အပိုင်း ၁ - တောင်ခြေအောက်က သာမန်လူတစ်ယောက်
မိုးမလင်းခင်အချိန်က လင်းယွဲ့ရွာဟာ အမြဲတမ်းတိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။
တောင်တန်းကြီးများက ရွာကို သုံးဖက်လုံးမှ ဝိုင်းရံထားပြီး အရှေ့ဘက်တွင်သာ ကျယ်ပြန့်သော လယ်ကွင်းများနှင့် ရွာအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားနိုင်သည့် မြေသားလမ်းတစ်လမ်းရှိသည်။ မနက်ခင်းတိုင်း ထိုလမ်းပေါ်တွင် ပထမဆုံးကြားရသောအသံမှာ ငှက်သံမဟုတ်၊ ကြက်တွန်သံလည်းမဟုတ်ဘဲ သစ်သားတံခါးတစ်ချပ် ဖွင့်လိုက်သည့်အသံပင် ဖြစ်တတ်သည်။
ထိုတံခါးသည် ရွာအစွန်ရှိ သစ်သားအိမ်ငယ်တစ်လုံး၏ တံခါးဖြစ်သည်။
တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်လာသူမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခန့်ပုံပေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်အသက်ကို မည်သူမျှမသိနိုင်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူ့အမည်မှာ လော့ချန် ဖြစ်သည်။
လော့ချန်သည် ရွာထဲတွင် ထူးခြားသောလူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါ။
သူသည် လယ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ တောင်ပေါ်သို့တက်ပြီး ဆေးပင်ရှာတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရွာသားများ၏ အိမ်ခေါင်မိုးများ ပြုပြင်ပေးတတ်သည်။ ရိတ်သိမ်းရာသီတွင် လယ်ထဲဆင်းကူတတ်ပြီး ဆောင်းရာသီတွင် ထင်းခုတ်ကာ နွေရာသီတွင် ရေသယ်တတ်သည်။
ရွာသားအများစုက သူ့ကို အေးဆေးပြီး စကားနည်းသော လူတစ်ယောက်ဟုသာ မှတ်ယူထားကြသည်။
သို့သော် လော့ချန်ကိုယ်တိုင်သိသည့် အမှန်တရားမှာ ထိုအရာထက် အလွန်ကွာခြားနေသည်။
လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက သူသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် အမည်တစ်ခုတည်းဖြင့် နယ်ပယ်များကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ဖူးသည်။
သူသည် အမတဧကရာဇ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ထိုမျှသာမက သူ့အဆင့်သည် အမတဧကရာဇ်နယ်ပယ်၏ အဆုံးစွန်ကို ကျော်လွန်ပြီး မူလနယ်ပယ်၏ တံခါးဝသို့ပင် ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ထိုအရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။
သူ့လက်ထဲတွင် ဓားမရှိ။
သူ့ခါးတွင် အမတပစ္စည်းမရှိ။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုမျှပင် မမြင်ရ။
အနီးကပ်ကြည့်လျှင်ပင် သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်သာဖြစ်သည်ဟု ထင်ရမည်။
လော့ချန်သည် အိမ်ရှေ့ရှိ ရေတွင်းဘေးသို့သွားပြီး ရေတစ်ပုံးဆွဲယူလိုက်သည်။
ရေအေးစက်စက်သည် လက်ပေါ်ကျလာသည်။
သူက အဝေးရှိ တောင်တန်းများကို ခဏကြည့်နေပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြန်ဝင်လာသည်။
မီးဖိုပေါ်တွင် ဆန်ပြုတ်အိုးတစ်အိုး တည်ထားသည်။
အိုးဘေးတွင် အစိမ်းရောင်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ကြက်ဥနှစ်လုံးရှိသည်။
လော့ချန်သည် အစားအစာများကို ပြင်ဆင်နေစဉ် အိမ်အတွင်းမှ အိပ်မောကျနေသောအသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။
"အဖေ"
လော့ချန်၏လက်က ခဏရပ်သွားသည်။
"နိုးပြီလား ယွဲ့"
အိပ်ခန်းတံခါး ပွင့်လာသည်။
အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ထွက်လာသည်။ သူမ၏ဆံပင်ရှည်သည် အနည်းငယ်ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မနက်ခင်းအိပ်စက်မှု၏ အရိပ်အယောင်များ ကျန်နေသေးသည်။
သူမသည် လော့ယွဲ့ ဖြစ်သည်။
လော့ချန်၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီး။
"မနက်စောစော ဘာလို့နိုးနေတာလဲ"
"အဖေက နေ့တိုင်းစောစောထတာပဲလေ"
လော့ယွဲ့က ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
"ကျွန်မလည်း အဖေ့ကို ကူမယ်"
လော့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
"မနေ့ကတောင် တောင်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ပြီး ပင်ပန်းလာတယ်မဟုတ်လား။ နည်းနည်းနောက်ကျမှထလည်း ရတယ်"
"မရဘူး"
"ဘာလို့လဲ"
"ကျွန်မက အမြဲအဖေ့နောက်မှာပဲ နေတော့မှာလား"
လော့ချန်၏မျက်လုံးများသည် ခဏတစ်ဖြတ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထိုမေးခွန်းသည် သာမန်မေးခွန်းတစ်ခုမဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။
လော့ယွဲ့သည် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့်တော့မည်။
အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်သည် သာမန်လူများအတွက် အသက်တစ်နှစ်တိုးလာခြင်းမျှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။
သို့သော် ကျင့်ကြံသူများအတွက်တော့ ထိုအသက်အရွယ်သည် အလွန်အရေးကြီးသည်။
ဝိညာဉ်သွေးကြောရှိမရှိ စမ်းသပ်နိုင်သောအရွယ်။
လူတစ်ယောက်၏ဘဝလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်သောအရွယ်။
လော့ချန်က သူ့သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
'အချိန်က မြန်လွန်းတယ်'
လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကို သူပြန်သတိရလိုက်သည်။
မိုးသည်းထန်စွာရွာနေသောညတစ်ည။
တောင်ထိပ်များပေါ်တွင် မိုးကြိုးများ လျှပ်စီးလက်နေသည်။
ထိုညတွင် သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ဦး။
ထိုကလေးငယ်ကို ပထမဆုံးမြင်ချိန်တွင် လော့ချန်၏ဘဝသည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူသည် ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော အင်အားများကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။
အမတကမ္ဘာ၏ ထီးနန်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။
အာဏာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။
သူ့နောက်လိုက်များကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။
အားလုံးကို စွန့်ပြီး ရွာငယ်လေးတစ်ရွာသို့ လာခဲ့သည်။
အကြောင်းရင်းက တစ်ခုတည်း။
လော့ယွဲ့။
"အဖေ"
လော့ယွဲ့၏အသံကြောင့် သူအတွေးထဲမှ ပြန်ထွက်လာသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ဒီနေ့ ကျွန်မကို တောင်ပေါ်လိုက်ခေါ်မလား"
"ဒီနေ့လား"
"ဟုတ်တယ်"
"မင်းမနက်ဖြန်လောက်မှ သွားတာကောင်းမယ်"
"ဘာလို့လဲ"
လော့ချန်က အပြင်ဘက်တောင်တန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီနေ့ တောင်ပေါ်မှာ လေပြင်းမယ်"
လော့ယွဲ့က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။
"အဖေက အမြဲတမ်း အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ပဲပြောနေတယ်"
"အန္တရာယ်ဆိုတာ အမြဲမြင်ရတာမဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆို အဖေက ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး မသွားခိုင်းတော့ဘူးလား"
လော့ချန်သည် ခဏငြိမ်သက်သွားသည်။
"မဟုတ်ဘူး"
သူက ပန်းကန်တစ်ချပ်ကို သူမရှေ့သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
"တစ်နေ့ကျရင် မင်းကိုယ်တိုင်သွားရမယ်"
"ဘယ်နေ့လဲ"
"မင်းကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီလို့ မင်းကိုယ်တိုင်သိတဲ့နေ့"
လော့ယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မက အခုလည်း လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်"
လော့ချန် ရယ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းလျှောက်နေတဲ့လမ်းက ဘယ်ကိုသွားလဲ မသိသေးဘူး"
လော့ယွဲ့သည် စကားမပြန်နိုင်တော့ဘဲ ဆန်ပြုတ်ကိုသာ စားနေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်သည် တောင်တန်းအစွန်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည်။
ထိုနေ့သည် လော့ယွဲ့၏ဘဝတွင် သာမန်နေ့တစ်နေ့လိုပင် စတင်ခဲ့သည်။
သို့သော် လော့ချန်သိသည်။
ထိုနေ့မှစ၍ အရာအားလုံး တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလဲတော့မည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လော့ယွဲ့သည် ရွာအနောက်ဘက်ရှိ မြက်ခင်းပြင်တွင် ဆေးပင်များစုနေသည်။
သူမသည် ဆေးပင်အချို့ကို သိသည်။
သို့သော် အဖေက သင်ပေးသည့် ဆေးပင်တိုင်း၏ အမည်ကိုတော့ မမှတ်မိနိုင်သေး။
"ဒီတစ်ပင်က ဘာလဲ"
သူမက မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ကိုင်ထားပြီး မေးသည်။
လော့ချန်က လက်ထဲမှ ခြင်းတောင်းကို ချထားလိုက်သည်။
"လရောင်မြက်"
"ဘာအတွက်သုံးလဲ"
"အနာကျက်ဖို့"
"ဒါဆို ဒီတစ်ပင်က"
"သွေးတိုးမြက်"
"အဲဒါက"
"အဆိပ်ဖြစ်စေတယ်"
လော့ယွဲ့က ချက်ချင်းလက်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။
လော့ချန်က ရယ်လိုက်သည်။
"အဆိပ်ဖြစ်တယ်ဆိုပေမယ့် အဆိပ်ဖြေဆေးအတွက်လည်း သုံးတယ်"
"ဆေးပင်တွေက ရှုပ်လိုက်တာ"
"လူတွေလည်း အတူတူပဲ"
လော့ယွဲ့က ဖခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"လူတွေလည်း ဆေးပင်လိုလား"
"တချို့လူတွေက အပြင်ကကြည့်ရင် အန္တရာယ်မရှိဘူး။ တကယ်တော့ အဆိပ်ရှိတယ်"
"အဖေကရော"
လော့ချန်က ခဏရပ်သွားသည်။
"အဖေကတော့ ဆေးပင်ပဲ"
လော့ယွဲ့ ရယ်လိုက်သည်။
"အဖေက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆေးပင်လို့ပြောနေတာလား"
"အင်း"
"မယုံဘူး"
သူမက ပြောပြီး ရယ်လိုက်သည်။
ထိုရယ်သံကို နားထောင်ရင်း လော့ချန်၏မျက်နှာတွင် နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးထဲ၌ တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
တောင်အနက်ပိုင်းမှ လေတစ်ချက် တိုက်လာသည်။
လော့ချန်၏လက်က ဆေးပင်ကို ဖြည်းညင်းစွာချလိုက်သည်။
သူသည် အဝေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
လော့ယွဲ့က မေးသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ အဖေ"
"ဘာမှမဖြစ်ဘူး"
သို့သော် အမှန်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ။
အလွန်ဝေးသောအရပ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု သူ့အာရုံထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
အလွန်အားနည်းသောလှိုင်း။
သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဆိုလျှင် မခံစားနိုင်လောက်အောင် အားနည်းသည်။
သို့သော် လော့ချန်အတွက်တော့ ထိုလှိုင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိနိုင်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တောင်ပေါ်တွင် ရောက်နေသည်။
ထိုလူက သူတို့ရွာအနီးသို့ ရောက်လာနေသည်။
လော့ချန်က လော့ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
'မင်းအတွက်ပဲ ဖြစ်မယ်'
သူက ဘာမှမပြောခဲ့။
ထိုနေ့ညတွင် လော့ယွဲ့ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် လော့ချန်သည် အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။
ညသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လမင်းသည် တောင်ထိပ်များအထက်တွင် တိတ်တဆိတ် လင်းနေသည်။
လော့ချန်၏မျက်လုံးများသည် အေးစက်လာသည်။
သူ့အနားရှိ လေထုသည် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပြန်ငြိမ်သက်သွားသည်။
သူ့အင်အားကို မည်သူမျှမမြင်နိုင်။
သူ့နယ်ပယ်ကို မည်သူမျှမသိနိုင်။
သို့သော် တောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အရိပ်တစ်ခု လှုပ်ရှားနေသည်။
လော့ချန်က တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်သူလဲ"
အဖြေမရ။
သူက ထပ်မေးသည်။
"ငါ့သမီးနားကို ဘာကြောင့်လာတာလဲ"
အရိပ်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လော့ချန်က လိုက်မသွား။
သူ့မျက်လုံးများသည် အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူသိသည်။
ဒီညသည် အစသာရှိသေးသည်။
မကြာမီ လော့ယွဲ့၏ဘဝထဲသို့ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာကြီး ဝင်ရောက်လာတော့မည်။
သူမသည် တစ်နေ့တွင် သူ့ကိုထားခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို လျှောက်ရမည်။
ထိုအချိန်မတိုင်မီ သူလုပ်နိုင်သမျှ တစ်ခုတည်းရှိသည်။
သူမ၏လမ်းကို သူကိုယ်တိုင် မလျှောက်ပေးဘဲ ထိုလမ်းကို မည်သူမျှ ပိတ်မထားနိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးရန်။
လော့ချန်သည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။
အိပ်ခန်းထဲတွင် လော့ယွဲ့သည် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည်။
လော့ချန်က တံခါးဘေးတွင် ခဏရပ်နေပြီး သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
'မင်းမသိသေးတဲ့ကမ္ဘာကြီးက မင်းရှေ့မှာရှိနေပြီ'
'ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့လမ်းကို ငါမရွေးပေးဘူး'
'မင်းကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ရမယ်'
သူသည် မီးကိုငြှိမ်းလိုက်သည်။
ထိုညတွင် လင်းယွဲ့ရွာသည် ပုံမှန်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် တောင်အနက်ပိုင်း၌ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် လော့ယွဲ့၏အမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိသွားခဲ့ပြီ။