အခန်း (၁၄) - အဲရင်၏ နာကျင်မှု

"ကိတ်သ်၊ ဒီနှစ်မှာတော့ ကတိပေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲနော်။ ၁၀၄ ကြိမ်မြောက် လေ့ကျင့်ရေးတပ်သားတွေရဲ့ အရည်အသွေးက တော်တော်လေးကို ကောင်းမွန်နေတာ မြင်ရတယ်။ မင်းကို လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့တာ တကယ်ကို မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။" အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော နည်းပြတစ်ဦးသည် နည်းပြ ကိတ်သ် နောက်မှလိုက်ရင်း တပ်သားသစ်များ ဟန်ချက်ထိန်းလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဆောင်နေသည်ကို အလွန်ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်နေလေသည်။

ကိတ်သ် - "ဒါက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရလဒ်တွေပါ။ သူတို့ထဲက အများစုမှာ ကြီးမားတဲ့ အရည်အချင်းတွေရှိကြတယ်။ ဥပမာ တပ်သားသစ် ယာဂို နဲ့ မိကာဆာ တို့လိုပေါ့။ ၁၀၄ ကြိမ်မြောက် လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ထိပ်ဆုံးကနေ ကျောင်းဆင်းမယ့်သူဟာ သူတို့ထဲက တစ်ယောက် သေချာပေါက်ဖြစ်မယ်လို့ ငါခံစားရတယ်။"

အသက်ကြီးသော နည်းပြက အံ့ဩတကြီးဖြင့် "အို.. ကိတ်သ်၊ မင်းဆီကနေ ဒီလောက်တောင် အထင်ကြီးခံရတယ်ဆိုတော့ အဲဒီတပ်သားသစ် နှစ်ယောက်က တော်တော်လေးကို ထူးခြားနေမှာပဲ။"

ကိတ်သ် ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။

"ဟင်၊ ဟိုတပ်သားသစ်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" အသက်ကြီးသော နည်းပြက တစ်နေရာသို့ အံ့ဩစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကိတ်သ်လည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဲရင် တစ်ယောက် စက်ကိရိယာပေါ်တွင် ခြေထောက်ကအပေါ်၊ ခေါင်းကအောက်စိုက်ကာ ဇောက်ထိုးကြီးဖြစ်နေပြီး ယိမ်းထိုးမတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တပ်သားသစ်တစ်စုသည် ထိုနေရာတွင် ဝိုင်းအုံနေကြပြီဖြစ်ပြီး တချို့က စတင်ရယ်မောနေကြပြီဖြစ်သည်။ ဂျင်း က သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "တစ်ယောက်သောသူက တိုက်တန်တွေ အကုန်လုံးကို ရှင်းလင်းပစ်မယ်လို့ ကြွေးကြော်ထားတယ်ဆို။ အဲဒါကို သူဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အခုလို ပုံစံမျိုးလုပ်ပြပြီး တိုက်တန်တွေကို ရယ်သေအောင် လုပ်ပစ်မှာလား။ ဟားဟားဟား။"

အဲရင် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီး မိကာဆာ က တကယ်ပဲ သူမ၏ဆံပင်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည့် အချိန်ကစ၍ ဂျင်း သည် တစ်စုံတစ်ရာ၏ ရန်စခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အဲရင် ကို အမြဲတမ်း စူးရှသော လှောင်ပြောင်သရော်မှုများဖြင့်သာ စကားပြောလေ့ရှိသည်။

အဲရင် သည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ အခြေခံအကျဆုံး ဟန်ချက်ထိန်းခြင်းကိုတောင် သူ မလုပ်နိုင်ဘူးလေ။ သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သည့် စကားများသည် ယခုအခါ ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ဝန်းရံနေသော တပ်သားသစ်များ၏ ရယ်မောသံများက အဲရင်ကို ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသကိုပါ တစ်ပြိုင်နက် ခံစားရစေသည်။ အထူးသဖြင့် ဧရာမ တိုက်တန်ကြီး နှင့်ပတ်သက်ပြီး သူပြောခဲ့သည့် စကားများကြောင့် ပိုဆိုးနေသည်။

တိုက်တန်များကို ရှင်းလင်းပစ်မည်ဟု အော်ဟစ်ကြွေးကြော်လေ့ရှိသော ဤကောင်လေးကို တပ်သားသစ် အများအပြားက သိနေကြသည်။

ကိတ်သ် - "တချို့လူတွေက စကားကြီးစကားကျယ် ပြောတတ်ပေမယ့် မွေးရာပါ အရည်အချင်း မရှိကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အဲရင်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကလေး စစ်တပ်ထဲ မဝင်ခဲ့သင့်ဘူး။

အချိန်ကား မိုးချုပ်လာပြီဖြစ်၍ တပ်သားသစ် အများအပြားလည်း လူစုကွဲသွားကြပြီဖြစ်သည်။ အဲရင် ကတော့ လေ့ကျင့်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ပြီး မိကာဆာ၊ ယာဂို နှင့် အာမင် တို့က သူ့ဘေးတွင် အဖော်ပြုပေးနေကြသည်။

အကြိမ်ကြိမ် ပြုတ်ကျနေသော အဲရင်ကို ကြည့်ရင်း မိကာဆာ တစ်ယောက် ရင်နာနေမိသည်။ သူ့ခေါင်းတွင်လည်း ဖူးယောင်နေသော ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။ "အဲရင်၊ ခဏလောက် နားလိုက်ပါဦး။ မနက်ဖြန်မှ ဆက်လုပ်ပါ၊ မိုးလည်း ချုပ်နေပြီ။"

အာမင် ကလည်း "ဟုတ်တယ် အဲရင်၊ အရမ်းကြီး လောမနေပါနဲ့။ ငါတောင် သင်ယူနိုင်သေးတာပဲ၊ မင်းလည်း သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ။" ဟု ပြောလေသည်။

ယာဂို ကတော့ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အာရုံခံပိုင်းခြားစိတ်ဖြာမှုအရ အဲရင်၏ ကြွက်သားများသည် ပုံမှန်သာဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ဟန်ချက်ထိန်း လေ့ကျင့်ခန်းမျိုးအတွက် အလွန်သင့်လျော်နေသင့်သည်။ သူ ဘာလို့ အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးနေရတာလဲ။

သူက အဲရင်ကို စိတ်မပူရန် နှစ်သိမ့်ပေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အဲရင်က ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ သူ ညစာစားရန်ပင် စိတ်မပါတော့ပေ။ အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လူတိုင်းဆီတွင် အကြံဉာဏ်လိုက်တောင်းနေတော့သည်။ အိပ်ဆောင်အတွင်း ဟန်ချက်ကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းနိုင်ခဲ့သည့် တပ်သားသစ်တိုင်းကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်မေးလေသည်။ လူတိုင်းက တော်တော်လေး ရိုးသားကြသည်ဟု ဆိုရမည်။ ဂျင်း ပင်လျှင် အဲရင်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ အတွေ့အကြုံကို ရိုးသားစွာ မျှဝေပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအတွေ့အကြုံဆိုသည်များကို အနှစ်ချုပ်လိုက်လျှင် စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ထွက်လာသည်။ အဲဒါကတော့ 'ပါရမီ' ပင်ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ လိုက်မေးနေခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့ကျသည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မရရှိခဲ့သဖြင့် အဲရင် တစ်ယောက် ထုံထိုင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ခါးပတ်ကို ချွတ်၍ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံပေါက်နေသည်။

ရုတ်တရက် အဲရင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးနေသော ထိုမြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိသွားသည်။

"အဖေ! အဖေ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"အဲရင်! ဒီသော့ကို မှတ်ထား! မင်း သေချာပေါက်၊ သေချာပေါက် မှတ်ထားရမယ်!"

"အဖေ ဘာတွေပြောနေတာလဲ!"

"တစ်နေ့ကျရင်! မင်း အမှန်တရားကို သိလာလိမ့်မယ်! အဲရင်! သူ့ကို ယုံကြည်လိုက်! စွမ်းအားဆိုတာ ကျိန်စာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး!"

"အဲရင်! အဲရင်! မင်းရဲ့အမေကို ကာကွယ်ပေးပါ!"

ဤမြင်ကွင်းများသည် ဝေဝါးနေပြီး လက်တွေ့နှင့် မဆန်လှပေ။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ဖိအားများလွန်းသောကြောင့်ဟု အဲရင် သံသယဖြစ်မိသည်။ လက်ရှိ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စမှာ ဟန်ချက်ထိန်းလေ့ကျင့်ခန်းကို မည်သို့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်မည်နည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

အာမင် - "ဒါနဲ့ အဲရင်၊ ငါတို့ ဘေးအိပ်ဆောင်မှာ သွားမေးလို့ရတယ်။ ရိုင်နာ ၊ ဘာတော့တ် နဲ့ မာကို ဘော့တ်—သူတို့တွေက နည်းစနစ်တချို့ကို သင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

အဲရင်၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပလာသည်။ "အင်း? ဒါနဲ့ အာမင်၊ မင်း ယာဂို ကိုတွေ့မိလား။"

"ယာဂို လား? ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ ညစာစားတုန်းက သူ့ကို မတွေ့လိုက်ဘူး။" အာမင် လည်း အခုမှ သတိထားမိသွားသည်။

ကိုနီ က ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ယာဂို လား? သူ နောက်ဘက်တောင်တန်းဆီ သွားနေတာ ငါတွေ့လိုက်သလိုပဲ။"

"ယာဂို က နောက်ဘက်တောင်တန်းမှာ ဘာသွားလုပ်တာလဲ။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ နောက်ဘက်တောင်တန်းရှိ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ယာဂို သည် မြေကြီးပေါ်၌ ပုံကျနေလေသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လရောင်အောက်တွင် ယာဂို၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့နေပြီး၊ လည်ပင်းမှ သွေးကြောများ ထောင်ထနေကာ၊ သူ၏ လက်ချောင်းများက မြေကြီးကို တင်းကြပ်စွာ ကုတ်ခြစ်ထားသဖြင့် နက်ရှိုင်းသော အစင်းကြောင်း ဆယ်ခု ထင်ကျန်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

"ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လက်ရာတစ်ခု၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လက်ရာတစ်ခုပဲ။ ငါမမှားဘူး! ဟားဟား၊ ငါက ပါရမီရှင်ပဲ!"

အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို အသံသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့်အတူ သူ၏ နားထဲတွင် အမြဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတတ်သည်။ ရှီဂန်ရှီးနား ခရိုင်တွင် သူ "ပထမဆုံး" အကြိမ် တိုက်တန်စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ နှစ်စဉ် ဤညအချိန်ရောက်တိုင်း ယာဂို သည် ဤဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားရလေ့ရှိသည်။ ဒါက စွမ်းအားကို ရရှိခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခုများလား။

ဝိုးတဝါးနှင့်ပင်၊ အကယ်၍ သူ ဤညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိလျှင် သူသည် တကယ်ကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်ဟု ယာဂို နားလည်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြီးတော့ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ထိုအသံ—ဖြစ်နိုင်တာက အရာအားလုံးက ထိုအသံနှင့် သက်ဆိုင်နေနိုင်သည်။

ဝေဝါးနေသော စကားသံများထဲတွင် "လက်နက်" ဆိုသည့်စကားလုံးကို အများဆုံး ကြားနေရသည်။ သူက 'လက်နက်'လို့ ခေါ်တဲ့အရာများ ဖြစ်နေမလား။ ဒီလိုတွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ယာဂို သည် တိုက်တန်များ၏ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် လက်နက်တစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူကိုယ်သူ ခံစားမိသည်။

ဒါဆိုရင် အဲဒီတုန်းက ရှီဂန်ရှီးနား နဲ့ မာရီယာတံတိုင်း ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ ဧရာမ တိုက်တန်ကြီး နဲ့ သံချပ်ကာတိုက်တန် တွေဟာလည်း ယာဂို လိုမျိုး တိုက်တန်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ လူသားတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် လက်နက်တွေ ဖြစ်နေနိုင်မလား။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤအရာအားလုံးသည် ယာဂို၏ ခန့်မှန်းချက်များသာဖြစ်ပြီး ဤခန့်မှန်းချက်များကို အခြားသူများအား ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။ သာမန် တပ်သားသစ်တစ်ယောက်၏ စကားကို မည်သူကမျှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့လျှင်ပင်၊ ယာဂို တွင် တိုက်တန်စွမ်းအား ရှိနေကြောင်း လူအများစု သိသွားပါက သူတို့၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုသည် သိချင်စိတ် သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရွံရှာမှုသာ ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။ တံတိုင်းအတွင်းရှိ လူများသည် တိုက်တန်များကို မုန်းတီးလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော်ပြီလေ။

မာရီယာတံတိုင်း ကျိုးပေါက်သွားပြီးနောက် တိုက်တန်များကို မုန်းတီးရွံရှာသော ခံစားချက်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာမည်မှာ သေချာသည်။ သူ ပိုမိုသန်မာလာပြီး ဤအရာအားလုံးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လုံလောက်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်လာချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန် ယာဂို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဟူး..." နောက်ဆုံးတွင် ဤပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံနိုင်ရည်ရှိသွားပြီးနောက် ယာဂို၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေတော့သည်။ ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ သူသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အသားကျလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤအရာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပွားခဲ့စဉ်က ယာဂို နှင့် လူစီယာ တို့သည် သစ်တောထဲတွင် ထင်းခုတ်ပြီး စားသုံးနိုင်သော မှိုများ ခူးနေကြချိန်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က မာရီယာတံတိုင်း ပြန်လည်ရယူရေး စစ်ဆင်ရေးကို မဖွဲ့စည်းရသေးပေ။ လူဦးရေက များပြားနေဆဲဖြစ်ပြီး အစားအစာလည်း အလွန်ရှားပါးနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် လူသူကင်းမဲ့သော သစ်တောထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ယာဂို သည် တိုက်ရိုက်ပင် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် တိုက်တန်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အဝေးမှ လူစီယာ ၏ ခေါ်သံကို ကြားနိုင်ခဲ့သည့် သူ၏ ထူးခြားသော အကြားအာရုံကြောင့်သာ သူ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအကြိမ်သည် ယာဂို ကိုယ်တိုင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသော တစ်ကြိမ်တည်းသော အချိန်လည်းဖြစ်သည်။ ထိုနောက်ပိုင်းရက်များတွင် ယာဂို သည် ဤခံစားချက်အတွက် ကြိုတင်ခံစားသိရှိမှုမျိုး ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယနေ့တွင် သူသည် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ အသိမပေးဘဲ လေ့ကျင့်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ နောက်ဘက်တောင်တန်းသို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ကဲ.. ပြန်ရမယ့် အချိန်တန်ပြီ။ ဟူး.. ညစာတောင် မစားရသေးဘူး။" ယာဂို သည် နောင်တရစွာဖြင့် သူ၏ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း လရောင်အောက်တွင် အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုအနီး ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် "ငါ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ရမယ်!" ဟူသော အဲရင်၏ အသံကို ယာဂို ကြားလိုက်ရသည်။

ယာဂို သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "အဲရင်? အာမင်၊ ရိုင်နာ နဲ့ ဘာတော့တ်၊ မင်းတို့တွေ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။"

အာမင် - "ယာဂို? မင်း တကယ်ပဲ နောက်ဘက်တောင်တန်းမှာ ရှိနေခဲ့တာကိုး။ ငါတို့က အဲရင် ကို အဖော်လာလုပ်ပေးတာ။"

ရိုင်နာ နှင့် ဘာတော့တ် တို့ကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရိုင်နာ ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးတစ်စက် ကျဆင်းလာသည်။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရိုင်နာ၏ အားကောင်းသော စစ်သည်တော် အလိုအလျောက်သိစိတ်အရ သူ့ရှေ့ရှိ ယာဂို သည် အလွန်အန္တရာယ်များနေသည်သတိပေးနေသည်။တိုက်တန်စွမ်းအားနှင့်ပင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည်မဟုတ်သည့် အနေအထားမျိုးအထိ အန္တရာယ်များနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝိုင်းဝန်းအားပေးမှုများကြောင့် အဲရင် သည် စိတ်အားတက်ကြွလာပြီး ရုတ်တရက် ခွန်အားများ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသည်။ ယာဂို ကတော့ ထိုအချိန်တွင် ဗိုက်ဆာနေသဖြင့် စကားသိပ်မပြောတော့ဘဲ အဲရင်ကို စကားအနည်းငယ်မျှဖြင့် အားပေးစကားပြောကာ သူတို့နှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။

အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယာဂို သည် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် ခါးပတ်ကို ချွတ်၍ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး လှဲချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ သူ အရမ်းကို ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီလေ။