အခန်း (၁၆) - တောင်နောက်ဘက်က အသားကင်ပါတီ

"တောက်ခ်!" ယာဂိုဟာ ဟန်ချက်ညီအောင် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် တစ်မိနစ်လောက် တောင့်ခံထားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားတော့တယ်။

"ယာဂို!" ဘေးနားက သောမတ်စ် က အသိဝင်လာပြီး ယာဂိုကို အောက်ချပေးဖို့ အမြန်ပြေးလာခဲ့တယ်။

ယာဂိုက ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ခါးပတ်ကို မသိမသာ စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ခုနလေးတင် သူ့ခါးမှာရှိတဲ့ အလေးချိန် မျှတမှုက အရမ်းကို မညီမညာဖြစ်နေတာကို သူ သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရလို့ပဲ။

"တပ်သားသစ် ယာဂို!"

နည်းပြ ကိတ်သ် ရဲ့ အသံက သူ့အနောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာ!" ယာဂိုက သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်သီးကို ဘယ်ဘက်ရင်အုံပေါ်တင်ကာ စစ်သည်တို့ရဲ့ စံပြုဟန်အတိုင်း အလေးပြုလိုက်တယ်။

"မင်းရဲ့ခါးပတ်ကို ပြစမ်း။"

"ဗျာ? ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆရာ!"

ယာဂိုက ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ပြီး နည်းပြကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ ကိတ်သ် က ခါးပတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်နေချိန်မှာ စပ်စုချင်နေတဲ့ တပ်သားသစ် တော်တော်များများကလည်း ဝိုင်းအုံလာကြတယ်။

'ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒီလိုသာဆိုရင်တော့ ဒီတပ်သားသစ်ရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ကြောက်ခမန်းလိလိပဲ။' နည်းပြ ကိတ်သ်က သူ့ရှေ့မှာ မတ်မတ်ရပ်နေတဲ့ ယာဂိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူက အကျယ်ကြီး ကြေညာလိုက်တယ်၊ "ဒီခါးပတ်က ချိတ်ဆက်တဲ့ နေရာ ပျက်စီးနေတယ်။ တော်တော်လေး မထင်မှတ်ထားတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဒီအစိတ်အပိုင်းက လုံခြုံပြီး ခိုင်ခံ့မယ်လို့ ငါထင်ထားတာ။ နောက်ပိုင်း ကိရိယာတွေ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းတဲ့အခါ ငါတို့ သတိထားရမယ့် အချက်တစ်ခု ထပ်တိုးလာပြီထင်တယ်။"

ယာဂို အံ့သြသွားတယ်။ တကယ်ပဲ ခါးပတ် ပြဿနာဖြစ်နေတာကိုး။ ပတ်ဝန်းကျင်က တပ်သားသစ်တွေကလည်း တီးတိုး ဆူညံသွားကြတယ်။ ဂျင်း က အံ့သြတကြီးနဲ့ "ဒီလိုဆို ယာဂိုက ပျက်နေတဲ့ ကိရိယာနဲ့တောင် တစ်မိနစ်လောက် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တာပေါ့? သူက တကယ့် မိစ္ဆာကောင်ပဲ!" တပ်သားသစ်တွေ ယာဂိုကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ လေးစားအားကျတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

နည်းပြ ကိတ်သ် - "ကဲ၊ အားလုံး လေ့ကျင့်ရေး ပြန်စမယ်။ ယာဂို၊ ခါးပတ်အသစ်တစ်စုံ သွားယူဖို့ ကိရိယာထိန်းသိမ်းရေးဌာနကို သွားလိုက်။ မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်တွေက အကျယ်ကြီးပဲမို့ တိုက်တန်တွေရဲ့ အစာ မဖြစ်ရလေအောင် ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ကြစမ်း!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆရာ!" တပ်သားသစ်အားလုံးက ဟိန်းဟောက်သံကြီးနဲ့ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်တယ်။

လေ့ကျင့်ရေး ပြန်စတဲ့အခါ လူတိုင်းမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ ပိုပြင်းပြနေကြတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိစ္ဆာလို အစွမ်းအစရှိတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက် ရှိနေတာက သူတို့အတွက် ဖိအား တော်တော်လေး ဖြစ်စေတာကိုး။

အဲရင် ကတော့ အခုချိန်ထိ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေဆဲပါပဲ။ သူ့စိတ်ထဲမှာလည်း 'မိကာဆာ၊ ငါ အခု စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပြီ။ နင် ငါ့ကို စောင့်ရှောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ!' လို့ တွေးနေခဲ့တယ်။

အာမင် က အဲရင်ရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မိကာဆာကို ပြောလိုက်တယ်။ "အဲရင်က သူ ဆက်နေခွင့်ရလို့ တကယ်ကို ပျော်နေတဲ့ပုံပဲ။"

မိကာဆာက ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ လေသံနဲ့ "မဟုတ်ဘူး၊ သူက ငါနဲ့ မခွဲရတော့လို့ ပျော်နေတာ။"

အာမင် - "...?"

ကိရိယာအသစ် သွားယူလာတဲ့ ယာဂိုကလည်း သူတို့နဲ့ အတူရှိနေခဲ့တယ်။ မိကာဆာရဲ့ စကားကို ကြားတော့ သူ အသံထွက်ပြီး ရယ်မိမလိုတောင် ဖြစ်သွားတယ်။ အေးတိအေးစက်နိုင်တဲ့ မိကာဆာဆီကနေ အခုလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ စကားမျိုး ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။

"အယ်~~ ဒါဆို မိကာဆာ၊ နင်က အဲရင်အတွက် ဘယ်လိုလူမျိုးမို့လို့လဲ။ သူက နင့်ကို ခွဲမသွားနိုင်ဘူးလို့ နင်က ဘယ်လိုလုပ် သေချာနေရတာလဲ။" ယာဂိုက စနောက်လိုက်တယ်။

မိကာဆာ ဆွံ့အသွားတယ်။ ဒီလိုစကားမျိုးကို သူမက ဘယ်လိုလုပ် ဗြောင်ဖွင့်ပြောရဲမှာလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ယောကျာ်းလေးဘက်က စပြီး အစပျိုးသင့်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဲရင်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီးတော့... အင်း၊ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ဖွင့်ပြောလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မှီပြီး လက်ပိုက်ထားတဲ့ အန်နီကတော့ ယာဂို ရယ်မောပြောဆိုနေတာကို အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ 'ဒီညတော့ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ကြည့်ရမယ်။'

---

ညဘက်ရောက်တော့ ယာဂိုဟာ အိပ်ဆောင်ကနေ ထွက်လာပြီး တောင်နောက်ဘက်ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် လမ်းမှာ သူသိတဲ့သူ တစ်ယောက်နဲ့ သွားဆုံခဲ့တယ်။

"အန်နီ? နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ။" အနွေးထည်တွေ ထူထူထဲထဲ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အန်နီကို မြင်တော့ ယာဂို နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားတယ်။

"ငါ..." အန်နီကလည်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားတယ်။ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ ဒီည အပြင်ထွက်ပြီး စုံစမ်းဖို့ သူ အစီအစဉ်ဆွဲထားတာလေးကို ယာဂိုနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လာဆုံနေရတာလဲ။

ယာဂိုကတော့ အများကြီး တွေးမနေပါဘူး။ ဆုံမှတော့လည်း အတူတူ သွားကြတာပေါ့။ ငြင်းဆန်ခွင့်တောင် မပေးဘဲ သူက အန်နီ့ရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ဆွဲကိုင်ကာ တောင်နောက်ဘက်ဆီ ခေါ်သွားပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း "အချိန်ကိုက်ပဲ။ လာ၊ ငါ နင့်ကို အသားကင် ကျွေးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

လက်ကို အဆွဲခံလိုက်ရတဲ့အတွက် အန်နီ့မျက်နှာလေးဟာ ချက်ချင်းပဲ ရဲတက်သွားတယ်။ လရောင်အောက်မှာ သိပ်မသိသာလှပေမယ့်ပေါ့။ ယာဂိုကလည်း အဲဒီအကြောင်းကို တွေးမနေပါဘူး။ ဘယ်လို လူကောင်းတစ်ယောက်ကများ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးအပေါ် အဲဒီလို အတွေးမျိုး တွေးမှာလဲ။ သူကိုယ်တိုင်က ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ဘူးလေ။

တောင်နောက်ဘက်ဆီကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြေးသွားရင်း ယာဂိုက တစ်နေရာတည်းကိုသာ ဦးတည်သွားနေတာကြောင့် အန်နီလည်း နောက်ကနေ လိုက်သွားရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။

"ဟီးဟီးဟီး! မိုက်တယ်ကွ!" ယာဂိုက ဝဖြိုးနေတဲ့ ယုန်ကြီးတစ်ကောင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မြှောက်ပြလိုက်တယ်။

အန်နီက အံ့သြတကြီးနဲ့ "ဒါကို ဘယ်ကနေ ဖမ်းလာတာလဲ။" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ယာဂိုက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ သူ့နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်တယ်။ "ဒါ လျှို့ဝှက်ချက်လေ။" သူ့ခေါင်းထဲက ဝိုးတဝါး မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို အခြေခံပြီး သူ ထောင်ချောက်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တာ။ မနေ့က သူ လာကြည့်ခဲ့ပြီး တကယ်ပဲ ယုန်တစ်ကောင် မိနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူတို့တော့ ကောင်းကောင်း စားရတော့မယ်။

လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့မှာတောင် အသားစားရဖို့က သေချာတာ မဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ကို ဝင်ပြီးတဲ့ ရက်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာ ယာဂိုအနေနဲ့ အာလူးဟင်းချိုထဲမှာ ရံဖန်ရံခါ ပါလာတတ်တဲ့ အသားစလေးတွေကလွဲရင် အသားဟင်းကို ကောင်းကောင်း မစားခဲ့ရဘူး။

ယာဂိုက ယုန်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သန့်စင်လိုက်ပြီး မီးမွှေးကာ စတင်ကင်တော့တယ်။ သူက အသားကင်နေရင်း ဘာသီချင်းမှန်းမသိတဲ့ သံစဉ်တစ်ခုကို ညည်းတွားနေပြီး၊ ထမင်းစားဆောင် စားဖိုမှူးဆီကနေ မျက်နှာပြောင်တိုက် တောင်းလာတဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တချို့ကို ထုတ်ယူကာ ရံဖန်ရံခါ ဖြူးထည့်နေတယ်။

အန်နီက မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးလေးပိုက်ကာ ထိုင်နေပြီး၊ အသားကင်ဖို့ အာရုံစိုက်နေတဲ့ ယာဂိုကို ငေးမောကြည့်နေခဲ့တယ်။ အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်တွေ ပေါ်လာတော့ သူမ နည်းနည်း ငေးမောမိသွားပါတယ်။

ငယ်ရွယ်ပုံပေါက်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဘယ်ကရလာမှန်းမသိတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လာတဲ့ အချိုပွဲတွေကို ကိုင်ထားပြီး၊ ကောင်မလေးကို စားဖို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပေးနေခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကောင်မလေးရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်တွေကို သွယ်ဝိုက်တဲ့ မေးခွန်းတွေကတစ်ဆင့် လည်လည်ဝယ်ဝယ်နဲ့ သင်ယူဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာလေ။

ကောင်မလေးက တစ်ခါသင်ပေးရင် နည်းနည်းလေးပဲ သင်ပေးတတ်တယ်။ အဲဒါက နှမြောလို့မဟုတ်ဘဲ ကောင်လေး သူ့ဆီ ခဏခဏ လာကစားစေချင်လို့ပါ။ သူမကလည်း အရမ်းကို အထီးကျန်နေခဲ့တာကိုး။ တစ်ချိန်ချိန်ရောက်တော့ ကောင်လေးရဲ့ လက်မောင်းတွေမှာ အပ်ရာတွေနဲ့ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ပေါ်လာပြီး သူ့မျက်နှာကလည်း ဖြူဖျော့လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကောင်မလေး ရှေ့မှာတော့ ကောင်လေးက ဘာမှမဖြစ်တဲ့အတိုင်း အမြဲတမ်း ဟန်ဆောင်နေခဲ့တယ်။ ကောင်မလေးက ဘာပြောရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံး တစ်နေ့မှာတော့ ကောင်လေး ပေါ်မလာတော့ဘူး။

ရက်တွေသာ ကုန်လွန်သွားတယ်၊ ကောင်လေးက လာမလာသေးဘူး။ ကောင်မလေးက လမ်းပျောက်နေသလိုပဲ။ သူမက ကောင်လေးကို သွားရှာပေမယ့် ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်နေ့မှာ သူမက ကောင်လေးရဲ့ သတင်းကို ကြားခဲ့ရတယ်။ "နော်မန်? ဟို စမ်းသပ်ခံ ကလေးလား? သူ သေသွားတာ ကြာပြီလေ..."

အဲဒီနေ့က ကောင်မလေးဟာ အကြာကြီး၊ အရမ်းကို အကြာကြီး ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။

"ကျက်ပြီ! ငါက အရမ်းတော်တာပဲဟေ့! ဟားဟား။" ယာဂိုက ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ ဓားငယ်လေးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ ယုန်ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို လှီးဖြတ်ပြီး အန်နီ့ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ "ငါ့လက်ရာကို မြည်းကြည့်စမ်းပါဦး၊ အန်နီ။"

အန်နီက ယုန်ခြေထောက်ကို ယူပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်တယ်။ အင်း၊ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင်ကို အရသာရှိနေတယ်။

ယာဂိုကိုယ်တိုင်လည်း အရသာခံပြီး တမြိန်တရှက် စားနေတယ်။ တကယ်ကို မွှေးကြိုင်နေတာပဲ။

အန်နီ ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။ ယာဂိုက ဒီကျွန်းပေါ် ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သူမကို ဘာကြောင့် မေ့သွားတာလဲဆိုတာကို သူမ မသိပေမယ့်၊ ဒါက ကံကြမ္မာရဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပြီး သူမကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ ဖြစ်မယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်မလေးက ကောင်လေးကို ထပ်ပြီး အဆုံးရှုံးခံလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။

ယုန်က တော်တော်လေး ကြီးတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ဝက်တောင် ကုန်အောင် မစားနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ တစ်ဝက်ကျော်ကျော်လောက် ကျန်နေသေးတာကြောင့် ယာဂိုက အဲဒါကို နှစ်ပုံခွဲလိုက်ပြီး အန်နီ့ကို သူမရဲ့ အိပ်ဆောင် အခန်းဖော်တွေနဲ့ မျှဝေစားဖို့ တစ်ပုံ ယူသွားခိုင်းလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် တောင်ပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးအေးလူလူ ဆင်းလာခဲ့ကြတယ်။

---

အိပ်ဆောင်ကို ပြန်ရောက်တော့ အသားကင်ရဲ့ မွှေးရနံ့က လူတော်တော်များများရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတယ်။ တံတွေးမြိုချရင်း အာမင်က ယာဂိုကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တယ်။ "ဒါ ဂိုဒေါင်ထဲကနေ ခိုးလာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?"

"မင်းက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါ တောင်နောက်ဘက်ကနေ ရိုးရိုးသားသား ဖမ်းလာတာကွ! မင်းတို့ကောင်တွေ စားမှာလား၊ မစားဘူးလား။"

"စားမယ်၊ စားမယ်၊ စားမယ်!"

မကြာခင်မှာပဲ ယုန်တစ်ဝက်က ခွဲဝေပြီးသား ဖြစ်သွားတယ်။ လူက ခပ်များများဆိုပေမယ့် လူတိုင်း မြည်းစမ်းခွင့် ရခဲ့ကြတယ်။

အဲရင်က ချီးကျူးလိုက်တယ်။ "ယာဂို၊ မင်းရဲ့ လက်ရာက စားဖိုမှူးထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်။ မင်းက တကယ် မိုက်တာပဲ။"

ယာဂို - "ဒါပေါ့။ ဆက်ပြီးသာ ချီးကျူးနေစမ်းပါ၊ မရပ်လိုက်နဲ့။"

အန်နီက သူမရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။ ဆာရှာ က အသားနံ့ကို အဝေးကြီးကတည်းက ရခဲ့ပြီး အခုတော့ အရသာရှိလှတဲ့အကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်နေလေရဲ့။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က ညရှုခင်းလေးဟာ လှပပြီး ငြိမ်းချမ်းနေတယ်။ တကယ်လို့များ တိုက်တန်တွေ မရှိခဲ့ရင်၊ မိစ္ဆာဆိုတာတွေ မရှိခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ စစ်ပွဲတွေသာ မရှိခဲ့ရင် ဒီကမ္ဘာကြီးက အရမ်းကို အေးချမ်းနေလိမ့်မယ်လို့ အန်နီက တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးနေမိတယ်။