အခန်း (၈၄) - အဆင့် (၁) ဝင်္ကပါ

ရွှမ်း

ဖြန်း

သွေးများ လေထဲသို့ ပန်းထွက်သွားသည်။

လီဖုန်း၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်ကို မြင်တော့ နံပါတ် (၁) က မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အေးခဲသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ဓားမြှောင်က ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ မထိုးဖောက်နိုင်တော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာမှ သေးငယ်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လီဖုန်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ၎င်းက ပွန်းပဲ့ရုံမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် သွေးထွက်နေသည်ကို သူ ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး အရှေ့ရှိ လူသန်ကြီးကို ကန်ချလိုက်သည်။

ဘန်း

နံပါတ် (၀) ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကျိုးပဲ့သွားသော တောင်ပေါ်မှ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးလို အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ထို့နောက် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ လီဖုန်းက လှည့်ကာ အနောက်ရှိ ကောက်ကျစ်သော မိန်းမကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်တစ်ဖက်ကို နောက်သို့ လှမ်းလိုက်သည်။

ရွှမ်း

အဝတ်စ ပွတ်တိုက်သံနှင့်အတူ သူမကို ဖမ်းဆုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှနေ၍ လွှဲပေါက်လိုက်သော်လည်း မြေကြီးနှင့် ထိမှန်သွားသည်က အလွတ်ဖြစ်နေသော ဝတ်ရုံတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

ရွှီ

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နူးညံ့ဖြူဝင်းသော ခြေတံတစ်စုံက သူ၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်လာသည်။

နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပုံရသော်လည်း သူ၏ လည်ပင်းကို နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားစေရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား သူတို့၏ အနောက်ရှိ ခွန်အားက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

နံပါတ် (၁) က လီဖုန်း၏ မျက်လုံးဆီသို့ တည့်တည့်ရွယ်ကာ သူမ၏ ဓားမြှောင်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်လိုက်သည်။

သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်မှုကို သူမ သတိပြုမိထားပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက အသားအရေလို မာကျောနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်ပေ။

ဤပြောင်ချော်ချော်နိုင်သော အမျိုးသမီးကို လီဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ‘...ဒီဓားမြှောင်က ထူးဆန်းတယ်...’ ဟု သူ၏ အသိစိတ်ကို သတိပေးနေသော သေးငယ်သည့် အချက်ပေးမှု တစ်ခုကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူ၏ လက်က အပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး သံညှပ်တစ်ခုလို လက်ချောင်းများဖြင့် လေထဲတွင် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

နံပါတ် (၁) က အောက်သို့ အတင်းဖိချရန် သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးကို သုံးကာ တုန်ယင်နေသော်လည်း ဓားမြှောင်က သူ၏ မျက်လုံးနှင့် ဆံခြည်တစ်မျှင်စာ အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဇွဲကောင်းလှချည်လား...” လီဖုန်းက တည်ငြိမ်သော်လည်း ဒေါသသံစွက်နေသော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နံပါတ် (၁) က သူမ၏ တင်ပါးကို လိမ်ကာ သူ၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားသော ခြေထောက်များကို ပိုမို တင်းကျပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကျွမ်းကျင်စွာ၊ တိကျစွာနှင့် သေစေနိုင်လောက်အောင် ချောမွေ့ကြော့ရှင်းစွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။

သို့သော် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အဆုံးမသတ်နိုင်မီ လီဖုန်း၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ သူ့ဆီမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲခွာလိုက်သည်။

သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချရန် သူ ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ခြေထောက်က အရိုးများ အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသည့်အလား သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားသော ဆုပ်ကိုင်မှုက ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားသဖြင့် လီဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော တစ်ခုခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရွှီ

မြေပြင်နှင့် မထိရိုက်မိမီ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လွတ်မြောက်သွားပြီး အနောက်သို့ ကြော့ရှင်းစွာ လည်ထွက်သွားကာ အကွာအဝေး တစ်ခုတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူမက လုံးဝ ဝတ်လစ်စလစ် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ဖြူဝင်းကာ ကောက်ကြောင်းပေါ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်က လောကကြီးသို့ ထုတ်ဖော်ပြသနေသော်လည်း သူမက ရှက်ရွံ့မှုကို လုံးဝ ခံစားရပုံမပေါ်ပေ။

“သခင်လေးလီက တကယ်ကို တက်ကြွတာပဲ~ ဒီတိုက်ပွဲကို ကုတင်ပေါ် ပြောင်းသွားနိုင်ရင် ပိုကောင်းမှာပဲ...”

နံပါတ် (၁) က မတ်တတ်ရပ်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ဗိုက်အောက်ဘက်မှနေ၍ ဖြည်းညင်းစွာ အထက်သို့ ပွတ်ဆွဲသွားကာ လက်ချောင်းများက ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်သည်။

တည်ငြိမ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပုံရသော်လည်း လီဖုန်း၏ လည်ပင်းရှိ ဒဏ်ရာက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သက်သာပျောက်ကင်းသွားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။

‘...ဒါက ဘယ်လို ခန္ဓာကိုယ်ကြီးလဲ... အဲဒီ တိုက်ခိုက်မှုက သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ...’

လီဖုန်းက ချက်ချင်း မတိုက်ခိုက်ဘဲ သူ၏ အာရုံက နံပါတ် (၁) ဆီသို့ .... သူမ၏ ဝတ်လစ်စလစ်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်တစ်စုံထံသို့ ရောက်နေသည်။

ဒဏ်ရာက သက်သာသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့က သူ့ကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိုဓားမြှောင်များနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းမှု တစ်ခုခု ရှိနေသည်။

ဓားမြှောင်များကို လီဖုန်း စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တော့ နံပါတ် (၁) က ပြုံးပြီး ၎င်းတို့ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

“မင်းက ဒီဓားမြှောင် တစ်စုံကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေပုံပဲ... တကယ်တော့ ငါက အဲဒါတွေကို ငါ့ရဲ့ အိပ်ရာဖော် သူငယ်ချင်းတွေထဲက တစ်ယောက်ဆီက ရခဲ့တာ~... သခင်လေးလီက အဲဒါတွေကို လိုချင်ရင် လက်ဆောင်ပေးလို့ ရပါတယ်...”

လီဖုန်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“မင်း သေသွားရင် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေက ငါ့ဟာ ဖြစ်လာမှာပဲလေ...”

“အာ~ ငါက တကယ် ငြင်းပယ်ခံရမယ်လို့ တွေးကြည့်ရင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်စဉ်းစားပေးပါ သခင်လေးလီ... မင်း ငါတို့ကို သွားခွင့်ပြုသရွေ့ ဒီဓားမြှောင် တစ်စုံကို မင်းကို ပေးပါ့မယ်...”

ထို့နောက် သူမက အရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများက အောက်သို့ကျသွားပြီး ၎င်းတို့၏ ဝိုင်းစက်မှုကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေရန် ဆွဲငင်အားက ဆွဲချသွားသည်။

 “...ပြီးတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မင်း အလိုရှိသလောက် ခံစားဖို့တောင် ငါ ခွင့်ပြုပေးနိုင်တယ်~...”

ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးက ဤမျှ ဆွဲဆောင်နေသည်ကို မြင်တော့ လီဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ညီငယ်လေးဆီသို့ အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့အပေါ် ဤကဲ့သို့ ပြုမူလာပါက သူက လက်ခံမည် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွယ်ကူပြီး အလကားရသော အစားအစာကို ဘယ်တော့မှ မငြင်းဆိုရန်ဆိုသည့် ဒဿနဖြင့် သူ အသက်ရှင်နေထိုင်သောကြောင့်ပင်... သို့သော် ယခုအခါတွင် အလင်းပွင့်သွားသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးလို အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်ဟု ထူးဆန်းစွာ ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းက အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။

သို့တိုင်အောင် သူ၏ ညီငယ်လေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်ရန် သူ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဖြောင့်မတ်ပြီး လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။

 “အသုံးမဝင်ဘူး... ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်မ အပေါ် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေမှန်း သိပြီးနောက် ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဖြောင့်မတ်သော လီဖုန်းကို မြင်တော့ လီဖုန်းက အမျိုးသမီးများကို နှစ်သက်သည်ဆိုသည့် သတင်းအချက်အလက်က လုံးဝ မှားယွင်းနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် နံပါတ် (၁) အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“အို~ ဒါဆိုရင် မင်း တကယ်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အချိန်လေးကို လက်လွတ်ခံလိုက်ရပြီ...”

ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး လက်ဟန်သင်္ကေတ တစ်ခုဖြင့် တစ်ခုခုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် လီဖုန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် တောက်ပသော ပုံစံကားချပ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အောက်ဘက်ရှိ တောက်ပနေသော ပုံစံကို အကဲခတ်ရင်း လီဖုန်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဝင်္ကပါလား...”

ရွှီ... ရွှီ...

ထို့နောက် ရွှေရောင် သံကြိုးခိုင်များက မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

အကွာအဝေး တစ်ခုတွင် ရှိနေသော နံပါတ် (၁၀) က ရွှေရောင် သံကြိုးကို မြင်ပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တိုက်ပွဲမစမီ လီဖုန်း၏ အားကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုက ဝင်္ကပါကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေသဖြင့် ဖန်ဇီယန်ကို ဖမ်းဆီးရန် သူတို့ ပြင်ဆင်ထားသော ဝင်္ကပါ ဆုံမှတ်များကို သွားရောက်ပြုပြင်ရန် နံပါတ် (၁) က သူ့ကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ယခု ဒါကို မြင်ပြီးနောက် ဝင်္ကပါက အလုပ်လုပ်မည်လား ဆိုသည်ကို သူမ သေချာ မသိခဲ့သဖြင့် နံပါတ် (၁) အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ထို့နောက် သူမက အော်ပြောလိုက်သည်။

 “အခု ဆုတ်ခွာမယ် ”

ဝင်္ကပါကို အသုံးပြုရာတွင် နံပါတ် (၁) ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်က သူတို့ ထွက်ပြေးရန် လုံလောက်သော အချိန်အထိ လီဖုန်းကို ထိန်းထားနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ပုံရိပ်နှင့် အခြားသူများ၏ ပုံရိပ်များက အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ယောက်စီက မတူညီသော အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်တော့ လီဖုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများကို ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားကာ သူ၏ ခွန်အားအချို့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ခွန်အား အပြည့် မဟုတ်လျှင်တောင် ဤဝင်္ကပါက သူ၏ ခွန်အားကို တကယ် ခံနိုင်ရည် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သေးငယ်သော အံ့ဩသည့် အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းက ၎င်း၏ အဆင့်ထက်ကျော်လွန်သော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သဖြင့် ဝင်္ကပါက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသောအခါ စိတ်ဝင်စားသော အမူအရာတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ဝင်္ကပါ မည်သို့ အလုပ်လုပ်သည်ကို နားလည်ရန် အခိုက်အတန့်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် သူ လက်လျှော့လိုက်သည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ သက်ပြင်းချရင်း သူ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စမှာ ငါက တော်တော်လေး အသုံးမကျဘူး ဆိုတာကို မေ့နေတော့မလို့... စနစ်၊ ငါ အဆင့် ၁ ဝင်္ကပါ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ကို ဝယ်ချင်တယ်...”

[ဒင် ]

[- မျက်နှာသာပေးမှု မှတ် ၅၀]

[ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်  အဆင့် ၁ ဝင်္ကပါ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ကို သင် ရရှိသွားပါပြီ...]

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လီဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သတင်းအချက်အလက်များ လျှံကျလာသည်။

မျဉ်းကြောင်းများ၊ မှော်စာလုံးများနှင့် စီးဆင်းမှု ပုံစံကားချပ်များက ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ကြယ်များလို သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တောက်ပလာပြီး တစ်ခုစီက ရှုပ်ထွေးလှသော်လည်း အလိုအလျောက် နားလည်သွားသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာရင်း သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါက ဝင်္ကပါ အတတ်ပညာရဲ့ အခြေခံပေါ့...”

တစ်ချိန်က သူ၏ ခြေအောက်တွင် နားလည်မရနိုင်သော ပုံစံက ယခုအခါ ရိုးရှင်းပြီး... ကြမ်းတမ်းနေသယောင်ပင်။

အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်နေသော ဆုံမှတ်များ၊ စွမ်းအင် စီးဆင်းမှု လမ်းကြောင်းများ၊ အရှေ့ဘက် အဝေးရှိ ထိန်းချုပ်မှု ကျောက်ဆူး... အရာအားလုံးက သူ၏ စိတ်မျက်လုံးထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပွင့်ဟလာသည်။

သူက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ထိန်းချုပ်ရမယ့် နေရာက အဲဒီမှာကိုး...”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စတင် စီးဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ရွှေရောင် သံကြိုးများက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။

ဝင်္ကပါက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အသစ်တဖန် ပြင်းထန်သော အားဖြင့် သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

လီဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။

 “ကြိုးစားနေတုန်းပဲလား...”

ဖြန်း...

တောက်ပနေသော သံကြိုးများထဲမှ တစ်ခုတွင် စူးရှသော အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်ခု။

ပြီးတော့ နောက်ထပ် တစ်ခု။

ဘုန်း

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် သံကြိုးများ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြေမွသွားပြီး လေထဲတွင် မှေးမှိန်သွားသော အလင်းတန်း အပိုင်းအစများအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားသည်။

လီဖုန်းက မှေးမှိန်သွားသော အလင်းရောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်မှ ဖုန်အချို့ကို ခါထုတ်ရင်း ထိုလူသုံးယောက် ထွက်ပြေးသွားသော အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟမ့်.. မင်းတို့ အားလုံး ငါ့ရဲ့ အုတ်ခဲဆီကနေ ဘယ်လို လွတ်မြောက်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့...”

ထို့နောက် သူက စွမ်းအားလွန် အုတ်ခဲကို ထုတ်ယူကာ အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အုတ်ခဲထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရွှီ

သစ်ရွက်များနှင့် မြေကြီးများကို ပြန့်ကျဲသွားစေကာ လေပြင်းတစ်ချက် အပြင်ဘက်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် နံပါတ် (၁) က သိပ်သည်းသော တောအုပ်ကို ဖြတ်၍ ပြေးလွှားနေပြီး သူမ၏ ဗလာဖြစ်နေသော ခြေထောက်များက မြေပြင်နှင့် မထိတထိပင်။

သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားက တင်းမာမှုများဖြင့် ခုန်ပေါက်နေသည်။

ဝင်္ကပါက သူမအတွက် အချိန်ကို ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်... သီသီလေးပင်။

အပို ဝတ်ရုံတစ်ခုကို သူမ ဝတ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း လရောင်အောက်တွင် သူမ၏ အရေပြားက မှိန်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေဆဲဖြစ်ကာ သူမ၏ အစောပိုင်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

“ကျစ်... အဲဒီ ဘီလူးက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်-“

သူမ၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားသည်။

သူမ၏ နားဘေးမှ တိုးညင်းသော လေတိုက်သံ တစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

နောက် သူမ သိလိုက်ရသည်က သူမ၏ အရှေ့တွင် ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခြင်းပင်။

လီဖုန်းက ထိုနေရာသို့ ရောက်နေပြီး ဖြစ်သည်။

“ဒီလောက် မြန်မြန် ထွက်သွားတော့မလို့လား...”

သူက တိုးညင်းသော်လည်း ရယ်ချင်နေသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်-“

မျက်တောင်ပင် မခတ်နိုင်မီ လီဖုန်းက အချိန်ထပ်မဖြုန်းချင်တော့သဖြင့် လည်ပင်းညှစ်ရန် လုံလောက်သည်အထိ တင်းကျပ်စွာဖြင့် သူ၏ လက်က သူမ၏ လည်ပင်းသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“အာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ချမ်းသာပေးပါ သခင်လေး... ”

နီးကပ်လာသော သေမင်းကို အာရုံခံမိသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ နံပါတ် (၁) ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်ရည်က အစစ်ဟုတ်သည်၊ မဟုတ်သည်ကို သူ ဂရုမစိုက်သဖြင့် လီဖုန်း တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေလိုက်သည်။

သူမ၏ လည်ပင်းကို သူ ချိုးတော့မည့်အချိန်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသော လေသံဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။

“...ငါ မင်း အသက်ကို ချမ်းသာပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း ခုခံလို့တော့ မရဘူး...”

ထို့နောက် သူမ၏ လည်ပင်းကို သူ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသည့်အလား နံပါတ် (၁) ၏ မျက်လုံးများက ကောက်ကျစ်စွာ လင်းလက်သွားပြီး သူမ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လီဖုန်း၏ လေသံနှင့် အကြည့်ကို ကြားပြီးနောက် အတွင်းစိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်နေသော်လည်း အားနည်းပြီး နာခံသော အမူအရာကို ဆက်လက် ဟန်ဆောင်ထားကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

 “ဟ-ဟုတ်ကဲ့ပါ  ကျွန်မ ခုခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

‘ဟ- ယောက်ျားတွေက အမြဲတမ်း အတူတူပါပဲ... ကြီးကျယ်ခမ်းနားသယောင် ဟန်ဆောင်ပြီး ဘယ်သူမှ မကြည့်ဘူးလို့ ထင်တဲ့အခါ ဟန်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်ကြတာပဲ... ဟွန့်... ရှင့် သာယာမှုထဲမှာ နစ်မြောသွားတာနဲ့ သတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်...’

ပျားရည်ဆမ်း ထောင်ချောက်များမှတစ်ဆင့် လူများစွာကို သူမ သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူမက အတော်လေး အတွေ့အကြုံရှိလေသည်။

လီဖုန်းက အမှောင်တောအုပ်ထဲတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားချင်သည်ဟု နံပါတ် (၁) တွေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ ကောက်ကြောင်းပေါ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကော့လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို သစ်ပင်ပေါ် တင်ကာ လီဖုန်းအား သူမ၏ ဗလာဖြစ်နေသော ပြည့်ဖြိုးသည့် တင်ပါးကို ဖော်ပြလျက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် နေရာယူလိုက်သည်။

လီဖုန်းထံမှ တုံ့ဆိုင်းမှုများ ထပ်မံဖယ်ရှားရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူမက အားနည်းချင်ယောင်ဆောင်သော လေသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ ကာကွယ်မှု အားလုံးကို လျှော့ချလိုက်သည်။

“ကျ-ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်လေးလီ... စိတ်ကြိုက် ခံစားပါရှင်...”

သို့သော် သူမနောက်မှ လီဖုန်းကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သူက လက်ထဲရှိ အုတ်ခဲကို အထက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခေါင်းဆီသို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်ကိုပင်။

ဖြန်း