အခန်း ၂၂ - သူဌေးမလေးက ဓားလက်ဆောင်ပေးတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဓားကိုယူပြီး ထွက်ပြေးတယ်

​ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ စခန်းအတွင်းရှိ မီးပုံမှာ တဖြဖြတောက်လောင်နေသည်။

​လျိုချင်းယွီသည် သူမ၏ အကျီအနားစကို ဆွဲကိုင်ရင်း စခန်းအစွန်တွင် အတော်ကြာအောင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ သတ္တိမွေးကာ လင်းကျိုး၏ တဲအပြင်ဘက်သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

​လင်းကျိုးမှာ ဆေးလုံးများကို သောက်သုံးပြီး ကျင့်ကြံနေခြင်းဖြစ်သည်။ တဲအပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိနေသည်ကို အာရုံခံမိသောကြောင့် သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

​"မိတ်ဆွေလင်း... ကျွန်မ ဝင်လာလို့ ရမလား"

မိန်းကလေး၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းလှသည်။

​လင်းကျိုး ထရပ်လိုက်သည်။ သူမအသံမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည် "မိန်းကလေးလျို၊ ဝင်လာခဲ့ပါ"

လှပသော အမျိုးသမီးများသည် အမြဲတမ်းပင် မြင်ရသည်မှာ စိတ်ချမ်းမြေ့စရာ ကောင်းလှသည်။

​သူ ထရပ်ရင်း မေးလိုက်သည်- "မိန်းကလေးလျို၊ ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

​"ဆေးလုံးအချို့ သောက်လိုက်လို့ အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ စိုးရိမ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေလင်း"

လျိုချင်းယွီသည် အနားသို့ တိုးလာသည်။ မီးရောင်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသည်။

​သူမသည် သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ လက်ရာမြောက်လှသော ကြက်သွေးရောင် မှော်ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ကာ လင်းကျိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

​"ဒီ 'ချီရှောင်း' ဓား က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက အဖေပေးထားတဲ့ မီးဓာတ်ပါတဲ့ မှော်ဓားတစ်လက်ပါ။ အဲဒီတုန်းက လှလို့ဆိုပြီး ယူထားတာ။ ဒီနေ့သာ မိတ်ဆွေလင်း မကယ်ခဲ့ရင် ကျွန်မ..."

သူမ စကားကို အဆုံးမသတ်သော်လည်း ဆိုလိုရင်းကတော့ ရှင်းလှသည်။

​ဓားမှာ သုံးပေခန့် ရှည်လျားပြီး ဓားကိုယ်ထည်မှာ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေကာ သိမ်မွေ့သော မီးတောက်ပုံစံများက သက်ရှိကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်။ အလွန်ပင် လှပလှသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မထည့်သွင်းရသေးခင်မှာပင် ၎င်းအတွင်းမှ နွေးထွေးသော အပူရှိန်ကို ခံစားနေရသည်။

​၎င်းမှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့် မှော်လက်နက် ဖြစ်သည်…

​ဤမိန်းကလေးလျိုမှာ အလွန်ပင် ချမ်းသာလှသည်။ သူမတွင် မှော်လက်နက်များ၊ ဝိညာဉ်လက်နက်များ၊ ဆေးလုံးများနှင့် မန္တန်များစွာ ရှိပြီး အားလုံးမှာလည်း အဆင့်မြင့်လှသည်။ သူမသည် တကယ့်ကို သူဌေးမလေး တစ်ဦးပင်။ သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း သာမန်မဟုတ်နိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တိုက်ရိုက်မေးရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။

​လင်းကျိုးက ချက်ချင်း မယူလိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်- "မိန်းကလေးလျို၊ ဒီဓားက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးပါတယ်။ ပြီးတော့ စစ်မြေပြင်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီတာက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အရာပဲလေ။ မိန်းကလေး ဒီလောက်ထိ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး"

​"ကျွန်မ ပေးချင်လို့ပါ"

လျိုချင်းယွီက ဓားကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းလက်နေသည်။ "ဓားက ဘယ်လောက်ပဲ တန်ဖိုးကြီးပါစေ၊ အသက်တစ်ချောင်းနဲ့တော့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင်..."

​သူမ စကားခေတ္တရပ်သွားပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းလာသည်- "ကျွန်မက အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဝိညာဉ်လက်နက် ကို သုံးနေတာပါ။ မိတ်ဆွေလင်းရဲ့ ဓားဆန္ဒက မီးဓာတ်ဆိုတော့ ဒီဓားက မိတ်ဆွေလင်း ရဲ့ လက်ထဲမှာမှ တကယ့်အစွမ်းကို ပြနိုင်မှာပါ။ ဒါကို သူရဲကောင်းကို ဓားလက်ဆောင်ပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားပါ"

​လင်းကျိုးက သူမကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလျက် ဓားကို လက်ခံလိုက်သည်- "ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အားနာနာနဲ့ပဲ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။ လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူရအောင်၊ ဒါကို ငှားထားတယ်လို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ။ နောက်နောင် မိန်းကလေး လိုအပ်လာတဲ့အခါ ဘယ်အချိန်မဆို ပြန်တောင်းလို့ ရပါတယ်"

​သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။ လျိုချင်းယွီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားပြီးမှ ပြန်မော့ကြည့်လာသည်။ "ကျွန်မ ပြန်မတောင်းပါဘူး"

သူ လက်ခံသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်- "လက်ဆောင်ပေးပြီးသား အရာကို ပြန်ယူစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး"

​သူတို့ စကားစမြည် ပြောလာကြရင်း လေထုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့လာသည်။ သူတို့ တဲအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး ကျောက်ပြားကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မီးပုံမှ အလင်းရောင်များက ကခုန်နေပြီး မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အရောင်အဝါများ ဖြာကျနေသည်။

​လျိုချင်းယွီသည် သူမ၏ ဒူးကို ဖက်ထားရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်- "မိတ်ဆွေလင်း... တိုက်ပွဲထဲ မသွားခင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားတတ်လား"

​"စိတ်လှုပ်ရှားတာပေါ့" လင်းကျိုးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြေလိုက်သည်။ "အချိန်တိုင်းပဲ"

​"တကယ်လား" မိန်းကလေးက အံ့သြတကြီး မျက်လုံးဝိုင်းသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ မိတ်ဆွေက အရမ်းတည်ငြိမ်နေတာပဲ..."

​"အဲဒါက ဟန်ဆောင်ထားတာပါ" လင်းကျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်- "တကယ်တော့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ ကျွန်တော် သဘောပေါက်လာတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေရင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားတာပေါ့၊ အဲဒါက ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပထမဆုံးအကြိမ် ဓားပေါ်မှာ ပျံသန်းဖူးတဲ့ လူတိုင်း ခြေထောက်တွေ မတုန်ဖူးတဲ့လူ ရှိလို့လား"

​လျိုချင်းယွီက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်- "အတိအကျပဲ ကျွန်မ ပထမဆုံး ဓားစီးတုန်းက ၁၀ ပေလောက်ပဲ မြင့်တာကို ကြောက်လွန်းလို့ အော်လိုက်ရတာ။ စီနီယာအမက ကျွန်မကို ရက်ပေါင်းများစွာ လှောင်နေတာ"

​"တွေ့လား၊ အဲဒါက ပုံမှန်ပါပဲ" လင်းကျိုး၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါးနေသည်- "မသေမျိုးဖြစ်အောင် ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာ ကျောက်တုံးလို နှလုံးသားရှိအောင် ကျင့်ကြံတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအပြင် ကျွန်တော်တို့က မသေမျိုးအဆင့်ကိုမှ မရောက်သေးတာ။ ကြောက်တာ၊ စိတ်လှုပ်ရှားတာ၊ ပျော်တာ၊ ဝမ်းနည်းတာ... ဒါတွေကပဲ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်စေတာလေ"

​လျိုချင်းယွီက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို စောင်းပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လရောင်အောက်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖိတ်ဖိတ် တောက်နေသည်- "မိတ်ဆွေလင်းက စကားပြောတာ အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဂိုဏ်းမှာတော့ အကြီးအကဲတွေက အမြဲပြောတယ်... ကျင့်ကြံသူရဲ့ တာအိုနှလုံးသာက က ကျောက်တုံးလို ခိုင်မာရမယ်၊ ကြောက်စိတ်ဆိုတာ မရှိရဘူးတဲ့"

​"အဲဒါက သူတို့ကိုယ်တိုင် 'ကျောက်တုံး' တွေ ဖြစ်နေကြလို့ပါ" လင်းကျိုးက တစ်ဝက်နောက် ကာ တစ်ဝက်အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက အခုမှ ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ… ဒီလို အသက်နဲ့ရင်းရတဲ့ စစ်မြေပြင်ကို ပထမဆုံး ကြုံဖူးတာကို ဘာမှမကြောက်ဘူးဆိုရင်မှ အဲဒါက ထူးဆန်းနေမှာ။ ပြီးတော့... ကြောက်တတ်တာက ကောင်းတဲ့အရာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်"

​"ကြောက်တာက ကောင်းတဲ့အရာ ဟုတ်လား"

​"သေချာတာပေါ့ ကြောက်တတ်မှ ပိုပြီးတော့ သတိရှိမယ်၊ ကိုယ့်အသက်ကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားတတ်လာမှာလေ"

​လျိုချင်းယွီက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ အဝေးမှ ချန်ရွှယ်ယောင်၏ ခေါ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်- "ချင်းယွီ... စီနီယာအစ်ကိုက မနက်ဖြန် တိုက်ပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ ငါတို့ကို ခေါ်နေတယ်"

​"လာပြီ စီနီယာအမ"

လျိုချင်းယွီက ပြန်ထူးပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် လျှောက်သွားပြီးမှ သူမက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာသည်။ လရောင်အောက်တွင် သူမ၏ အပြုံးက အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းနေသည်- "မိတ်ဆွေလင်း အကယ်၍ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး မနက်ဖြန်မှာ အသက်ရှင်နေသေးရင် ကျွန်မ သစ်ချသီးပန်ကိတ် ကျွေးမယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာ၊ စီနီယာအမတောင် အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ပြောတာ"

​လင်းကျိုး ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည်- "ဒါဆို ကတိပဲနော်"

​မိန်းကလေးမှာ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီး လရောင်အောက်တွင် သူမ၏ နောက်ကျောပုံရိပ်က အရိပ်ရှည်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ လင်းကျိုးသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ချီရှောင်းဓားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် မီးပုံ၏ အလင်းရောင်နှင့်အတူ သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပုံရိပ်က ထင်ဟပ်နေသည်။

​"ကျွန်တော် အဲဒီပန်ကိတ်ကို စားနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး" လင်းကျိုးက သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူ၏ လမ်းကြောင်းမှာ ရှည်လျားပြီး တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အဖွဲ့အမျိုးမျိုးမှ စစ်ကူများ ရောက်လာကြလိမ့်မည်။ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်က အလွန် သိသာလွန်းနေသဖြင့် မည်သည့် ပြဿနာများ ပေါ်လာမည်ကို သူ မသိနိုင်ပေ။ 

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော စစ်ပွဲမျိုးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းက အပြောင်းအလဲကြီး မလုပ်နိုင်ပေ။ သူ ခေတ္တမျှ ပျောက်ကွယ်သွားရမည်။ မနက်ဖြန်တွင် သူ ထွက်ပြေးရမည်။ မနက်ဖြန်တွင် သူ အားရပါးရ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေကြားတွင် မြေငုပ်အတတ်ကို သုံးကာ ထွက်ပြေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​ညကုန်ဆုံး၍ အရုဏ်တက်လာသည်။ နေ့သစ်တစ်ခု။

​မိစ္ဆာသားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ နေ့အလင်းရောင် ပေါ်လာသည်နှင့် စတင်သည်။ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်းကြီးမှာ ဆူနာမီကဲ့သို့ ခံစစ်စည်းကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သည်။

ဒုတိယအဆင့် သားရဲအရေအတွက်မှာ မနေ့ကထက်ပင် ၁၀ ကောင်ခန့် ပိုများနေသည်… ပို၍ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသည်မှာ သားရဲအုပ်အတွင်း၌ အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ သုံးခု ရှိနေခြင်းပင်။ ၎င်းတို့မှာ တတိယအဆင့်သို့ ချဉ်းကပ်နေသော မိစ္ဆာသားရဲများ ဖြစ်သည်။ အဆင့်တက်ခြင်း ကို အပြည့်အဝ မလုပ်ရသေးသော်လည်း သာမန် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။

​"သူတို့ အသေအလဲ တိုက်တော့မယ်" ဝူချင်းဟဲက အစီအရင် မျှော်စင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်- "အားလုံး တောင့်ခံထားကြ စစ်ကူတွေ ဒီနေ့ သေချာပေါက် ရောက်လာလိမ့်မယ်"

​တိုက်ပွဲမှာ အစကတည်းက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လင်းကျိုးသည် ဝမ်ရှီဟဲ၏ အဖွဲ့နှင့်အတူ ကျောက်ဆောင်တောအုပ် လိုင်းကို စောင့်ကြပ်နေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အစွမ်းကို မဖုံးကွယ်တော့ပေ။ ချီရှောင်းဓားကို လက်ထဲကိုင်ကာ သူ၏ 'ကြက်သွေးရောင် နေမင်း ဓားအသိစိတ်' ကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ ဓားအလင်း ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ပထမအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲများမှာ မြက်ပင်များကဲ့သို့ လဲကျကုန်သည်။

​သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ နာရီဝက်ခန့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လင်းကျိုးက အခွင့်အရေးကို မြင်ပြီး ပထမအဆင့် အဆင့်မြင့် သားရဲ ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်ခန့်ကို တိုက်ခိုက်ရင်း မျှားခေါ်သွားကာ ပင်မစစ်မြေပြင်မှ တဖြည်းဖြည်း သွေဖယ်သွားသည်။ 

သူ၏ ဓားသိုင်းက ထက်မြက်သဖြင့် သူသည် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် အေးဆေးပင် ဖြစ်ကာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အသေအချာ တွက်ချက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​"မိတ်ဆွေလင်း၊ အဖွဲ့နဲ့ သိပ်ဝေးမသွားနဲ့!" ဝမ်ရှီဟဲက အဝေးမှ လှမ်းအော်သည်။

​"ဒီသားရဲတွေက လည်တယ်၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို မျှားခေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်" လင်းကျိုးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ကျောက်ဆောင်တောအုပ် အစွန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တိုက်ပွဲသံများက နားကွဲမတတ် ဆူညံနေသဖြင့် ချီသန့်စင်ခြင်း စတုတ္ထအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုကို မည်သူမျှ အထူးသတိမထားမိကြပေ။

​လင်းကျိုးသည် ခဏမျှ ထပ်တိုက်ပြီးနောက် သားရဲများကို ကျောက်ဆောင် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အခုပဲ အချိန်တန်ပြီ။ သူသည် မီးတောက်မန္တန် သုံးခုကို ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လင်းကျိုးသည် 'မြေငုပ်အတတ်' ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေကြီးထဲသို့ ချက်ချင်း နစ်ဝင်သွားတော့သည်။ မိစ္ဆာသားရဲ ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်မှာ သူတို့၏ ပစ်မှတ်ကို ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် ကြောင်စီစီဖြင့် လိုက်ရှာနေကြသည်။

​မြေအောက် ၁၀ ပေခန့်တွင် လင်းကျိုးသည် 'ထွက်သက်ဝင်သက် ဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ်' ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ အရှိန်အဝါ အကုန်လုံးကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး စစ်မြေပြင်နှင့် ဝေးရာ တောင်ဘက်-အရှေ့ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပြေးတော့သည်။ 

ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ရှိသော ထွက်သက်ဝင်သက် ဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ်ကြောင့် သူသည် ကျောက်တုံး သို့မဟုတ် သစ်သားခြောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို သုံးလျှင်ပင် မြေအောက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

​လင်းကျိုးသည် မြေအောက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြန်ဖြည့်ရန် ဆေးလုံးများကို ဆက်တိုက်သောက်ရင်း အားကုန် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ၁၀ မိုင်၊ ၂၀ မိုင်၊ မိုင် ၁၀၀... လင်းကျိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ကြားတစ်ခု၌ မြေပေါ်သို့ ပြန်တက်လာချိန်တွင် သူသည် ပင်မစစ်မြေပြင်မှ မိုင် ၁၅၀ ကျော် ဝေးကွာနေပြီ ဖြစ်သည်။

​သူသည် သန့်ရှင်းသော မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံတစ်ခုကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်အထိ ဖိနှိမ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် 'ရုပ်ဖျက်အတတ်' ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်ရာ သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ 

သူ၏ အမည်ကိုလည်း ပြောင်းလဲရမည်၊ ယခုမှစ၍ သူ့ကိုယ်သူ 'ဟန်ဖေးယွီ'ဟု ခေါ်ဝေါ်မည်။ သူသည် ဤအမည်နှင့် ဤရုပ်ရည်ကို အချိန်အတော်ကြာ အသုံးပြုရဖွယ် ရှိသည်။

​အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာမှ ကောင်းကင်ယံတွင် မှော်အတတ်အမျိုးမျိုး၏ အလင်းရောင်များ တဖိတ်ဖိတ် တောက်နေသည်ကို မြင်ရပြီး မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အော်ဟစ်သံများကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရသည်။ 

သို့သော် ထိုအရာများမှာ သူနှင့် ဘာမှမဆိုင်တော့ပေ။ လင်းကျိုးသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်များကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ အရင်းအမြစ်များမှာ သူ တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံပြီး အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားရန် လုံလောက်လှသည်။

​သူသည် လှည့်ထွက်လာပြီး အရှေ့ဘက်သို့ ဓားစီးကာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ အကယ်၍ တောင်ဘက်သို့ သွားပါက စစ်ကူလာနေသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် တိုးမိလျှင် အဆင်မပြေ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် အရှေ့ဘက်သို့ အရင်သွားပြီး လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တစ်လုံးကို ရှာကာ ရိုးရှင်းသော ကျင့်ကြံရေးဂူ တစ်ခုကို တည်ဆောက်မည်။ ထို့နောက် သူ၌ရှိသော ဆေးလုံးအားလုံးကို သုံးကာ ကျင့်ကြံမည်။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ကျယ်ပြောလှသော တောအုပ်ကြီးအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနောက်မြောက်ဘက် စစ်မြေပြင်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည်။ နေမင်းမှာ အနောက်ဘက်သို့ စောင်းလာချိန်တွင် ခံစစ်စည်းမှာ မူလအင်အား၏ ထက်ဝက်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။ ကျောက်ဆောင်တောအုပ်၏ အပြင်ဘက်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ မိစ္ဆာသားရဲ အလောင်းများနှင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ရုပ်အလောင်းများ တောင်လိုပုံနေသည်။ ခံစစ်စည်းကြီး ပြိုလဲတော့မည့် အချိန်မှာပင်...

​တောင်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ကြည်လင်သော ဓားသံတစ်သံ ဟိန်းထွက်လာသည် ဓားအလင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ သွေးနီရောင် ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာသော ဥက္ကာခဲများကဲ့သို့ လေထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ဓားအလင်းများ မရောက်ရှိမီမှာပင် ထက်မြက်လှသော ဓာဆန္ဒတစ်ခုက စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်…

​အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများမှာ ဓားစီးကာ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"လင်ရှောင်ဓားဂိုဏ်း ဓားဂိုဏ်းရဲ့ စစ်ကူတွေ ရောက်လာပြီ" တစ်စုံတစ်ယောက်က အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ခံစစ်စည်း၏ နေရာအသီးသီးမှ အောင်ပွဲခံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားအလင်းများ ဆင်းသက်လာပြီး ဝတ်ရုံဖြူဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူ ၃၀ ကျော်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ 

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ကျောတွင် ဓားအရှည်ကြီး တစ်လက်ကို လွယ်ထားသော ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ကာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ချောက်ကမ်းပါးကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသည် - သူမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်  ရှိသော ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပင်…

​"တူလေး ချင်းဟဲ၊ မင်းတို့ တကယ်ကို ပင်ပန်းသွားပြီ" ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူက ဝူချင်းဟဲကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က စစ်မြေပြင်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်- "မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား"

​"နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် စီနီယာလင်" ဝူချင်းဟဲက လက်အုပ်ချီလိုက်သည်- "ဒီနေ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေက အင်အားအကုန်သုံးပြီး တိုက်နေတာပါ။ စီနီယာတို့ ဂိုဏ်း မရောက်ခင် ခံစစ်ကို ဖောက်ချင်ပုံရတယ်"

​"ဒါဆိုရင်တော့..." ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူက သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားသံမှာ နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်- "သူတို့ကို အကုန် သတ်ပစ်ကြတာပေါ့"

​ဓားကျင့်ကြံသူ ၃၀ ကျော်မှာ ဓားများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ ဓားချီ  များမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားပြီး ဓားအလင်းများမှာ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။ ဓားကျင့်ကြံသူများ၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ ဤအချိန်တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်လာသည်။

​သို့သော် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ကျော်လွန်နေသည်။ သူတို့ ဆုတ်ခွာမသွားကြပေ။ ထိုအစား ဝံပုလွေဘုရင်၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူတို့သည် ပို၍ပင် ရူးသွပ်စွာ ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြောက်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ နောက်ထပ် အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ နောက်ထပ် မိစ္ဆာသားရဲ သောင်းပေါင်းများစွာပင်…

​"နောက်ထပ် စစ်ကူတွေ ရှိသေးတာလား" ဝမ်မျိုးရိုးနှင့် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

​လင်ဟု အမည်ရသော ဓားကျင့်ကြံသူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်- "တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... ဒီအရေအတွက်က သာမန် သားရဲလှိုင်းထက် အများကြီး ပိုများနေတယ်"

​ဝူချင်းဟဲသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်- "စီနီယာ... လင်ရှောင်ဓားဂိုဏ်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ သားရဲလှိုင်းက သေးငယ်နေခဲ့တာဆိုတော့... ဆိုလိုတာက မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ ပင်မအင်အားက ဒီနေရာမှာပဲ စုနေခဲ့တာပေါ့"

​သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် မြောက်ဘက်မှ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဒုတိယအဆင့် သားရဲတစ်ကောင် ပြုလုပ်နိုင်သော အသံမျိုး မဟုတ်ပေ။ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်းကြီးမှာ ဘေးသို့ ခွဲထွက်သွားပြီး ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ပေ ၁၀၀ ခန့် ရှည်လျားပြီး ကျောတွင် အတောင်ပံတစ်စုံ ပါရှိကာ ဦးခေါင်းတွင် ဦးချိုတစ်ခုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အမည်းရောင် အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာပင် ပြောင်းလဲသွားရသည်။

​တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ နောက်ဆုံးတော့ ၎င်း ပေါ်လာခဲ့ပြီ။

​စစ်မြေပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် လျိုချင်းယွီသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြားမှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မသိမသာ ရှာဖွေကြည့်မိသည်။ 

သို့သော် ကြက်သွေးရောင်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်ကို သူမ ရှာမတွေ့တော့ပေ။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ စီနီယာအမ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လက်တွေ့ဘဝထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာသည်- "ချင်းယွီ၊ အာရုံစိုက်စမ်း" မိန်းကလေးမှာ သွားကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မှော်လက်နက်မှ အလင်းရောင်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် တောက်ပလာတော့သည်။

​အရှေ့ဘက် မိုင် ၅၀ အကွာတွင် လင်းကျိုးသည် ဖုံးကွယ်ထားသော ဂူတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အစီအရင် လေးခု ငါးခုခန့် ဆင်လိုက်ပြီးနောက် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။