အခန်း (၉၆) - လမ်းညွှန်မှု (၂)
လေညင်းခံရန် အပြင်ထွက်လာသော မဒမ်ယန်က အဝေးမှ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားသည်။
“အို... သခင်လေးလီ၊ သား။ ဒီမှာ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ”
သားဖြစ်သူက တူညီသော ဓားခုတ်ချက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့ကျင့်နေပြီး လီဖုန်းကတော့ ရထားလုံးထဲတွင် မေးထောက်ကာ တော်တော်လေး ပျင်းရိနေဟန်ဖြင့် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကျော့ရှင်းလှပသော မိခင်ဖြစ်သူ လျှောက်လာသည်ကို မြင်တော့ ကျိုးဝန်ဟိုင် လေ့ကျင့်နေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အမေ စီနီယာအစ်ကိုလီက တကယ် အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။ သားကို လမ်းညွှန်မှု နည်းနည်းပေးဖို့ သဘောတူပြီး သားရဲ့ သိုင်းကွက်ထဲက အားနည်းချက်ကို ချက်ချင်း ထောက်ပြနိုင်ခဲ့တယ် ”
ထိုစကားကို ကြားတော့ မဒမ်ယန် လီဖုန်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ဒီလူက ကတိကို တည်သေးတာပဲ။ လူရွေးမမှားခဲ့ဘူး။
ခန့်မှန်းရုံသက်သက်နှင့် တကယ်သိခြင်းက မတူညီပေ။ လီဖုန်းက နှာဘူးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ကတိကို ဖောက်ဖျက်တတ်သူ မဟုတ်မှန်း ယခုတော့ အနည်းငယ် သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့မဟုတ်ပါက အလိုမပြည့်နိုင်သော ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရသော ဤအမျိုးသားက ပျင်းရိနေဟန်ဖြင့် ထိုင်ကာ အချိန်ဖြုန်းနေမည် မဟုတ်ဘဲ သားဖြစ်သူကို သင်ကြားပေးရန် အားထုတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။
စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သားဖြစ်သူကို မြင်တော့ ပြုံးလိုက်မိပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို တိတ်တဆိတ် ပုတ်လိုက်သည်။
‘ဟွန့်၊ မျိုးစေ့တွေကို ပြောင်စင်သွားအောင် စုပ်ထုတ်ပေးရကျိုး နပ်တာပဲ’
မကြာမီ တိုးတက်လာမှုများကို သားဖြစ်သူက စတင်ပြောပြနေပြီး လီဖုန်းကို သဘောထားကြီးကာ ဖြောင့်မတ်သော သူအဖြစ် ချီးကျူးနေသည်ကို နားထောင်ရင်း နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။
သားဖြစ်သူက တကယ်ကို ရိုးအလွန်းသည်ဟု တွေးကာ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အပြင်ပန်းကိုကြည့်ပြီး အကဲမဖြတ်ရန်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်ယူခဲ့ရသော အရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
သို့သော် သားဖြစ်သူက သွန်သင်မှုများကို နှလုံးမသွင်းရသေးပုံ ပေါ်လေသည်။
‘ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြုံတွေ့ပြီး အခက်အခဲ နည်းနည်းလောက် ခံစားရတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်...’ မဒမ်ယန် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။
သို့သော် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ အနောက်ဘက်မှ အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ကျရောက်လာပြီး ရင်းနှီးနေသော ဖော်ရွေသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အို... မဒမ်ယန်၊ ကျွန်တော် ကူညီပေးစရာ တစ်ခုခုများ ရှိလို့လား”
နောက်ကျောဘက်တွင် တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော လီဖုန်းက တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။
မဒမ်ယန် အနောက်သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းသွားပြီး မနေ့ညက မည်သို့ လေ့ကျင့်ပေးခံခဲ့ရသည်ကို ခန္ဓာကိုယ်က မှတ်မိနေသဖြင့် ခြေထောက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
“ည-ညောင်... သ-သခင်လေးလီ၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။ လေညင်းခံဖို့ အပြင်ထွက်လာရင်း ဝန်ဟိုင် လေ့ကျင့်နေတာကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်လို့ပါ”
‘ပိုင်ရှင်’ ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလိုအလျောက် နီးပါး တုံ့ပြန်လိုက်မိသော်လည်း သားဖြစ်သူ သတိမထားမိမီ အလျင်အမြန် ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
အမှားသေးသေးလေးကို ရိပ်မိသွားသော လီဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာမှလုပ်စရာမရှိရင် လာထိုင်ပြီး သားဖြစ်သူ လေ့ကျင့်တာကို ကြည့်ပါလား”
ဖွင့်ထားသော ရထားလုံးဆီသို့ လက်ဟန်ပြရင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
မဲ့ပြုံးကို မြင်တော့ မဒမ်ယန် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ဒီလူ တစ်ခုခု အကြံအစည် ရှိနေလောက်ပြီဟု သိလိုက်သည်။
ဆင်ခြေတစ်ခုခု ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျိုးဝန်ဟိုင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ် အမေ သား ဘယ်လောက် တိုးတက်လာပြီလဲ ဆိုတာ ပြပါရစေ”
သားဖြစ်သူ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်အားထက်သန်နေသော အမူအရာကို မြင်တော့ မဒမ်ယန် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရထားလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး လီဖုန်းကတော့ အနောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။
ဝတ်ရုံကပင် မဖုံးကွယ်နိုင်လောက်အောင် ယိမ်းနွဲ့နေသော အသားပြည့်သည့် တင်ပါးများကို မြင်တော့ လီဖုန်း မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျိုးဝန်ဟိုင်ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အနည်းဆုံး အကြိမ် တစ်ထောင်လောက်အထိ ဆက်ခုတ်နေ။ ပြီးပြည့်စုံသွားရင်တောင် ဆက်ပြီး ခုတ်နေ။ မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှုကို မင်းအမေကို မြင်အောင် ပြသရမယ်”
အလွန် နားလည်စာနာတတ်သော စီနီယာအစ်ကိုလီကို ရထားသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူမိသဖြင့် ကျိုးဝန်ဟိုင်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ရှူနှုန်းကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီး ဓားကို ဆက်လက် ခုတ်လေသည်။
“၁ ”
ယင်းကို မြင်တော့ လီဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ရထားလုံးဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် လီဖုန်း၏ ကောက်ကျစ်သော အမူအရာနှင့် ကျိုးဝန်ဟိုင်၏ ခိုင်မာသော အမူအရာကို ကြည့်ရန် ထိုင်စရာ သေတ္တာတစ်လုံးကို မဒမ်ယန် တွေ့ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သားဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် ဖြစ်နေသဖြင့် လီဖုန်း တစ်ခုခု အလွန်အကျွံ မလုပ်လောက်ဟု မဒမ်ယန် မျှော်လင့်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကြော့ရှင်းလှပသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း လီဖုန်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်သည်။
‘ဟီးဟီး... ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို တကယ် မျက်နှာသာပေးတာပဲ။ ပျင်းနေတဲ့ အချိန်လေးမှာ အချိန်ဖြုန်းဖို့ ဒီလို လိမ္မာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရင့်ကျက်တဲ့ ဇနီးသည် တစ်ယောက်ကို ပို့ပေးရတယ်လို့’
_
_
ပိုးလမ်းမ ရထားတန်းရှိ လူတိုင်း ထွက်ခွာရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး အစေခံများနှင့် အစောင့်များက သေတ္တာများ သို့မဟုတ် ပစ္စည်းကိရိယာများကို သယ်ဆောင်ကာ လမ်းလျှောက်သွားလာနေကြသဖြင့် အချိန်အတန်ကြာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
“၂၁၁ ”
“၂၁၂ ”
“၂၁၃ ”
ပြီးပြည့်စုံသော ဓားခုတ်ချက်ကို ရရှိရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော ကျိုးဝန်ဟိုင်က ဆက်လက်၍ ဝီရိယရှိရှိ လေ့ကျင့်နေသည်။
ထို့နောက် ဖွင့်ထားသော ရထားလုံးဆီသို့ အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျောကို မတ်မတ်ထားကာ ထိုင်နေပြီး ပြုံးလျက် ကြည့်နေသော မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည်။
တည်ငြိမ်လှပသော မျက်လုံးများ၊ ရွှေရောင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုး ထိုးထားသော ကျော့ရှင်းသည့် ဆံကေသာ အနက်ရောင်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖုံးအုပ်ထားသော ဇိမ်ခံ အပြာနုရောင် ဝတ်ရုံ။
ကျိုးဝန်ဟိုင် မိခင်ဖြစ်သူကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
‘အမေက အမြဲတမ်း ကျော့ရှင်းနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုလီ က ဘာလုပ်နေတာလဲ’
အခြား သေတ္တာတစ်လုံးပေါ်တွင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဘေး၌ ထိုင်နေသော လီဖုန်းကို မြင်တော့ ကျိုးဝန်ဟိုင် ခေါင်းအနည်းငယ် ငဲ့သွားသည်။ နောက်သို့ မှီချထားပြီး လက်ကို အနောက်ဘက်သို့ ထောက်ထားကာ ခေါင်းကို မော့လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ အနားယူနေသည့်အလား ခြေထောက်များကိုလည်း ကျယ်ကျယ် ကားထားလေသည်။
မျက်နှာပေါ်ရှိ သာယာနေပုံရသော မဲ့ပြုံးလေးကိုလည်း သတိပြုမိသွားသည်။
‘တရားထိုင်နေတာများလား’
ထို့နောက် မိခင်ဖြစ်သူက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ ခွန်အားပေးသည့်အနေဖြင့် ပြုံးပြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက် နာရီအနည်းငယ်နေရင် မထွက်ခင် ဒီဓားခုတ်ချက်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် အရင် လုပ်ရမယ် ’
မိခင်ဖြစ်သူ ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် အကောင်းဆုံးကို ပြသကာ ဂုဏ်ယူစေချင်သောကြောင့် ဓားပေါ်သို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။
သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ပါးလွှာသော ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် အကာအကွယ်တစ်ခုက ရထားလုံးအတွင်းပိုင်း မြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုအကာအကွယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားမည်ဆိုပါက အတွင်းဘက်ရှိ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။
ပလွတ်...
ပလွတ်...
ပလွတ်... ပြွတ်...
“အိုး...”
နောက်သို့ မှီချကာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသော လီဖုန်းက သာယာမှုကြောင့် တိုးညှင်းစွာ ညည်းညူလိုက်သည်။
ချလွင်~
ချလွင်~
ပေါင်ကြားတွင် ခေါင်းတစ်လုံးက နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားနေပြီး ချောမွေ့သော ဆံပင်အနက်ရောင်များကြားရှိ ရွှေရောင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးက အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်ကာ နရီမှန်သော ချလွင်ချလွင် အသံလေးကို ထွက်ပေါ်စေသည်။
“ဟား~ ပါးစပ်နဲ့ လက်ကို အသုံးပြုတဲ့နေရာမှာ ခင်ဗျားရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ မဒမ်”
“...အွန်း... ပြွတ်... ပလွတ်...”
ကားထားသော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားတွင် ဒူးထောက်နေသော မဒမ်ယန်က လက်ရှိတွင် လီဖုန်း၏ နဂါးကြီးကို စုပ်နေပြီး ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ပြန်မပြောနိုင်ပေ။
ခေါင်းကို ငုံ့ကာ လီဖုန်း၏ ပေါင်ကြားတွင် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားနေစဉ် သေးငယ်ကာ နူးညံ့သော လက်ကလေးများဖြင့် မျိုးစေ့အိတ်များကို ဖြည်းညင်းညင်သာစွာ ဆုပ်နယ်ပေးနေသည်။ တစ်ညလုံး စုပ်ထုတ်ပေးထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့က တော်တော်လေး လေးလံနေဆဲပင်။
‘...ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် အားပြန်ပြည့်နေတာလဲ...’
လက်ထဲရှိ နူးညံ့သော အရာ၏ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် မဒမ်ယန် မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
နူးညံ့ပြီး သေးငယ်သော လက်ကလေးများက မျိုးစေ့အိတ်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်နယ်နေပြီး မျိုးစေ့များ ပိုမိုထွက်လာအောင် လှုံ့ဆော်ပေးနေသည့်အလား လက်ချောင်းများဖြင့် လှိမ့်ပေးနေသည်။
ယင်းမှာ မနေ့ညက လေ့ကျင့်ပေးစဉ်အတွင်း လီဖုန်း သင်ပေးထားခဲ့သော အရာဖြစ်ပြီး ဤသို့ပြုလုပ်ပါက မြန်မြန် ပြီးမြောက်စေရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် မြန်မြန် ပြီးမြောက်စေချင်နေသည်။
‘...ငါ့သားရှေ့မှာ ဒီလိုလုပ်နေရတယ်လို့ မယုံနိုင်ဘူး...’
လွန်ခဲ့သော ခဏက အကြောင်းကို မဒမ်ယန် ပြန်တွေးမိသည်။
လီဖုန်း ဝင်လာပြီးနောက် ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရန် ရုတ်တရက် တွန်းချလိုက်ပြီး နဂါးကြီးကို ထုတ်လိုက်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် နှလုံးသား အေးခဲသွားလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး သားဖြစ်သူကို အလျင်အမြန် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ သားဖြစ်သူက ဘာကိုမှ သတိထားမိပုံမပေါ်ဘဲ ပြုံးပြကာ ပြန်လည် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။
ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟု တွေးနေစဉ်မှာပင် ဆန္ဒများ အပြည့်ပါဝင်နေသော ညစ်ညမ်းသည့် အသံတစ်ခု အပေါ်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒီမှာ စိတ်လှည့်စားမှု မန္တန်ဝင်္ကပါ အသေးလေး တစ်ခု တပ်ဆင်ထားတယ်... ဒါကြောင့် လူမိမှာကို စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး”
မဒမ်ယန် ကြက်သေသေကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းပေါ်ရှိ လက်တစ်ဖက်က ပါးစပ်ကို ရှေ့ရှိ ပူနွေးနေသော အရာဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သတိမကပ်ဘဲ သေးငယ်သော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဟပေးလိုက်မိသည်။
ယင်းက ယခု အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။
ပလွတ်...
ပလွတ်...
ပလွတ်...
မကြာမီ လက်ထဲရှိ အရာက တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး လီဖုန်း မျိုးစေ့များ ထုတ်လွှတ်တော့မည်ကို သိလိုက်သဖြင့် အမြန်ဆုံး ပြီးသွားစေရန် မျှော်လင့်ကာ ခေါင်းကို ပို၍ပင် အသည်းအသန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
“အင်း... ယူလိုက်စမ်း...”
ခါးမှ ကျင်တက်လာသော ခံစားမှုကို မထိန်းချုပ်တော့ဘဲ အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရင်း သာယာမှုကြောင့် လီဖုန်း ညည်းညူလိုက်သည်။
ပန်း
ပန်း
“အွန်း.. ”
ပါးစပ်ထဲတွင် ပူနွေးသော အရည်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မဒမ်ယန်က ခေါင်းလှုပ်ရှားနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး စုပ်ယူသည့် အားတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
နှုတ်ခမ်းနီနီလေးက ပေါင်ကြား အခြေအထိ ရောက်ရှိနေပြီး ပိုမို ချောမွေ့စွာ ထွက်ကျလာစေရန် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော မျိုးစေ့အိတ်များကို ဆက်လက် ဆုပ်နယ်ပေးရင်း လီဖုန်း၏ အမူအရာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟား~ ဖူး၊ ကောင်းလိုက်တဲ့ ပစ်ချက်ပဲ... မဒမ် က အကောင်းဆုံးပဲ”
သာယာမှုနှင့် လန်းဆန်းမှုတို့ ရောယှက်နေသော သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ပါးစပ်ထဲတွင် နဂါးကြီး မြှုပ်နှံထားဆဲဖြစ်သော လှပသည့် မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်ကာ လီဖုန်း ပြောလိုက်သည်။
‘ကောင်းတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ကို ရထားတာပဲ...’
မကြာမီ လက်ထဲရှိ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေမှု ရပ်တန့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မဒမ်ယန်က နောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်လိုက်ရာ ကြီးမားပြီး စိုစွတ်နေသော အရာကြီးက ပါးစပ်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည်။
ပြွတ်...
“ဖူး... ပလွတ်...”
လည်ချောင်းထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခုကို မျိုချလိုက်ပြီး မကြာမီ သက်သာရာရသွားသော သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
မတ်တပ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကြမ်းတမ်းသော လက်ဝါးတစ်ဖက်က ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အောက်သို့ ပြန်ဖိချလိုက်သည်။
“ဟင်”
မော့ကြည့်လိုက်တော့ လီဖုန်းက ပြုံးနေဆဲပင်။
“...တစ်ခါတည်းနဲ့ လုံလောက်တယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ သားဖြစ်သူ လေ့ကျင့်လို့ မပြီးမချင်း ဆက်စုပ်နေ...”
ထိုစကားကို ကြားတော့ မဒမ်ယန် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ စိတ်လှည့်စားမှု မန္တန်ဝင်္ကပါ ရှိနေသော်လည်း ဤသို့ ပွင့်လင်းစွာ ပြုလုပ်ရမည်ကို မသေချာသေးပေ။
သို့သော် သဘောတူညီချက် ရှိထားသဖြင့် လီဖုန်းကိုလည်း မငြင်းဆန်နိုင်သဖြင့် လက်မြှောက်အရှုံးပေးသည့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဒူးပြန်ထောက်ကာ ပါးစပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဟလိုက်သည်။
“...လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကြောင်မလေး”
ပါးနပ်သော ဤအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း လီဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး အချိန်ကုန်လွန်စေရန် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် နောက်မှီချကာ အနားယူရင်း ကျိုးဝန်ဟိုင်ဆီသို့ လမ်းညွှန်ချက် အနည်းငယ် အော်ပြောလိုက်သည်။
_
_
မကြာမီ ရထားတန်း ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်သွားပြီးနောက် အောက်ဘက်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော မဒမ်ယန်ကို လီဖုန်း နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဖန်ဇီယန် ရှိနေသော ရထားလုံးဆီသို့ ပြန်သွားရင်း ကျိုးဝန်ဟိုင်ကို အကြံဉာဏ် အနည်းငယ် ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
_
_
ထိုသို့ဖြင့် ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။