အခန်း (၁၈) - တောအုပ်ထဲတွင်

ဒေါက်၊ ဒေါက် — ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ကိုင်းများကို ဖိနပ်ဖြင့် နင်းချိုးလိုက်သံက တောအုပ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများစွာကို လန့်ဖျပ်သွားစေသည်။

ယာဂိုသည် သူ၏ တပ်သားသစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ယနေ့က အနားယူရသည့်နေ့ဖြစ်ပြီး ရှားရှားပါးပါး ရသည့် ရုံးပိတ်ရက်လည်း ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ ယာဂိုတွင် အခြားဝတ်စရာ အဝတ်အစားမရှိ၍တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤဝတ်စုံကို ဝတ်ထားခြင်းက သူ့အတွက် ပြဿနာတော်တော်များများကို ကင်းဝေးစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ယခု ယာဂိုရောက်နေသည့် တောအုပ်သည် လူဦးရေပြဿနာများကြောင့် လူတိုင်းအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းမရှိတော့ဘဲ မုဆိုးအချို့နှင့် စစ်သည်များအတွက်သာ ဝင်ခွင့်ပြုထားသည်။

သို့သော် ၎င်းက အပေါ်ယံမျှသာ တင်းကျပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တောအုပ်ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များက သင်ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ပိုက်ဆံပေးလျှင် မည်သူမဆို ဖြတ်သန်းခွင့်ရသည်။ သို့တိုင် ယာဂို၏ တပ်သားသစ်ဟူသော အဆင့်အတန်းကြောင့် သူတို့ အနည်းငယ်တော့ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ ဒီတပ်သားသစ်လေးတွေက အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုအဆင့်တွေအထိ ရောက်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် သူတို့က ပြဿနာရှာဖို့ မစဉ်းစားကြပေ။

သူတို့က ယာဂိုကို အကြမ်းဖျင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ယာဂိုတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုရှိနေပြီး အတွေ့အကြုံရင့် မုဆိုးကြီးများပင် အလွယ်တကူ ခြေမချရဲသည့် တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းများဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မိုးထိမတတ် မြင့်မားနေသော သစ်ပင်ကြီးများက ကောင်းကင်ဆီသို့ ထိုးထွက်နေသည်။ ယာဂိုသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ အာရုံခံလိုက်ပြီး အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သေချာအောင် အတည်ပြုလိုက်သည်။

သူက အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ ကျောပိုးအိတ်ကို ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်ကာ အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်ရင်း ခပ်ကျယ်ကျယ် မြေကွက်လပ်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ယာဂို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို စလိုက်ကြရအောင်!"

သူစကားပြောလိုက်သည်နှင့် ယာဂို၏ ညာဘက်လက်မှ လက်သည်းများသည် ရုတ်တရက် ရှည်ထွက်လာပြီး နေရောင်အောက်တွင် သတ္တုရောင်လို တောက်ပနေသည်။

ထို့နောက် ယာဂိုသည် သူ၏ညာဘက်လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်သည်။ လက်သည်းလေးခုက သူ၏လက်ဖဝါးကို အလွယ်တကူ ဖောက်ဝင်သွားသည်။ သွေးများ စီးကျလာသော်လည်း ယာဂို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲမသွားပေ။ ရှဲ... ရှဲ — သူ၏ လက်ဖဝါးရှိ ဒဏ်ရာထဲမှ အဝါရောင် လျှပ်စီးကြောင်းလေးများ တဖျပ်ဖျပ် လက်လာပြီး အခိုးအငွေ့များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် ယာဂို၏ မျက်လုံးများက သွေးလိုနီရဲသွားသည်။ ပြင်းထန်သော အဝါရောင် လျှပ်စီးကြောင်းများက သူ့ကို ရစ်ပတ်လွှမ်းခြုံသွားပြီး ကြမ်းတမ်းသော ရိုက်ခတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အနီးအနားရှိ သစ်ပင်ကြီးအချို့မှာ ဤသောင်းကျန်းနေသော စွမ်းအားကြောင့် ကျိုးကျသွားခဲ့သည်။

လျှပ်စီးကြောင်းများကြားတွင် အရိုးဖြူများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သွေးကြောနီများနှင့် ကြွက်သားများက ချက်ချင်းဆိုသလို ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး အရိုးဖြူများကို ရစ်ပတ်သွားကာ အသားစများဆီမှ ဖြူဖွေးသော အခိုးအငွေ့များ ဆက်တိုက် လိမ့်တက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရင်ဘတ်၊ လက်မောင်းများ၊ ခြေထောက်များနှင့် ထို့နောက်တွင် ခေါင်းပိုင်း ဖြစ်သည်။ ဆံပင်အမည်းရောင်များကြားမှ နီရဲနေသော အကြည့်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချွန်ထက်သော သွားများ အပြည့်ရှိသည့် ပါးစပ်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။ တစ်ဆယ့်ငါးမီတာ မြင့်မားသော တိုက်တန်တစ်ကောင် လေဟာပြင်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ "ဝုန်း!!" တိုက်တန်ကြီးက နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှ သစ်ရွက်ရေတွက်မရအောင် ကြွေကျသွားစေသည်။

ကျစ်လျစ်တောင့်တင်းသော ကြွက်သားများနှင့် ဧရာမကိုယ်ထည်ကြီးကြောင့် မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တိုက်တန်တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။ သို့သော် ထိုတိုက်တန်၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများက သာမန်တိုက်တန်များလို ထိုင်းမှိုင်းပြီး အသက်ကင်းမဲ့မနေခဲ့ပေ။ ၎င်းက ယာဂို ပြောင်းလဲထားသော တိုက်တန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ယာဂိုသည် ရေပူစမ်းတစ်ခုထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ တိုက်တန်၏ မြင်ကွင်းကို သူပါ မျှဝေခံစားနိုင်ပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။ သူကိုယ်တိုင်က လက်ရှိတွင် တိုက်တန်၏ ဇက်ပိုးတွင် ရှိနေကြောင်းကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိခံစားနေရသည်။

တိုက်တန်ယာဂိုက ၎င်း၏လက်များကို မြှောက်လိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါ ပိုပြီး ချောမွေ့နေတယ်ဆိုတာကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလို့ရတယ်!" တိုက်တန်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ယာဂိုသည် ကိုယ်ဟန်အနေအထား အချို့ကို လုပ်ပြလိုက်သည် - မြင်းစီးဟန်၊ လက်သီးဆွဲထိုးဟန်၊ ခြေလှမ်းကျဲကြီးလှမ်း၍ အကြောလျှော့ဟန် တို့ဖြစ်သည်။ အမည်မသိ စိတ်ကူးတစ်ခု၏ တွန်းအားကြောင့် ယာဂိုသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ပုံရိပ်များကို အခြေခံကာ ရှက်စရာကောင်းသည့် ကိုယ်ဟန်တစ်ခုကိုပင် လုပ်ပြလိုက်သေးသည်။ တိုက်တန်က လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းပေါ်တင်ကာ တကယ်ကြီး အသည်းပုံလေး လုပ်ပြလိုက်သည်???

အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ၎င်းကို မြင်သွားခဲ့လျှင် လူအများကြီးကို တော်တော်လေး အံ့အားသင့်သွားစေမည်မှာ သေချာသည်။

ယာဂိုသည် ထပ်၍ ခုန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီး မြေကြီးပေါ် ကျလာတိုင်း ကမ္ဘာမြေကြီးက တုန်ခါသွားသည်။ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်လောက် ဝိုင်းဖက်မှ မိနိုင်မည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို သူက လက်သီးဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ ပိုသေးသော သစ်ပင်များအတွက်မူ ယာဂိုက ခြေတစ်ချက်ကန်ရုံဖြင့် သစ်ပင်အတော်များများကို ကျိုးကျသွားစေနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်ပြန့်သော သစ်တောဧရိယာကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီးနောက် တိုက်တန်ယာဂိုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူ၏ ဇက်ပိုးနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခုက လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်နေသည်။

ဗြစ်... ဆိုသော အသံနှင့်အတူ တိုက်တန်၏ ဇက်ပိုးက ပွင့်ထွက်လာပြီး ယာဂို၏ ပုံရိပ်က ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယာဂို အပြင်ထွက်လာချိန်တွင် သူ၏ အသွင်အပြင်က အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ကြွက်သားမျှင် အချို့က ရစ်ပတ်တွယ်ကပ်နေဆဲဖြစ်ကာ မျက်လုံးအောက်တွင်လည်း အမာရွတ်လို အရာအချို့ ရှိနေသည်။ ယင်းတို့က ယာဂို ပြောင်းလဲပြီးနောက် တိုက်တန်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် နေရာများ ဖြစ်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ တိုက်တန်သွေးများနှင့် ရွံရှာဖွယ် အချွဲများ ပေကျံနေသော်လည်း ၎င်းတို့က မကြာမီ အငွေ့ပျံသွားမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် တိုက်တန်တစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ထူးဆန်းစွာပင် အခိုးအငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ ယာဂို၏ တိုက်တန်ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ ဧရာမကိုယ်ထည်ကြီးက လျင်မြန်စွာ တွန့်လိမ်ရှုံ့တွသွားပြီး အရိုးများပင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွေးမြည့်လာတော့သည်။

ယာဂိုက မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး အလွန်မောပန်းနေပုံရသည်။ "တိုက်တန်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးတဲ့နောက် နှစ်နာရီတောင် မပြည့်တဲ့ အချိန်လောက်ပဲ ငါ တောင့်ခံထားနိုင်ပုံရတယ်။ တကယ်လို့ တိုက်ခိုက်နေရမယ်ဆိုရင် အချိန်က ဒီထက်ပိုပြီး တိုတောင်းသွားနိုင်တယ်။"

ထိုနေရာတွင် ခဏကြာ လှဲနေပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးများနှင့် အချွဲများ အားလုံး လုံးဝ အငွေ့ပျံသွားသည်။ "အင်း... ရေချိုးရမယ့်အလုပ် တစ်ခုတော့ သက်သာသွားတာပေါ့။" ယာဂိုသည် သူ၏အင်္ကျီကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဝတ်စုံကို ပြန်ဝတ်လိုက်ကာ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကို ယူ၍ စားရင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ယာဂို ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ ထူးချွန်သော အကြားအာရုံဖြင့် မသင်္ကာစရာ အသံအချို့ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ စိတ်ကူးတစ်ခုနှင့်အတူ ယာဂိုသည် ဘယ်ဘက်ရှိ ချုံပုတ်များထဲသို့ ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

ခဏကြာပြီးနောက် မြေကွက်လပ်ဆီသို့ မြင်းလှည်းတစ်စီး ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိလာသဖြင့် တဒုန်းဒုန်းမြည်သံများ နီးကပ်လာသည်။ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာအသွင်အပြင်များ ရှိသည့် အသက်ခပ်ကြီးကြီး မြင်းလှည်းဆရာတစ်ဦးက ခုန်ဆင်းလာသည်။ သူက သူ၏ရှေ့မှ လဲပြိုနေသော သစ်ပင်ကြီးများနှင့် ပျက်စီးနေသော အပျက်အစီးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်ကာ ရပ်နေမိသည်။

"ဂျုခ် ... မြန်မြန်လာစမ်း! ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲဟ?" မြင်းလှည်းအနောက်ဘက်မှ ဆံပင်အနီရောင်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးက စိတ်မရှည်သည့်ပုံစံဖြင့် ဆင်းလာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အဘိုးကြီးရာ။ လုပ်စရာတွေက အများကြီး ရှိသေးတယ်" ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း တိုက်တန်တစ်ကောင် ဖျက်ဆီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် နေရာကို မြင်လိုက်ရပြီး အတူတူပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"ဟေ့ အဘိုးကြီး... ရိုစ်တံတိုင်း ကို တိုက်တန်တွေ ဖောက်ဝင်လာတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား?" ဆံပင်အနီနှင့်လူငယ်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း မေးလိုက်သည်။

မြင်းလှည်းဆရာမှာ ချွေးစေးများ ပြန်လာသည်။ "ဖြစ်နိုင်ချေတော့ မရှိပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက အလုပ်ရှင် စီစဉ်ပေးထားတဲ့ နေရာပဲ။ ဟိုသေနတ်ရှည်တွေရယ်၊ နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာ ရယ်ကို မြန်မြန်မြေမြှုပ်လိုက်ကြရအောင်။ ကျန်တာတွေကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ?"

ချုံပုတ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော ယာဂိုမှာ ရင်ထိတ်သွားသည်။ နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာ ဟုတ်လား?

မြင်းလှည်းဆရာနှင့် ဆံပင်အနီနှင့်လူငယ်တို့သည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဂေါ်ပြားနှစ်လက်ကို ယူကာ အမောတကောဖြင့် တွင်းတစ်ခု စတင်တူးကြသည်။

သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ တူးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အတော်အသင့် ကြီးမားသော တွင်းတစ်တွင်းကို ပြီးစီးသွားသည်။ နှစ်ယောက်လုံး အလွန်မောပန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မြင်းလှည်းဆရာက ချွေးများကို သုတ်ရင်း ဆံပင်အနီနှင့်လူငယ်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်လုပ်၊ သေနတ်ရှည်တွေကို မြှုပ်လိုက်။" သူတို့နှစ်ဦးသည် မြင်းလှည်းနောက်ဘက်သို့ သွားကာ တံခါးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အလျားလိုက် သစ်သားသေတ္တာအချို့ကို ထပ်ထားသည်။ မြင်းလှည်းဆရာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ တစ်ခုခု လိုနေသလို ခံစားနေရတာလဲ?"

အပေါ်ဘက်ဆီမှ ဖိအားမြင့်ဓာတ်ငွေ့များ ပန်းထွက်လာသည့် အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူငယ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? စစ်တပ်ရဲတွေများ လိုက်မီလာတာလား?"

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မြင်းလှည်းဆရာက သူ၏ခါးမှ သေနတ်တိုတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူဆွဲထုတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အေးစက်စက် အလင်းရောင်တစ်ခုက ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "အား!!" သေနတ်နှင့်အတူ သူ၏ လက်တစ်ဖက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားစဉ် မြင်းလှည်းဆရာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဆံပင်အနီနှင့်လူငယ်မှာ ဖြူရော်သွားသည်။ ချွန်ထက်သော ဓားသွားနှစ်လက်က သူ၏ လည်ပင်းကို ထောက်ထားသည်။ "စောင့်ကြပ်ရေးတပ်ဖွဲ့လား?" သူက စောင့်ကြပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ ဝတ်စုံများကို ကိုယ်စီဝတ်ဆင်ထားသော သူ၏ရှေ့မှ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အတော်များများကို တုန်ရီစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"တပ်စုမှူး... ဟိုကောင်လေးပြောတာ အမှန်ပဲ။ ဒီမှာ မှောင်ခိုသမားတွေ တကယ်ရှိနေတာပဲ" မျက်နှာတွင် တင်းတိပ်များရှိသော မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက သစ်သားပြားတစ်ချပ်ကို မတင်လိုက်ပြီး အတန်းလိုက်ရှိနေသော အသစ်စက်စက် သေနတ်ရှည်များကို ပြသရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရင့်ကျက်သည့်ပုံပေါက်သော စောင့်ကြပ်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ တပ်စုမှူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏လေသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ဖုံးဖိမရသော ဝမ်းမြောက်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ "မဆိုးဘူးပဲ။ မှောင်ခိုသမားတွေကို ဖမ်းဆီးဖို့က စစ်တပ်ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ တာဝန်ဖြစ်ပေမယ့် ဒါက ငါတို့ မြို့စောင့်တပ်တွေအတွက်တော့ သေးငယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို ငါတို့ ဟိုကောင်လေးကို တကယ် ကျေးဇူးတင်သင့်တာပေါ့?"

"အေးပေါ့။ နောက်တစ်ခါ သူ့ကိုတွေ့ရင် သူ့ဆီက ပိုက်ဆံမယူနဲ့တော့။ သူ တစ်ခုခု သယ်လာရင်တောင် မသိဟန်ဆောင်ပေးလိုက်။"

"နားလည်ပါပြီ!"

အော်ဟစ်နေဆဲဖြစ်သော မြင်းလှည်းဆရာနှင့် စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော ဆံပင်အနီနှင့်လူငယ်တို့ကို မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များက ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ယာဂို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယာဂိုက သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ခြေရင်းရှိ သစ်သားသေတ္တာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ "ဟီးဟီး... နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာ။"