အခန်း (၁) - ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းကို သူလျှိုအဖြစ် သွားရမယ်
“ဘာ... ကျွန်တော်က ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းကို သူလျှိုအဖြစ် သွားရမယ်...ဟုတ်လား”
လော့ရှင်းက သူ့ရှေ့ရှိ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အကြီးအကဲကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ နားကြားများ မှားသွားလေသလားဟုပင် ထင်မှတ်သွားမိသည်။
ထိုအစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အကြီးအကဲ၏အမည်က လီချင်းရွှမ် ဖြစ်ပေသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်များက သာမန်သေမျိုးရွာလေးတစ်ရွာမှနေ၍ ကောင်းကင်နက်နဲမှု သန့်စင်သောဂိုဏ်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သူမှာလည်း သူပင်ဖြစ်လေ၏။
ယခု သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက် ထိုကျေးဇူးရှင်ဟောင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့နေသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေပေပြီ။
လီချင်းရွှမ်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်...”
“ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းက မကြာသေးမီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အရမ်းကို လျင်လျင်မြန်မြန် တိုးချဲ့လာခဲ့တယ်။ နှစ်တစ်ရာအတွင်းမှာတင် ငါတို့ရဲ့ သန့်စင်သောနယ်မြေနဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်တဲ့ ဧရာမအင်အားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ...”
လော့ရှင်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။
“ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ကျွန်တော်က ချီစွမ်းအင်တောင် မစုဆောင်းနိုင်ဘူးလေ။ သူလျှိုသွားလုပ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...”
“ပြောင်းပြန်ပဲ။ ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းက လက်ရှိမှာ နေရာအနှံ့က ယောကျ်ားလေးကျင့်ကြံသူတွေကို သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အထောက်အကူပြု လူသားဆေးအိုးတွေအဖြစ် အသုံးပြုဖို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြတယ်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ပိုမြင့်လေ သူတို့အတွက် ပိုတန်ဖိုးရှိလေပဲ...”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချက်ကြောင့်ပဲ သူတို့က ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နိမ့်တဲ့သူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝကျင့်ကြံလို့မရတဲ့ ယောကျ်ားလေးတွေအပေါ်မှာ သတိထားမှာ မဟုတ်ဘူး...”
လော့ရှင်းက မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ် ခတ်သွားလေသည်။
“ဒါဆို အကြီးအကဲ ဆိုလိုချင်တာက ကျွန်တော် အမှိုက်တစ်ကောင် ဖြစ်နေတာကပဲ အားသာချက် ဖြစ်သွားတာလား...”
လီချင်းရွှမ်က လည်ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်၏။
“အဲဒီလို နားလည်ထားလို့ ရပါတယ်...”
“ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းက ရိတ်သိမ်းခြင်းလမ်းစဉ်ကို လိုက်နာတယ်ဆိုပေမဲ့ ဂိုဏ်းလည်ပတ်ဖို့အတွက် အထွေထွေလုပ်ငန်းဆောင်တာ တပည့်တွေ အများကြီး လိုအပ်နေသေးတယ်။ မင်းသွားမယ်ဆိုရင် အဆင့်နိမ့် တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ စတင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အစီအစဉ်ဆွဲလို့ ရတယ်...”
လော့ရှင်းက ထပ်မံဖိအားပေး၍ မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
“အကြီးအကဲ... ကျွန်တော် ခိုးဝင်နိုင်ခဲ့ရင်ပင် ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ...”
“ကျွန်တော်က အားနည်းတဲ့ သာမန်သေမျိုးတစ်ယောက်ပဲလေ။ အဓိကလျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုလည်း ခိုးမနားထောင်နိုင်သလို သတင်းတွေလည်း အပြင်ကို မပို့ပေးနိုင်ဘူး...”
လီချင်းရွှမ်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မသိမသာပင် ကျောခိုင်းလိုက်လေသည်။
“အင်း... အဲဒါကတော့...”
“မင်းက ကျင့်ကြံလို့မရတဲ့အတွက်ကြောင့်ကိုပဲ ဘယ်သူကမှ မင်းကို သတိထားနေမှာ မဟုတ်ဘူး...”
“အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ၊ ဂိုဏ်းရဲ့ အရင်းအမြစ် ခွဲဝေမှုတွေ၊ တပည့်တွေကြားက သီးသန့်စကားပြောဆိုမှုတွေ... ဒီလို အရေးမပါဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းလိုက်ရင် ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာစာအစစ်အမှန်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်...”
သူက လှည့်လာပြီး လော့ရှင်း၏ ပခုံးကို အလေးအနက် ပုတ်ပေးလိုက်၏။
“ဒါ့အပြင် ဂိုဏ်းမှာ မင်းနေခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ မင်းရဲ့အနာဂတ်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိဘူးလား...”
“ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား အပြင်ထွက်ပြီး အနာဂတ်အတွက် သွားမတိုက်ပွဲဝင်ချင်ဘူးလား...”
လော့ရှင်းက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။
‘နားထောင်လို့တော့ ကောင်းပါရဲ့... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို အရှက်ခွဲမိလို့ မဟုတ်ဘူးလား...’
ထိုစဉ်က လီချင်းရွှမ်သည် သူ၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ချိန်တွင် အကြီးအကဲများအားလုံးရှေ့၌ ရင်ဘတ်ကိုထုကာ ဤကောင်လေးသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဂိုဏ်းသို့ပေးသနားထားသော ချီလင်ကလေးငယ်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံခဲ့ဖူးပေသည်။
သို့သော်လည်း သုံးနှစ်သာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ခွေးချေးနွားချေးလောက်ပင် တိုးတက်မှု မရှိခဲ့ချေ။
ယခုအခါ ထိုအဖိုးကြီးများက လီချင်းရွှမ်ကို မြင်တိုင်း ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ လှောင်ပြောင်တတ်ကြ၏။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လော့ရှင်းဆိုသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးအပေါ် ပို၍ပင် စိတ်ပျက်လာခဲ့တော့သည်။
လော့ရှင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။
“အကြီးအကဲ... ဒီကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော် လက်လျှော့လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်...”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ သေးသွယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးနဲ့ဆိုရင် အဖမ်းခံရတဲ့အခါ ဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် သိလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကြီးအကဲအနေနဲ့ ပိုပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကိုပဲ ရှာသင့်တယ်...”
လီချင်းရွှမ်၏ အကြည့်များက မှောင်မိုက်သွား၏။
“လော့ရှင်း... အဲဒီ ဝေးခေါင်လှတဲ့ တောင်ကြားထဲကနေ မင်းကို ဘယ်သူခေါ်ထုတ်လာခဲ့လဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား...”
“ဒီအဖိုးကြီးသာ မရှိရင် မင်းရွာမှာ အခုထိ စားစရာရှာဖို့ ရုန်းကန်နေရတုန်းပဲ ရှိဦးမယ်...”
ထိုစကားများက လော့ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသအလိပ်လိပ်ကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
‘ဒီလွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ကျုပ်ဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ နေထိုင်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ဒီလူကြီး နည်းနည်းလေးတောင် မသိဘူးလား...’
လူသိများထင်ရှားသော ချီလင်ကလေးငယ်ဘဝမှသည် လူတိုင်း၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရသော အမှိုက်တစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့ချိန်တွင် ဤအဖိုးကြီးက သူ့ကို အမြန်ဆုံး ရှောင်ဖယ်သွားခဲ့ပြီး ယခုမှ ရုတ်တရက် ကျေးဇူးတရားကို သတိရလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“အကြီးအကဲ... အဲဒီနေရာမှာတော့ မှားနေပြီ။ အဲဒီတုန်းက အကြီးအကဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို စိတ်ဝင်စားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်တက်ချင်လို့ ခေါ်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...”
လီချင်းရွှမ်၏ မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွားပြီး အမူအရာက အကျည်းတန်သွားလေသည်။
“ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဆရာကြီး မလုပ်စမ်းနဲ့။ ဂိုဏ်းရဲ့ကိစ္စတွေကို မင်းက ဝင်စွက်ဖက်ရမယ့် နေရာလား...”
သူက အသံကိုနှိမ့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် အရေးကြီးသည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောချလိုက်၏။
“ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းချုပ်က ဘုရင်အဆင့်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီလို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်။ အဲဒါသာ တကယ်ဖြစ်ခဲ့ရင် ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာရဲ့ အခင်းအကျင်းတစ်ခုလုံး အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”
လော့ရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။
“ဘုရင်အဆင့်... အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာပဲ ရှိတဲ့ အဆင့်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား...”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ အတည်ပြုဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။ မင်းသာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ဒီအဖိုးကြီးက မင်းကို ထိပ်တန်းဂုဏ်ထူးဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးမယ်...”
လော့ရှင်းက ဤမြေခွေးအိုကြီး၏ အကြံအစည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စ အောင်မြင်သွားခဲ့ရင် အကြီးအကဲက ထိပ်တန်းဂုဏ်ထူးဆောင်ဖြစ်သွားပြီး အတိတ်က အရှက်ကွဲခဲ့တာတွေ အကုန်လုံး သန့်စင်သွားမှာပေါ့...”
“ကျွန်တော် အဲဒီမှာ သေသွားခဲ့ရင်တောင် တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အထွေထွေလုပ်ငန်းဆောင်တာ တပည့်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရုံပဲလေ။ ဒီအရောင်းအဝယ်က တော်တော်လေး တွက်ခြေကိုက်တာပဲ...”
လီချင်းရွှမ်က သူ့ကို ဤမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးက နီရဲသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အမူအရာကို တင်းမာလိုက်၏။
“ဟမ့်... မင်းက ဒါကို အရောင်းအဝယ်လို့ ထင်နေတာလား...”
“ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ တာဝန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မင်း ထင်ပေါ်ကျော်ကြားဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ...”
“ဒီကိစ္စ ပြီးသွားတာနဲ့ မင်းရဲ့ ဘဝလက်ကျန်တစ်လျှောက်လုံး အဆုံးမရှိတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ ရစေရမယ်လို့ ဒီအဖိုးကြီးက အာမခံတယ်...”
လော့ရှင်းက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်လေသည်။
“ပြောရတာကတော့ လွယ်တာပေါ့။ ဟိုနတ်ဆိုးမတွေက ကျွန်တော့်ကို စုပ်ယူပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”
လီချင်းရွှမ်က လက်ယမ်းပြလိုက်၏။
“စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ကျင့်ကြံလို့မရဘူးဆိုပေမဲ့ မင်းရဲ့ ယန်ချီစွမ်းအင်က အရမ်းကို ပေါများပြီးတော့ လက်တွေ့မှာ ကုန်ခမ်းသွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ...”
“အဲဒီ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတွေက မင်းကို မြင်တာနဲ့ ရတနာတစ်ပါးလို သဘောထားကြလိမ့်မယ်။ မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့လည်း ရေရှည်တည်တံ့ခိုင်မြဲရေးဆိုတဲ့ မူဝါဒကို နားလည်ကြပါတယ်...”
လော့ရှင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်လေသည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော်က အဲဒီကို ထန်ဆန်းဇန် အသားစားခံဖို့ သွားရမှာပေါ့...”
“ဘာ ထန်ဆန်းဇန် အသားလဲ...”
“အင်း... လူတိုင်း တစ်ကိုက်လောက် စားချင်နေကြတဲ့ အရမ်းကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို ဆိုလိုတာပါ...”
ဤကမ္ဘာတွင် အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း ဇာတ်လမ်း မရှိသည်ကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားသောကြောင့် လော့ရှင်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်ရသည်။
လီချင်းရွှမ် သဘောပေါက်သွားလေ၏။
“အဲဒါက သင့်တော်တဲ့ တင်စားချက်တစ်ခုပဲ...”
“မင်းသဘောတူပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ပြန်ယူလာပေးနိုင်သရွေ့တော့ ဒီအဖိုးကြီးက ငါ့ရဲ့ အဆက်အသွယ် အားလုံးကို အသုံးချပြီး မင်းကျင့်ကြံလို့ရမယ့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရှာပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်...”
လော့ရှင်းက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်လေသည်။
‘တကယ်သာ ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရော ငါရော သုံးနှစ်လုံးလုံး လှောင်ပြောင်ခံနေရမှာ မဟုတ်ဘူး...’
သူ နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီချင်းရွှမ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။
“မင်း သွားမှာလား မသွားဘူးလား...”
လော့ရှင်းက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။
“ကျွန်တော် သွားမယ်လေ... ဘာလို့ မသွားရမှာလဲ...”
ဤအဖိုးကြီးက သူ့ကို မောင်းထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိနေပေသည်။
ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းက အေးစက်စက် ဆက်ဆံခံရမှုများကိုသာ သည်းခံနေရမည် ဖြစ်၏။ ထွက်သွားရန် အခွင့်အရေးယူလိုက်သည်က ပိုကောင်းပေသည်။ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ဝန်းလှပြီး မည်သည့်နေရာမဆို ဤနေရာတွင် သေမည့်ရက်ကို ထိုင်စောင့်နေခြင်းထက်တော့ ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
“အကြီးအကဲပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကံကြမ္မာဆိုတာ ရဲရင့်သူတွေကို မျက်နှာသာပေးတတ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့...”
လော့ရှင်းက စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးကို ဖြန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။
“အကြီးအကဲ... ဒီတာဝန်က သေဘေးကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် ကိစ္စမျိုးလေ။ ကျွန်တော့်ကို လက်ဗလာနဲ့ သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်လို့တော့ မရဘူးမလား။ အလုပ်ထွက်ခ... တစ်ခုခုလောက်တော့ ပေးသင့်တယ်မလား...”
လီချင်းရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်လိမ်သွား၏။ သူက သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ စမ်းသပ်ရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။
“ဒီကျောက်စိမ်းအဆောင်က မင်းရဲ့ ရောင်ဝါကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်တယ်။ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူတွေတောင်မှ မင်းရဲ့ နောက်ခံကို မြင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”
လော့ရှင်းက ချောမွေ့နေသော ကျောက်စိမ်းဖြူအဆောင်ကို ယူကာ သေချာကြည့်လိုက်၏။
“ဒါလေးပဲလား...”
လီချင်းရွှမ်၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရွသွားပြီးနောက် နောက်ထပ် ကျောက်စိမ်းစိမ်းအဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်လေသည်။
“ဒါက သတင်းပို့အဆောင်ပဲ။ သုံးကြိမ် အသုံးပြုလို့ရတယ်။ မင်း တကယ်လို့ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခုခုကို ခိုးနားထောင်မိခဲ့ရင်...”
လော့ရှင်းက စုပ်သပ်လိုက်လေသည်။
“သုံးကြိမ်... အကြီးအကဲ... ကျွန်တော်က ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေမယ့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခုကို တကယ် ခိုးနားထောင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား...”
လီချင်းရွှမ်၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွား၏။
“မင်းက ဒီပစ္စည်းတွေကို ဂေါ်ဖီထုပ်တွေလို ပေါတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒီသတင်းပို့အဆောင်က မိုင်တစ်သောင်းအကွာအဝေးကို သတင်းပို့ပေးနိုင်တယ်။ ဒါက အရမ်းကို တန်ဖိုးရှိတာ...”
လော့ရှင်းက ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။
“ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ... အကြီးအကဲလည်း အတော်လေး ကုန်ကျသွားတာပဲ။ တခြားရော ဘာရှိသေးလဲ...”
လီချင်းရွှမ်က စက္ကူအဆောင် အနည်းငယ်ကို ထပ်ထုတ်လိုက်၏။
“ဒါက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းအဆောင်ပဲ၊ အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ မင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီနှစ်ခုက နတ်ဘုရားမီးတောက်အဆောင်တွေဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ ညီမျှတယ်။ ယူထားလိုက်တော့... ငါ့ဆီမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး...”
လော့ရှင်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး အရာအားလုံးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သိမ်းကျုံးယူလိုက်လေသည်။
“လုံလောက်ပြီ လုံလောက်ပြီ... သဘောထားကြီးကြီးနဲ့ ပေးကမ်းတဲ့အတွက် အကြီးအကဲကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အကြီးအကဲကို လုံးဝ စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး...”
လီချင်းရွှမ်သည် သူ၏ အခွင့်အရေးယူကာ ကျေးဇူးပြုနေသယောင် ပြုမူနေသော ဟန်ပန်ကိုကြည့်ပြီး ဒေါသများ ထောင်းခနဲ ထွက်လာခဲ့၏။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုဆိုလျှင် ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်ပြီဖြစ်၍ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ငြိမ်းချမ်းသွားပေတော့မည်။