ ငါ့အပြစ်ပါ။ ယာဂို၊ မင်းက မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုများ သွားကြည့်နေရတာလဲ။'ယာဂို အသိပြန်ဝင်လာပြီး စိတ်ထဲကနေ အမြန် တောင်းပန်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖြူဖွေးနုဖတ်နေတဲ့ လက်သီးတစ်ခုက ယာဂို့ရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီကို မလွန်ဆန်နိုင်တဲ့ အားတစ်ခုနဲ့ ဝင်ဆောင့်လာပါတော့တယ်။