အခန်း ၂၃ - ရှစ်ကြိမ်ကျင့်ကြံခြင်း

မြို့ပြင်တွင် ဖုန်းပုစီးသည် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ဖေးချောင်ကို ဆွဲလျက် ပြေးလွှားနေသည်။

ဖေးချောင်သည် အစပိုင်းတွင် တက်ကြွစွာ ပြေးခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာအင်အား ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပျင်းရိလာသဖြင့် ဖုန်းပုစီးက ဤနည်းလမ်းကိုသုံး၍ သူ့အား ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုစီးသည် အလွန်အမင်း မြန်အောင် မပြေးပေ။ သူ၏လက်ထဲတွင် ချောက်နက်အမှတ်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အမင်း အင်အားသုံးခိုင်းကာ အခြေခံကျင့်ကြံမှု အထောက်အကူဖြင့် သန်မာစေရန် ချက်ချင်း အလျင်မလိုတော့ချေ။

ယင်းအစား သူသည် ပြေးလွှားရင်း ပိုမိုအားကောင်းလာသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မနေ့ညက ဂေါ်ဘလင်များကို အမဲလိုက်ရင်း ချောက်နက်အမှတ်များ စုဆောင်းစဉ်တွင် အဆက်မပြတ် တိုးတက်အောင် ပြုလုပ်ခြင်း၏ အားနည်းချက်ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်မှု လျော့နည်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် တိုးတက်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းအား ပိုမိုဆိုးရွားစေသည်။ ၎င်းမှာ အတုံးများ ဆင့်ထားသည်နှင့် တူသည်၊ အောက်ခြေအလွှာမှာ စောင်းနေပါက အပေါ်အလွှာများမှာ ပို၍ပင် စောင်းသွားလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အချိန်များစွာ ပိုပေးရလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ တစ်ကြိမ် တိုးတက်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ရင်းနှီးအောင် ပြုလုပ်ကာ ထိန်းချုပ်မှု ပြန်ရမှသာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဆက်လုပ်ရန် ဖြစ်သည်။

ဤ [ အခြေခံကျင့်ကြံမှု အထောက်အကူ ] တစ်ကြိမ်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ထပ်မံတိုးတက်လာပြန်သည်။ ခွန်အားမှာ ၁၇.၅ မှ ၁၉.၅ ခန့်အထိ တိုးလာပြီး လျင်မြန်မှု၊ တုံ့ပြန်မှုနှင့် အခြားကဏ္ဍများတွင်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မြင့်တက်လာသည်။ ဖုန်းပုစီးသည် ယခင်က ဆေးရုံမှယူခဲ့သော ပဉ္စမမြောက် ဆေးရည်ပုလင်း ကိုဖွင့်၍ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဆေး၏အာနိသင်ကြောင့်ဖြစ်သော နာကျင်မှုမှာ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသည်။ လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် အလောင်းကောင်များ၏ ထူးဆန်းသော အဆိပ်အပေါ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခံနိုင်ရည်မှာလည်း အားကောင်းလာပုံရသည်။

...

“ဆရာဖုန်း... ကျွန်တော် မရတော့ဘူး။ ခဏလောက် နားရအောင်။ တကယ် မပြေးနိုင်တော့လို့ပါ”

ဖုန်းပုစီး၏ ပြေးနှုန်းနှေးသွားခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးအား စူးရှနာကျင်စေသော ပဉ္စမမြောက် ဆေးရည်ပုလင်းကို သောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေးချောင် ချက်ချင်းပင် အနားတောင်းတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဖေးချောင်သည် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဖုန်းပုစီးကို ဆရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့မိသည်ကို နောင်တရခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့သော ကြိုးအတွက် နောင်တရခြင်း ဖြစ်သည်။ မှန်ပါသည်၊ ဤကြိုးမှာ သူတွေ့ခဲ့သော ပင့်ကူကြီး၏ ပိုးမျှင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယခု ထိုခိုင်ခံ့သော ကြိုးမှာ သူ့ကိုယ်သူ ချည်နှောင်ရာ၌ အသုံးပြုခံနေရသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ ‘ဘာလို့ ဒီကြိုးကို လုပ်ခဲ့မိတာလဲ’ ဟုတွေးမိနေ၏။ ဖေးချောင် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် သူ၏ အတိတ်ဘဝကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။ ကာရစ်ဘီယံ ပင်လယ်ဓားပြများအနေဖြင့် သူတို့တွင် ရန်သူကို နှိပ်စက်ရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိခဲ့ရာ တစ်ခုမှာ ရန်သူ၏ လက်ခြေများကို ချည်နှောင်ကာ သင်္ဘောမှနေ၍ ပင်လယ်ထဲသို့ တွဲလောင်းချထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်း ဟန်စီ၏ ပြောပြချက်အရ အမေရိကန်ရှိ ကောင်းဘွိုင်များသည်လည်း လူတစ်ယောက်၏ လက်ကိုချည်ကာ မြင်းနောက်မှ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ဝါသနာပါကြသည်ဟု ဆိုသည်။

ဤကဲ့သို့ လုပ်ရပ်မျိုးမှာ တကယ်ပင် ရက်စက်လှသည် အကယ်၍ ကောင်းကင်က သူ့ကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ထပ်ပေးမည်ဆိုပါက ထိုသစ္စာဖောက်များကို ဤနည်းလမ်းမျိုးဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ နှိပ်စက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဖေးချောင်သည် ရှေ့တွင်ရှိသော ဖုန်းပုစီးကို တောင်းပန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သော်လည်း ဖုန်းပုစီးထံမှ မည်သည့်သနားညှာတာမှုကိုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းတင်မကဘဲ ဖုန်းပုစီး၏ ဆွဲအားမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်ဟုပင် သူ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖေးချောင် ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ ဖုန်းပုစီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ့လောက်မထွားကြိုင်းသော်လည်း ခွန်အားမှာ သူ့ထက် သာလွန်နေပြီး သူ့ကို အလွယ်တကူ ဆွဲခေါ်နိုင်နေသည်။

ထို့အပြင် ဖုန်းပုစီးသည် ထူးဆန်းသော ရေရွတ်သံများကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လေ့ကျင့်ပေးသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ခေါင်းမူးဝေစေသော စတုတ္ထမြောက်ဆေးရည်ပုလင်းကိုလည်း သူ့ကို အတင်းတိုက်ထားသဖြင့် သူ၏ စိတ်အာရုံမှာလည်း ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ဖေးချောင်မှာ အလွန်အမင်း ပြေးလွှားရခြင်းနှင့် ဆေးရည်၏ ခေါင်းမူးစေခြင်းတို့ကြောင့် သတိလစ်သွားတော့သည်။ သတိပြန်ရလာသောအခါတွင်လည်း ဖုန်းပုစီးက သူ့အား ချက်ချင်း ပြန်လည်ဆွဲခေါ်ကာ ပြေးလွှားပြန်ရာ မည်မျှကြာသွားသည်မသိဘဲ မေ့လဲသွားသည့်အထိ ပြေးခဲ့ရသည်။

ဤသို့ဖြင့် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ်... ဆက်တိုက် နှိပ်စက်ခံရပြီးနောက် ဖေးချောင်မှာ စိတ်ရူးပေါက်မတတ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ဆွဲခေါ်ခံရမှုကြောင့် စုတ်ပြတ်နေပြီး သူ၏ အဆုတ်မှာလည်း ငရုတ်ကောင်းမှုန့်ဘူးကို ရှူသွင်းမိသကဲ့သို့ အသက်ရှူတိုင်း ပူလောင်နေ၏။

သူ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို သတိထားမိလိုက်ချိန်တွင် သူသည် ဖုန်းပုစီး၏ ကျောပေါ်၌ မြို့လယ်ရင်ပြင်သို့ ထပ်မံရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဖုန်းပုစီး၏ သတိပေးမှုဖြင့် သူသည် [ အခြေခံကျင့်ကြံမှု အထောက်အကူ ] ကို ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် အသုံးပြုလိုက်သည်။

[ အခြေခံကျင့်ကြံမှု အထောက်အကူ ]ကို သုံးပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်သက်သာလာသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုနှင့် အားနည်းမှုများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှုက ရောက်ရှိလာ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် [ တော်ဝင်ရိက္ခာ ] ကို နောက်တစ်ကြိမ် စားလိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာ နို့နံ့သင်းပျံ့ကာ နူးညံ့အိစက်နေသော ငန်းအသည်းနှစ်တုံး ဖြစ်သည်။

မူလကဆိုလျှင် သူသည် ၎င်းကို အရသာခံ စားသောက်မိမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မတူတော့ပေ။ သူသည် ငန်းအသည်းကို ပါးစပ်ထဲ အမြန်ထိုးထည့်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်တော့သည်။

သူ ထွက်ပြေးချင်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် နှစ်လှမ်းခန့်သာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖုန်းပုစီးက ဖမ်းဆုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သော်လည်း ဖုန်းပုစီးက အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူသည် ဖုန်းပုစီး၏ ဖမ်းချုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လည်ပင်းကို အရှိန်ဖြင့် ရိုက်ချခံလိုက်ရကာ နောက်တစ်ကြိမ် သတိလစ်သွားပြန်တော့သည်...

...

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကောင်းကင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် မှောင်လာပြန်၏။ မြို့၏ တောင်ဘက်မြို့ရိုးပြင်ပရှိ မြေကွက်လပ်တွင် ဖုန်းပုစီးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာရုံခံရင်း ထူးဆန်းသော ကိုယ်နေဟန်ထားတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေသည်။

သူ၏ လက်မောင်းများကို တံတောင်ဆစ်မှ ကွေးထားပြီး ရင်ဘတ်နှင့် တစ်တန်းတည်းတွင် ဘောလုံးတစ်လုံးကို ပွေ့ပိုက်ထားသကဲ့သို့ ထားရှိကာ လက်ကောက်ဝတ်များကို ကွေး၍ လက်ဖဝါးများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မျက်နှာချင်းဆိုင်ထားသည်။ လက်ချောင်းများကို အပေါ်သို့ ထောင်ထားပြီး ပခုံး၊ တံတောင်ဆစ်နှင့် လက်ကောက်ဝတ်များကို တစ်ပြင်ညီတည်း ဖြစ်အောင် ထားရှိသည်။ ဤဟန်မှာ အရိုးအကြောပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း၏ ၁၂ မျိုးသော ဟန်များထဲမှ ပထမဆုံးဟန်ဖြစ်သော ‘ဝေထော်မှ ကျည်ပွေ့အား ဆက်သခြင်း’ ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဟန်ကို ခေတ္တမျှ ထိန်းထားပြီးနောက် ဖုန်းပုစီးသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဒုတိယဟန်ဖြစ်သော ‘ကန့်လန့်ဖြတ် မိစ္ဆာကျည်ပွေ့’၊ ထို့နောက် တတိယဟန် ‘ကောင်းကင်တံခါးကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပင့်တင်ခြင်း’၊ စတုတ္ထဟန် ‘ကြယ်များကို ခူးဆွတ်၍ တာရာများကို ပြောင်းလဲခြင်း’ နှင့် ပဉ္စမဟန် စသည်ဖြင့်...

ဆယ်မိနစ်ကျော်သော်အခါ ဖုန်းပုစီးသည် အရိုးအကြောပြောင်းလဲခြင်းကျမ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ ရလဒ်မှာ ယခင်လေ့ကျင့်မှုများအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့် ချီ သို့မဟုတ် အသက်စွမ်းအင်ကိုမျှ ခံစားရခြင်း မရှိပေ။ အရိုးအကြောပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း၏ စွမ်းအင်စနစ်မှာ ဤကမ္ဘာနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိပုံရသည်။

သို့သော် လုံးဝ အကျိုးသက်‌ရောက်မှု မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အရိုးအကြောပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း၏ ဟန် ၁၂ မျိုးကို လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တိုးတက်လာကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ ယခင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်မှု ကန့်သတ်ချက်မှာ ၁၀၀% ဖြစ်ပါက ယခုအခါ ၁၂၀% အထိ ဖြစ်လာသည်။

၎င်းအပြင် အရိုးအကြောပြောင်းလဲခြင်းကျမ်းကို လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် [ အခြေခံကျင့်ကြံမှု အထောက်အကူ ] ကိုလည်း ပို၍အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် [ အခြေခံကျင့်ကြံမှု အထောက်အကူ ] ကို သုံးတိုင်း ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်မှု လျော့ကျသွားတတ်ရာ အရိုးအကြောပြောင်းလဲခြင်းကျမ်းက ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်တိုးတက်စေသောကြောင့်ပင်။

ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်မှုအတွက် အရိုးအကြောပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် ယနေ့တွင် [ အခြေခံကျင့်ကြံမှု အထောက်အကူ ] စုစုပေါင်း ၈ ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် သူ၏ ခွန်အားမှာ ၁၉.၅ မှ ၂၇ သို့ တိုးလာခဲ့ပြီး သူခန့်မှန်းထားသော ကန့်သတ်ချက် ၃၀ ရောက်ရန် ၃ မှတ်သာ လိုတော့သည်။ 

သို့သော် နောက်ဆုံး ၃ မှတ်အတွက်မူ သူသည် [ အခြေခံကျင့်ကြံမှု အထောက်အကူ ] ကို ၁၀ ကြိမ်ထက်မက ထပ်မံပြုလုပ်ရန် လိုကောင်းလိုနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံမှု တစ်ခုနှင့်တစ်ခုကြား အချိန်ကာလမှာလည်း ပိုမိုကြာမြင့်လာမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုစီးသည် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရန် ၅ ရက်ထက်မက ကြာနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းထား၏။ 

ယခုအခါ သွေးသားကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖျက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားမှာ ၄၈ အထိ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ၁၅ မိနစ်ခန့် ထိန်းထားနိုင်သည်။ ကန့်သတ်ချက်ကို ၁၅ မိနစ်ကြာ ချိုးဖျက်ပြီးနောက် သူ ပင်ပန်းသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း ပြင်းထန်သော တန်ပြန်ဒဏ်ကို ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။ မိနစ်အနည်းငယ် နားပြီးနောက် သူသည် ကန့်သတ်ချက်ကို မိနစ်အနည်းငယ်စီ ထပ်မံချိုးဖျက်နိုင်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ယခုမှစ၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအင်ကို လုံးဝကုန်ခမ်းသွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆက်မပြတ် တိုးတက်နေသဖြင့် ထိုအချိန်မှာ ပို၍ပို၍ ကြာလာမည် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုစီး ထပ်မံစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ မလှမ်းမကမ်းရှိ မုတ်ဆိတ်ဗလပွ ဖေးချောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဖေးချောင်မှာ သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ အာရုံစူးစိုက်မရှိတော့ပေ။ တစ်နေ့လုံး သူ၏ [ အခြေခံကျင့်ကြံမှု အထောက်အကူ ] ၈ ကြိမ် ပြုလုပ်နေစဉ်အတွင်း အားကုန်နေသော ဖေးချောင်ကိုလည်း [ အခြေခံကျင့်ကြံမှု အထောက်အကူ ] ၃ ကြိမ် ပြည့်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သေရေးရှင်ရေး လှုံ့ဆော်မှုမျိုး မရှိသောကြောင့် ဖေးချောင်၏ လေ့ကျင့်မှု ၃ ကြိမ်မှာ ထိရောက်မှု သိပ်မရှိလှပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ယခု ညရောက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဖေးချောင်ကို မြူခိုးထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကို ဆက်လက်ရင်ဆိုင်ခိုင်းလို့ ရပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းကို တွေးမိသောအခါ ဖုန်းပုစီးသည် ထုံးစံအတိုင်း သူ၏ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ 

“နောက်ဆုံးတော့ ညရောက်လာပြီပဲ။ ငါတို့ မြူထဲသွားပြီး အမဲလိုက်ရင်း ကျင့်ကြံလို့ ရပြီ။”

ဖုန်းပုစီး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဖေးချောင်၏ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများတွင် သူငယ်အိမ်များမှာ ကျုံ့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တုန်ယင်လာတော့သည်။

“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အခုဆို အဆင်သင့်ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ဒီ စတုတ္ထမြောက်ဆေးရည်ပုလင်း တစ်ဝက်ကို သောက်လိုက်ဦး။” 

ဖုန်းပုစီး ပြောရင်းပင် ဖေးချောင်ထံသို့ ပုလင်းကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။