အခန်း(၁) - အလက်စီယို ဒီ ရော့ဆီ (Alessio D’Rossi)
အလက်စီယိုဒီရော့ဆီ ၏ နောက်ဆုံးအချိန်
အထပ်သုံးဆယ်မြင့်တဲ့ မိုးမျှော်တိုက်ကြီးရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ အမျိုးသားတစ်ယောက်တည်း ညစာစားနေပါတယ်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးဟာ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ပြသနေသလို သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံအပြည့်နဲ့ စမတ်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။ သူစားနေတဲ့ အစားအစာကတော့ သူကိုယ်တိုင် အသေးစိတ် အနုစိတ်ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ အရသာရှိလှတဲ့ ဟင်းပွဲတစ်ပွဲပါ။ လေတိုးသံနဲ့ ဆံပင်တွေလွင့်နေတဲ့ အသံကလွဲရင် သူ့ရဲ့ အစာဝါးသံကိုပဲ ကြားနေရပါတယ်။ ဟင်းပွဲက ကုန်ခါနီးလာတာနဲ့အမျှ ပန်းကန်ကို ဓားနဲ့ထိတဲ့အသံက ပိုစိပ်လာပါတယ်။ ညစာစားလို့လည်း အပြီးမှာပဲ သူ့ရဲ့ဖုန်းက မြည်လာပါတော့တယ်။ အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ထိုအမျိုးသားက လက်သုတ်ပုဝါနဲ့ ပါးစပ်ကို သုတ်ပြီး ဖုန်းကို ဖြေလိုက်ပါတယ်။
"ပြော။"
"ဆရာ... ရဲတွေ ခင်ဗျားရှိတဲ့နေရာကို သိသွားပြီ။ အခု ဖမ်းဖို့လာနေကြပြီ။ အခုချက်ချင်း ထွက်ပြေးမှ ဖြစ်မယ်—"
"ဒိုင်း! ဒိုင်း! ဒိုင်း!"
ဖုန်းထဲက တစ်ဖက်လူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သေနတ်ပစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး အစအနပျောက်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတော့တယ်။
"ဟူး..."
အလက်စီယိုဒီရော့ဆီ လို့ ခေါ်တဲ့ ထိုအမျိုးသားဟာ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပါတယ်။ ထို့နောက် ဖုန်းကို နှစ်ပိုင်းချိုးပြီး တိုက်ပေါ်ကနေ အောက်ကို ပစ်ချလိုက်ပါတယ်။
အလက်စီယို ဟာ မာဖီးယားဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေနဲ့ သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာကြောင့် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအသီးသီးရဲ့ အစိုးရတွေက လိုက်လံဖမ်းဆီးနေတဲ့ ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ တတိယကမ္ဘာက ဆင်းရဲတဲ့ နိုင်ငံလေးတစ်ခုမှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး ငတ်မွတ်လွန်းတဲ့ ဒဏ်ကြောင့် ဒေသခံ လူမိုက်ဂိုဏ်းတွေထဲ ဝင်ခဲ့ရတာပါ။ 'ငတ်မွတ်ခြင်း'... ဒီဒဏ်ကို မခံစားဖူးသူတွေကတော့ အဲဒါရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အလက်စီယို အတွက်တော့ အဲဒီငတ်မွတ်မှုကပဲ သူ့ကို ရှေ့ဆက်ဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့တာပါ။ အိမ်ခြေမဲ့၊ မိသားစုမဲ့နဲ့ ငတ်ပြတ်နေတဲ့အချိန်မှာ သူဟာ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးအတွက် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အသက် ၉ နှစ်သားအရွယ် ကလေးလေးတစ်ယောက်က ပေါင်မုန့်အတွက် လူတစ်ယောက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဓားနဲ့ထိုးသတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ လမ်းကြားထဲက ဂိုဏ်းသားတွေက သဘောကျသွားပြီး သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ ငတ်ပြတ်နေတဲ့ ကလေးငယ် အလက်စီယို ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုလောကထဲက အစပြုခြင်းပါပဲ။
သူဟာ ဂိုဏ်းထဲမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အာဏာကြီးထွားလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဂိုဏ်းကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပါတယ်။ သူ့လမ်းကြောင်းမှာ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သမျှ လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ အချိန်တန်တဲ့အခါ သူဟာ လူသေကောင်ပေါင်း ထောင်ချီ၊ သားကောင်ပေါင်း သန်းချီရဲ့ အလောင်းတွေပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး မာဖီးယားဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ငယ်ဘဝ အတွေ့အကြုံတွေက သူ့ကို အခုလို လူစားမျိုး ဖြစ်လာအောင် ပုံဖော်ခဲ့တာပါ။ အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေက အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသယောင် ရှိပေမဲ့ သူဟာ ကမ္ဘာ့အလိုရှိဆုံး ရာဇဝတ်သားဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကတော့ ပြောင်းလဲမသွားပါဘူး။
အလက်စီယို ဟာ မိုးမျှော်တိုက်ရဲ့ လက်ရန်းကို မှီရင်း မြို့တစ်ခုလုံးမှာ မြည်ဟည်းနေတဲ့ ရဲဥဩသံတွေနဲ့ ရဟတ်ယာဉ်သံတွေကို နားထောင်ကာ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို စောင့်ကြိုနေပါတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ လက်နက်ကိုင်ရဲတွေဟာ ဝရံတာတံခါးကနေ အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်ရောက်လာပါတော့တယ်။ ထိုထဲက အရာရှိတစ်ယောက်က ရှေ့ကို ထွက်လာပါတယ်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွင်း ကမ္ဘာ့အကြီးမားဆုံး ဖမ်းဆီးမှုကြီး ဖြစ်လာတော့မှာမို့ သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ အထင်သား ရှိနေပါတယ်။
"ပြောပါဦး အရာရှိ ဘရိုင်ယန် ရေ... ဒီဖမ်းဆီးမှုကြောင့် မကြာခင်မှာ ခင်ဗျားရမယ့် ရာထူးတိုးတာတွေ၊ ဆုတံဆိပ်တွေနဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီလား?" အလက်စီယို က သူ့နောက်ကို ၁၀ နှစ်လောက် လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့တဲ့ အရာရှိကို ပြုံးပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
အရာရှိ ဘရိုင်ယန် ဟာ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ့ရင်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ မေးခွန်းကို မေးလိုက်ပါတယ်။
"မင်း ဘာကြောင့် အဲဒီလိုတွေ လုပ်ခဲ့ရတာလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား?"
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ အရာရှိ? ကျွန်တော့်ဘဝမှာ လုပ်ခဲ့တာတွေက အများကြီးပဲလေ။" အလက်စီယိုက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောပါတယ်။
"...မင်းမှာ တခြား ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတွေကို လိုက်တိုက်ပြီး လူသတ်ပွဲတွေ မဆင်နွှဲခင်ကတည်းက လုံလောက်တဲ့ ငွေကြေးတွေ ရှိနေပြီသားပါ။ မင်း နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုမှာ ဘုရင်တစ်ပါးလို ဘာမှပူစရာမလိုဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေသွားလို့ ရရက်သားနဲ့ ဘာလို့ မာဖီးယားကွန်ရက်ကို ကမ္ဘာအနှံ့ ဖြန့်ခဲ့တာလဲ။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ရန်သူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဘာလို့ ဖန်တီးခဲ့တာလဲ... ဘာလို့လဲ?" အရာရှိ ဘရိုင်ယန် အတွက်တော့ အစိုးရတောင် ဘာမှမလုပ်နိုင်တဲ့ နိုင်ငံလေးမှာ အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေပါလျက်နဲ့ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးသလို ဘာလို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပါတယ်။
အလက်စီယို ခဏလောက် ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ အရာရှိကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ပြောပါဦး အရာရှိ... ခင်ဗျား အစားအသောက်အတွက်ဆိုရင် ဘာမဆိုလုပ်မယ့် ငတ်မွတ်နေတဲ့ ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးသလား?"
"ငါ မင်းရဲ့ အခြေအနေကို နားလည်ပါတယ်—"
"မြင်ဖူးသလားလို့ မေးနေတာ။" အလက်စီယို က အရာရှိရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စကားတွေကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"...မမြင်ဖူးဘူး။" အရာရှိက တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေပါတယ်။
"ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပထမဆုံး ၉ နှစ်တာလုံး အဲဒီလို ကလေးမျိုး ဖြစ်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့ရတဲ့ အရေးကြီးဆုံး အရာတစ်ခုက ဘာလဲ သိလား?"
ဘရိုင်ယန် ရဲ့ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ အလက်စီယို က ဆက်ပြောပါတယ်။
" 'လုံလောက်တယ်' ဆိုတာ မရှိဘူး ဆိုတာပဲ။ ငတ်မွတ်မှုက ခင်ဗျားကို ရသမျှ အရာအားလုံးကို လုယူဖို့ တွန်းအားပေးတယ်။ ဘယ်အချိန်ဟာ နောက်ဆုံးဖြစ်မလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မသိနိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် ရနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုယူခဲ့တယ်၊ ကိုယ့်အတွက် သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ခေါ်တဲ့ 'လုံလောက်ပြီ' ဆိုတဲ့ အခြေအနေအထိ ကျွန်တော် ဆက်လုပ်ခဲ့တာပဲ။"
အရာရှိ ဘရိုင်ယန် ကတော့ ဒီည ဒီလူ ဘယ်လိုမှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေတာကြောင့် ဆက်ပြီး နားထောင်နေပါတယ်။
"နောက်ပြီး ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့ နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုကတော့... လူသားရဲ့ လောဘက အကန့်အသတ်မရှိဘူး ဆိုတာပဲ။ ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒီလို လောဘကြီးတဲ့ လူသားတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပေါ့။" အလက်စီယို က အရာရှိကို ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူ့ကို ဖမ်းဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် ဒါဟာ သူပေးနိုင်တဲ့ ရက်ရောတဲ့ အဖြေတစ်ခုပါပဲ။
ဒီလောက် ယုတ်မာတဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေ ကျူးလွန်ထားပြီးမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် 'လူသား' လို့ ခေါ်ရဲတဲ့ အလက်စီယို ကို ကြည့်ပြီး ဘရိုင်ယန် တစ်ယောက် စက်ဆုပ်ရွံရှာသွားပါတယ်။
"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူသားလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့? မင်းလုပ်ခဲ့သမျှတွေ ပြီးတော့မှလား။ မင်းကြောင့် ဘဝတွေ ပျက်စီးခဲ့ရတဲ့လူတွေ၊ ခင်ပွန်းမဲ့သွားတဲ့ ဇနီးသည်တွေ၊ အဖေမဲ့သွားတဲ့ ကလေးတွေ၊ မင်းရဲ့ လောဘကြောင့် သားသမီးတွေကို မြေမြှုပ်ခဲ့ရတဲ့ မိခင်တွေကိုကော ထည့်မတွက်ဘူးလား?"
'ဟူး... လူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း ဟောပြောတာကို ဘယ်တော့မှ ရပ်မှာမဟုတ်ဘူး' လို့ အလက်စီယို စိတ်ထဲက တွေးလိုက်ပါတယ်။
'ကလေးတွေ ငတ်သေနေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ ဂရုမစိုက်ကြဘူး၊ သူတောင်းစားတွေကိုလည်း သနားမပြကြဘူး၊ ကိုယ့်ကိစ္စနဲ့ကိုယ်ပဲ နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အခွင့်ထူးခံ လူတန်းစားတွေ ထိခိုက်လာပြီဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေက နိုးထလာကြတာပဲ'
ကမ္ဘာပေါ်မှာ တခြား မာဖီးယားဂိုဏ်းချုပ်တွေ အများကြီးရှိနေပါလျက်နဲ့ သူ့ကိုမှ နိုင်ငံပေါင်းစုံက ဘာလို့ ဝိုင်းဖမ်းနေကြတာလဲ ဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ပါတယ်။
"သူတို့လား?" သူက ခေါင်းကို အသာလေးစောင်းပြီး အေးစက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ပြုံးယောင်သန်းနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ သူက ဆက်ပြောလိုက်တာက—
"ကျွန်တော်က အဲဒါတွေကို ဂရုစိုက်တယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား?"
စကားဆုံးတာနဲ့ သူဟာ လက်ရန်းပေါ်ကနေ အောက်ကို ခုန်ချလိုက်ပါတော့တယ်။ ဘရိုင်ယန် အပါအဝင် ရဲတွေအားလုံး တားဆီးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူကတော့ တိုက်ပေါ်ကနေ ကျဆင်းသွားပါပြီ။ အရာရှိ ဘရိုင်ယန် လက်ရန်းနားကို ရောက်သွားတဲ့အခါ မျက်လုံးမှိတ်၊ လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး ပြုံးပြုံးကြီး ကျဆင်းသွားတဲ့ အလက်စီယို ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူဟာ သေခြင်းတရားကို ရင်မဆိုင်ခင် နောက်ဆုံးရသမျှ အသက်ရှူသံတွေကို အရသာခံနေတဲ့အတိုင်းပါပဲ။
ဒါဟာ ကမ္ဘာ့အလိုရှိဆုံး မာဖီးယားဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အလက်စီယိုဒီရော့ဆီရဲ့ ဘဝနိဂုံးပါပဲ။
ဒါမှမဟုတ်... ဒါဟာ အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးဘူးလား?