အခန်း (၂၈) - ချောက်နက်ကို စိုက်ကြည့်သော လူသား

"အော်... ဒါနဲ့ ပြောဖို့ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်"

ဝမ်ချန်းရှိရာ အဆောက်အအုံမှ ထွက်ခွာပြီး မြို့၏ တောင်ဘက်ခြမ်းသို့ ပြန်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် အရိပ်သည် ဖုန်းပုစီး၏ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ပိတ်ရပ်လိုက်ပြန်သည်။

"ငါ မင်းကို ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ မင်းကို ဖျောင်းဖျလဲ ရမှာမဟုတ်မှန်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ချန်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ငါ ရုတ်တရက် သတိရလာလို့။ ဒီမြို့မှာရှိတဲ့ ရေတွင်းအများစုက ခမ်းခြောက်ကုန်ပြီ ဆိုပေမဲ့ သုံးလို့ရသေးတဲ့ ရေတွင်း နှစ်တွင်း ရှိသေးတယ်။ ရေတွင်းတစ်တွင်းကတော့ ရေနောက်နေပြီ၊ လူတွေလည်း ရှာတွေ့ထားကြပြီးပြီ။ နောက်ထပ် ရေတွင်းတစ်တွင်းကတော့ ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ အနောက်ဘက် တည့်တည့်မှာ ရှိတယ်။ အဲဒါကို ဝမ်ချန်းက ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြခဲ့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီမှာ ရေအရင်းအမြစ် ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ပြန့်အောင် လုပ်ပေးစေချင်တယ်"

"ကောင်းပြီ"

ဖုန်းပုစီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနီးရှိ နံရံပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ မြို့တောင်ဘက်ရှိ စခန်းချရာနေရာသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ဝမ်ချန်း အသတ်ခံနေရစဉ်အတွင်း အရိပ်သည် မရပ်မနား တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေခဲ့သောကြောင့် ထူးဆန်းသော ရေရွတ်သံများ နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့ကာ အနီးအနားရှိ လူများကို ဝေဝါးထုံထိုင်းသွားစေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုစီး ထွက်သွားပြီး အတန်ကြာမှသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားသည်ကို အနီးအနားရှိ လူများ သတိပြုမိပြီး ဝမ်ချန်း၏ အခန်းသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူတို့သည် ပုပ်စပ်နံစော်နေသော အသားပုံကြီးကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ကြတော့သည်။

ဖုန်းပုစီးမှာ ဤအရာများကို ဂရုမစိုက်အားပေ။ တောင်ဘက်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သတိလစ်နေသော ဖေးချောင်ကို အမြန်ထမ်းကာ မြို့လယ်ရင်ပြင်သို့ သွားခဲ့သည်။ ချင်ချန်းမင်နှင့် အပြန်အလှန် ကူညီရေးအသင်းဝင်များသည် ထိုနေရာတွင် အစီအစဉ်များကို ထိန်းသိမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ဝမ်ချန်း သေဆုံးသွားသည်ကို သိရှိပုံမရသေးပေ။ ယမန်နေ့က တစ်နေ့လုံး ဤနေရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် လာဖူးသောကြောင့် ချင်ချန်းမင်မှာ ဖုန်းပုစီး ရောက်လာသည်ကို အံ့သြခြင်းမရှိတော့ဘဲ တားဆီးခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပေ။

မကြာမီမှာပင် ဖုန်းပုစီး ကျောက်စာတိုင်ကို ထိတွေ့လိုက်ရာ သူ၏ [ကိုယ်ရေးအချက်အလက်] များ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

...

[ကိုယ်ရေးအချက်အလက်]

နာမည် - ဖုန်းပုစီး

ဘွဲ့ထူးများ - [ဂေါ်ဘလင် သတ်ဖြတ်သူ] (အသုံးပြုနေသည်)၊ 

        [ချောက်နက်ကို စိုက်ကြည့်သော လူသား] (အသုံးမပြုရသေး)။ 

                   လက်ရှိတွင် ဘွဲ့ထူး ၁ ခုကိုသာ အသုံးပြုနိုင်သည်

မျိုးနွယ် - လူသား

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် - အဆင့်မသတ်မှတ်ရသေး

ဝိညာဉ်အဆင့် - အဆင့်မသတ်မှတ်ရသေး

ချောက်နက်အမှတ် - ၂၃၆၇ (+၂၁၇၇)

...

[ချောက်နက်ကို စိုက်ကြည့်သော လူသား]

သင် ချောက်နက်ကို စိုက်ကြည့်သောအခါ ချောက်နက်သည်လည်း သင့်ကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေလိမ့်မည်။ သင်သည် မည်သည့် ဆန်းကြယ်စွမ်းအားကိုမျှ မတတ်မြောက်ထားသော်လည်း ချောက်နက်သည် သင့်ကို ကြည့်နေလိမ့်မည်၊ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ ကြည့်နေခြင်းကြောင့် သင် သေသွားမလား၊ ရူးသွားမလားဆိုသည်ကို သူ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

ဘွဲ့ထူး၏ အာနိသင်

ဤဘွဲ့ထူးကို အသုံးပြုပြီးနောက် သင့်အပေါ်ရှိ ဆန်းကြယ်စွမ်းအင်၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ အားလုံး အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားမည်။

လက်ရှိ ဤဘွဲ့ထူးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ စုစုပေါင်း - ၉၇ ဦး

ရရှိနိုင်ရန်လိုအပ်သည့် အခြေအနေများ

၁။ ချောက်နက်အား ၃ စက္ကန့်ကြာ စိုက်ကြည့်ရမည်၊ ချောက်နက်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံပြီးနောက် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိဘဲ နေရမည်။

၂။ အချက် ၁ ကို လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း သင့်ခန္ဓာကိုယ်၌ မည်သည့် ထူးဆန်းသော အရာနှင့်မျှ ပေါင်းစပ်ထားခြင်း မရှိရ။

...

မနေ့ညက ဂေါ်ဘလင် ၄၀၀ ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူသည် ချောက်နက်မှတ် ၂၂၀၀ နီးပါး ရရှိခဲ့၏။ ထို့အပြင် မကြာသေးမီက ချောက်နက်ကို စိုက်ကြည့်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဘွဲ့ထူးအသစ် တစ်ခုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဘွဲ့ထူး၏ ဖော်ပြချက်တွင် ပြဿနာအချို့ ရှိနေသည်။

ဘွဲ့ထူးရရှိနိုင်ရန် လိုအပ်သော အခြေအနေတွင် ချောက်နက်ကို စိုက်ကြည့်စဉ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိရဟု ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် သူ ယခုအချိန်အထိ ကြောက်ရွံ့မှုများ ခံစားနေရဆဲဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သက်ရောက်မှု မရှိခြင်းဟု ဆို၍မရပေ။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူသည် အကြီးအကျယ် သက်ရောက်မှု ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘွဲ့ထူးရရှိခြင်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာ လွဲချော်မှုများ ရှိနေသလော။

များများစားစား မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဘွဲ့ထူးများကို အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲအသုံးပြုကြည့်ပြီးနောက် ဖုန်းပုစီးသည် [အခြေခံ ကျင့်ကြံခြင်း အထောက်အကူ] ကိုဆက်လက် လုပ်ဆောင်ကာ [တော်ဝင်ရိက္ခာ] ကို စားသုံးလိုက်သည်။ မုတ်ဆိတ်ဗွေ ဖေးချောင်မှာလည်း ဖုန်းပုစီးက နှိုးလိုက်ပြီးနောက် ထလာ၍ ထိုစားသောက်ပွဲကို အငမ်းမရ စားတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် အကြာ၌ ဖုန်းပုစီး [ကုသခြင်း] စွမ်းဆောင်ချက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ သူ၏ ကျောကုန်းတွင် စိုက်ဝင်နေသော ဗုံးဆန်စများသည် ပြုပြင်နေစဉ်အတွင်း ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ အလိုအလျောက် ထွက်လာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့၏။ ကိစ္စအားလုံးကို လက်စသတ်ပြီးနောက် ဖုန်းပုစီးသည် ဝမ်ချန်း၏ ရုံးခန်းအနောက်တွင် ရေတွင်းရှိကြောင်း သတင်းကို ချင်ချန်းမင်အား ပြောပြလိုက်သည်။ ချင်ချန်းမင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးရန်ပြင်စဉ်မှာပင် ဖုန်းပုစီးသည် ဖေးချောင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

...

...

ဤသို့ဖြင့် အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာခဲ့ရာ ၁၀ ရက်ခန့် ကြာသောအခါ…

ဝမ်ချန်း သေဆုံးပြီးနောက် မြို့အတွင်း၌ ယခင်ကကဲ့သို့ စနစ်တကျ မရှိတော့သော်လည်း မည်သည့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မျှ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။ အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်သည့် ပထမဦးဆုံးနေ့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် လူများသည် ဤကမ္ဘာသစ်နှင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ အသားကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဝမ်ချန်း တည်ထောင်ခဲ့သော အပြန်အလှန် ကူညီရေးအသင်းမှာ ဝမ်ချန်း မရှိတော့သော်လည်း ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် အသင်း၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာမူ ဝမ်ချန်းရှိစဉ်ကလောက် မကြီးမားတော့ပါ။ ယခုအခါတွင် အပြန်အလှန် ကူညီရေးအသင်းသည် မြို့လယ်ရင်ပြင်ရှိ ကျောက်စာတိုင်အနီးမှ စည်းကမ်းများအား မထိန်းသိမ်းတော့သလို၊ မြို့တံခါးများ စောင့်ကြပ်ခြင်းနှင့် ရိက္ခာစုဆောင်းခြင်းများကိုလည်း မပြုလုပ်တော့ပေ။

အသင်း၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင်အချို့ အာဏာလုမှုများကြောင့် အပြန်အလှန် ကူညီရေးအသင်းမှာ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် ချင်ချန်းမင်သည် မူလရည်မှန်းချက်အား ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော စိတ်တူကိုယ်တူ အပေါင်းအပပါ အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဒေါက်တာနော်တန်နှင့် ပရော်ဖက်ဆာ လီလင်းတို့၏ ဆေးရုံတွင် သွားရောက် ကူညီခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အပြန်အလှန် ကူညီရေးအသင်းသစ်၏ အစပျိုးပုံစံပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချင်ချန်းမင်၊ ဒေါက်တာနော်တန်နှင့် ပရော်ဖက်ဆာ လီလင်းတို့မှာ အသင်းသစ်၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်လာကြသည်။ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားပါက သူတို့ သုံးဦး တိုင်ပင်ကြသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် တိုင်ပင်စရာ ကိစ္စများစွာ မရှိလှပေ။ နော်တန်မှာ စိတ်ဖောက်ပြန်နေသူများကို ဆက်လက် လေ့လာနေဆဲဖြစ်သည်။ ၁၀ ရက်အကြာတွင် မူလလူနာများထဲမှ နှစ်ဦးမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း လူနာသစ် ၁၃ ဦး ထပ်မံ ရောက်ရှိလာရာ ဆေးရုံတွင် စုစုပေါင်း လူနာ ၁၈ ဦး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာ လီလင်း ကိုင်တွယ်နေရသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသမှုအပိုင်းမှာလည်း ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာခဲ့၏။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မလုံခြုံမှုများကြောင့် လူများသည် ထိုယာယီဆေးရုံသို့ အဆက်မပြတ် လာရောက်နေကြသည်။ ပရော်ဖက်ဆာ လီလင်း၏ မူလလက်ထောက် သုံးဦးမှာ ယခုအခါ ဆရာဝန်များအဖြစ် လုပ်ဆောင်နေကြသော်လည်း လူအင်အားမှာ မလုံလောက်သေးပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်မှစ၍ ညနေစောင်းချိန်တွင် ချင်ချန်းမင်နှင့် အပြန်အလှန် ကူညီရေးအသင်းမှ စေတနာ့ဝန်ထမ်းများသည် ပရော်ဖက်ဆာ လီလင်း၏ ဟောပြောသင်ကြားမှုများကို ဤနေရာတွင် လာရောက် နားထောင်လေ့ရှိကြသည်။ စိတ်ပညာရှင် အလွန်အမင်း ရှားပါးနေသဖြင့် ဤနည်းလမ်းဖြင့်သာ လူအင်အား လေ့ကျင့်ပေးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ဤသို့ဖြစ်၏။ ပရော်ဖက်ဆာ လီလင်းက ရှေ့မှနေ၍ စိုးရိမ်ပူပန်မှု လျော့ပါးစေရန် လက်တွေ့ကျသော နည်းလမ်းများကို ရှင်းပြနေပြီး ချင်ချန်းမင်နှင့် အခြားသူများက အောက်မှနေ၍ နားထောင်ကာ လေ့လာနေကြသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ပရော်ဖက်ဆာ လီလင်း၏ စာသင်ခန်းထဲတွင် သဲ့သဲ့မျှသာရှိသော ထူးဆန်းသည့် သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ချင်ချန်းမင် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသကဲ့သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှမတွေ့သဖြင့် ပရော်ဖက်ဆာ လီလင်း၏ သင်ကြားမှုများကိုသာ ဆက်လက် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

'သူ တော်တော်လေး မြန်မြန် တိုးတက်လာတာပဲ။ အစက သိပ်သတိမထားမိပေမဲ့ အခုဆိုရင် ကျောက်ကန်း၊ ဝမ်ချန်းနဲ့ နော်တန်တို့ရဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ အနုစိတ်အာရုံအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ နည်းနည်းပဲ လိုတော့တယ်' ဟု အရိပ်က စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးနေခဲ့သည်။

ဤမြို့တွင် ရုန်းကန်နေရသော လူသားများကို မြင်ရတိုင်း အရိပ်မှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ချင်ချန်းမင်နှင့် ဒေါက်တာနော်တန်တို့မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်သလို၊ မြို့၏ အရှေ့ဘက်တံခါးအနီးရှိ ကျောက်ကန်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ကျောက်ကန်းသည် ယနေ့ မြူခိုးထဲ၌ စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့သည်များအား အကျဉ်းချုပ်ကာ မနက်ဖြန် ဟောပြောမှုအတွက် ပြင်ဆင်နေမည်ဖြစ်သလို၊ အခြားအဖွဲ့ဝင်များကိုလည်း ဆန်းကြယ်စွမ်းအားများ အသုံးပြုပုံ လမ်းညွှန်ပေးနေပေလိမ့်မည်။

အန္တရာယ် ပေါ်ပေါက်လာသည့်အခါတိုင်း ရှေ့မှ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးမည့် လူသားများ အမြဲ ပေါ်ထွက်လာစမြဲ ဖြစ်သည်။ 

ထိုသို့ တွေးလိုက်မိသောအခါ အရိပ် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ လူသားမျိုးနွယ် ဤကမ္ဘာတွင် ရှင်သန်နိုင်ခြင်းမှာ ၎င်းကဲ့သို့သော ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ လူသားများကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ အတိတ်မှ အချို့အရာများကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာပုံရသည်။ ဖြစ်ရပ်များကို တိတိကျကျ မမှတ်မိသော်လည်း အတိတ်က ခံစားချက်အချို့ကို ပြန်ခံစားမိနေသည်။ သူ၏ အတိတ်တွင်လည်း ချင်ချန်းမင် သို့မဟုတ် ကျောက်ကန်းတို့ကဲ့သို့ပင် လူသားမျိုးနွယ် တိုးတက်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပုံရသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုခံစားချက်မှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖုန်းပုစီး၏ ပုံရိပ်ပေါ်လာသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ ဤမြို့လေးတွင် ရှင်သန်ရန် အတူတကွ ရုန်းကန်နေကြသော်လည်း ဖုန်းပုစီးနှင့် ပတ်သက်လျှင်တော့ ပုံစံတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အရိပ်သည် ဖုန်းပုစီးရှိရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်ရာ မကြာမီ သူ လှုပ်ရှားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

မြို့၏ တောင်ဘက် မြူခိုးနယ်နိမိတ်အနီးတွင် တွင်းကြီးတစ်တွင်း ရှိပြီး ၎င်းမှာ ဖုန်းပုစီးနှင့် ဖေးချောင်တို့ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တူးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုတွင်းကြီးထဲတွင် ဂေါ်ဘလင် ဦးခေါင်းပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ပြုပြင်ထားသော ဦးခေါင်းများ ဖြစ်သည်။ ထိုဦးခေါင်းများ မပုပ်မသိုးစေရန် ဖုန်းပုစီး စနစ်တကျ စီမံထားခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ဖေးချောင် ထိုတွင်းကြီးအနီးတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မနီးမဝေးတွင် ဖုန်းပုစီးကို မြင်တွေ့လိုက်၏။ အရိပ်သည် ဖုန်းပုစီး၏ ရှေ့သို့ ပျံသန်းကာ တွင်းထဲရှိ ထောင်နှင့်ချီသော ဦးခေါင်းများကိုကြည့်၍ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ဂေါ်ဘလင် ခေါင်းတွေ အများကြီး စုမိနေပြီပဲ၊ မင်းပေါ်က ကျိန်စာကို မဖြေတော့ဘူးလား"