အခန်း (၈) - ဖန်ဇီယန်
နောက်တစ်နေ့မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။
အခန်းထဲတွင် နံ့သာမွှေးရနံ့က သင်းပျံ့စွာ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်ခန့်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကာမဆန္ဒရနံ့များနှင့် ရောယှက်နေ၏။
လီဖုန်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကွက်လပ်များကြားမှ တိုးဝင်လာသော မနက်ခင်း၏ မှိန်ပျပျ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြောင့် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေခဲ့သော အထိအတွေ့က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ယွဲ့လန်က ဗီရိုဘေး၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ငွေရောင်ဝတ်ရုံအသစ်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များက ကျောပြင်ထက်တွင် နက်မှောင်သော ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ စီးကျနေပြီး မနက်ခင်းအလင်းရောင်က သူမ၏ ပေါ်လွင်နေသော ပခုံးကွေးလေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့နေပေသည်။
သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ မိန်းမောသွားကာ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်နေမလား စဉ်းစားမိသွားသည်။
မဟုတ်ပေ။ သူ့အရိုးများထဲမှ ကိုက်ခဲမှု၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ်လာသော ခပ်ဖွဖွအပြုံးနှင့် နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းရနံ့တို့က ထိုအရာကို ငြင်းပယ်နေလေသည်။
လီဖုန်းက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း အက်ရှရှအသံဖြင့် မေးလိုက်၏။
“အစ်မ... ကျုပ် ဝတ်ရုံဝတ်ပေးဖို့ ကူညီရမလား...”
ယွဲ့လန်က ပြန်မပြောသော်လည်း ငြင်းပယ်ခြင်းလည်း မပြုပေ။ သူမက သူ့ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောပြင်ကို ဖော်ပြကာ အနည်းငယ် လှည့်ပေးလိုက်လေသည်။
သူက ဘုရင်မတစ်ပါးထံ သစ္စာခံမည့် အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးသွားသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူ့စိတ်ထဲရှိ အတွေးဆိုးများကို ဖော်ပြနေ၏။
သူမ၏ ချောမွေ့သော အသားအရေပေါ်သို့ ဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်စဉ် သူ့လက်ချောင်းများက သူမ၏ ပခုံးများကို ပွတ်သပ်သွားပြီး ခါးကွေးလေးတစ်လျှောက် ပွတ်သပ်မိသွားသည်။
သူ့အထိအတွေ့အောက်ရှိ သူမအသားအရေ၏ အေးမြသော အထိအတွေ့ကြောင့် သူ အသက်ရှူပင် မှားသွားရ၏။ သူမက အပြစ်ပြောစရာမရှိဘဲ အေးစက်နေသည့် သက်ရှိကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကဲ့သို့ပင်။
ဝတ်ရုံက သူမ၏ ရင်ဘတ်တစ်ဝိုက်သို့ လျှောကျသွားပြီး သူက ခါးပတ်ကို မချည်နှောင်မီ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အချိန်ဆွဲနေလိုက်သည်။
သူ့လက်ချောင်းများက သူမ၏ နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းတောင်ထွတ်များကို ဝတ်ရုံစကတစ်ဆင့် ထိတွေ့မိသွားပြီး မနေ့ညက အမှတ်တရများက သူ့ထံတွင် စွဲလမ်းစရာ ဆေးတစ်ခွက်ကဲ့သို့ ကပ်ငြိနေဆဲပင်။
သူမက ဘာမှမပြောပေ။
သူက သူမကို ကြေးမုံပြင်ရှေ့တွင် ထိုင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော ဆံနွယ်နက်များက ကြယ်စင်ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျောပြင်ထက်တွင် စီးကျနေ၏။
သူက ဘီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် နူးညံ့သိမွေ့စွာဖြင့် သူမ၏ ဆံနွယ်များကို စတင်ဖြီးပေးလိုက်လေသည်။
လီဖုန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အခုအချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်သာ ဝင်လာရင် ဒါက အေးစက်တဲ့ နတ်သမီးလေးနဲ့ သူမရဲ့ တာအိုအဖော်မွန်တို့ရဲ့ နတ်သက်ကြွေမောင်နှံ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို့ ထင်သွားကြမှာပဲ...”
သို့သော်လည်း မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသော သူ့ပုံရိပ်က ကဗျာဆန်ခြင်းနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပေ။ မြင့်မြတ်သောနေရာသို့ ခိုးဝင်လာသည့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး ကောက်ကျစ်သော အပြုံးကို ဆင်မြန်းထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။
ယွဲ့လန်က ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ ဖတ်မရပေ။
လီဖုန်းက ဆံပင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြီးပေးရင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို စတင်ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
“အစ်မ... အစ်မရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လိုအပ်တာ ရှိလား... ကျုပ် ကူညီပေးချင်လို့ပါ...”
ယွဲ့လန်က ကြေးမုံပြင်မှတစ်ဆင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။
“အဆင့် (၁) အထွတ်အထိပ် ဆေးလုံးဖြစ်တဲ့ စွမ်းအင်ကြောသန့်စင်ဆေးလုံး ရှိတယ်... အဲဒါက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်ကြောတွေထဲက ဖုံးကွယ်နေတဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို သန့်စင်ပေးနိုင်ပြီး ငါ့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်...”
သူက ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကျုပ် အစ်မအတွက် ဖော်စပ်ပေးမယ်... အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ အရည်အသွေးနဲ့ပေါ့...”
“မင်း ယုံကြည်ချက်ရှိလို့လား...”
သူမ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
လီဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျုပ် အစ်မကို ချီစုစည်းခြင်းဆေးလုံးတွေ ပြခဲ့တယ် မဟုတ်လား...”
ယွဲ့လန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံက အနည်းငယ် နူးညံ့သွား၏။
“မင်းသာ အောင်မြင်ရင် ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအချိန် လပေါင်းများစွာကို သက်သာစေလိမ့်မယ်...”
သူမ ပြောနေစဉ် ဘီးက ဆံနွယ်များကြားတွင် ဆက်လက်ရွေ့လျားနေ၏။ လီဖုန်းအတွက်မူ ထိုဆံနွယ်များက စီးဆင်းနေသော ပိုးသားကဲ့သို့ ချောမွေ့အေးမြနေပြီး တောင်ကျစမ်းရေကဲ့သို့ သူ့လက်ချောင်းများကြားမှ လျှောကျသွားသလို ခံစားရသည်။
သို့သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ပခုံးကို ကျော်လွန်ကာ ဆံနွယ်များတစ်လျှောက် ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံက အနည်းငယ် ဟဟဖြစ်နေပြီး ရင်းနှီးနေသော တောင်ကြားလေး၏ အပေါ်ပိုင်းကို ဖော်ပြနေ၏။
သူ မအောင့်အီးနိုင်တော့ပေ။
လက်တစ်ဖက်က အောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် အရှက်မရှိဘဲ ဆင်းသွားပြီး ဝတ်ရုံ၏ ပွင့်ဟနေသော ကော်လာကြားသို့ လက်ချောင်းထိပ်များက ညင်သာစွာ တိုးဝင်သွား၏။ သူက အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော နွေးထွေးသည့် အသားစိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နူးညံ့သောအသားအရေနှင့် အေးမြသော ဝတ်ရုံစတို့၏ ကွာခြားချက်ကို ခံစားလိုက်သည်။
လီဖုန်းက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်၏။
‘ဒါတွေကို ကျုပ် ဘယ်တော့မှ ရိုးအီသွားမှာ မဟုတ်ဘူး...’
ယွဲ့လန်က အောက်သို့ ခေတ္တမျှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့လက်က သူမ၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ ရောက်နေပြီး ရင်ဘတ်ကို မနေ့ညကကဲ့သို့ပင် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်နယ်နေသည်ကို မြင်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။
ထိုအစား သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဖော်စပ်ဖို့ သုံးကြိမ်စာ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်... မင်းပြောသလို အောင်မြင်မှုနှုန်း ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်မှာပါ...”
လီဖုန်းက ရွှင်ပျစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ...”
သူ့လက်ချောင်းများက လိုအပ်သည်ထက် ပိုမိုကြာရှည်စွာ ကပ်ငြိနေဆဲပင်။
သူက နောက်ဆုံးတွင် သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အပြုံးကို ဖျောက်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်လေသည်။
သူက ရတနာအိတ်ထဲမှ ကျောက်တုံးလေးများ ထည့်ထားသည့် အိတ်အသေးတစ်လုံးနှင့် ဆေးဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။
“ဒါတွေက အစ်မအတွက်ပါ... အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ ချီစုစည်းခြင်းဆေးလုံး ငါးလုံးနဲ့... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀... ဒါကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ...”
ယွဲ့လန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“မင်းက ရက်ရောလှချည်လား...”
သူက ထပ်မံပြုံးလိုက်၏။
“အစ်မ တာအိုလမ်းစဉ်မှာ ပိုပြီး ခရီးပေါက်အောင် ကူညီပေးရုံတင်ပါ...”
သူမ ပြန်မပြောနိုင်မီ သူက နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝတ်ရုံပေါ်မှတစ်ဆင့် သူမ၏ နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းကို ရဲရဲတင်းတင်း ဆုပ်နယ်လိုက်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ တင်ပါးအိအိလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နူးညံ့မှုကို ခံစားကာ လည်ပင်းကို နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။
သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
“ဒါကို သေချာမှတ်မိနေအောင် လုပ်တာပါ...”
ယွဲ့လန်က စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရုန်းကန်ခြင်းမပြုပေ။
ထို့နောက် လီဖုန်းက သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်မှ မချင့်မရဲ ခွာလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ သူမ၏ နေအိမ်ပြင်ပသို့ ထွက်လာခဲ့ရာ တံခါးက သူ့နောက်ကွယ်တွင် ဂျောက်ခနဲ ပိတ်သွားလေသည်။
သူ ပြင်ပဂိုဏ်း၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းခန်းမသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နေမင်းက မြင့်မားစွာ တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ဒင်…
[သင်သည် မျက်နှာသာပေးမှတ် ၁၀ မှတ် ရရှိပါသည်]
[ပစ်မှတ် - ယွဲ့လန်နှင့် သင်၏ ကံကြမ္မာနှောင်ကြိုး ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပါပြီ]
သူက ပြုံးလိုက်၏။
သူက တစ်ကိုယ်တည်း ရယ်မောလိုက်သည်။
“အေးစက်တဲ့ နတ်သမီးလေးနဲ့ အတူအိပ်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး... အရင်းအမြစ်တွေကို နှစ်ဆပြန်ရခဲ့ပြီး သူမက ငါ့ကို အကြွေးတင်နေတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား... ကောင်းကင်ဘုံက တကယ်ပဲ အရှက်မရှိတဲ့လူတွေကို ချစ်ပုံရတယ်...”
ဆေးဖော်စပ်ခြင်းခန်းမတွင် သူက အကြီးအကဲတစ်ဦးနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့၏။
လီဖုန်းက ဆေးဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်လိုက်သည်။
“စီနီယာ... ကျုပ်ဆီမှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ ချီစုစည်းခြင်းဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိတယ်... အဲဒါကို ရောင်းချင်လို့ပါ...”
အကြီးအကဲက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဘူးကို ဖွင့်ကြည့်ကာ ဆွံ့အသွား၏။
“အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ အရည်အသွေး ဟုတ်လား...”
လီဖုန်းက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
“ကံကောင်းပြီး ဖော်စပ်မိသွားတာပါ...”
အကြီးအကဲက အံ့ဩသွားသော အမူအရာ ရှိသော်လည်း သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
“အစပြုသူရဲ့ ကံတရားပဲ... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀...”
“သဘောတူတယ်...”
ထိုသို့ဖြင့် လီဖုန်းတွင် ယခုအခါ စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀၀ ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူက စွမ်းအင်ကြောသန့်စင်ဆေးလုံးအတွက် သုံးကြိမ်စာ လုံလောက်သော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ နေရောင်ခြည်က သူ့မျက်နှာထက်သို့ နွေးထွေးစွာ ကျရောက်လာ၏။
ထိုအချိန်တွင် သူက ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
အာ... ဓားပဲ။ ဂါချာကနေ ရထားတဲ့ဓား။ သူက အဲဒါကို ယွဲ့လန်ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း မနေ့ညက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် လုံးဝမေ့သွားခဲ့၏။
ေလာစရာလိုပေ။ လောလောဆယ် သိမ်းထားလိုက်ဦးမည်။ ပြိုင်ပွဲမစတင်မီ ဤဓားကို ပေးလိုက်ပါက အစ်မထံမှ ပိုမိုမျက်နှာသာရနိုင်သည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။
လီဖုန်းက နောက်ထပ် မည်သို့သော ကစားပွဲမျိုးကို ဆက်လုပ်ရမည်ကို တွေးတောရင်း ညစ်ညမ်းစွာ ထပ်မံပြုံးလိုက်ပြန်သည်။
ထိုစဉ် သူက ထပ်မံ၍ ဆွံ့အသွားရပြန်၏။
ပြင်ပဂိုဏ်းသား အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အုပ်စုတစ်စုက အရပ်ရှည်ပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနောက်သို့ ပန်းပွင့်နောက်သို့ လိုက်နေသည့် ပျားအုပ်ကဲ့သို့ လိုက်ပါနေကြသည်။
သူမက ပေါင်းပင်များကြားရှိ နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေ၏။
သူမက ခေါင်းကို မော့ကာ လျှောက်လှမ်းနေပြီး သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များက ရွှေရောင်အဆင်းများဖြင့် တောက်ပနေကာ မျက်လုံးများက ဖီးနစ်မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး အပြုံးကမူ မာနကြီးကာ ဝင့်ကြွားနေ၏။
သူမ၏ ဝတ်ရုံက ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် အထူးချုပ်လုပ်ထားသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်ငြိနေသည်။
သူမ၏ ရင်ဘတ်နှင့် တင်ပါးအိအိလေးများက မာနထောင်လွှားသော ခြေလှမ်းတိုင်းနှင့်အတူ လှုပ်ခါနေပြီး ဝတ်ရုံစကို အချိန်မရွေး ဆုတ်ပြဲသွားစေနိုင်မည့်ပုံစံ ရှိ၏။
ရှည်လျားသော ခြေတံများ၊ ကျယ်ပြန့်သော တင်ပါးများနှင့် ပြင်ပဂိုဏ်းဝတ်ရုံကိုပင် ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်နေသကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ရင်သားများ။
သူမက ပြင်ပဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းတပည့်များထဲမှ နောက်ထပ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ဖန်ဇီယန်။
လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ခါမှုထံသို့ ကပ်ငြိသွား၏။
“အားပါးပါး... အဲဒီ တုန်ခါမှုကြီးကတော့...”
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက သူမ၏ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ပိတ်ရပ်နေမိသည်။
သူမက သူမ၏ ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ကြည်လင်သာယာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“မင်း... ဖယ်စမ်း...”
သူမ၏ နောက်လိုက်တစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မဖန် ဖြတ်သွားတာကို မမြင်ဘူးလား... လမ်းဖယ်စမ်း... အဘိုးကြီး...”
လီဖုန်းက ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးစိစိဖြင့် ထိုအမိန့်ပေးသံကို ဂရုမစိုက်ပေ။
‘ငါ မနေ့ညက မင်းထက်မညံ့တဲ့သူတစ်ယောက်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီးပြီပဲ...’
[ဒင် - စနစ်သည် ဖန်ဇီယန်က သတ်မှတ်ထားသော ပစ်မှတ်ဖြစ်လာရန် လိုအပ်ချက်များကို ပြည့်မီကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါသည်... သူမကို ရွေးချယ်လိုပါသလား]
လီဖုန်းက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“နေဦး... သူမလား...”
သူက ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်၏။
[အသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် အရိပ်အမြွက်အတွက် မျက်နှာသာပေးမှတ် ၁၀ မှတ် လိုအပ်ပါသည်... ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မလား]
သူ့မျက်နှာ တွန့်လိမ်သွား၏။
‘အတ္တကြီးတဲ့ စနစ်စုတ်...’
သို့သော်လည်း ၎င်းက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် သူက ပေးချေလိုက်လေသည်။
[ပစ်မှတ် - ဖန်ဇီယန်]
[ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် - ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၈)]
[အဆင့်အတန်း - ဖန်မင်းဆက်၏ အငယ်ဆုံးမင်းသမီး]
[ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ် - ကြက်သွေးရောင်ဖီးနစ်ခန္ဓာကိုယ် (မနိုးထသေး)]
[မှတ်ချက် - သူမသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်းကို မသိရှိပေ။ သူမ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံခြင်း အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ရန် မီးဓာတ်အခြေခံ ဆေးလုံး သို့မဟုတ် အရင်းအမြစ်တစ်ခု လိုအပ်နေသည်။ ရွှေဇွန်းကိုက်ကာ မွေးဖွားလာပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ချီးကျူးခြင်းခံခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ ထိုချီးမွမ်းမှုများနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို တိတ်တဆိတ် ကြောက်ရွံ့နေ၏။ သူမက အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးပုံရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အထူးသဖြင့် လာမည့်ပြိုင်ပွဲရက် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေပေသည်]
လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွား၏။
သူက တွေးလိုက်သည်။
‘သူမက ကျင့်ကြံမှုတိုးတက်ဖို့ မီးဓာတ်အရင်းအမြစ် လိုအပ်နေတာကိုတောင် မသိသေးဘူးပဲ...’
ဤမြင့်မြတ်ပြီး မာနကြီးသော အစ်မကို ဆွဲဆောင်ရန် အစီအစဉ်တစ်ခုက သူ့ခေါင်းထဲတွင် စတင်ပုံဖော်လာ၏။
သူက ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ့အတွက် လိုအပ်တာက အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ မီးဓာတ်ဆေးလုံးတစ်လုံးပဲ... ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ သူမကို နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်ပါစေဦး... မျှော်လင့်ချက်မဲ့လာတဲ့အချိန်ကျမှ... ငါက ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လို ပေါ်လာရမယ်...”
သူက ဆက်လက်တွေးတောလိုက်၏။
‘ယွဲ့လန်က ပထမပဲ... သူမကို ဆေးလုံးတွေကျွေးပြီး မျက်နှာသာရအောင်လုပ်မယ်... ပြီးရင် ငါ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖောင်းပွအောင် လုပ်ရမယ်...’
ယနေ့ညတွင် ယွဲ့လန်နှင့်အတူ နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းရန် စီစဉ်နေစဉ် သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် နှာဘူးဆန်သော အရောင်အဝါများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာ၏။
လီဖုန်းက ဖန်ဇီယန်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီးထံမှ ထွက်ခွာလာစဉ် သူ့စိတ်အခြေအနေက သာယာနေဆဲပင်။
စီနီယာအစ်မတစ်ယောက်က သူ့အိပ်ရာကို နွေးထွေးစေခဲ့ပြီး နောက်ထပ်တစ်ယောက်ကမူ တစ်နေ့တွင် သူ့ဆေးလုံးများကို တောင်းခံလာလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းများနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ခင်းကျင်းထားသည့် အနာဂတ်ကို သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။
သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုခုကို သတိရသွား၏။
သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။
“နေဦး... ငါ ဂါချာကနေ ရုပ်သေးလမ်းစဉ် ပါရမီတစ်ခု ရထားတယ် မဟုတ်လား...”
သူက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နဖူးကို ခပ်ဖွဖွရိုက်လိုက်၏။
“တောက်... ငါ လုံးဝမေ့တော့မလို့ပဲ...”
အဆင့် (၁) ရုပ်သေးပါရမီ။
၎င်းက ဓားသိုင်းပညာကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုမရှိသလို ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကဲ့သို့လည်း နက်နဲမှုမရှိသော်လည်း အလွန်ပင် ရှားပါးလှ၏။ ဂိုဏ်းအများစုတွင် ထူးဆန်းသောလူများ သို့မဟုတ် ရုပ်သေးအမွေအနှစ်ရှိသော မိသားစုများမှ မွေးဖွားလာသူများသာ ထိုလမ်းစဉ်ကို ထိတွေ့ကြသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရုပ်သေးလမ်းစဉ်က ကျင့်ကြံရန် အလွန်ခက်ခဲပြီး တိုက်ခိုက်ရေးရုပ်သေးတစ်ရုပ်ကို ဖန်တီးရန်၊ သန့်စင်ရန် သို့မဟုတ် စွမ်းအင်ပေးရန်အတွက်ပင် တောင်ပုံရာပုံရှိသော အရင်းအမြစ်များ လိုအပ်သောကြောင့်ပင်။
ဆေးဖော်စပ်သူများပင် ဆေးလုံးများ၊ ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ဆေးဝါးဗဟုသုတများဖြင့် သူတို့၏ နယ်ပယ်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ရုပ်သေးကျင့်ကြံသူများကမူ...
၎င်းက ငွေကုန်ကြေးကျ အလွန်များသော လမ်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုအရှိန်နှင့် သိပ်မသက်ဆိုင်ဘဲ စက်မှုစွမ်းအားကို ရရှိရန်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အဆုံးမရှိသော တွင်းနက်ကြီးထဲသို့ ပစ်ထည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။
ဓားသိုင်းပညာ၊ ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့များနှင့် သမားရိုးကျ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းများကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော တရားမျှတသည့် လပြာဂိုဏ်းတွင် ရုပ်သေးကျင့်ကြံခြင်းက မေ့လျော့ခြင်းခံထားရသည်။
ထိုနေရာတွင် ရုပ်သေးခန်းမ မရှိသလို ထိုလမ်းစဉ်ကို တာဝန်ယူရသည့် အကြီးအကဲလည်း မရှိပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ရုပ်သေးဆရာ” အဖြစ် ဂုဏ်ယူစွာ ခေါ်ဝေါ်သော တပည့်များလည်း လုံးဝမရှိချေ။
ထိုအရာနှင့် အနည်းငယ်မျှ ပတ်သက်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောနေရာမှာ... အထွေထွေခန်းမသာ ဖြစ်၏။
၎င်းက အမှိုက်ပုံကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် တူလှပေသည်။
ထိုနေရာသည် စွန့်ပစ်ထားသော ကျမ်းစာများ၊ ထူးဆန်းသော ကိရိယာများ၊ ပျက်စီးနေသော အဆောင်လက်ဖွဲ့များ၊ သားရဲအကြွင်းအကျန်များ၊ ပျက်စီးနေသော ရတနာများနှင့် မည်သည့်ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်နှင့်မျှ မသက်ဆိုင်သည့် ထူးထူးဆန်းဆန်း ပစ္စည်းများ စုပုံရာနေရာ ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း ၎င်းက သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။
သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ငါ ဒီရုပ်သေးပါရမီကို အသုံးချချင်ရင် တစ်နေရာရာကနေ စရမယ်... အမှိုက်ဆိုတာတောင် သင့်တော်တဲ့လက်ထဲ ရောက်ရင် တန်ဖိုးရှိတာပဲ...”
ထိုသို့ဖြင့် လီဖုန်းက လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အထွေထွေခန်းမဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့၏။