အခန်း (၁၅) - ဒုတိယအကြိမ် ဟန်ချက်ထိန်းလေ့ကျင့်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ယာဂို သည် မျက်လုံးများကို အိပ်မှုန်စုံမွှားဖြင့် ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဟင်? အကုန်လုံး ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ။ သွားကြပြီလား။ ဘာလို့ ငါ့ကို တစ်ယောက်မှ မနှိုးကြတာလဲ။" ယာဂို သည် ဗလာဖြစ်နေသော အိပ်ဆောင်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ "ဒါ သစ္စာမရှိတာပဲ!" ယာဂို သည် သူ၏ ခါးပတ်ကို အလျင်စလို ပတ်လိုက်သည်။ "ခါးပတ်က ဘာလို့ နည်းနည်း တင်းနေသလို ခံစားရတာလဲ။ ငါ ဒီတလော ဝလာလို့များလား။" သို့သော် သူ့တွင် သိပ်တွေးနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် ယူနီဖောင်းကို အမြန်ဝတ်ဆင်ပြီး စားသောက်ဆောင်ဆီသို့ မီတာတစ်ရာ အမြန်ပြေးသည့် နှုန်းဖြင့် ပြေးသွားတော့သည်။

"ဘာ! စားသောက်ချိန် ပြီးသွားပြီ! မဖြစ်နိုင်တာ!" ယာဂို သည် ပြောင်စင်နေသော စားသောက်ဆောင်ကို ကြည့်ရင်း ငိုသံပါကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စားသောက်ဆောင်မှ စားဖိုမှူးက နံနက်စာစားချိန်သည် လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ကတည်းက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကောင်လေး နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ယာဂို မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်ခွာလာပြီး စာသင်ခန်းဆီသို့ သွားရတော့သည်။ "သတင်းပို့ပါတယ်!" "ဝင်ခဲ့! တပ်သားသစ်၊ မင်း ငါးမိနစ် နောက်ကျနေတယ်။" သူသည် မနေ့က ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော အသက်ကြီးကြီး နည်းပြပင် ဖြစ်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ နောက်တစ်ခါ သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။"

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်ဆုံးတန်းရှိ ထိုလွတ်နေသော ခုံအလွတ်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး၊ ဘေးတွင်လည်း ရင်းနှီးနေသည့် ရွှေရောင်ဆံပင်အဖျော့နှင့် ခုံဖော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူအများစုက အန်နီ ၏ အရှိန်အဝါကို မခံနိုင်ကြပေ။

နေရာယူပြီးနောက်တွင် နည်းပြသည် မနေ့က ပျင်းစရာကောင်းသော သမိုင်းသင်ခန်းစာကို ဆက်လက်သင်ကြားလေသည်။ ယာဂို ကတော့ အိပ်ရေးဝအောင် ပြန်အိပ်မည့် အနေအထားသို့ တန်းရောက်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ယာဂို သည် သူ့လက်မောင်း အဆိတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အိပ်မှုန်စုံမွှားဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အန်နီ က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "အာ~ အန်နီ? တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။"

ယာဂို၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အန်နီ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် ယာဂို ချက်ချင်း အိပ်ချင်ပြေသွားတော့သည်။ အန်နီ တွန်းပေးလိုက်သော ခဲတံနှင့် စာအုပ်အလွတ်ကို မြင်လိုက်ရမှ မနေ့က သူမကို ပန်းချီဆွဲသင်ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိသွားတော့သည်။

"ဆောရီး၊ ဆောရီး အန်နီ၊ ငါ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။" ယာဂို သည် ခေါင်းကိုကုတ်ရင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီသမိုင်းသင်ခန်းစာက ပျင်းစရာကောင်းနေတာပဲလေ။ အန်နီ ကို ပန်းချီဆွဲသင်ပေးတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။ ယာဂို က ဘာလို့ ပန်းချီဆွဲတတ်နေတာလဲ ဆိုတာကိုတော့ မမေးပါနဲ့။ သူ့ခေါင်းထဲက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေလို့ပဲ ခေါ်လိုက်ကြပါစို့။

ထို့ကြောင့် ယာဂို သည် အန်နီကို အကြမ်းဖျင်းပုံဆွဲခြင်းမှသည် အလင်းနှင့် အရိပ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းအထိ အဆင့်ဆင့် သင်ကြားပေးလေသည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် အန်နီ က တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လိုပင်။ အနည်းငယ် သင်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် အခြေခံများကို သူမ နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အင်း... သူမက နည်းနည်းလေးတော့ စိတ်မရှည်တတ်ဘူး။ တခြားသူတွေက ပန်းသီးတွေ၊ စက်လုံးအသေးလေးတွေနဲ့ ပုံကြမ်းစဆွဲကြပေမယ့် အန်နီ ကတော့ သူမရဲ့ ခုံအဖော်ကို ပုံစံငယ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး စတင်ဆွဲနေတော့သည်။

ပီကာဆို၏ ဟန်ပန်မျိုး အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော ထိုပန်းချီကားကို ကြည့်ရင်း ယာဂို၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။ "ဒါ ဘယ်သူ့ကို ဆွဲထားတာလဲ။" "နင်လေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ နင်နဲ့ မတူဘူးလား။"

'တူရမလား!' ဟု ယာဂို စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ပါးစပ်ကမူ သူမကို ဆက်တိုက် ချီးကျူးနေခဲ့ပြီး၊ အန်နီ ဘယ်လောက် ပန်းချီဆွဲကောင်းကြောင်းနှင့် သူမ တိုးတက်လာတာ ဘယ်လောက်မြန်ကြောင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေမိသည်။

ယာဂို၏ ချီးကျူးစကားများကို ကြားရသောအခါ အန်နီ၏ မူလက အေးစက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာသွားသည့် အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာခဲ့သည်။ သေချာသည်ကတော့ လက်ရှိ ဖားယားရေး စနစ်သို့ ရောက်နေသော ယာဂို ကတော့ ဤအရာကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သို့သော် အကဲခတ်တတ်သော တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ ဂျင်း က - "ဘာလဲဟ၊ ယာဂို က အဲဒီလို အေးတိအေးစက် မိန်းကလေးမျိုးကို သဘောကျနေတာလား။ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ၊ အဲဒီ ရေခဲတုံးကြီးကို ဘာတွေများ သဘောကျစရာ ရှိလို့လဲ။"

မိကာဆာ သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မနာလိုဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တချို့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထို့နောက် အဲရင် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အဲရင် သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သူကိုယ်သူ သက်သေပြရမည်လေ!

"ဟူး။" မိကာဆာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဘာတော့တ် သည် အန်နီကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ယောက် အနေဖြင့် ဘာတော့တ် တွင် အန်နီ အပေါ်၌ သဘာဝကျစွာပင် ခံစားချက်တချို့ ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူက အမြဲတမ်း မျိုသိပ်ထားခဲ့သည်။ သူတို့တွင် တာဝန်တစ်ခုရှိပြီး စိတ်ခံစားမှုများ၏ ချုပ်ချယ်မှုကို မခံသင့်ပေ။ ဘာတော့တ် ၏ စိတ်နှလုံးသည် ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် မာရီယာတံတိုင်း တိုက်ပွဲကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော ဒုက္ခသည်များစွာနှင့် အရပ်သား သုံးသိန်းကျော်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဘာတော့တ် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး "ငါ တောင်းပန်ပါတယ်.. ငါ တောင်းပန်ပါတယ်..." ဟု သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် အဖန်ဖန် နောင်တရနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အတန်းပြီးသွားခဲ့သည်။ ယာဂို သည် ဦးဆောင်ကာ စာသင်ခန်းထဲမှ အရူးတစ်ယောက်လို ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ စားသောက်ဆောင်သို့ ဒုတိယမြောက် ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ ဘာလို့ ဒုတိယ နေရာရတာလဲ ဆိုတော့ အာလူးကောင်မလေး တစ်ယောက်က သူ့ထက် ပိုမြန်နေလို့ပင် ဖြစ်သည်။

ယာဂို သည် ပေါင်မုန့်နှင့် အာလူးဟင်းချိုကို အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်သည်။ မာရီယာတံတိုင်း ကျိုးပေါက်သွားမှုနှင့်အတူ လူများသည် အစားအစာ ရှားပါးသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

တပ်သားသစ်များကို လေ့ကျင့်ပေးနေသည့် လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ ပင်လျှင် အချိန်တိုင်း အသားကျွေးနိုင်ရန် အာမမခံနိုင်ပေ။ အများအားဖြင့် ပေါင်မုန့်နှင့် အာလူးဟင်းချိုသာ ဖြစ်ပြီး ယင်းကိုပင် ခွဲတမ်းနှင့် စားကြရသည်။

သူ့ဝေစုကို အလျင်အမြန် စားပြီးသွားသော်လည်း ယာဂို က အားမရသေးဘဲ ဘေးဘီဝဲယာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အဲရင် သည် လေ့ကျင့်ရန် လောနေသောကြောင့် နေ့လယ်စာကို သိပ်မစားရသေးဘဲ သူ့ပန်းကန်ထဲတွင် ပေါင်မုန့်တစ်လုံးလုံး ကျန်နေသေးသည်။

"အခွင့်အရေးပဲ၊ ပေါင်မုန့်!" ယာဂို သည် အလျင်အမြန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားလက်တစ်ဖက်ကလည်း ယာဂို နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါင်မုန့်ကို ဖိချလိုက်သည်။ ယာဂို အံ့ဩတကြီးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆာရှာ? မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ဆာရှာ။" ယာဂို ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဆာရှာ က ပေါင်မုန့်ကို လုယူသွားပြီး ကိုက်ချက်အနည်းငယ်မျှဖြင့် မျိုချပစ်လိုက်သည်။

"ဟင်? ယာဂို၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ဆာရှာ က ဘာမှမသိသလိုဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။ ယာဂို သည် သူ့နဖူးကိုသူ ပြန်ရိုက်လိုက်မိသည်။ "ဒီကလေးမက အစားအသောက်ကို မြင်တာနဲ့ ငတ်မွတ်နေတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်လိုပဲ။"

"ဒီမှာ။" သူ့ရှေ့တွင် ပေါင်မုန့်တစ်လုံး ချပေးလာသည်။ ယာဂို သည် အန်နီကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်နီ။"

"စားမှာသာ စားပါ။" အန်နီ က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း လှည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ အပြုံးရိပ်လေးတစ်ခု အလိုအလျောက် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင်..

"အဲရင်! ကြိုးစား! မင်း လုပ်နိုင်တယ်။" အာမင် က အဲရင်ကို အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်အားပေးလိုက်သည်။ တပ်သားသစ်များစွာသည် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာကို ကြည့်ရှုရန် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး ထိုအထဲတွင် အဲရင်ကို အလေးအနက် စောင့်ကြည့်နေသော နည်းပြ ကိတ်သ် လည်း ပါဝင်သည်။ အဲရင် သည် လူတိုင်းကို ခေတ္တမျှ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့်အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ!" ဘေးဘက်ရှိ သောမတ်စ်သည် လက်ကိုင်ကို စတင်လှည့်လိုက်လေသည်။

နည်းပြ ကိတ်သ် ၏ မျက်လုံးများသည် အဲရင်ကို ကြည့်နေစဉ်တွင် နက်ရှိုင်းနေခဲ့သည်။ 'မင်း ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။'

အဲရင်၏ ခြေထောက်များ မြေကြီးနှင့် ကင်းကွာသွားသည်နှင့် လူတိုင်းက အနီးကပ် အာရုံစိုက်လာကြသည်။ အဲရင် က ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါ မရှုံးနိမ့်စေရဘူး!"

အဲရင် သည် အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် တစ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

"အဲရင်! မင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ!" အာမင် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မိကာဆာ သည်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် အဲရင်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

စောင့်ကြည့်နေသော တပ်သားသစ်များသည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် အချင်းချင်း စကားပြောဆိုကြပြီး အများအပြားက အဲရင်အတွက် အော်ဟစ်အားပေးခဲ့ကြသည်။ ဂျင်း ကတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် စုပ်သပ်လိုက်သည်။

"ငါ လုပ်နိုင်သွားပြီလား? မိုက်တယ်! ငါ စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပြီ!" အဲရင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မနေ့က သူတကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေခဲ့ပုံရသည်။ ယနေ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွင် မနေ့ကလို အဟန့်အတားဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်မျိုး လုံးဝမရှိတော့ဘဲ ဟန်ချက်ကို အလွယ်တကူ ထိန်းနိုင်ခဲ့သည်။

နည်းပြ ကိတ်သ် - "ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" သူသည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် အဲရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တပ်သားသစ် အဲရင်၊ ဒီကိုလာခဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့။" နည်းပြ ခေါ်သံကို ကြားသည်နှင့် အဲရင် သည် လေ့ကျင့်ရေးကိရိယာပေါ်မှ သွက်လက်စွာ ဆင်းလာပြီး နည်းပြရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သတိဆွဲလိုက်သည်။

ကိတ်သ် ၏ အမူအရာသည် လေးနက်နေခဲ့သည်။ သူသည် အဲရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ခါးပတ်ကို ဆွဲကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ အဲရင်၏ ခါးပေါ်ရှိ ခါးပတ်ကိရိယာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်... ဒါ ကံကြမ္မာများလား။ ထိုစကားစုက ကိတ်သ် ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ဒီကလေးက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ၊ အဲဒါကတင် ကြီးမြတ်နေပါပြီ။"

အဲရင် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "နည်းပြကြီး၊ ကျွန်တော် အခု စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပြီလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကိတ်သ် - "...သေချာပေါက် ဖြစ်နိုင်တာပေါ့!"

ထိုအချိန်တွင်ပင် အနီးအနားမှ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခုက နည်းပြ ကိတ်သ် ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

ဘေးဘက်ရှိ လေ့ကျင့်ရေးကိရိယာပေါ်တွင် ရှိနေသော ယာဂို သည် တကယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးနေခဲ့သည်။ ရှင်းနေသည်မှာ ယာဂို သည် မနေ့က ဟန်ချက်ထိန်းလေ့ကျင့်ခန်းကို ပထမဆုံး ပြီးမြောက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး အလွန်ထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။ အခု ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

ယာဂို အတွက် လက်ကိုင်ကို လှည့်ပေးနေသော သောမတ်စ် သည်လည်း အံ့ဩနေပုံပေါ်သည်။

ယာဂို ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ လူအုပ်ကြီး တိုးဝှေ့ပြေးလွှားနေသလို ခံစားနေရသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ သူ၏ ကြွက်သားများက ပုံမှန်သာဖြစ်ပြီး သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကလည်း မှားယွင်းမနေသင့်ပေ။ သူ ဘာကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်နေရတာလဲ။

"ကျစ်! ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ!" ယာဂို သည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူ၏ ကြွက်သားများကို တင်းထားကာ သူ၏ ဟန်ချက်ဗဟိုချက်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် နိမ့်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ယိမ်းထိုးနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်စပြုလာသည်။

လူတိုင်းကလည်း ယာဂို၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ ဂျင်း - "ဟင်? ယာဂို ဆိုတဲ့ကောင် မနေ့က အဆင်ပြေနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

အာမင် - "ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ဆာရှာ - "သူ အများကြီး စားထားလို့ နေမှာပေါ့!"

အန်နီ ကြောင့် မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူမထက် ပေါင်မုန့်တစ်လုံး ပိုစားခဲ့ရသော ယာဂို အပေါ် ဆာရှာ က အငြိုးကြီးစွာ ထားရှိလေသည်။

အန်နီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မသိမသာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ရိုင်နာ ကမူ ကျေနပ်အားရနေသည်။ ဤစစ်သားကို ဤကဲ့သို့ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ပါက ကောင်းလိမ့်မည်။ ယာဂို သည် အနာဂတ်တွင် သူတို့အတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။