အခန်း (၁၇) - အသိဉာဏ်ရှိသော တိုက်တန်

အချိန်တွေဟာ မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့မှာ တစ်လကျော် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ဒီတစ်လတာ ကာလအတွင်းမှာ သူတို့တွေဟာ နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာကို အသုံးမပြုရသေးပေမယ့်၊ အမျိုးမျိုးသော ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေး လေ့ကျင့်မှုတွေက တပ်သားသစ်တွေကို အသွင်အပြင်သစ်တစ်ခု ရရှိစေခဲ့တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့တွေဟာ စစ်သားတစ်ယောက်နဲ့ တူလာကြပြီလေ။

တစ်လကြာပြီးနောက် မနက်ခင်းအချိန်မှာတော့ သင်ကြားရမယ့် သမိုင်းသင်ခန်းစာ အများစုက ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ယာဂိုကတော့ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တွေ စုစည်းထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေတဲ့ ဒီသမိုင်းတွေကို နည်းနည်းလေးမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပါဘူး။

ယာဂိုက မေးထောက်ထားပြီး၊ မှတ်စုစာအုပ်အလွတ်ပေါ်မှာ သေချာဂရုတစိုက် ပုံဆွဲနေတဲ့ အန်နီကို မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံးတွေနဲ့ ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။ အန်နီရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို မြင့်မားတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။ တစ်လတည်းဆိုတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ သူမဆွဲတဲ့ ပုံကြမ်းတွေက အရမ်းကို ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ပြီး ယာဂိုရဲ့ လက်ရာကို မီဖို့ နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်။

"နင် တော်တော်လေး ပျင်းနေတဲ့ပုံပဲနော်။" အန်နီက ယာဂိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ စဉ်းစားတွေးခေါ်နေတာပါ။ ဟုတ်တယ်၊ တွေးနေတာ။" ယာဂိုက လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

အန်နီက ခဲတံကို ရပ်လိုက်တယ်။ "စဉ်းစားနေတယ်? ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။ နင်က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် လေးနက်သွားရတာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က စာမေးပွဲဖြေတုန်း ငါ့ဆီကို စာရွက်လိပ်လေးတွေ ပစ်ပေးနေတာ ဘယ်သူလဲ။"

ယာဂိုက အနေရခက်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "အဟမ်း.. အဲဒါက... ဒီလို ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ငါက သင်ယူရမှာ ပျင်းလို့လေ။ ပြီးတော့ ဒါက နောက်ဆုံးအကဲဖြတ် အမှတ်စာရင်းထဲမှာမှ မပါတာ၊ ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ။"

အန်နီက ယာဂိုဆီကနေ သင်ယူထားတဲ့ လေသံအတိုင်း "ဟီးဟီး" လို့ ရယ်လိုက်တယ်။

ဆရာက စာသင်သင်ပုန်းဘက် လှည့်ပြီး စာရေးနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ယာဂိုက အကြောဆန့်လိုက်တယ်။

"အန်နီ၊ တိုက်တန် တွေမှာရော အသိဉာဏ်ရှိနိုင်တယ်လို့ နင် ထင်လား။"

အန်နီ့လက်တွေ တုန်ယင်သွားပြီး သူမရဲ့ ခဲတံက မှတ်စုပေါ်မှာ ကန့်လန့်ဖြတ် မျဉ်းတစ်ကြောင်း ဆွဲမိသွားတယ်။ "ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ။" သူမက တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်တယ်။

ယာဂိုက ပျင်းရိပျင်းတွဲ ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါက ခန့်မှန်းကြည့်ရုံပါပဲ။ နင်သိတဲ့အတိုင်း ငါက ရှီဂန်ရှီးနား ကလေ။ ငါ ဧရာမ တိုက်တန်ကြီး ကိုတော့ မတွေ့လိုက်ရဘူး၊ ဒါပေမယ့် သံချပ်ကာတိုက်တန်လို့ ခေါ်တဲ့ အကောင်ကိုတော့ ငါ မြင်ခဲ့တယ်။ ငါ့စိတ်ထင် သူတို့မှာ တိကျတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသလိုပဲ အမြဲ ခံစားရတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက အရမ်းကို လက်တွေ့မဆန်ဘူးလို့ နင် မထင်ဘူးလား။ နှစ်တစ်ရာလောက် ဘယ်တော့မှ မကျိုးပေါက်ခဲ့တဲ့ တံတိုင်းတွေက တစ်နေ့တည်းမှာပဲ ထူးဆန်းတဲ့ တိုက်တန်တွေကြောင့် ကျိုးပေါက်သွားခဲ့တယ်လေ။"

အန်နီ - "ဒါဆို နင်က တိုက်တန်တွေမှာ အသိဉာဏ်ရှိတယ်လို့ ထင်တာပေါ့?"

ယာဂို - "အဲဒီလို ပြောလို့ရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေကို စဉ်းစားကြည့်ရင်၊ တိုက်တန်တွေက တစ်စုံတစ်ရာတော့ လူတွေနဲ့ တူနေသေးတယ်။ ပြီးတော့ တိုက်တန်တွေက လူတွေကိုပဲ တိုက်ခိုက်တယ်လို့ ပြောကြတယ်လေ။ ဒါဆို တိုက်တန်တွေက တကယ့်တော့ အရင်က လူတွေ ဖြစ်ခဲ့နိုင်လား။ ဒါမှမဟုတ် လူတွေကများ တိုက်တန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်လား။" ယာဂိုက ရုတ်တရက် အန်နီ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

အန်နီက မသိမသာ သူမရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် လွှဲဖယ်သွားခဲ့တယ်။ "အဲဒါ... အဲဒီလိုမျိုးက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

အန်နီ့ရဲ့ စိုးရိမ်နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ ယာဂို ရယ်လိုက်တယ်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး? ငါက ဒီတိုင်း လျှောက်ပြောနေတာပါ။ အန်နီ၊ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေရတာလဲ။"

အန်နီ - "..."

ခဏကြာတော့ အန်နီက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ စကားစလိုက်တယ်။ "ယာဂို၊ တကယ်လို့ နင်ပြောတာသာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့ရင်၊ တံတိုင်းတွေကို ချိုးဖျက်ခဲ့တဲ့ တိုက်တန်တွေက လူတွေကနေ ပြောင်းလဲလာတာဆိုရင်၊ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ။"

ယာဂို - "ငါ တကယ်မသိဘူး။ တကယ်လို့ သူတို့က လူတွေဆိုရင်၊ ဘာလို့ တံတိုင်းတွေကို ဖျက်ဆီးရမှာလဲ။ တကယ်လို့ သူတို့မှာ အဲဒီလို အစွမ်းရှိခဲ့ရင်၊ လူသားတွေရဲ့ အကျိုးအတွက် အသုံးချသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါတွေ အားလုံးက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ချင်တယ်။ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားရှိတဲ့ တိုက်တန်ဆိုတာက ပုံမှန် တိုက်တန်ထက် ပိုပြီးတော့တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်။"

အန်နီက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားကာ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့တယ်။

"ငါတို့ ပြောနေတာ စကားလမ်းကြောင်း တော်တော်လွှဲသွားပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ အန်နီ၊ မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါတို့မှာ နားရက် နှစ်ရက်ရှိတယ်။ စိတ်အပန်းဖြေဖို့ ဘယ်သွားမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။ အတူတူ ပျော်ပွဲစားထွက်ကြမလား။" ယာဂိုက မေးလိုက်တယ်။

လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့မှာ တစ်လကို ခွင့်နှစ်ရက် ရတယ်။ အန်နီက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ "မသွားတော့ပါဘူး။ ငါ... ငါ မနက်ဖြန် လုပ်စရာလေးတွေ ရှိလို့။"

"ဒါဆိုလည်း ပြီးရောလေ။" ယာဂို နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်သွားတယ်။

အတန်းပြီးတော့ အန်နီက ယာဂိုထက်အရင် စာသင်ခန်းထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ယာဂိုက အန်နီ့ရဲ့ သေးသွယ်တဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို ကြည့်ရင်း အတွေးလွန်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရင်ထဲက ခံစားချက်တစ်ခုက အန်နီဟာ အရမ်းကို အရေးပါတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရတယ်လို့ သူ့ကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ မသိမသာ တုန်ခါမှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ သူ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသလိုမျိုး၊ သူ့အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကာကွယ်ပေးသင့်တဲ့ အရာတစ်ခုခုကိုပေါ့။

အန်နီကတော့ စာသင်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာချိန်မှာ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ အလှမ်းဝေးနေခဲ့ပြီး၊ အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်တွေက သူမကို လွှမ်းမိုးနေခဲ့တယ်။

ရိုင်နာ နဲ့ ဘာတော့တ် တို့က အန်နီ့ကို လာရှာပြီးနောက်၊ သူတို့သုံးယောက် အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ စာသင်ခန်းတစ်ခုဆီ သွားခဲ့ကြတယ်။

တံခါးကိုပိတ်လိုက်ပြီး ရိုင်နာက လိုရင်းကိုပဲ တန်းပြောလိုက်တယ်။ "အန်နီ! မကြာသေးခင်ကစပြီး နင် ယာဂိုနဲ့ အရမ်းကို ရင်းနှီးနေတယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ကို နင် မေ့သွားပြီလား။"

အန်နီက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပဲ ပြန်ပက်လိုက်တယ်။ "အဲဒါ နင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး! နင့်အလုပ်ကို နင်လုပ်စမ်းပါ။"

ရိုင်နာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "သတိထားစမ်းပါ! ဒီကျွန်းပေါ်က လူတွေအားလုံးဟာ မိစ္ဆာတွေချည်းပဲ! သူတို့တွေအားလုံးက မိစ္ဆာတွေရဲ့ သွေးသားတွေပဲ! ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ကို မမေ့စမ်းနဲ့!"

ဘာတော့တ်ကတော့ ဘေးနားမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ ရပ်နေခဲ့တယ်။

အန်နီက အေးစက်စက် လေသံနဲ့ "မိစ္ဆာတွေ? အဲဒီထဲမှာ ခရစ္စတာ ရော ပါသလား။"

ရိုင်နာ အေးခဲသွားတယ်။ "ခရစ္စတာ? သူ... သူက ဒီကိစ္စနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ! ငါတို့... ငါတို့က မာလေးရဲ့ စစ်သည်တော်တွေလေ! သူတို့တွေအားလုံးက မိစ္ဆာတွေပဲ! အားလုံးက... မိစ္ဆာတွေ။"

နောက်ဆုံးမှာတော့ ရိုင်နာကိုယ်တိုင်တောင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ "ဒါပေမယ့် ငါတို့ ဇာတိမြေကို ပြန်ရမယ်လေ၊ အန်နီ။ နင့်အဖေလည်း နင်ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

အန်နီ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ "ငါ မနက်ဖြန် ရှီးနားတံတိုင်း ထဲကို ခိုးဝင်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်မယ်။" အဲဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ အန်နီဟာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခဲ့တယ်။

ဘာတော့တ်က တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံရပေမယ့်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ပဲ ချလိုက်တယ်။

---

မွန်းလွဲပိုင်းမှာတော့ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်တဲ့ ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေး လေ့ကျင့်မှုဖြစ်တဲ့ အဝေးပြေးလေ့ကျင့်ခန်းကို ထပ်လုပ်ရပြန်တယ်။ ဒီကာလအတွင်းမှာ တပ်သားသစ်တွေရဲ့ ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်မှုက သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး၊ အာမင် တောင်မှ ဆယ်ပတ်ပြည့်အောင် ပြေးနိုင်နေပြီလေ။

ယာဂိုက ရှေ့ဆုံးကနေ အလွယ်တကူ ပြေးနေပြီး၊ မျက်လုံးတွေ ရဲနေတဲ့ တပ်သားသစ် တော်တော်များများက သူ့အနောက်ကနေ အပြတ်လိုက်နေကြတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ နည်းပြ ကိတ်သ်က ဒီတစ်ခါ ယာဂိုကို ကျော်တက်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို နောက်ဆုံး ကျောင်းဆင်း အကဲဖြတ်မှုမှာ အပိုဆု ဆယ်မှတ် ရမယ်လို့ ပြောထားလို့ပဲ။

အဲဒီစကားကို ပြောလိုက်တာနဲ့၊ လူတော်တော်များများက လောဘတွေ တောက်လောင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ယာဂိုကို ကြည့်လာကြတယ်။ ဒါကြောင့် အခုဆိုရင် လူအုပ်ကြီးက ယာဂိုကို အမောတကော လိုက်ဖမ်းနေကြတော့တယ်။

ယာဂိုလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပါဘူး။ သူက ကြားညပ်သွားတာကိုး။ သူက အမှတ်တွေကိုလည်း တကယ် ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က စစ်ရဲတပ်ဖွဲ့ မဟုတ်တဲ့အတွက် သူက အရှိန်လျှော့ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို ကျော်ဖြတ်ခွင့် ပေးလိုက်မှာပါ။

ဒါပေမယ့် နည်းပြ ကိတ်သ်က သူ့ကို သီးသန့် လာပြောထားတယ်။ တကယ်လို့ ယာဂိုသာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ရဲရင်၊ နောက်လအတွက် လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ အိမ်သာဆေးခေါင်းဆောင်က ယာဂိုပဲ ဖြစ်မယ်တဲ့လေ!

ဒီလိုပြောလာမှတော့ ယာဂို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူက အိမ်သာတွေနဲ့ အချိန်မကုန်ချင်ဘူးလေ။

ကိုနီက ယာဂိုရဲ့ ကျောပြင်ကို မျက်စိမှေးကြည့်ရင်း "ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ငါတို့ ပြေးနေတာ ဒီလောက်ကြာနေပြီကို ယာဂိုက နည်းနည်းလေးတောင် ပင်ပန်းတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဂျင်းက သွားကြိတ်လိုက်တယ်။ "ကျစ်.. တောက်! ဒီကောင် အရမ်း မြန်လွန်းတယ်! အား! ငါ သူ့ကို ကျော်တက်ရမယ်! ငါ စစ်ရဲတပ်ဖွဲ့ကို ဝင်မှာကွ!"

ယူမီရ် က မောဟိုက်ရုန်းကန်နေရပြီဖြစ်တဲ့ ခရစ္စတာကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး၊ မိကာဆာကတော့ အဲရင်ရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်သွားတယ်။ တကယ်လို့ မိကာဆာသာ အစွမ်းကုန် ပြေးမယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ အမြန်နှုန်းက ယာဂိုထက် နှေးမှာမဟုတ်တာ သေချာတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မိကာဆာရဲ့ ကမ္ဘာလေးက အရမ်းကို သေးငယ်လွန်းတယ်။ အဲဒီကမ္ဘာလေးက အဲရင် တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ ဆံ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်အတွက်ရော၊ တခြားဘယ်သူ့အတွက်မှ နေရာမရှိခဲ့ဘူးလေ။

ပြီးတော့ အာမင်၊ မာကို၊ သောမတ်စ်၊ ရိုင်နာ၊ ဘာတော့တ်... အတိုချုပ်ပြောရရင် တပ်သားသစ် လူအုပ်ကြီးဟာ ဖုန်တလူးလူးနဲ့ နောက်ကလိုက်ရင်း ယာဂိုရဲ့ ကျောပြင်ကိုပဲ ငေးကြည့်နေနိုင်ကြတော့တယ်။

နည်းပြ ကိတ်သ်က စင်မြင့်ပေါ်ကနေ စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝနေတဲ့ တပ်သားသစ်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှုရော၊ နှမြောတသမှုပါ ခံစားနေရတယ်။ ဒီကလေးတွေအားလုံးက အနာဂတ်မှာ ထူးချွန်တဲ့ စစ်သားတွေ ဖြစ်လာကြမှာပါ... အဲရင် ကလွဲရင်ပေါ့။

နည်းပြ ကိတ်သ်ရဲ့ အကြည့်တွေက အဲရင်ဆီမှာ စူးစိုက်နေတယ်။ ကောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရမ်းကို ပြတ်သားလှတယ်။ အဝေးကနေတောင်မှ နည်းပြ ကိတ်သ်အနေနဲ့ အဲဒီစိတ်ဓာတ်ကို ခံစားမိနေသလိုပဲ။ ဒီကလေးက သူ့အဖေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ သူပဲ မလိုအပ်ဘဲ ဝင်ပါနေခဲ့တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။

အဲဒီနောက် နည်းပြ ကိတ်သ်က ရှေ့ဆုံးကနေ ဦးဆောင်နေတဲ့ ယာဂိုကို ကြည့်လိုက်တယ်။ "ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ ကို ဝင်ချင်တဲ့ ကောင်လေး... သူက ဒုတိယမြောက် လီဗိုင်း ဖြစ်လာမလား။ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။"