အခန်း (၁၁) - ခရစ္စတာ

"ဝါး... ကြည့်စမ်း၊ ဟိုအာလူးမ ပြေးနေတုန်းပဲဟ! တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ၊ သူ အပတ် ၃၀ ကျော်တောင် ပြေးပြီးသွားပြီ။"

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားသော ယာဂိုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ယောက်ျားလေးအဆောင်စင်္ကြံတွင် ရပ်ကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲ၌ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေးနေသည့် ဆာရှာကို ကြည့်နေကြသည်။ ကိုနီတစ်ယောက် အံ့ဩမဆုံးဖြစ်နေမိသည်။ ထိုအာလူးမသည် ဤမျှကြာရှည်စွာ ပြေးနိုင်ခြင်းက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပင်။

အဲရင်ကလည်း လေးစားအံ့မခန်းဖြစ်နေသည်။ "သူ ဆက်တိုက်ပြေးနေတာ ငါးနာရီတောင် ရှိသွားပြီ။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။"

ဟန်နာက စခန်းမှထွက်ခွာသွားသော မြင်းလှည်းတစ်စီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ မြင်းလှည်းထဲတွင် လူတော်တော်များများ ထိုင်နေကြသည်။

အာမင်က "သူတို့က အရည်အချင်းမမီလို့ ထုတ်ပယ်ခံရတဲ့ သင်တန်းသားတွေဖြစ်ရမယ်။ လူတော်တော်များများက ဆယ်ပတ်တောင် ပြည့်အောင် မပြေးနိုင်ခဲ့ကြဘူးလေ။ ယာဂိုသာ မရှိရင် ငါလည်း တောင့်ခံနိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။" ဟု ဆိုသည်။

အဲရင်က "တခြားရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ။ အားနည်းတဲ့သူတွေကတော့ ဖယ်ရှားခံရမှာပဲလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရိုစ်တံတိုင်း တောင်ပိုင်းခရိုင်မှ မာကို ဘော့တ်သည် လက်ရန်းကို မှီရင်း မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ ယိုင်နဲ့နေသော ဆာရှာကို ကြည့်နေသည်။ သူ အနည်းငယ် သနားသွားမိကာ "ဆာရှာတော့ တော်တော်လေး အခြေအနေဆိုးနေပြီ" ဟု ဆိုသည်။

ထိုစဉ် ကိုနီသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံပေါ်သည်။ သူသည် ယာဂိုအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် "အင်း... ယာဂို၊ မင်းက ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်ကလို့ ငါမှတ်မိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယာဂိုသည် ငေးမောနေခဲ့သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ အသိပြန်ဝင်လာပြီး "အင်း.. ဟုတ်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း အဲဒါကို မြင်ခဲ့ဖူးလား။ ဟိုလေ... ဟို ဧရာမ တိုက်တန်ကြီး ကိုပြောတာ" ကိုနီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက... အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါက အမေနဲ့အတူ ဘုရားကျောင်းမှာ ရောက်နေတာ။ ဧရာမ တိုက်တန်ကြီး ကို သေချာမသတိထားမိလိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က အဲရင်နဲ့ အာမင်တို့ကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့ရလောက်တယ်" ယာဂိုက မသေချာသောလေသံဖြင့် ပြောသည်။

"တကယ်လား။ အဲရင်! မင်း တကယ်ပဲ မြင်ခဲ့တာလား။"

အဲရင်က "ဟင်... အော် အင်း၊ အဲဒီနေ့က ဧရာမ တိုက်တန်ကြီး ကို ငါ သေချာပေါက် မြင်ခဲ့တာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကိုနီက "တကယ်ကြီးလား။ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလဲ။ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ။ ရှီဂန်ရှီးနားခရိုင်ရဲ့ ပင်မတံခါးကြီးကို ခြေတစ်ဖက်တည်းနဲ့ ကန်ချိုးလိုက်တာဆိုတာ တကယ်ပဲလား" ဟု ဆက်တိုက်မေးတော့သည်။

"အင်း၊ အဲဒီတိုက်တန်က အရမ်းကို အရပ်ရှည်တာ၊ သူ့ခေါင်းက တံတိုင်းအပေါ်ကို အများကြီး ထွက်နေတာပဲ။ သူ့ပုံစံက... အရေခွံမရှိတဲ့ တိုက်တန်တစ်ကောင်လိုပဲ၊ အနီရောင် ကြွက်သားတွေချည်းပဲ"

အဲရင်သည် အဖွဲ့သားများအား ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်ယောင်လာအောင် ပြောပြလိုက်ရာ အားလုံးမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။ ညစာစားချိန်အထိ ထိုအခြေအနေအတိုင်းပင်။ လူအများအပြားသည် အဲရင်၏ ဧရာမ တိုက်တန်ကြီး အကြောင်း ဇာတ်လမ်းများကို နားထောင်ရန် ဝိုင်းအုံနေကြဆဲဖြစ်သည်။

"မာရီယာတံတိုင်းကို ဖောက်ဝင်လာခဲ့တဲ့ သံချပ်ကာတိုက်တန် ကရော ဘယ်လိုနေလဲ။"

အဲရင်က သူ၏ ဟင်းရည်သောက်ဇွန်းကို ကိုင်ထားရင်း "သံချပ်ကာတိုက်တန်လား။ ငါ့အမြင်တော့ ရိုးရိုးတိုက်တန်တွေနဲ့ သိပ်ကွာခြားမှုမရှိပါဘူး။ ငါတို့တွေ နေရာစုံသုံး ရွှေ့လျားကိရိယာ ကိုသာ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် သုံးတတ်သွားရင် အဲဒီတိုက်တန်တွေ အကုန်လုံးကို မောင်းထုတ်ပစ်လို့ရပြီပဲ" ဟု ဆိုသည်။

(Manga နဲ့ anime ထဲမှာတာ့ သုံးဖက်မြင်ကိရိယာလို့သုံးပေမဲ့

ဒီစာစဉ်မှာတာ့ နေရာစုံသုံးရွေ့လျားကိရိယာဆိုပြီးသုံးထားပါတယ်။မူရင်းစာစဉ်အတိုင်းပဲပြန်ထားပါတယ်ခင်‌ဗျာ)

"ဖူး... မင်း ရူးနေလား" ဂျင်းက အဲရင်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်းက တကယ်ကြီး ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ ထဲ ဝင်ချင်နေတာလား"

အဲရင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ ထဲ ဝင်မှာ။ မင်းကတော့ သက်သောင့်သက်သာနေရအောင် စစ်ရဲတပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်တယ်ဆိုပါလား။"

ဂျင်းက "ဟုတ်တယ်၊ ငါက လက်တွေ့ကျကျ တွေးတာ။ ငါက စစ်ရဲတပ်ဖွဲ့ထဲပဲ ဝင်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သေရမှာကို သိသိကြီးနဲ့ ကြောက်နေပြီး လေလုံးထွားနေတဲ့ ကောင်တွေထက်တော့ ငါက အများကြီး သာပါသေးတယ်" ဟု ခနဲ့လိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ပြောနေတာလား" အဲရင် ဒေါသတကြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ဂျင်းကလည်း နောက်ဆုတ်မပေးပေ။ ထိုနှစ်ယောက် ထိပ်တိုက်တွေ့နေစဉ်မှာပင် ညစာစားချိန် ပြီးဆုံးကြောင်း အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မလိုလားအပ်သော ပြဿနာများကို မဖန်တီးလို၍ ဂျင်းက နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ရည်မှန်းချက်မှာ စစ်ရဲတပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရန်ဖြစ်သောကြောင့် အဲရင်နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သူက လက်ကိုကမ်းပေးကာ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်းရဲ့ အိပ်မက်ကို အထင်သေးဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက သင်တန်းသားတွေဆိုတော့ သူငယ်ချင်းတွေပဲ လုပ်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဲရင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကလောက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်တော့ပေ။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဂျင်း၏လက်ကို ဆွဲခါနှုတ်ဆက်လိုက်ကာ "ငါလည်း တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူလှည့်ထွက်သွားသည်။ အဲရင်ကို စိတ်ပူနေသော မိကာဆာ ကလည်း အမြန်လိုက်သွားသည်။ သူမ ဂျင်းအနီးမှ ဖြတ်သွားသောအခါ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်ကြီးမှာ လွင့်ဝဲသွားသည်။ မိကာဆာ၏ လှပသော ဘေးစောင်းမျက်နှာကျကို တစ်ချက်မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဂျင်းတစ်ယောက် မျက်နှာနီမြန်းသွားရသည်။ သူက မိကာဆာကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး မိကာဆာ၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမ၏ဆံပင်တွေ အရမ်းလှကြောင်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ မိကာဆာက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် တိုတိုတုတ်တုတ် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် အဲရင်နောက်သို့ အမီလိုက်သွားလေသည်။

ဂျင်းမှာတော့ မိကာဆာ၏ အလှတွင် ကြက်သေ၊သေနေဆဲပင်။

သို့သော်လည်း သူ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်သည့် နောက်တစ်ခဏတွင် မိကာဆာ၏ ဆံပင်များ အလွန်ရှည်နေပြီဟု အဲရင်က ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ မိကာဆာကလည်း ဆံပင်ကို တိုတိုညှပ်ပစ်ရန် ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်လေသည်။ ဂျင်းတစ်ယောက် အသက်ဝိညာဉ်ကင်းလွတ်သွားသလို ကျောက်ရုပ်ကြီးဖြစ်သွားတော့သည်။

---

ယာဂိုသည် ပေါင်မုန့်နှစ်ချပ်ကို လက်သုတ်ပဝါဖြင့် ထုပ်လိုက်ပြီး ထမင်းစားခန်းမှ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ညစာစားချိန် ကုန်ဆုံးသွားပါက ကန်တင်းတွင် ဆက်လက်စားသောက်ခွင့် မရှိတော့ပေ။ အာလူးမ ဆာရှာသည် ဘာတစ်ခုမှ မစားရသေးချေ။ ဆာရှာ၏ "စားပွဲသောက်ပွဲ"များကို အချိန်အကြာကြီး ကြည့်ခဲ့ရဖူးသည်ကို ထောက်ထား၍ ယာဂိုသည် သူ့အတွက်ပေးသော ညစာထဲမှ ပေါင်မုန့်နှစ်ချပ်ကို ဆာရှာ့ထံယူသွားပေးရန် ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တံခါးဝတွင် သူ တားခံလိုက်ရသည်။

"အန်နီ? တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။" ယာဂိုက သူ့ရှေ့ရှိ ကောင်မလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

အန်နီ သည် ဘာမှမပြောဘဲ နေ့လယ်က ရေဘူးနှင့် လက်သုတ်ပဝါဖြင့် ထုပ်ထားသော ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကို ယာဂို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူမက "အပြန်အလှန် လက်ဆောင်ပဲ" ဟု တောင့်တောင့်ကြီး ပြောပြီးနောက် ထွက်သွားလေသည်။

ယာဂိုသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ပစ္စည်းများကိုကြည့်ကာ ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်နေသည်။ ဤကောင်မလေးသည် အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်စက်နိုင်သော်လည်း တကယ်တမ်းကျတော့ တော်တော်လေး စိတ်ထားနူးညံ့လှသည်။

---

ညဉ့်နက်လာသောအခါ ဆာရှာသည် ယိမ်းယိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့... ပြေးလို့ပြီးသွားပြီ..."

ဘုန်း!

ဆာရှာသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသေကောင်တစ်ကောင်လို လဲကျသွားသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏နှာခေါင်းက ပွတ်တိုက်လှုပ်ရှားသွားသည်။

တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော သူမ၏မျက်လုံးများက ဗြုန်းခနဲ ပွင့်လာပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ လက်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို အမှောင်ထဲသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

"အာ့!" ဟူသော ညည်းညူသံလေး ထွက်လာပြီး လက်ထဲတွင် ရေဘူးကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။

ဆာရှာသည် ထိုကောင်မလေးလက်ထဲမှ လုယူလိုက်သော ပေါင်မုန့်ကို အငမ်းမရ ကိုက်ဖြဲစားသောက်နေပြီဖြစ်ရာ ကောင်မလေးကို လန့်သွားစေသည်။ ကောင်မလေးက "ရေလေးသောက်မလားဟင်။ ငါ့နာမည်က ခရစ္စတာ ပါ။ နင့်အတွက် ပေါင်မုန့်ချန်ထားပေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အာလူးဟင်းချိုကိုတော့ ချန်မထားပေးနိုင်ခဲ့ဘူး" ဟု သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးရှူးတိုင်အလင်းရောင်အောက်၌ ရပ်နေသော ခရစ္စတာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည် ဆာရှာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူနေလေသည်။

"ဝါး! နင်က ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားမလေးများလား။"

"ဟေး၊ နင်က သူတော်ကောင်း ဝင်လုပ်နေတာလား" မှဲ့ခြောက်လေးများနှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဆာရှာသည် ကျန်နေသေးသော ပေါင်မုန့်များကို ပါးစပ်ထဲ အမြန်ပိတ်ဆို့ထည့်ကာ အားပါးတရ ဝါးစားလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ယူမီရ်ရယ်၊ သူ တစ်နေကုန် ပြေးရတဲ့ပြစ်ဒဏ် ခံနေရတာ မြင်လို့ ငါက..." ခရစ္စတာက တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။

ယူမီရ်သည် ခရစ္စတာကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒီကလေးမလေးက သိပ်ကို သဘောကောင်းလွန်းနေသည်။

"အာ... ငါက အလကားသက်သက် စိတ်ပူနေခဲ့တာပဲ" ယာဂိုသည် ပေါင်မုန့်ကို ကိုင်လျက် အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ "ခရစ္စတာ... ဟုတ်လား? မင်းက တကယ်ကို ကြင်နာတတ်တဲ့ ကောင်မလေးပဲ။"

ချီးကျူးခံရသဖြင့် ခရစ္စတာ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

သို့သော် ယူမီရ်ကမူ ယာဂိုကို သတိထားကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ခရစ္စတာ၊ ဒီလို ချိုသာတဲ့စကားတွေနောက်ကို မပါသွားနဲ့။ ယောက်ျားတော်တော်များများက စကားပြောကောင်းပေမဲ့ အတွင်းစိတ်က ပုပ်ဟောင်နေတာ။"

ယာဂို ဆွံ့အသွားသည်။ "ဟေး...ဒီလောက်ထိပြောဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ ငါက ဒီကောင်မလေးကို ချီးကျူးရုံသက်သက် ချီးကျူးတာလေ။ အဲဒါက ငါ့ကို လူဆိုးတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်သွားစေတာလဲ။" တကယ်တော့ ခရစ္စတာက အင်မတန်မှ လှပလွန်းနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

ယူမီရ်က "ဘယ်သူသိမှာလဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို သိနိုင်ပေမဲ့ သူ့စိတ်ကိုတော့ သိနိုင်တာမဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ဆိုသည်။

ယာဂို ပြောစရာစကားရှာမရဖြစ်သွားသည်။ "ဒါဆို ဒီပေါင်မုန့်က..."

ယာဂို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိခင်မှာပင် ပေါင်မုန့်သည် ဆာရှာ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ "ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်! ငါ စားနိုင်ပါသေးတယ်!"

ယာဂိုက "...အေးပါလေ။ နောက်မှပဲ တွေ့ကြတာပေါ့။ ငါ့နာမည်က ယာဂို။ မှတ်ထားနော်၊ ငါက လူဆိုးမဟုတ်ဘူး။"

သူထွက်သွားပြီးနောက် ခရစ္စတာသည် ယူမီရ်ကို အပြစ်တင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ယူမီရ်၊ ခုနက နင်ပြောတာ နည်းနည်းများ မလွန်သွားဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။

ယူမီရ်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ခရစ္စတာကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဆာရှာကလည်း ကြီးမားလှသော ပေါင်မုန့်အတုံးကြီးများကို ဆုပ်ကိုင်လျက် သူတို့အားလုံး အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

---

အဆောင်သို့ပြန်ရာလမ်းတွင် ယာဂိုသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကြယ်အနည်းငယ်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ညသည် ထူးခြားသော အလှတရားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းက ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာခဲ့သည် ဆိုသော မှတ်ဉာဏ်များကိုပင် လုနီးပါး မေ့ပျောက်သွားစေခဲ့ပြီ။ ထိုမှတ်ဉာဏ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသော်လည်း ဤကမ္ဘာကြီးကို သူ့က ပို၍ပို၍ လက်ခံလာပုံပေါ်သည်။

"ငါ သင်တန်းသားတပ်ဖွဲ့ကို ဝင်ပြီးပြီ။ အခု အနာဂတ်အတွက် ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့ပဲ!"

ယာဂို သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်လေသည်။