အခန်း (၁၀) - အန်နီ လီယွန်ဟတ်

ယာဂိုသည် သူ၏နဖူးကို ပွတ်ရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်ရည်များပင် မခြောက်သေးပေ။ အနီးနားရှိ နည်းပြများကလည်း အံ့သြနေကြသည်၊ ကိတ်သ်တစ်ယောက် သူ၏ခေါင်းတိုက်ကွက်ကို အသုံးပြုသည်ကို မမြင်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဤကောင်လေးကို ကိတ်သ်က အတော်လေး အထင်ကြီးသွားပုံရသည်!

အခြားသော သင်တန်းသားများကလည်း ယာဂိုကို လေးစားမှုအသစ်များဖြင့် ကြည့်ရှုလာကြသည်။ နည်းပြနှင့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နိုင်ရုံသာမက ချီးကျူးခံရခြင်းက သူ့ကို သွားမရှုပ်သင့်သည့် ခက်ထန်သော သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ထိုအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင်၊ အာလူးကောင်မလေးသည် သူမ၏ အာလူးတစ်ဝက်ကျော်ကို စားပစ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ နည်းပြ ကိတ်သ်က ဆံထုံးထုံးထားသည့် ကောင်မလေးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်၊ "မင်းက ဘယ်သူလဲ?"

"မာရီယာတံတိုင်း တောင်ပိုင်းက အန်နီ လီယွန်ဟတ် ပါ၊" အန်နီဟု အမည်ရသော ထိုကောင်မလေးက သူမ၏အသွင်အပြင်လိုပင် အေးစက်သောလေသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

နည်းပြ ကိသ်က ထပ်မမေးတော့ဘဲ နောက်တစ်ယောက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လှည့်သွားခဲ့သည်။ နဖူးကို ခဏကြာ ပွတ်သပ်ပြီးနောက် နာကျင်မှု အနည်းငယ် လျော့ကျသွားချိန်တွင်၊ ယာဂိုက အန်နီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို သူမနာမည်က အန်နီ ပေါ့။ သူမလေသံက သူမရုပ်လိုပဲ တကယ်ကို အေးစက်စက်ပဲ။ ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားနေရတာလဲ?" ဟု ယာဂိုက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အန်နီသည် အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း၊ မတွေ့သင့်သောသူတစ်ယောက်ကို ဤနေရာတွင် တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ဗြောင်းဆန်နေခဲ့သည်။

ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? သူတို့က ရုပ်ချင်းဆင်ရုံသက်သက်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ ဘာလို့ နာမည်တွေကပါ တူနေရတာလဲ? ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး တကယ်ရှိနိုင်လို့လား? ယာဂို နော်မန်... အန်နီက ယာဂိုကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ဖောက်ပြီး ဦးနှောက်ထဲအထိ မြင်ရအောင် ကြည့်နေသကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ!!!" နည်းပြ ကိတ်သ်၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် လူတိုင်း၏ နားစည်များပင် အူသွားသည်။ သူက သူ့ရှေ့ရှိ ကောင်မလေးကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်၊ သူမ၏ ပါးစပ်တစ်ဝိုက်တွင် အာလူးအစအနများ ပေကျံနေပြီး၊ လက်ထဲတွင်လည်း နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် အာလူးတစ်ကိုက်စာကို ကိုင်ထားသည်။

ထိုကောင်မလေးသည် အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်နေသည်။ နည်းပြ ကိတ်သ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်၊ "ငါ မင်းကို ပြောနေတာ! မင်းက ဘယ်သူလဲ!?"

အာလူးကို အလောတကြီး မျိုချလိုက်ပြီးနောက်၊ ကောင်မလေးက အာလူးကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော သူမ၏ ညာလက်ကို ဘယ်ဘက်ရင်အုံပေါ်တွင် တင်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်၊ "ကျွန်မက ထရိုစ့်ခရိုင် ဒေါပါ ရွာက ဆာရှာ ဘလောက်စ်ပါ!"

"ဆာရှာ ဘလောက်စ်? မင်း ညာဘက်လက်ထဲမှာ ဘာကိုင်ထားတာလဲ?"

"ဆရာ! အဲဒါ ပေါင်းထားတဲ့အာလူးပါ! မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အဆင်သင့်ရှိနေတာတွေ့လို့ ကျွန်မ တစ်လုံး ယူလာခဲ့တာပါ။"

"ဒါဆို မင်းက ခိုးလာတာပေါ့?"

"မဟုတ်ပါဘူး! မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ! အာလူးပေါင်းက အေးသွားရင် နှမြောစရာကောင်းမယ်ထင်လို့ပါ။" ဆာရှာက နည်းပြကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို အခု ဘာလို့ အာလူးစားနေတာလဲလို့ မေးနေတာလေ?" ကိသ်၏ အသံက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

ဆာရှာ တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားသည်။ အကြောင်းအရင်းတစ်ခုခုကြောင့်၊ သူမက ညာဘက်လက်ထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် အာလူးတစ်ကိုက်စာကို နည်းပြထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဆရာ နည်းနည်းစားမလားဟင်?"

ကိတ်သ်က အာလူးကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကောင်မလေးကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ ဒီတပ်သားသစ်က တကယ်ပဲ ဦးနှောက်တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေတာများလားဟု သူ တွေးမိသွားသည်။ ဆာရှာကတော့ "ဉာဏ်ပညာ" တွေ ပြည့်ဝနေသည့် အပြုံးမျိုးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"စခန်းကို ပတ်ပြီး အပတ် ၅၀ ပြေး! မပြီးရင် ဘာမှ စားခွင့်မပြုဘူး!" သနားစရာ ဆာရှာပါလေ။

သို့သော် ယာဂိုနှင့် အခြားသူများက သူမအတွက် စိတ်မကောင်းမဖြစ်နိုင်သေးခင်မှာပင်၊ နည်းပြ ကိတ်သ်က လူတိုင်းကို ပြောလိုက်သည်၊ "ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံး၊ ယောကျာ်းလေး ၁၀ ပတ်နဲ့ မိန်းကလေး ၈ ပတ်! မပြီးနိုင်ရင် ချက်ချင်း ထုတ်ပယ်ခံရမယ်! အခု ဒီမှာ သင်တန်းသား ၂၈၆ ယောက်ရှိတယ်၊ မင်းတို့အားလုံး အောင်မြင်စွာ ဘွဲ့ရကြပါစေလို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်။"

တန်းစီနေသူများကြားမှ ငိုယိုညည်းတွားသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယာဂိုလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်၊ တစ်ပတ်လျှင် အနည်းဆုံး မီတာ ၁,၀၀၀ ရှိသည်။ ၁၀ ပတ်ဆိုတော့ ကီလိုမီတာ ၁၀ လား?? အဲဒါက မီနီမာရသွန်ပြေးပွဲနီးပါးပဲလေ။

ညည်းတွားနေကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကတော့ ရိုးသားစွာပင်၊ ရာနှင့်ချီသော လူများက အစုလိုက်အပြုံလိုက် စတင်ပြေးကြတော့သည်။

ပထမ သုံးပတ်ကတော့ အဆင်ပြေသော်လည်း၊ တတိယအပတ်အပြီးတွင် လူများ နောက်ကျကျန်ရစ်လာကြသည်။ အာမင်သည်လည်း ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်အပါအဝင်ဖြစ်သည်၊ သူ၏ ခံနိုင်ရည်က သိသိသာသာ ကျဆင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ယာဂိုက လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင်ရှိနေပြီး သူ၏ ခံနိုင်ရည်က အံ့မခန်း ပြည့်ဝနေသည်။ အလားတူ ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အခြားသူများမှာ ရိုင်နာ နှင့် ဘာတော့တ် ဟုခေါ်သော လူငယ်များနှင့် အန်နီ ဟုခေါ်သော ကောင်မလေးတို့ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အန်နီက သူ့အနီးတွင် ကပ်၍ပြေးနေသည်။

မိကာဆာ ၏ ခံနိုင်ရည်ကလည်း ကောင်းမွန်သော်လည်း၊ သူမသည် အဲရင် နှင့်အတူ နေပေးနေသောကြောင့် အလွန်မြန်မြန် မပြေးပေ။

မကြာမီတွင် ယာဂိုသည် လူများစွာကို ကျော်တက်သွားခဲ့သည်။ အာမင် အမောဆို့နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ယာဂိုက အမီလိုက်သွားပြီး အာမင်ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီ ရိုင်နာ နှင့် ဘာတော့တ် တို့က ယာဂိုကို ကျော်တက်သွားပြီး အန်နီကလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ အန်နီက ယာဂိုကို ကျော်သွားချိန်တွင် သူမက သူ့ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်သွားရာ၊ ယာဂိုတစ်ယောက် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ သူက တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဒီကောင်မလေးကိုများ စော်ကားမိခဲ့လို့လား?

နောက်ဆုံးတွင်၊ ယာဂိုသည် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအားယူကာ အာမင်နှင့်အတူ အပိုတစ်ပတ်ကို ပြေးခဲ့သည်။ အာမင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး၊ ပြင်းထန်စွာ မောဟိုက်နေကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မထနိုင်တော့ပေ၊ ယာဂိုကတော့ ပြန်လည်သက်သာလာရန် အနားယူချိန် ခဏသာ လိုအပ်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ၊ ယာဂို။ မင်းသာ ငါနဲ့အတူ မနေပေးခဲ့ရင်၊ ငါ တကယ် ပြီးနိုင်မယ်မထင်ဘူး၊" အာမင်က မောဟိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယာဂိုက အာမင်ကို ရေဘူးတစ်ဘူး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ဒီလိုစကားတွေ ပြောစရာမလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အာမင်၊ မင်း တကယ်ကို ပိုကြိုးစားပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုတယ်၊ မဟုတ်ရင် နောက်ကျ မင်းနောက်ကိုတိုက်တန်လိုက်ရင်တောင် ပြေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟားဟား။"

ယာဂိုက မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရေဘူးကိုယူပြီး သောက်ရန်ပြင်လိုက်စဉ်၊ သွယ်လျသော ခြေတံတစ်စုံက သူ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ယာဂို မော့ကြည့်လိုက်တော့၊ အန်နီ ဖြစ်နေသည်။

အန်နီက ယာဂိုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ယာဂိုသည် ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်က ရုတ်တရက် နှစ်ဒီဂရီခန့် ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အာ.. ဟယ်လို? မင်းက အန်နီ မဟုတ်လား?" ယာဂိုက ခြောက်ကပ်ကပ် နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း၊ သူမက လုံးဝ မတုံ့ပြန်ပေ။ ဘယ်လောက်တောင် အနေခက်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။

ယာဂို မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အရပ် ၁.၇ မီတာသည် ကိုယ်လုံးသေးငယ်သော အန်နီထက် အတော်လေး ပိုရှည်သည်။ ရုတ်တရက်၊ ယာဂိုက အန်နီ၏ လက်ထဲသို့ ရေဘူးကို ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ရေဆာနေလို့လား? အင်း၊ အဲ၊ ငါ ဒီရေဘူးထဲက မသောက်ရသေးပါဘူး၊ မင်း ယူလိုက်ပါ!" ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ ယာဂိုက ယခုလေးတင် ထလာသော အာမင်ကို အလောတကြီး ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူ မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ အန်နီ၏ အငွေ့အသက်က အရမ်းပြင်းထန်လွန်းနေတော့ ယာဂို အနေဖြင့်အနည်းငယ် ထိန့်လန့်နေတာဖြစ်သည်။

အန်နီက သူမ၏လက်ထဲမှ ရေဘူးကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ သူမက "ကျေးဇူးပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ယာဂိုက အဲဒါကို ကြားလိုက်ပြီး ပြုံးကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ရပါတယ်"။

အန်နီ လှည့်ထွက်သွားပြီး၊လေပြေတစ်ချက်က သူမ၏ အဝါနုရောင် ဆံပင်လေးက ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ယာဂို၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ အလွန်ရင်းနှီးနေသည့် ခံစားချက်မျိုး။

အန်နီ လမ်းပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားသည်။

"အန်နီ! မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ? ဘာလို့ အဲ့ဒီကောင်နားကို ခဏခဏ သွားကပ်နေရတာလဲ?" အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်ဖြစ်သည့် ရိုင်နာ နှင့် ဘာတော့တ် တို့က ရုတ်တရက် အန်နီကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ "မှတ်ထား၊ မင်းက မာလေရဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်! ဒီမိစ္ဆာတွေနဲ့ သိပ်မနီးစပ်စေနဲ့! ငါတို့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်သွားရင်၊ ငါတို့ စစ်ဆင်ရေးကို ပြီးမြောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး!" ဟု ရိုင်နာ က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဘာတော့တ် ကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "အန်နီ၊ ရိုင်နာ ပြောတာ မှန်တယ်။"

အန်နီက သူတို့ကို ခံစားချက်မဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ကိစ္စက နင်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ စစ်ဆင်ရေးကိုလည်း ငါ ပြီးအောင်လုပ်မယ်။ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်ကြပါ။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ သူမက မိန်းကလေးအဆောင်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ရိုင်နာ၊ ငါတို့..." ဘာတော့တ် က ရိုင်နာ ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ရိုင်နာ က သွားကြိတ်လိုက်သည်။ "သူ့ကို ထားလိုက်တော့။ ငါတို့ဘယ်သူလဲဆိုတာ မပေါ်သရွေ့၊ သူ့ဘာသာသူ နေပါစေ! ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကဆုံချက်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ။ လောလောဆယ် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး နောက်မှ အခွင့်အရေးကို ရှာကြတာပေါ့။"

"အင်းပါ၊" ဘာတော့တ် က သဘောတူလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေထိုင်လာပြီးနောက်၊ ဒီကျွန်းပေါ်က လူတွေက မာလေအစိုးရ စွပ်စွဲထားသလို မိစ္ဆာတွေနဲ့ မတူကြဘူး။ သူတို့က သွေးနဲ့သားနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ သာမန်လူတွေနဲ့ ပိုတူနေတယ်။ သူလုပ်နေတာက တကယ်ပဲ မှန်ကန်ရဲ့လား?

ဘာတော့တ် က သူ၏လက်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသော်လည်း နာကျင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားလိုက်နိုင်သည်။ သူတို့ လုပ်နေတာတွေက မှန်ကန်ပါစေလို့ပဲ သူ မျှော်လင့်မိသည်။