အခန်း ၁၅ - သားရဲလှိုင်း၏ သံသရာ

​အဖွဲ့သည် နံနက်ခင်း မြူနှင်းများကြားမှ မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ခရီးနှင်ခဲ့သည်။

​လင်းကျိုးသည် သူ၏ဓားပေါ်တွင် ပျံသန်းရင်း ဝမ်ရှီဟဲ၏ ဘေးတိုက်နောက်နားတွင် နေရာယူထားသည်။ ရှေ့လည်း အလွန်မရောက်၊ နောက်လည်း ကျန်မနေဘဲ အနေတော် အကွာအဝေးကို ထိန်းထားသည်။ သူသည် ခရီးစဉ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေပုံရသော်လည်း သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို အကဲခတ်နေသည်။

​လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ လေးနက်သော မျက်နှာထားများရှိကြပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ တိုးတိုးလေး စကားပြောကြသည်။ ဆွေးနွေးမှုအားလုံးမှာ သားရဲလှိုင်းအကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။ သတင်းအချက်အလက် မလုံလောက်ခြင်းသည် ကြီးမားသော တားမြစ်ချက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း လင်းကျိုး ကောင်းကောင်းသိသည်။

​သူသည် ဓားကို အရှိန်မြှင့်ကာ ဝမ်ရှီဟဲနှင့် ဘေးချင်းယှဉ် ပျံသန်းလိုက်သည်-

"စီနီယာဝမ်၊ ဒီသားရဲလှိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ သံသယတချို့ ရှိနေတုန်းပဲ။ စီနီယာအနေနဲ့ လမ်းညွှန်ပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ"

​ဝမ်ရှီဟဲက သူ့ကို ဘေးတိုက်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ရိုးသားသော မျက်နှာထားနှင့် ရိုသေမှုရှိသော်လည်း ဖားယားခြင်းမရှိသော လေသံကို မြင်သောအခါ သူ အနည်းငယ် သဘောကျသွားသည်-

"မေးပါ မိတ်ဆွေလင်း"

​"ကျွန်တော်က ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲ ရောက်တာ မကြာသေးတော့ မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ အလေ့အထကို နားလည်မှု အားနည်းနေလို့ပါ။" လင်းကျိုးက အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကို အသာအယာ ပေးလိုက်သည်- "ဒီသားရဲလှိုင်းမှာ သားရဲဦးရေ သန်းနဲ့ချီ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ မိစ္ဆာသားရဲတွေက တောင်ဘက်ကို အလုံးအရင်းနဲ့ ကျူးကျော်လာကြတာလဲ"

​ဝမ်ရှီဟဲက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြသည်-

"အဲဒါက ရှည်လျားတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ပဲ။ မိတ်ဆွေလင်း၊ သားရဲလှိုင်းတွေဆိုတာ တကယ်တော့ ထူးဆန်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းသိလား"

​လင်းကျိုးက အချိန်ကိုက် အံ့သြဟန်ပြလိုက်သည်- "ဩော်... ဟုတ်လား"

​"ကျွန်တော် သိသလောက်ဆိုရင် ဒီမြောက်ဘက် သားရဲလှိုင်းတွေဟာ နှစ် ၂၀ မှာ တစ်ကြိမ်လောက် ဖြစ်လေ့ရှိတယ်။"

ဝမ်ရှီဟဲက သူ၏အသံကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်သည်- "ဒါပေမဲ့ တစ်ခါနဲ့တစ်ခါ အတိုင်းအတာကတော့ ကွဲပြားတတ်တယ်"

​သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဘေးနားမှ ကျင့်ကြံသူအချို့ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်ကို သတိပြုမိကာ ဆက်ပြောသည်-

"ကျွန်တော် တစ်ခါ ကြုံဖူးတယ်။ အဲဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ ကပေါ့၊ အဲဒီတုန်းက သားရဲဦးရေ လေးသိန်းလောက် ရှိတယ်"

​ဆိုင်ရှင်ချန်က ဝင်ပြောသည်- "ကျွန်တော်ကတော့ နှစ်ကြိမ် ကြုံဖူးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၄၀ က သားရဲလှိုင်းကတော့ သုံးသိန်းလောက်ပဲ ရှိတာ"

​"နှစ် ၂၀ မှာ တစ်ကြိမ်လား"

လင်းကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်- "ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလောက် အချိန်မှန်နေရတာလဲ"

​ထိုအချိန်တွင် လျိုဝမ်ကျောက်က ဘေးမှ ပျံသန်းလာပြီး စကားဝိုင်းထဲ ဝင်လာသည်-

"မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ မျိုးပွားနိုင်စွမ်းကြောင့်ပါ"

​ဤအေးစက်သော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ ရှင်းလင်းလှသည်-

"မြောက်ဘက်က မိစ္ဆာသားရဲတွေ၊ အထူးသဖြင့် အဆင့်နိမ့်တဲ့ ကောင်တွေဟာ မျိုးပွားတာ အရမ်းမြန်တယ်။ တစ်သားတည်းမှာတင် အနည်းဆုံး သုံးကောင်ကနေ ငါးကောင်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်ကောင်ကျော်အထိ ရှိတတ်တယ်။ သားပေါက်လေးတွေက ကြီးထွားနှုန်း မြန်ပြီး နှစ်နှစ် သုံးနှစ်အတွင်းမှာ အရွယ်ရောက်ကြတယ်။ နှစ် ၂၀ ဆိုတာ မိစ္ဆာသားရဲဦးရေ အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်ပဲ"

​ဝမ်ရှီဟဲက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံပြီး ဖြည့်စွက်ပြောသည်-

"မြောက်ဘက်ဒေသက အေးစက်ပြီး အရင်းအမြစ် ရှားပါးတယ်။ မိစ္ဆာသားရဲဦးရေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့အခါ အရင်းအမြစ်တွေက မလုံလောက်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့်... တောင်ဘက်ကို ရွှေ့ပြောင်းပြီး လူသားမျိုးနွယ် နယ်မြေတွေကို တိုက်ခိုက်တာဟာ သူတို့ရဲ့ ရှင်သန်ရေးအတွက် ဗီဇအရ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လာတာပဲ"

​အဖွဲ့ထဲမှ စီနီယာကျင့်ကြံသူ အချို့က ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ရှိသော လူတစ်ဦးက ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောသည်-

"မိန်းကလေးလျို ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ က ခုခံပွဲမှာ ပါခဲ့တယ်။ အဲဒီ သံကျောကုန်း ဝံပုလွေ တွေဆိုရင် တစ်ခါမွေးရင် ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင် မွေးတာ။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် ပထမအဆင့် အစောပိုင်းကို ရောက်လာကြတာပဲ သတ်လို့ကို မကုန်နိုင်ဘူး"

​အခြား အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက သက်ပြင်းချသည်-

"ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတာက သားရဲလှိုင်းထဲမှာ အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဘယ်လောက်ပဲ သေသေ၊ ဒုတိယအဆင့် သားရဲ အနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်ကျန်ရင် နောက်ထပ် နှစ် ၂၀ အတွင်းမှာ သန်းနဲ့ချီတဲ့ စစ်တပ်ကြီးကို ပြန်မျိုးပွားနိုင်တာပဲ"

​လင်းကျိုးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။ နှစ် ၂၀ သံသရာ၊ ထပ်ကိန်းအလိုက် မျိုးပွားခြင်း၊ အရင်းအမြစ် ပြိုင်ဆိုင်မှုကြောင့် ရွှေ့ပြောင်းခြင်း—ဤအချက်များမှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက လေ့လာခဲ့ဖူးသော ဂေဟဗေဒ ပုံစံများနှင့် ဆင်တူနေသည်။

​"အဲဒီလိုဆိုရင်"

လင်းကျိုးက စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို ငြိမ်သွားစေပြီး နားထောင်မိစေသည်-

"ဒါဆို သားရဲလှိုင်းဆိုတာ တကယ်တော့ မိစ္ဆာသားရဲဦးရေကို သဘာဝအလျောက် ပြန်ထိန်းညှိတာပေါ့ ဘာဖြစ်လို့ လူသားမျိုးနွယ်က သားရဲလှိုင်း မဖြစ်ခင်ကတည်းက မြောက်ဘက်ကို တက်သွားပြီး မိစ္ဆာသားရဲဦးရေကို ကြိုတင် မထိန်းချုပ်ထားတာလဲ"

​ဤမေးခွန်းက စီနီယာကျင့်ကြံသူ အချို့ကို မှင်တက်သွားစေသည်။ ဝမ်ရှီဟဲက လင်းကျိုးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောသည်-

"မိတ်ဆွေလင်း၊ မင်းရဲ့မေးခွန်းက အချက်အချာကို ထိမှန်သွားတာပဲ"

​သူသည် မြောက်ဘက်ရှိ အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းကြီးများဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်-

"မြောက်ဘက်က 'မိစ္ဆာတစ်သောင်း တောအုပ်ကြီး'  ဟာ မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် ရှည်လျားပြီး မိစ္ဆာသားရဲတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ။ ကြိုတင် ရှင်းလင်းဖို့လား အဲဒါအတွက် ကျင့်ကြံသူ ဘယ်လောက်တောင် လိုမလဲ… အရင်းအမြစ် ဘယ်လောက် ကုန်မလဲ… ပြီးတော့ မြောက်ဘက် တောနက်ထဲမှာ တတိယအဆင့်နဲ့ စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတွေ အောင်းနေတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ 

ရွှေအမြုတေ  အဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေတောင် အဲဒီကို အလွယ်တကူ မသွားရဲကြဘူး၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေ  အဆင့် ဘိုးဘေးတွေကတော့ သူတို့အသက်ကို ပိုတန်ဖိုးထားကြတာပေါ့"

​လျိုဝမ်ကျောက်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်-

"ဒါ့အပြင် ဂိုဏ်းကြီးတွေအတွက်တော့ သားရဲလှိုင်းဆိုတာ... အမြဲတမ်း ဆိုးကျိုးချည်းပဲ မဟုတ်ဘူး"

သူမ၏ စကားလုံးများမှာ သိမ်မွေ့သော်လည်း ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများ နားလည်ကြသည်။

​အမာရွတ်နှင့် လူက တံတွေးထွေးလိုက်သည်-

"ဟုတ်တာပေါ့ သားရဲလှိုင်း ဖြစ်တိုင်း ဂိုဏ်းတွေက တာဝန်တွေ ထုတ်ပြန်ပြီး ငါတို့လို လွတ်လပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ရှေ့တန်းပို့ပြီး အသက်နဲ့ ရင်းခိုင်းတာ။ သူတို့ကတော့ နောက်တန်းမှာ ထိုင်ပြီး မိစ္ဆာအမြုတေတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ဝယ်တယ်၊ အဲဒါတွေကို ဆေးလုံးတွေနဲ့ မှော်လက်နက်တွေ လုပ်ပြီး ငါတို့ကို ဈေးအကြီးကြီးနဲ့ ပြန်ရောင်းတာ။ အဲဒီ စီးပွားရေးက အမြတ်ကြီးပဲ"

​"စကား ဆင်ခြင်ဦး" ဝမ်ရှီဟဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် စကားမှာ ထွက်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် အဖွဲ့၏ လေထုမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

​လင်းကျိုးက အချိန်ကိုက် တင်းမာမှုကို လျှော့ချပေးလိုက်သည်-

"စီနီယာတို့၊ ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် မေးစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ သားရဲလှိုင်းမှာ သံသရာ ရှိတယ်ဆိုရင်၊ အခုတစ်ခါ အတိုင်းအတာက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကြီးနေတာဟာ... မြောက်ဘက် မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ မျိုးပွားမှုမှာ တစ်ခုခု ပုံမှန်မဟုတ်တာ ဖြစ်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို အလုံးအရင်းနဲ့ ထွက်လာအောင် တွန်းပို့နေတဲ့ ပြင်ပအားတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား"

​ဤမေးခွန်းကြောင့် ဝမ်ရှီဟဲနှင့် လျိုဝမ်ကျောက်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ရှိနေသည်-

"မိတ်ဆွေလင်းရဲ့ အတွေးအခေါ်က တကယ် စေ့စပ်တာပဲ" ဝမ်ရှီဟဲက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်- "ကျွန်တော်လည်း ဒီကိစ္စကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတာ။ ပုံမှန်အားဖြင့် မိစ္ဆာသားရဲဦးရေက မြန်မြန်တိုးပွားပေမဲ့ နှစ် ၂၀ အတွင်း နှစ်ဆတိုးတာတောင် အံ့သြစရာပဲ။ အခု လေးသိန်းကနေ သန်းချီ ဖြစ်သွားတာကတော့ တကယ့်ကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး"

​လျိုဝမ်ကျောက်က တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်-

"ကျွန်မ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာ တစ်စောင်မှာ ဖတ်ဖူးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်က အင်မတန်ကြီးမားတဲ့ သားရဲလှိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက သားရဲဦးရေ သန်းနဲ့ချီ ရှိတာ နောက်ပိုင်းမှာ စုံစမ်းကြည့်တော့ မြောက်ဘက် တောနက်ထဲမှာ စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်က ပဉ္စမအဆင့်ကို တက်လှမ်း တော့မှာမို့လို့ ချီအာဟာရ အမြောက်အမြား လိုအပ်နေတာကြောင့် အဆင့်နိမ့် သားရဲတွေကို တောင်ဘက်ကို မောင်းထုတ်လိုက်တာတဲ့"

​ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲသည် ဝိညာဉ်သန္ဓေ အဆင့်နှင့် ညီမျှသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ ပဉ္စမအဆင့်သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့လျှင်... ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားအဆင့် တည်ရှိမှုကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်….

​သို့သော် လင်းကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်-

"အကယ်လို့ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲက တကယ် မောင်းထုတ်နေတာဆိုရင် သားရဲလှိုင်းထဲမှာ တတိယအဆင့် သားရဲတွေက ဦးဆောင်နေရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ချင်းရန်ဂိုဏ်းရဲ့ စုံစမ်းချက်အရ အမြင့်ဆုံးက ဒုတိယအဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ဆိုထားတယ်"

​"ဒါဆို ဘာအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလဲ" အမာရွတ်နှင့်လူက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

​လင်းကျိုးက မဖြေဘဲ ဝမ်ရှီဟဲကို ကြည့်လိုက်သည်-

"စီနီယာဝမ်၊ အရင် သားရဲလှိုင်းတွေက ဘယ်လောက်ကြာတတ်လဲ"

​"အနည်းဆုံး သုံးလ၊ အများဆုံး ခြောက်လလောက် ကြာတတ်တယ်"

ဝမ်ရှီဟဲက ပြန်စဉ်းစားသည်- "မိစ္ဆာသားရဲတွေက ခန္ဓာကိုယ် သန်မာကြတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက် သုံးယောက် ပေါင်းမှ သားရဲတစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်တာ။ ဒါပေမဲ့ အဆင့်နိမ့် သားရဲတွေမှာ အဖွဲ့အစည်း မရှိဘူး၊ သူတို့က ဗီဇအရပဲ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတာ။ လူသားမျိုးနွယ်ကတော့ အစီအရင်တွေ၊ ဆေးလုံးတွေနဲ့ မှော်လက်နက်တွေကို အားကိုးပြီး သူတို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်စားပစ်တာ။ မိစ္ဆာသားရဲတွေ တစ်ဝက်လောက် သေသွားရင် ကျန်တဲ့ကောင်တွေက သူတို့ဘာသာ ပြန်ဆုတ်သွားကြတာပဲ"

​"ဒီတစ်ခါတော့ ကွဲပြားနိုင်တယ်"

လင်းကျိုးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်- "အတိုင်းအတာက နှစ်ဆ ဖြစ်နေတာကြောင့် စစ်ပွဲက ပိုကြာနိုင်တယ်။ အကယ်လို့ တိုက်ပွဲက တစ်နှစ်ထက်မက ကြာသွားမယ်ဆိုရင်..."

​သူ စကားကို အဆုံးမသတ်သော်လည်း လူတိုင်း နားလည်ကြသည်။ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲရှိ ဆေးလုံးနှင့် မန္တန်များမှာ အကန့်အသတ် ရှိသည်။ ရှေ့တန်းက ခံစစ်နှင့် တိုက်စစ် အစီအရင်များအတွက် နေ့စဉ်သုံးရသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာလည်း အလွန်များပြားလှသည်။ စစ်ပွဲက ရှည်ကြာသွားပြီး ထောက်ပံ့မှု မလုပ်နိုင်တော့လျှင် သေကြေပျက်စီးမှုမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာပေလိမ့်မည်။

​အဖွဲ့သားများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လေထဲတွင် ဓားပျံများ ဖြတ်သန်းသွားသည့် အသံနှင့် လေတိုးသံသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ဝမ်ရှီဟဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်-

"မိတ်ဆွေလင်းရဲ့ ထည့်သွင်းစဉ်းစားချက်တွေက စေ့စပ်လှပါတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲအတွက် ကျွန်တော်တို့ တကယ့်ကို ရေရှည်အတွက် ပြင်ဆင်ထားရမယ်"

​သူသည် လင်းကျိုးကို ကြည့်ရာတွင် ပို၍ လေးစားမှု ပါလာသည်-

"မေးပါရစေ မိတ်ဆွေလင်း၊ အရင်က ဘယ်မှာ ကျင့်ကြံခဲ့တာလဲ ဒီလို အသိအမြင်မျိုးက သာမန် လွတ်လပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်မှာ ရှိနိုင်ခဲတယ်"

​လင်းကျိုးက နှိမ့်ချစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်-

"ကျွန်တော်က စာဖတ်ရတာ ဝါသနာပါပြီး အတွေးများတတ်လို့ပါ။ ဈေးတန်းမြို့ ထဲမှာ ခရီးသွားကျင့်ကြံသူတွေ ပြောတာတွေကို နားထောင်ရင်း အစအနလေးတွေ ကောက်နှုတ်ပြီး နားလည်ထားတာပါ"

သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ- "ငါက ကမ္ဘာမြေမှာ အလုပ်ဒဏ် ပိခဲ့တဲ့သူပဲဥစ္စာ" ဟု တွေးနေသည်။

​အဖွဲ့သည် ဆက်လက် ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် အခြား ကျင့်ကြံသူအဖွဲ့အချို့နှင့် ဆုံတွေ့ကြရသည်။ အချို့က အလျင်စလို ခရီးသွားနေကြပြီး အချို့က ရပ်နားကာ သတင်းဖလှယ်နေကြသည်။

​လင်းကျိုး သတိပြုမိသည်မှာ အဖွဲ့တိုင်းလိုလို သားရဲလှိုင်း၏ အတိုင်းအတာကို ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်းရန်ဂိုဏ်းက သူတို့၏ လက်အောက်ခံ မိသားစုစုစုကို တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဆင့်ခေါ်ထားသည်ဟူသော ကောလာဟလများ၊ ရှေ့တန်းတွင် ရန်သူနှင့် စတင် ရင်ဆိုင်နေရပြီဟူသော သတင်းများ ပျံ့နှံ့နေသည်။

​နေဝင်ချိန်တွင် ရှေ့၌ ယာယီစခန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စခန်းကို တောင်ခြေတွင် တည်ဆောက်ထားပြီး သစ်သားခြံစည်းရိုးများဖြင့် ကာရံထားသည်။ အတိုင်းအတာမှာ အတော်လေး ကြီးမားပြီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ထောင်ကျော်ကို ဆန့်နိုင်သည်။ ချင်းရန်ဂိုဏ်း၏ အလံများစွာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသည်။

​"ရောက်ပြီ" ဝမ်ရှီဟဲက ပြောသည်- "ဒါက ပထမ ခံစစ်စည်းရဲ့ ကင်းထောက်စခန်းပဲ။ ဒီည ဒီမှာ အနားယူပြီး မနက်ဖြန်ကျမှ ခံစစ်ဇုန်တွေကို ခွဲဝေပေးလိမ့်မယ်"

​လူတိုင်း ဓားပေါ်မှ ဆင်းကာ စခန်းထဲသို့ ခြေကျင် ဝင်ခဲ့ကြသည်။ စခန်းအတွင်းမှာ ကျင့်ကြံသူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ ချင်းရန်ဂိုဏ်း တပည့်များက စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းနေကြပြီး၊ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများက ပစ္စည်းများ ရောင်းဝယ်ရန် ဆိုင်ခန်းများ ဖွင့်ထားကြရာ ဈေးနှုန်းများမှာ ပုံမှန်ထက် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း မြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

​လင်းကျိုးသည် ဝမ်ရှီဟဲ၏ နောက်မှ လိုက်ရင်း စခန်းကို အကဲခတ်နေသည်။ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူ အချို့က ချင်းရန်ဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးကို ဝိုင်းကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းနေသည်ကို သူ မြင်ရသည်။ ဒဏ်ရာရထားသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဆေးကုသဆောင်သို့ တွဲခေါ်သွားသည်ကို မြင်ရသည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော လူငယ်ကျင့်ကြံသူအချို့ကို မြင်ရသည် - သူတို့မှာ စစ်မြေပြင်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

​"ဒါက စစ်မြေပြင်ရဲ့ ရှေ့တန်းပဲ" ဆိုင်ရှင်ချန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်- "မိတ်ဆွေလင်း၊ တစ်ခု မှတ်ထားပါ။ စစ်မြေပြင်မှာ ကိုယ့်လူကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြည့်အဝ မယုံနဲ့။ မိစ္ဆာသားရဲတွေက လူကိုစားသလို၊ လူကလည်း လူကို ပြန်စားနိုင်တယ်"

​လင်းကျိုး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် မည်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်ပေ။ အကျိုးအမြတ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် လူသားတို့၏ ဗီဇမှာ စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည် မရှိပေ။ သူသည် လူသူကင်းဝေးသော ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာဖွေကာ ရိုးရှင်းသော သတိပေးအစီအရင်တစ်ခု ခင်းကျင်းပြီး တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။

​ညဉ့်နက်လာသောအခါ စခန်းထဲတွင် မီးပုံများ ထွန်းညှိထားကြသည်။ အဝေးမှ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရပြီး စခန်း၏ လေထုကို ပို၍ တင်းမာစေသည်။ လင်းကျိုးသည် ထိပ်တန်း အနှစ်သာရဆေးလုံး  တစ်လုံးကို သောက်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ကျင့်ကြံလိုက်သည်။

​သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယနေ့ ရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များကို စီစစ်နေသည်။ နှစ် ၂၀ သံသရာ၊ ပုံမှန်မဟုတ်သော အတိုင်းအတာ၊ ပုန်းကွယ်နေနိုင်သော အန္တရာယ်များ... သူ့အနေဖြင့် သတင်းအချက်အလက် ပိုလိုအပ်သည်။ မနက်ဖြန် သူ စစ်မြေပြင်သို့ သွားရတော့မည်။