အခန်း (၇) - မသေနိုင်သော နတ်သမီးခန္ဓာကိုယ်

သူ့နောက်ကွယ်တွင် တံခါးဂျက်ကျသံ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိတ်သွားလေ၏။

ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် လသာအလင်းရောင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ဖြာကျနေပြီး အခန်းတွင်း၌ နူးညံ့သော အရိပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ လေထုထဲတွင် ရစ်သိုင်းနေသော အမွှေးတိုင်နံ့က သန့်စင်အေးစက်ပြီး မည်သူမျှ မထိတွေ့ဖူးသည့်အလား ခံစားရစေကာ သူ့ရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးနှင့်ပင် တူလှပေသည်။

ယွဲ့လန်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုချေ။ သူမက အိပ်ရာပေါ်တွင် နေရာအနည်းငယ် ဖယ်ပေးရန်အတွက် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်လေသည်။

လီဖုန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထား၊ ရိုသေသော အမူအရာတို့ဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့၏။ သို့သော် ထိုတည်ငြိမ်အေးဆေးသော အသွင်အပြင်အောက်တွင်မူ တိတ်ဆိတ်သော မီးတောက်တစ်ခုက သူ့နှလုံးသားကို လောင်မြိုက်နေချေပြီ။

သူက သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်လေ၏။

“ကျုပ် သဘောတူညီချက်အတွက် လာခဲ့တာ...”

ယွဲ့လန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက တစ်ဝက်ခန့် မှိတ်ထားကာ အေးစက်လှပေသည်။ သူမ၏ ငွေရောင်ဝတ်ရုံက အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး ဝတ်ရုံစများက သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ပေါင်တံကို ပွတ်တိုက်သွားကာ မည်သည့်အမျိုးသားကိုမဆို သွေးကြွစေရန် လုံလောက်ရုံမျှ ပေါ်လွင်နေ၏။ သို့သော် သူမကမူ သတိမထားမိသည့်အလား လှုပ်ရှားနေပေသည်။

လီဖုန်းက သူမကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များက ပိုးသားနက်ကဲ့သို့ ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေ၏။ သူမ၏ အသားအရေက မထိရသေးသော ဆီးနှင်းများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးချောမွေ့လှပေသည်။ သူမ၏ ရင်ညွန့်က အသာအယာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ဝတ်ရုံအောက်မှ မနည်းထိန်းထားရသော နူးညံ့သည့် ကျောက်စိမ်းစုံတွဲက ပြည့်ဖြိုးဝိုင်းစက်ကာ မြင်သူတကာကို ဆွဲဆောင်နေ၏။ သူမ၏ ခါးလေးက သေးကျင်ပြီး တင်ပါးများက အချိုးအစားကျလှကာ နှုတ်ခမ်းလေးများကမူ သေးငယ်နူးညံ့ပြီး ဖျော့တော့သော အနီရောင်သန်းနေကာ သူ့အတွင်းစိတ်မှ တိရစ္ဆာန်ဆန်သော စိတ်ရိုင်းကို နှိုးဆွနေပေသည်။

သူသည် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ကြိမ် ထိတွေ့ဖူးခဲ့၏။

ယခုလည်း ထပ်မံထိတွေ့ရန် သူ ကြံစည်ထားပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် လောကြီးကာ လောဘတက်ခဲ့သဖြင့် ရရှိခဲ့သော ရှားပါးလှသည့် အခွင့်အရေးကို ကောင်းစွာ မခံစားနိုင်ခဲ့ချေ။ သို့သော် ယနေ့ညတွင်မူ လီဖုန်းက အချိန်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ထား၏။ ဤအေးစက်သော နတ်သမီးလေး၏ အပြစ်ပြောဖွယ်မရှိသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို အပြည့်အဝ စူးစမ်းလေ့လာပြီး ခံစားရန် သူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပေသည်။

သူက ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်မ... ကျုပ် မကြာသေးခင်ကပဲ အဆင့် (၁) ဆေးလုံးဖော်စပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်...”

သူမ၏ အကြည့်က သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အေးစက်သော တည်ငြိမ်မှုကြားမှ အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာ၏။

“မင်းလား...”

သူက ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရိုးသားမှုများ တောက်ပနေပေသည်။

“ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားတာလေ... ထူးဆန်းတယ်မလား... ကျုပ်လည်း ရုတ်တရက်ကြီး နားလည်သွားတာပဲ... မီးတောက်ထိန်းချုပ်တာ၊ ဆေးလုံးအဆီအနှစ်နဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ် မျှခြေထိန်းညှိတာတွေ အားလုံးကိုပေါ့... ကျုပ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက တစ်ခုခု ပွင့်သွားသလိုမျိုးပဲ...”

ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုး ဖြစ်ပျက်ရန် ရှားပါးလှသော်လည်း အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားနိုင်ပေသည်။ လီဖုန်းက သူ၏ စနစ်ကို မဖော်ပြလိုသဖြင့် ဤရှားပါးသော အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်အပေါ်သို့သာ အပြစ်ပုံချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သူ့နှုတ်မှ ရိုးသားမှုအပြည့်ရှိသော စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

“အခုဆိုရင် စီနီယာအစ်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ အောင်မြင်ဖို့အတွက် ကျုပ် ပိုပြီး ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်...”

သို့သော် သူ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူ၏ လက်ကမူ ငြိမ်သက်မနေခဲ့ချေ။

သူ၏ လက်က သူမ၏ ခါးလေးပေါ်သို့ ပထမဦးစွာ အသာအယာ တင်လိုက်ပြီးနောက် ပါးလွှာသော ပိုးသားဝတ်ရုံပေါ်မှတစ်ဆင့် ကျောပြင်အကွေးအကောက်အတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ဆင်းသွားကာ သူမ၏ ဝိုင်းစက်အိစက်နေသော တင်ပါးအိအိလေးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ သူမက မလှုပ်ရှားသလို သူ့ကိုလည်း တားဆီးခြင်း မပြုပေ။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကလည်း ပြောင်းလဲခြင်း မရှိချေ။

လီဖုန်းသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် အရည်ပျော်ဝင်သွားမတတ် ခံစားရသော ကြီးမားအိစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

‘တောက်... ဒီတင်ပါးလေးတွေက တကယ့်ကို နတ်ပြည်ရောက်သွားသလိုပဲ... ငါ တစ်နေကုန်တောင် ကိုင်ထားနိုင်တယ်...’

သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ သူက တည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ ဖွင့်လိုက်၏။

သေတ္တာထဲတွင် အပြစ်ပြောဖွယ်မရှိသော ချီစုစည်းမှုဆေးလုံး ငါးလုံး ရှိနေပြီး ဆေးလုံးတိုင်းက ဝိုင်းစက်တောက်ပကာ အစက်အပြောက်တစ်ခုမျှ မရှိချေ။

သူက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

“အပြစ်နာဆာကင်းစင်တဲ့ ဆေးလုံးတွေလေ... ဒီနေ့တင် ဖော်စပ်ထားတာ...”

ယွဲ့လန်၏ မျက်ခုံးတန်းလေးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွား၏။ သူမ၏ အကြည့်များက သူ့အပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ဖူးသမျှထက် ထိုဆေးလုံးများပေါ်တွင် ပိုမိုကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေပေသည်။

“အပြစ်နာဆာကင်းစင်တာလား...”

သူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်မရဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းမယ့် လမ်းစဉ်မှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆေးလုံးဖော်စပ်သူတစ်ယောက် ဘေးမှာရှိနေတာက အများကြီး ကွာခြားသွားစေနိုင်တယ်...”

သူမက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

သူမ စဉ်းစားနေစဉ်အတွင်း သူ၏ လက်များက ငြိမ်မနေဘဲ ပိုမိုရဲတင်းလာလေ၏။

သူက တင်ပါးပေါ်ရှိ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အပေါ်သို့ ရွှေ့ကာ သူမ၏ ပခုံးကို သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံအပြင်ဘက်မှနေ၍ သူမ၏ နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းရင်သားအစုံကို ဆုပ်နယ်လိုက်၏။

လီဖုန်းသည် အဝတ်အစားများ ရှိနေသည့်တိုင် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် မနည်းဆုပ်ကိုင်ထားရသော နတ်သက်ကြွေသည့်အလား အိစက်ပြည့်ဖြိုးမှုကို အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်ရလေသည်။

နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းသားကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုပ်နယ်ပြီးနောက် သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်က ပိုမိုပြင်းထန်လာ၏။

သူက သူမ၏ ကျောက်စိမ်းရင်သားအောက်ခြေသို့ လက်ကို လျှိုသွင်းကာ အသာအယာ ပင့်တင်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှသော ရတနာတစ်ပါးကို ချိန်တွယ်နေသည့်အလား ပြုလုပ်နေပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အတွေးထဲ၌ နစ်မျောနေသော ယွဲ့လန်ကမူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စူးစမ်းနေသော လက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမက ထိုလက်ကို စိတ်ကြိုက်ပြုလုပ်ခွင့် ပေးထားပြီး သူမ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက အဝေးသို့ ငေးမောနေကာ ဝတ်ရုံအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူရှိန်ကို လုံးဝထင်ဟပ်ခြင်း မရှိချေ။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စွာ တွက်ချက်နေ၏။ အဆင့် (၁) ဆေးလုံးဖော်စပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လျှင်ပင် ပြိုင်ပွဲတွင် ထိပ်သီးငါးဦးစာရင်းဝင်ရန် အခွင့်အလမ်းကို များစွာ တိုးတက်စေနိုင်သည်ဟု သူမ တွေးတောနေ၏။

ဆေးလုံးများက တည်ငြိမ်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်သော တိုးတက်မှုကို ရရှိစေ၏။

စိတ်ချရသောသူတစ်ဦးက သူမအတွက် ဆေးလုံးဖော်စပ်ပေးမည်ဆိုပါက သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အချိန်ပိုပေးနိုင်ပြီး အရင်းအမြစ် ရှာဖွေခြင်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မလိုတော့ချေ။

လီဖုန်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆေးလုံးဖော်စပ်သူအဖြစ် ရုတ်တရက် ကြေညာလိုက်ခြင်းက သူမကို အံ့အားသင့်စေခဲ့၏။

သို့သော် သူပြသခဲ့သော အပြစ်နာဆာကင်းစင်သည့် ချီစုစည်းမှုဆေးလုံးကိုမူ အတုလုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူက စကားကို ချဲ့ကားပြောဆိုနေလျှင်ပင် သူ့ကို အနားတွင် ထားရှိခြင်းက အသုံးဝင်နိုင်ပေသည်။

သူမ စဉ်းစားနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းသားကို ဆုပ်နယ်နေသည့် လက်ကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

သူမအတွက်မူ ဤအရာသည် ခေတ္တခဏမျှသာဖြစ်သော လူသားတို့၏ သာယာမှုမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တာအိုအတွက် အခွံတစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် တွယ်တာစရာ မလိုပေ။

လီဖုန်းသည် ယွဲ့လန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး နွေးထွေးသော မီးအိမ်အလင်းရောင်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ နူးညံ့စွာ ဖြာကျနေ၏။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အမြဲတမ်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးစက်ကာ ခန့်မှန်းရခက်လှသော်လည်း ၎င်းကပင် သူမကို ပိုမိုဆွဲဆောင်မှု ရှိစေပေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး သူမ၏ ရင်သားနှစ်ခုကြားရှိ နက်ရှိုင်းသော လျှိုမြောင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

သူမ၏ ဝတ်ရုံက နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းရင်သားများကို ဖိကပ်ထားသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ရင်သားကြားမြောင်းက အာရုံစိုက်မှုကို တောင်းဆိုနေသည့်အလား ရှိနေပေသည်။

စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်သောသူတစ်ဦးပီပီ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုကြားထဲသို့ လျှိုသွင်းလိုက်၏။

သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အိစက်နေတာပဲ...”

သူ၏ လက်ချောင်းများက အတွင်းပိုင်းတစ်ဝိုက်ကို ပွတ်သပ်နေပြီး အဝတ်အစားပေါ်မှတစ်ဆင့် နွေးထွေးမှုကို တိုက်ရိုက် ခံစားနေရ၏။

သူက ထိုအသားစိုင်ကို အသာအယာ ဆုပ်နယ်ကာ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖဝါးဖြင့် ပုံစံအမျိုးမျိုး ဖော်နေပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းများက ထိုအိစက်မှုအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော မာကျောသည့် အမှတ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွား၏။ သူ၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးတို့က ၎င်းကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ယွဲ့လန်ကမူ အပြင်ပန်း၌ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

သူမက ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ကာ အတွေးနက်နေပြီး သူ၏ လက်ကို စိတ်ကြိုက် ပြုလုပ်ခွင့် ပေးထား၏။ ထိုထိတွေ့မှုက သူမကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

သူမသည် ဆေးလုံးဖော်စပ်သူတစ်ဦး၏ အကူအညီကို ရယူခြင်း၏ အကျိုးအပြစ်များကိုသာ ပိုမိုအာရုံစိုက်နေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လီဖုန်းက နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သွားပုံရ၏။ သူက သူမ၏ ဝတ်ရုံခါးပတ်ကြိုးကို အသာအယာ ဆွဲဖြုတ်လိုက်ရာ အဝတ်စများ လှုပ်ရှားသံ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

အပြင်ဘက် ဝတ်ရုံစက အနည်းငယ် လျှောကျသွားပြီး လရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နူးညံ့သည့် ညှပ်ရိုးလေး ပေါ်ထွက်လာ၏။

သူ၏ လက်ထိပ်များက ထိုအစွန်းတစ်လျှောက် ပွတ်သပ်သွားပြီး သူမ၏ အသားအရေအောက်မှ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

လီဖုန်းသည် မိမိ၏ ကံကောင်းမှုကိုပင် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရ၏။ သူမကဲ့သို့သော မသေနိုင်သော နတ်သမီးတစ်ပါးက သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ထိတွေ့ခွင့်ပေးကာ သူမ၏ ဝတ်ရုံကို ကြာပန်းဖူးလေး၏ ပွင့်ချပ်များကို ခွာနေသည့်အလား ခွာခွင့်ပေးထားပေသည်။

သူက တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာ၏။

သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖဝါးက အပေါ်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် မနည်းဆုပ်ကိုင်ထားရသော နူးညံ့သည့် ကျောက်စိမ်းရင်သားကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်ကာ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သော ဆာလောင်မှုဖြင့် ဆုပ်နယ်လိုက်၏။ ပိုးသားအောက်မှ ဝိုင်းစက်သော အဖုလေးတစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာပြီး တင်းရင်းကာ မထိတွေ့ရသေးချေ။ သူ၏ လက်မက ၎င်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဝိုင်းပတ်ပွတ်သပ်ပေးနေပေသည်။

ယွဲ့လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားချေ။ သို့သော် သူမ၏ အသံက လေထုထဲတွင် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာ၏။

“မင်းရဲ့ ဆေးဖော်စပ်မှု အောင်မြင်နှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ...”

သူက ချောမွေ့စွာ လိမ်ညာလိုက်၏။

“ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပါ... ကျုပ်က ဆရာကြီးတစ်ယောက်လို ဟန်မဆောင်ချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိတော့ ယုံကြည်ချက်ရှိပါတယ်...”

အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မအောင်မြင်ဘဲ မရှိခဲ့ချေ။

ယွဲ့လန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မျက်ဝန်းများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။

“အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဆေးလုံးဖော်စပ်သူတွေတောင် ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရောက်ဖို့ ရုန်းကန်ရတာ...”

သူမ၏ လေသံက အေးစက်နေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ သစ္စာဖောက်နေပေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်သော အလှတရားက တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လည်ပင်းတိုင်တစ်လျှောက် နီမြန်းလာမှုနှင့် ရင်ဘတ်၏ အသာအယာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေမှုတို့ကိုမူ ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲလှ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးတစ်ခု ရှိနေပုံရပေသည်။

သူမ တွက်ချက်နေစဉ်အတွင်း လီဖုန်းကမူ ငေးမောကြည့်ရှုနေ၏။

သူက သူမ၏ ဝတ်ရုံကို ပခုံးပေါ်မှ အသာအယာ တွန်းချလိုက်ရာ တင်ပါးတစ်ဝိုက်သို့ လျှောကျသွား၏။

ဝတ်ရုံအောက်တွင် သူမသည် မည်သည့်အရာမျှ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိဘဲ အတွင်းခံပင် မရှိချေ။ အေးစက်ပြီး မထိတွေ့ရသေးသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေခဲဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့်အလား ရှိနေပေသည်။

ချောမွေ့သော အကွေးအကောက်များ၊ သွယ်လျသော ခြေလက်များနှင့် ကမ္ဘာမြေဆွဲအားကို ဆန့်ကျင်နေသည့်အလား ရှိနေသော ရင်သားအစုံတို့ ဖြစ်၏။

သူ၏ လက်ထိပ်များက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်သွားပြီး မေးရိုးတစ်လျှောက် ဆွဲသွား၏။

သူမ၏ အသားအရေက စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ နူးညံ့အေးစက်နေသော်လည်း ဖိအားအောက်တွင် နွေးထွေးလှပေသည်။ ထိုနှင်းကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်နှာလေးသည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော်လည်း အလွန်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှ၏။

ထို့နောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဆေးလုံးဖော်စပ်သူ စွမ်းရည်နဲ့ ငါ့ကို ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို အကျိုးခံစားခွင့် ပေးမယ်... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ...”

သူက သူမ၏ စကားကို အသာအယာ ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

“မလိုပါဘူး...”

သူမက သူ့ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

လီဖုန်းက ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဟန်ဆောင်ထားသော ရိုးသားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“ကျုပ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး စီနီယာအစ်မ... ကျုပ် အလိုချင်ဆုံးက... စီနီယာအစ်မ တာအိုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတာကို မြင်ချင်တာပါ...”

“ကျုပ်ကတော့ ဒီလမ်းစဉ်ပေါ်မှာ အများကြီး ဆက်မလျှောက်လှမ်းနိုင်တော့ဘူး... ဒါကြောင့် ကျုပ်ကိုယ်စား စီနီယာအစ်မ တာအိုကို ရောက်ရှိဖို့ ကူညီပေးချင်တာပါ...”

သူက သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်မအနေနဲ့ ကျုပ်ကို တစ်ခါတရံမှာ ဒီလူသားခန္ဓာကိုယ်ကို ခေတ္တငှားရမ်းခွင့် ပေးရင် ရပါပြီ... ဒါမှ ကျုပ် အတိတ်က နွေးထွေးမှုကို ပြန်လည်ခံစားနိုင်မှာပါ... ဒါက ကျုပ် တောင်းဆိုချင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာပါ...”

လီဖုန်း၏ လေသံက ပိုမိုတိုးညင်းသွားပြီး နားထောင်ရသည်မှာ အလွန်ရိုးသားလှသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ တွေးနေ၏။

‘မင်းက ပိုက်ဆံပေးရင် ကျုပ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျက်နှာသာပေးမှတ်တွေနဲ့ ဒီရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရတော့မှာလဲ...’

ယွဲ့လန်သည် လီဖုန်း၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရ၏။

သူက ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ် မထိုက်တန်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်မရဲ့ လမ်းစဉ်မှာ ကူညီပေးနိုင်ရုံနဲ့တင်... ကျုပ်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ...”

‘ပြီးတော့ အဲဒီလိုလုပ်ရင်းနဲ့ မင်းရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ရင်သားတွေကြားထဲ မျက်နှာအပ်ထားနိုင်ရင်... နတ်ပြည်ပဲ... ဒါက အပိုဆုပေါ့...’

သူမက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

“မင်းက ငါ့ကို... ဘာအကျိုးအမြတ်မှမယူဘဲ ကူညီချင်တာလား...”

သူက တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။

“ကျုပ်ကို... စီနီယာအစ်မရဲ့ လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားခွင့်ပေးရုံနဲ့တင်... လုံလောက်ပါပြီ...”

သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တာအိုအတွက် အခွံတစ်ခုသာ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ အသုံးပြုခြင်းက ဘာမျှ အရေးမကြီးပေ။

“ကောင်းပြီ...”

လီဖုန်း၏ နှလုံးသားက ခုန်ပေါက်သွားလေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီဖုန်း၏ နောက်ဆုံးထိန်းချုပ်မှုက ပြတ်တောက်သွား၏။

သူက သူမကို အိပ်ရာပေါ်သို့ အသာအယာ တွန်းလှဲလိုက်သော်လည်း စာပေပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဝတ်စုံအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းပြသော ဆန္ဒများက ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ နဂါးကလည်း ဝတ်ရုံအောက်တွင် ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းရန် အသင့်ဖြစ်နေချေပြီ။

သူက ကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက သူမ၏ နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းရင်သားတစ်ခုနှင့် ထိတွေ့ကာ အရှက်မရှိ စုပ်ယူလိုက်၏။

သူက သူမ၏ အေးစက်သော အသားအရေ၏ ချိုမြိန်မှုကို ခံစားရင်း သူမ၏ အဆီအနှစ်များကို သောက်သုံးရန် ကြိုးစားသည့်အလား ပြုလုပ်နေပေသည်။ သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ ဒုတိယရင်သားဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကြမ်းတမ်းသော မြတ်နိုးမှုဖြင့် ဆုပ်နယ်ကာ သူမကို ပြီးပြည့်စုံလွန်းသော ရွှံ့စေးတစ်တုံးကဲ့သို့ ပုံဖော်နေပြီး မထိတွေ့ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

ယွဲ့လန်ကမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာအမူအရာကို ခန့်မှန်းရခက်ကာ အကြည့်များက အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားချေ။

သို့သော် သူမ၏ ထွက်သက်ဝင်သက်များကမူ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို သစ္စာဖောက်နေပေသည်။ အသက်ရှူသံများက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်လာပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ မြင့်တက်လာ၏။

အပြင်ဘက်တွင် ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ တိတ်ဆိတ်သော ဝင်းအတွင်း၌ အိပ်ရာမှ သစ်သားကျိုးသံများနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ညည်းညူသံများက ထူးဆန်းသော စည်းချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြည့်နှက်နေပြီး နူးညံ့သောအရာတစ်ခုက အဆုံးမရှိသော တူထုသံကဲ့သို့ တိုက်မိနေသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အသံလုံအစီအရင်က ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အနီးနားရှိ တပည့်များက ၎င်းကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရာမှ လွဲချော်သွားခြင်းဟု ထင်မှတ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ထိုပိတ်ထားသော တံခါးများနောက်ကွယ်တွင် ဘာဖြစ်ပျက်နေသည်ကို တစ်စုံတစ်ဦးက မြင်တွေ့ခဲ့ပါက သူတို့သည် မနာလိုမှုများကြောင့် ငိုကြွေးကြလိမ့်မည် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံကို ကျိန်ဆဲကြပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်း၏ လေးစားကြည်ညိုခြင်းကို ခံရသော၊ အေးစက်ပြီး မထိတွေ့နိုင်သည့်၊ အပြစ်ပြောဖွယ်မရှိသော ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့ အသားအရေရှိကာ သန့်စင်ပြီး မညစ်နွမ်းသေးသော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် နတ်သမီး ယွဲ့လန်သည် ယခုအခါ ချီသန့်စင်ခြင်း စတုတ္ထအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသော သံသယဖြစ်ဖွယ် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံနေရပြီး အရှက်မရှိ စနောက်ခြင်းကို ခံနေရပေသည်။

၎င်းသည် တကယ့်ကို ဖြူဖွေးသော ပန်းတစ်ပွင့်ပေါ်သို့ ရွှံ့လူးလိုက်သည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

သူမကလည်း သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ချေ။