အခန်း (၉) - ရုပ်သေးနှင့် မျက်နှာသာပေးမှု
အထွေထွေခန်းမဆောင်ကြီး၏ ကောင်တာနောက်ကွယ်ရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ဤနေရာကို တာဝန်ယူထားဟန်တူသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် နောက်မှီ၍ ထိုင်နေလေသည်။
သူသည် လီဖုန်း ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိပြုမိပုံရသော်လည်း လျစ်လျူရှုထားရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်၏။
စင်ပေါ်တွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ပေစာလိပ်များ၊ ပျက်စီးနေသော လက်နက်များ၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကျိုးပဲ့နေသော အစီအရင်ကျောက်ပြားများ၊ ထူးဆန်းသော သားရဲအရိုးများနှင့် အခြားမည်သူမျှ မလိုချင်ကြသည့် အမှိုက်သရိုက်များ ရှုပ်ပွနေချေသည်။
တပည့်အများစုသည် ဤနေရာကို ရှောင်ရှားကြသဖြင့် ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ကိရိယာများ စွန့်ပစ်ရာ အမှိုက်ပုံကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့၏။
လီဖုန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်စဉ် အထွေထွေခန်းမဆောင်အတွင်း၌ တကျိကျိနှင့် တိုးညင်းသော အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ လေထုထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံနေ၏။
ဤနေရာသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော တပည့်များအတွက် မဟုတ်ဘဲ သံချေးတက်နေသော ဓားများနှင့် အက်ကွဲနေသော အဆောင်လက်ဖွဲ့များထဲမှ တန်ဖိုးကို ရှာဖွေရန် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသူများအတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။
လီဖုန်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာဖြင့် လျှောက်ဝင်လာသော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံကမူ အာရုံစူးစိုက်ထားဆဲ ဖြစ်၏။
‘ငါ့မှာ အဆင့် (၁) ရုပ်သေးပါရမီ ရှိနေတာပဲ... စူးစမ်းကြည့်တာ မမှားပါဘူး...’
လပြာဂိုဏ်းရှိ လူအနည်းငယ်သာ ရုပ်သေးပညာကို စိတ်ဝင်စားကြ၏။ ၎င်းမှာ အရင်းအမြစ်များစွာနှင့် အားစိုက်ထုတ်မှုများစွာ ကုန်ဆုံးစေသော်လည်း အဆင့်တက်လှမ်းရန်အတွက် တိုက်ရိုက်အကျိုးကျေးဇူး အလွန်နည်းပါးလှသောကြောင့်ပင်။
ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာသည် အနည်းဆုံးတော့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ရန် သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက်တိုးတက်စေရန် ကူညီပေးနိုင်ပေသည်။ ရုပ်သေးပညာမှာမူ အများအားဖြင့် ပံ့ပိုးကူညီမှုနှင့် ကာကွယ်ရေးအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သုံးစွဲရသည့် အရင်းအမြစ်ပမာဏနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မထိုက်တန်လှချေ။
သူသည် ဖုန်ထူထပ်သော ထောင့်တစ်နေရာကို ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်စတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ထားသည့် အရာတစ်ခုကို သူ၏ မျက်လုံးများက ဖမ်းဆုပ်မိသွားလေသည်။
၎င်းမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အရွယ်အစားခန့်ရှိသည့် လူသားပုံသဏ္ဌာန် ရုပ်သေးတစ်ရုပ် ဖြစ်၏။
အဆစ်များမှာ အက်ကွဲနေပြီး ၎င်း၏ သတ္တုကိုယ်ထည်မှာလည်း သက်တမ်းရင့်လှသဖြင့် အရောင်မှိန်နေသော်လည်း လက်ရာမှာမူ သိသိသာသာ သေသပ်လှပပေသည်။
၎င်း၏ ခြေလက်များတစ်လျှောက် နုနယ်သော ထွင်းထုမှုများ၊ ရင်ဘတ်ရှိ ခိုင်ခံ့သော အမြုတေအပေါက်နှင့် ကျောဘက်တစ်လျှောက်ရှိ ပျော့ပျောင်းသော သတ္တုပြားများက သက်သေပြနေ၏။
သူသည် ထိုရုပ်သေးဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒါက...”
“တစ်ချိန်ကတော့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်...”
လီဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ပျက်စီးနေပေမဲ့ ကိုယ်ထည်ကတော့ အရမ်းမဆိုးပါဘူး...”
“ဟေ့ကောင်လေး... မင်း အဲဒီအစုတ်အပြတ်ကို စိတ်ဝင်စားလို့လား...”
ကောင်တာမှ အဘိုးအိုက သမ်းဝေရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါက ဒီမှာ ရှိနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလှပြီ... အမြုတေလည်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ခြေထောက်တစ်ဝက် ကျိုးသွားလို့ တစ်ယောက်ယောက်က လာပစ်ထားခဲ့တာ... အခုတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုလည်း တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ဘူး...”
“ဘယ်လောက်လဲ...”
“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ်နဲ့ ယူသွားလိုက်...”
လီဖုန်းသည် မဆိုင်းမတွဘဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။
“သဘောတူတယ်...”
သူ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စနစ်၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
[ပိုင်ရှင်သည် ပျက်စီးနေသော ပြီးပြည့်စုံသည့် ရုပ်သေးတစ်ရုပ်ကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကြံပြုချက် - ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းရှိစေရန် ‘ရွှေရောင်အရင်းအမြစ်’ ကို ထည့်သွင်းပါ]
“အို...”
လီဖုန်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“မင်းပြောတာ ငါဂါချာကနေ ရခဲ့တဲ့ ရွှေရောင်အလုံးလေးကို ပြောတာလား...”
[မှန်ကန်သည်။ ရွှေရောင်အရင်းအမြစ်သည် အလွန်ရှားပါးသော ဝိညာဉ်အမျိုးအစား ရုပ်သေးအမြုတေ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ထည့်သွင်းပြီးပါက ရုပ်သေးသည် တစ်ပိုင်းတစ်စ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုလည်း ကိုယ်တိုင် စုပ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုမှာလည်း အနည်းငယ်သာ လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်]
“ဒါဆို ဒါက ကိုယ်ထည်ထဲက ဝိညာဉ်တစ်ခုပေါ့...”
[မှန်ကန်သည်။ ပိုင်ရှင်င်သည် နောင်တွင် အပြင်ဘက် ရုပ်သေးကိုယ်ထည်ကိုပင် အစားထိုးနိုင်ပြီး အမြုတေကို ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကိုယ်ထည်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးရုံသာ ဖြစ်သည်]
လီဖုန်း၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားလေသည်။
‘ဒါဆို ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ကို စွမ်းအားပေးတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလိုပေါ့... အရမ်းမဆိုးဘူး... နောက်ကျရင် ပိုကောင်းတဲ့ ရုပ်သေးတစ်ခု လုပ်နိုင်တဲ့အခါကျမှ ဒါကို တခြားတစ်ခုထဲ ပြောင်းထည့်လိုက်လို့ ရတာပဲ...’
လီဖုန်းသည် သူ၏ အခန်းထဲတွင် ရုပ်သေးကို ပြင်ဆင်ပြီး စတင်ပြင်ဆင်လေသည်။ အဆစ်များကို ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ခြင်း၊ စွမ်းအင်ကြောမျှင်များကို ပြန်လည်ချိတ်ဆက်ခြင်းနှင့် ရွှေရောင်အမြုတေကို ရင်ဘတ်ပေါက်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်၏။
ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ မရိုးရှင်းလှပေ။ အမြုတေနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ရုပ်သေး၏ ဝိညာဉ်ပတ်လမ်းများကို သန့်စင်ခြင်းမှာ တိကျမှု လိုအပ်လှသည်။ ၎င်းမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ အစီအရင်များနှင့် ပန်းပဲပညာတို့ကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။
ကံကောင်းသည်မှာ သူ စနစ်ထံမှ ရရှိထားသော ပါရမီမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လွန်းနေခြင်းပင်။
သူသည် ယွဲ့လန်အတွက် စွမ်းအင်ကြောသန့်စင်ဆေးလုံးကိုလည်း စတင်ပြင်ဆင်လေသည်။ အလုပ်နှစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်သော အာရုံစူးစိုက်မှု လိုအပ်သဖြင့် သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကြောင့် သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားတော့၏။
အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။
သူ သတိမထားမိခင်မှာပင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ထိုရက်များအတွင်း တစ်ချိန်သောအခါ၌...
အပြင်ဘက်ရှိ မဏ္ဍပ်တစ်ခုအနီးတွင် ဖန်ဇီယန်သည် သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ပန်းလမ်းလေးအနီးတွင် ရပ်နေလေသည်။
သူမသည် ငွေရောင် အပြင်စည်းတပည့်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးပတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားသဖြင့် သူမ၏ မက်မွန်သီးကဲ့သို့ ကောက်ကြောင်းများကို ပေါ်လွင်စေ၏။
သူမသည် သူမ၏ ကြီးမားသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ရင်သားအောက်တွင် လက်မောင်းများကို ပိုက်ထားရင်း သူမ၏ နောက်လိုက်များ ပြောဆိုနေသည်ကို နားထောင်နေချေသည်။
“လာမယ့် အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲမှာ စီနီယာအစ်မ ဖန်က ထိပ်တန်းပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်...”
“ဒါပေါ့... သူမက အခုတင် အဆင့် (၈) အဆင့်မြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ... ပြိုင်ပွဲစတဲ့အချိန်ကျရင် သူမက အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် (၉) ကို ရောက်နေလောက်ပြီ...”
“သူမက သေချာပေါက် ထိပ်တန်းနေရာ ရမှာဖြစ်ပြီး အကြီးအကဲတစ်ယောက်ဆီကနေ တိုက်ရိုက်လမ်းညွှန်မှုကိုတောင် ရနိုင်တယ်...”
ဖန်ဇီယန်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်ကျောတွင် လှုပ်ခတ်နေသော ရွှေရောင်မျှင်များ ပါဝင်သည့် ဆံပင်နက်များက အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေ၏။
“ငါ့ကို အရမ်းလည်း မြှောက်ပင့်မပြောကြပါနဲ့... ဒါက တာအိုကို ရှာဖွေတဲ့ ငါတို့လိုလူတွေအတွက် မျှော်လင့်ထားပြီးသားပဲ...”
သူမက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များက ခဏမျှ လွင့်ပျံသွားလေသည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက မသိစိတ်ဖြင့် ဝတ်ရုံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။
‘ဒီလောက်ကြာတာတောင် ငါ ဘာလို့ အဆင့်မတက်နိုင်သေးတာလဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ...’
သူမသည် အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ သူမသည် ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းတွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိကြချေ။
သူမသည် ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်ကိုပင် မသိရှိပေ။
ပြိုင်ပွဲကလည်း နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်၏။
ကျောက်တိုင်တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော လီဖုန်းသည် သူ၏ အလုပ်မှ ခေတ္တအနားယူရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီရပ်နေကာ စကားဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“သူမက အပြင်ပန်းမှာ သန်မာချင်ယောင်ဆောင်နေတာကိုး...”
သူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။
“လောစရာမလိုပါဘူး... သူမကို အရင်ဆုံး ပိုပြီး ရုန်းကန်ခိုင်းလိုက်ဦးမယ်... သူမ တကယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားတဲ့အချိန်ကျမှ ငါ ပေါ်လာမယ်...”
လီဖုန်း၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သော်...
ရုပ်သေး၏ မျက်လုံးများက ပွင့်လာပြီး အတွင်းရှိ အမြုတေမှာ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားသဖြင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်ပျပျ တောက်ပလာလေသည်။
ပါးလွှာသော ရွှေရောင်သွေးကြောများက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းမှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရုပ်သေးကို အသက်ပြန်သွင်းပေးသကဲ့သို့ တိုးညင်းစွာ ခုန်လှုပ်နေ၏။ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ တောင့်တင်းနေသော်လည်း အရေပြားအောက်တွင် တောက်ပနေသော အလင်းရောင်က ၎င်းအား ထူးဆန်းစွာ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။
တိုးညင်းသော အသံနှင့်အတူ ၎င်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ တောင့်တင်းနေသော်လည်း တည်ငြိမ်လှ၏။
လီဖုန်းသည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ယခုအခါ ၎င်းတို့အကြားရှိ ရှင်းလင်းပြီး တည်ငြိမ်သော ချိတ်ဆက်မှုကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်၏။
“အရမ်းမဆိုးဘူး... မင်းကို ဂိုးလ်ဒီလို့ ခေါ်မယ်...”
ရုပ်သေးက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။
“ကောင်းပြီ... နောက်ကျရင် ပိုကောင်းတဲ့ နာမည်တစ်ခု စဉ်းစားပေးမယ်...”
သူသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အာရုံစိုက်ကာ ၎င်း၏ အခြေအနေပြကွက်ကို ခေါ်ယူလိုက်၏။
နာမည် - ဂိုးလ်ဒီ
အဆင့် - အဆင့် (၁) အမြင့်ဆုံး ရုပ်သေး (အဆင့် ၉ အမြင့်ဆုံးအဆင့်နှင့် ညီမျှသည်)
မွေးရာပါ စွမ်းရည်များ - [ဝိညာဉ်စွမ်းအား စုပ်ယူခြင်း]၊ [လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ခြင်း]၊ [ကြီးထွားမှု]၊ [ရွှေရောင်အနှစ်သာရ]
မှတ်ချက် - အလွန်ရှားပါးသော ဝိညာဉ်အမျိုးအစား အမြုတေဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော ဟောင်းနွမ်းစွန့်ပစ်ထားသည့် ရုပ်သေးတစ်ရုပ် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တည်ရှိမှုတစ်ခုလုံးသည် အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။
“သောက်ကျိုးနည်း... ဂိုးလ်ဒီက ငါ့ထက်တောင် သန်မာနေပါလား...”
ယခုမှသာ သူသည် ထိုအမြုတေ၏ တကယ့်တန်ဖိုးကို စတင်နားလည်လာတော့၏။ ၎င်းမှာ အဖိုးတန်မှန်း သူ သိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
၎င်းမှာ အစွမ်းထက်သော အမြုတေတစ်ခုသာမက ရုပ်သေးတစ်ရုပ်၏ အလားအလာကို လုံးဝပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပြီး လီဖုန်း၏ အနာဂတ်တစ်ခုလုံးကိုပင် ပုံဖော်ပေးနိုင်သည့် အမျိုးအစား ဖြစ်ပေသည်။ လီဖုန်းသည် စိတ်ကူးယဉ်မိသွား၏။
အကယ်၍ သူ့တွင် ဤကဲ့သို့သော အမြုတေများစွာ ရှိနေပါက သူသည် အစွမ်းထက်သော ရုပ်သေးတပ်မတော်ကြီးကို အမိန့်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် လက်တွေ့ဘဝက သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။ ထိုအမြုတေမှာ ဂါချာမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ကြိမ်ဆွဲရန် ကုန်ကျစရိတ်မှာ သူ မတတ်နိုင်သေးသော ပမာဏ ဖြစ်၏။
၎င်းမှာ လက်လှမ်းမမီသော အိပ်မက်တစ်ခုကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေရသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဂိုးလ်ဒီကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်၏။
စဉ်းစားကြည့်လျှင် ရုပ်သေး၏ ရွှေရောင်တောက်ပမှုနှင့် ထင်ရှားလွန်းသော အသွင်အပြင်မှာ လူအများအာရုံစိုက်မှုကို ခံရလွန်းလှသည်။ သူသည် လူမသိသူမသိ နေထိုင်လိုပါက ဤအရာမှာ အဆင်မပြေလှပေ။
“နည်းနည်းလောက် လျှော့ချလိုက်ဦး...”
သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမိန့်ပေးလိုက်၏။
သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဂိုးလ်ဒီသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်းပင်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက်ရှိ ရွှေရောင်မျဉ်းများက ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန်သွားပြီး အရေပြားအောက်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင်မှာလည်း မှိန်သွား၏။
ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများမှာ လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားပြီး သာမန်ရုပ်သေးတစ်ရုပ်၏ အသက်မဲ့သော အသွင်အပြင်ဖြင့် အစားထိုးသွားတော့၏။
“ဒါမှ ပိုကောင်းတာပေါ့...”
လီဖုန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
လီဖုန်းသည် သူ၏ ရုပ်သေး၏ သာမန်အသွင်အပြင်ကို သဘောကျနေစဉ် တံခါးခေါက်သံတိုးတိုးလေးက သူ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။
ဒေါက်... ဒေါက်...
သူသည် အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် လက်ကို သုတ်ရင်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ အချိန်မှာ နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်သောသူမှလွဲ၍ မည်သူမျှ သူ့ထံသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမရှိဘဲ လာရောက်လည်ပတ်လေ့ မရှိပေ။
သူ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ နွေဦးပန်းပွင့်ရနံ့နှင့်အတူ ညဦးယံနှင်းရည်ကဲ့သို့ အေးမြသော ရနံ့တစ်ခုက လွင့်ပျံလာလေသည်။
ယွဲ့လန်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေသည့် သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း ဖြူဖျော့သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ နှင်းဖုံးနေသော တောင်ထိပ်ကို လရောင်က လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ပင်။
သူမ၏ အမူအရာမှာ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ လီဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
“မင်း သတင်းအစအန ပျောက်နေတာပဲ...”
သူမက အေးစက်သော်လည်း မခက်ထန်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်က သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ထောင့်ရှိ ရုပ်သေးပေါ်သို့ ခဏမျှ ကျရောက်သွား၏။
“ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားခဲ့ပြီ...”
လီဖုန်းက ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်... အစ်မအတွက် ဆေးလုံးဖော်စပ်ပေးဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ...”
သူမကို အထဲသို့ ဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။
ယွဲ့လန်သည် အထဲသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့ရာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ မြူထုထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြင်သာပြီး တိတ်ဆိတ်လှပေသည်။ သူမ၏ လျော့ရဲစွာ စည်းနှောင်ထားသော ဆံပင်ရှည်များက ကျောပြင်ထက်တွင် ဖြာကျနေပြီး သူမ လျှောက်လှမ်းစဉ် လှုပ်ခတ်နေ၏။
မည်သည့်မိတ်ကပ်မျှ မလိမ်းခြယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ လှပလွန်းလှပြီး သေသပ်သော မျက်ခုံးများ၊ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များနှင့် နံနက်ခင်း ပန်းပွင့်ဖတ်များကဲ့သို့ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများ ရှိပေသည်။
သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။
အမှန်တကယ်တော့ ယွဲ့လန်သည် လာရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း သူမ၏ အတွေးများက သူမ၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ကာ သူ့ထံသို့သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေခဲ့၏။
သူမ တရားထိုင်ရန် ကြိုးစားတိုင်း လွန်ခဲ့သောညက သူတို့၏ ပုံရိပ်များ၊ သူ့လက်များ၊ သူ့အသံနှင့် သူမကို မကြောက်မရွံ့ ထိတွေ့ရင်း “စီနီယာအစ်မ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည့် သူ၏ သိမ်မွေ့သော အပြုံးများကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နေမိသည်။
၎င်းက သူမကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေ၏။ သူမသည် လူသားတို့၏ သာယာမှုများကို စိတ်မဝင်စားတော့ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။
တာအိုကို ရှာဖွေသူတစ်ဦးအတွက် လူသားတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုများမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အနှောင့်အယှက်များသာ ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် လီဖုန်း၏ တစ်စုံတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ကို ဆွဲငင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။
သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့ကာ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စွမ်းအင်ကြောသန့်စင်ဆေးလုံးကို ရယူရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူမကိုယ်သူမ ပြောနေမိ၏။
“မင်း ဆေးလုံးပြင်ဆင်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား... အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား...”
“ဟုတ်ကဲ့...”
လီဖုန်းက ဆေးဖော်စပ်သည့် ဖိုဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မနက်ဖြန်ကျမှ အစ်မဆီ လာပို့မလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ အစ်မကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီဆိုတော့ အခုပဲ ပေးလိုက်တော့မယ်...”
‘သူမက ကိုယ်တိုင် ပြန်လာတာပဲ...’
လီဖုန်း၏ ညီငယ်လေးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို မျှော်လင့်နေသကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်နိုးကြားလာပြန်၏။
လီဖုန်းသည် သူ၏ လက်စွပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော စွမ်းအင်ကြောသန့်စင်ဆေးလုံး သုံးလုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်လေသည်။
ယွဲ့လန်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ သူမ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကြားမှ အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။
“မင်းက အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ ဆေးလုံး သုံးလုံးတောင် ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့တာလား...”
သူမသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဆေးရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေ၏။
“ဟီးဟီး... ကျွန်တော် ကံကောင်းသွားတာပါ...”
လီဖုန်းက နှိမ့်ချသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲကာ သူမ၏ ဘေးတွင် အလွန်နီးကပ်စွာ ထိုင်လိုက်၏။
“အဟမ်း...”
ယွဲ့လန်က ဆေးလုံးများကို စစ်ဆေးနေစဉ် လီဖုန်း၏ လက်က သူမ၏ ခါးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
နူးညံ့ပြီး သွယ်လျသော်လည်း တင်းရင်းသော ခံစားချက်က သူ့လက်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက ကျေးဇူးတင်ဟန်ဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို တိုင်းတာနေသကဲ့သို့ အထက်အောက် ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားနေ၏။
“စီနီယာအစ်မ ယွဲ့...”
လီဖုန်းက တိုးညင်းပြီး အနည်းငယ် အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက တကယ်ပဲ ပင်ပန်းပြီး အထီးကျန်ခဲ့ရတာ... အစ်မဆီကနေ အကူအညီ ပြန်ရဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့တာပါ...”
သူ ပြောလိုက်စဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုနီးကပ်သွားပြီး သူတို့အကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
သူ၏ အရေပြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူရှိန်က သူမကို အမြဲတမ်း ဝန်းရံထားသည့် အေးစက်သော တည်ငြိမ်မှုနှင့် ထိတွေ့သွားလေသည်။
ယွဲ့လန်သည် အရာအားလုံးကို သတိပြုမိ၏။ သူ့လက်၊ သူ့အသက်ရှူသံနှင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ့မျက်လုံးများကို သိသော်လည်း သူမသည် ဖယ်မသွားခဲ့ပေ။
ထိုအစား သူမသည် သူမ၏ သေးငယ်ပြီး နုနယ်သော နှုတ်ခမ်းကို ဖွင့်ဟကာ တည်ငြိမ်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့... အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်ရတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်... ငါ ကူညီပေးနိုင်တာ ရှိရင်လည်း အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး...”
လီဖုန်း၏ နှလုံးသားက ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်သွားလေသည်။ သူမက တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာလား...
သူမသည် စကားလုံးတိုင်းကို အလေးအနက် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သူ ပေးအပ်လိုက်သော အပြစ်အနာအဆာကင်းသည့် ဆေးလုံး သုံးလုံးကို မြင်ပြီးနောက် ယွဲ့လန်သည် သူမ၏ အဆင့် (၉) သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းမှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ထိုအဆင့်နှင့်အတူ သူမ၏ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် အမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းဆီသို့ ဦးတည်မည့် လမ်းကြောင်းမှာ ပိုမိုရှင်းလင်းသွားမည် ဖြစ်၏။
ဒါက သာမန်မျက်နှာသာပေးမှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရေးကြီးသော ခြေလှမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ပြီးတော့ ဒီဂျူနီယာလေးက... သူမ၏ လူသားခန္ဓာကိုယ်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ပြန်လည်မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။
နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယွဲ့လန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိ၏။
လီဖုန်းသည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက် အပြောင်းအလဲကို ခံစားမိသဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
သူ၏ ထိတွေ့မှုမှာ နွေးထွေးပြီး တည်ငြိမ်ကာ သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းပြီး အားနည်းချက် အရိပ်အယောင်လေးများ ပါဝင်နေ၏။
“စီနီယာအစ်မ... အစ်မကို ကူညီခွင့်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူစရာပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းထဲမှာ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်လို လျှောက်သွားနေခဲ့ပြီး လူတိုင်းရဲ့ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်... မေ့လျော့ခံခဲ့ရတယ်...”
သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့သော အပြုံးဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီညက အစ်မရဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ ကမ်းလင့်ပေးခဲ့တဲ့ ပုံစံက ကျွန်တော့်ကို မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြန်ပေးခဲ့တာ... အစ်မကတော့ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပေမဲ့... အစ်မအတွက် ဘာမှမဟုတ်ရင်တောင် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရာအားလုံးပါပဲ...”
သူသည် အလွန်ရိုးသားစွာ ပြောဆိုခဲ့သဖြင့် ယွဲ့လန်၏ အေးစက်သော နှလုံးသားပင် ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားရလေသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ထဲမှ မည်မျှအထိ အမှန်တရား ဖြစ်သည်ကိုမူ သူတစ်ဦးတည်းသာ သိပေသည်။
သူမသည် သူ့ကို ပိုမိုလေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။
သူ၏ သာမန်ရုပ်ရည်၊ အနည်းငယ် လည်ပတ်မှုနှင့် လျှို့ဝှက်မှုများ ရှိနေသော်လည်း သူ့ထံတွင် မလှုပ်မယှက်နိုင်သော ရိုးသားမှုတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ ကြမ်းတမ်းသော အပြင်ပန်းအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည့် တိတ်ဆိတ်သော သစ္စာရှိမှုနှင့် နူးညံ့သော ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်၏။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... အမျိုးသားအားလုံးက အောက်တန်းကျသော ဆန္ဒများနောက်သို့သာ လိုက်နေကြခြင်း မဟုတ်ပေ။
ခန္ဓာကိုယ်သည် တာအိုအတွက် ကိရိယာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု အမြဲယုံကြည်ထားသော သူမသည် သူ့ကို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိသွားလေသည်။
လူတစ်ယောက်ကို အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်၍မရပေ။
ထိုအတွေးက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာစဉ်မှာပင် လီဖုန်း၏ အသံက ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပိုမိုတိုးညင်းပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော လေသံလေး ပါဝင်နေ၏။
“ဒါပေမဲ့...”
သူသည် လရောင်အောက်ရှိ မှည့်နေသော ချယ်ရီသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ စိုစွတ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သူမ၏ သေးငယ်သည့် နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မက... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆန္ဒလေးတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…”