အခန်း (၃၉) - ယင်ရို
ဝေ့မိသားစု၏ သီးသန့်အခန်းအတွင်း လီဖုန်းက နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်နေပြီး ခြေထောက်များကို ကားထားကာ လက်တစ်ဖက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားလေသည်။
အပြင်ဘက်ရှိ လေလံပွဲကို ငြီးငွေ့စွာဖြင့် သူ ကြည့်နေ၏။ ခုလေးတင် ကျူးကျော်လာသူအကြောင်း တွေးတောနေရင်း ထို ဝေ့ကျုံးဆိုသူသည် ဝေ့မိန်လင်အပေါ် အတော်လေး စွဲလမ်းနေပုံရသည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။
သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ဝေ့မိန်လင်က အပေါ်ပိုင်းကို လုံးဝ ဗလာကျင်းထားပြီး သူမ၏ ရင်သားများနှင့် ပါးစပ်ကို အသုံးပြုကာ လီဖုန်း၏ ညီငယ်လေးကို ကြိုးစားပမ်းစား ဖိကပ်ဆုပ်ကိုင်ပေးနေလေသည်။
လီဖုန်းက သမ်းဝေလိုက်ပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လေလံပွဲက ငြီးငွေ့စရာကောင်းလာပြီဟု သူ တွေးလိုက်၏။
ဝေ့မိန်လင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်ရပြီး သူ၏ ညီငယ်လေးက သူမ၏ ကြီးမားဖြူဝင်းသော ရင်သားမို့မို့ကြီးများကြားတွင် ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေလေသည်။
သာယာမှုကို အချိန်ကြာကြာ အရသာခံနိုင်ရန် သူမကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ဖို့ သူ သင်ပေးခဲ့ပုံကို သူ ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ သို့သော် အခုတော့ ဒါကို အဆုံးသတ်ပြီး ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။
နှေးကွေးတဲ့ သာယာမှုက သူ့အားသာချက်တွေ ရှိပေမဲ့... တစ်ခါတလေကျရင်တော့ မြန်မြန်ပြီးတာ ပိုကောင်းပါတယ်။
“သခင်မဝေ့... ကျုပ်တို့ ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီဆိုတော့ ဒါကို မြန်မြန် အဆုံးသတ်ကြစို့...”
အချိန်အတော်ကြာ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပြုစုပေးနေခဲ့သော ဝေ့မိန်လင်မှာ ရုတ်တရက် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာလေသည်။
လီဖုန်းက သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်စလုံး တင်လိုက်သည်ကို မြင်တော့ သူ ပြီးချင်နေပြီဆိုတာကို သူမ နားလည်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမက လည်ချောင်းနှင့် လည်ပင်းကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး သူက သူမ၏ ခေါင်းကို အရုပ်တစ်ရုပ်လို သဘောထားကာ ရှေ့နောက် ကြမ်းတမ်းစွာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို လမ်းပြခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။
သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးက ထောက်ကန်ထားရန် လီဖုန်း၏ ပေါင်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။
ဂလု... ဂလု... ဂလု...
ဝေ့မိန်လင်၏ ပါးစပ်မှ သွားရည်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေပြီး သူမ၏ ပါးစပ်သည် လီဖုန်း၏ ဆန္ဒများကို ထုတ်လွှတ်ရန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကစားစရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားနေရကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။
“ဟူး... ဟူး...”
သူ၏ ညီငယ်လေးက သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ဖြစ်နေသည့် သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လီဖုန်းက သာယာမှုဖြင့် ညည်းတွားလိုက်ပြီး ဤဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးကို ဒူးထောက်ကာ နာခံစွာ ပါးစပ်ဟထားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ခဏအကြာတွင် သူက ခါးကို ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်ရာ ဝေ့မိန်လင်၏ မျက်နှာက သူ၏ ပေါင်ခြံအခြေအထိ ရောက်သွားပြီး သူမ၏ အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ဆန္ဒများကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။
“အင်း...”
ဝေ့မိန်လင်က သီးမသွားစေရန် လည်ချောင်းကို အလုပ်ပေးကာ အတင်း မျိုချလိုက်လေသည်။
“အားး”
လီဖုန်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သာယာမှုကို အရသာခံရင်း သူမ၏ ခေါင်းကို ခိုင်မာစွာ ကိုင်ထားပြီး သူ၏ အနှစ်သာရများကို ညှစ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသော သူမ၏ လည်ချောင်းလှုပ်ရှားမှုများကို ခံစားနေလေသည်။
ခဏအကြာတွင် လီဖုန်းက သူမ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ နောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ သွားရည်များ ပေကျံနေသော သူ၏ ညီငယ်လေးက သူမ၏ ပါးစပ်သေးသေးလေးထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောထွက်လာလေသည်။
သူမ၏ တင်းကျပ်သော လည်ချောင်းထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်ထွက်လာချိန်၌ ‘ဗလွတ်’ ဆိုသောအသံနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စိုစွတ်စွာ အစက်ကျသွားပြီး တဝက်တပျက် ပျော့ကျနေသော သူ၏ ညီငယ်လေးမှာ သွားရည်များဖြင့် တောက်ပနေဆဲပင်။
“အဟွတ်... အဟွတ်...”
ဝေ့မိန်လင်က သူမ၏ လည်ချောင်းကို နက်ရှိုင်းပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေရာယူထားခံရပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ချောင်းဆိုးလိုက်လေသည်။
“သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ဦး...”
လီဖုန်း၏ အမိန့်ပေးသံကို ကြားတော့ သူမက သူမ၏ သွားရည်များဖြင့် စိုစွတ်ကာ တွဲလောင်းကျနေဆဲဖြစ်သော တဝက်တပျက် မာတောင်နေသည့် လီဖုန်း၏ ညီငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“ဒါက... သခင်လေးလီ... သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ဂါထာတစ်ခု သုံးတာကို မစဉ်းစားကြည့်ချင်ဘူးလား...”
ရထားလုံးထဲတွင် သူမက ဂါထာတစ်ခုဖြင့် သူ့ကို သန့်ရှင်းပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း လီဖုန်းက ဤကဲ့သို့ “ရိုသေမှုမရှိသော” နည်းလမ်းကို အပြင်းအထန် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
သူ့အတွက် သူမ၏ ပါးစပ်ကသာ လက်ခံနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။
လီဖုန်းက သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေရုံသာ။ ဒါကို မြင်တော့ ဝေ့မိန်လင် နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။
သူ့ကို စတွေ့ကတည်းက သူမ ဘယ်လောက်တောင် မကြာခဏ သက်ပြင်းချနေရလဲဆိုတာကို သူမ သတိမထားမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ထို့နောက် သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ ညီငယ်လေးကို သန့်ရှင်းပေးရန် လျှာကို စတင်အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။
ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ရထားလုံးဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။ လီဖုန်း၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ဂူလေးအတွင်းတွင် မညှာမတာ မြှူဆွယ်နေသဖြင့် ဝေ့မိန်လင်မှာ အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အဆင်မပြေခဲ့ပေ။
“ရှ-ရှင်... ရပ်တော့...”
သူမ အသက်ရှူကျပ်သွားလေသည်။
လီဖုန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေ၏။ အရေးကြီးသော အခမ်းအနားက ပြီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူ ထပ်ပြီး ချုပ်တည်းထားရန် မလိုတော့ပေ။
ဝေ့ ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ဆင်းလာကြသည်။ အဆက်မပြတ် မြှူဆွယ်ခံထားရမှုကြောင့် ဝေ့မိန်လင်၏ ခြေထောက်များက အားနည်းနေပြီး လီဖုန်းက သူမ၏ ခါးကို ဖက်ကာ ထိန်းကိုင်ပေးထားရသည်။
အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေသော စာရေးက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး သခင်မဝေ့၏ ယိမ်းယိုင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်သော် စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“သခင်မ... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”
“ဘ-ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ငါ အရက် နည်းနည်းများသွားလို့ပါ...”
ဝေ့မိန်လင်က နီရဲနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“အိုး... ဒါဆို ကျွန်တော်...”
စာရေးက သူမ၏ စကားကို ယုံကြည်သွားပြီး ကူညီပေးရန် ကမ်းလှမ်းတော့မည့်အချိန်တွင် လီဖုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။
“စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... သခင်မဝေ့ကို သူ့အခန်းဆီ ကျုပ်ပဲ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်...”
လီဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး စာရေးကို အိမ်ပြန်လွှတ်လိုက်လေသည်။ သူတို့ ဖြတ်လျှောက်သွားချိန်တွင် သူ၏ လက်က အောက်သို့ လျောဆင်းသွားပြီး သူမ၏ မက်မွန်သီးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
“အင်း...”
ဝေ့မိန်လင် လန့်သွားပြီး လီဖုန်း၏ အထောက်အကူဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ ဆက်တက်သွားချိန်တွင် အသံမထွက်သွားစေရန် ရုန်းကန်နေရလေသည်။
တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝေ့မိန်လင်အတွက် နောက်ထပ် ရှည်လျားသော ညတစ်ည စတင်တော့၏။
နောက်တစ်နေ့နံနက်..
လီဖုန်း အစောကြီး နိုးလာပြီး ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရာ အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး ဗလာကျင်းနေသော ဝေ့မိန်လင်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။
မနေ့ညက ဘယ်သူက သူဌေးလဲဆိုတာကို ဒီအမျိုးသမီးကို သူ သင်ခန်းစာပေးခဲ့တာကြောင့် တော်တော်လေး ကြမ်းတမ်းခဲ့လေသည်။
“သခင်မ... ကျုပ် အရင်သွားနှင့်မယ်နော်...”
သူက ပြောလိုက်သော်လည်း ကုတင်ပေါ်မှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ဘဲ ဝေ့မိန်လင်၏ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော အသက်ရှူသံများနှင့် သူမ၏ ဂူလေးမှ လျှံကျလာသည့်အလား အဖြူရောင် တိမ်တိုက်ရည်များက အိပ်ရာခင်းပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် စီးကျနေမှုသာ ရှိလေသည်။
အောက်ထပ်တွင် ခန်းမမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသော ယင်ရိုကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာလေး လင်းလက်သွားပြီး ရွှင်လန်းစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
“မ-မနက်ခင်းပါ စီနီယာ”
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အရင်ကလို မှောင်မိုက်မနေတော့ပေ။ တစ်ညတာ ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ရခြင်းနှင့် လီဖုန်းပေးသော ဆေးလုံးများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အနည်းငယ် ပြန်လည်အားဖြည့်ပေးခဲ့ပုံရသည်။
အမျိုးသမီးငယ်လေးက ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ရွှင်လန်းနေသည်ကို မြင်သော် လီဖုန်း ပြုံးမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“မင်း အသင်းကို သွားမလို့လား...”
သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်လေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့...”
ယင်ရိုက ချိုမြိန်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကျွန်မ နုတ်ထွက်ပြီး အဲဒီက ပစ္စည်းတချို့ သွားသိမ်းမလို့ပါ...”
လီဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။
“ဒါဆို အတူတူ သွားကြတာပေါ့... သယ်ရမယ့် အလေးအပင်တွေ ရှိရင် ငါ ကူညီပေးလို့ ရတာပေါ့...”
ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲက မနက်ဖြန် စတင်မည်ဖြစ်သဖြင့် ဒီနေ့အတွက် သူ့မှာ တခြား ထွေထွေထူးထူး အစီအစဉ် မရှိပါချေ။
သူ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကြောင့် ယင်ရိုက အလောတကြီး လက်ခါပြလိုက်လေသည်။
“စီနီယာ... ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး—“
သို့သော် သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် လီဖုန်းက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆွဲကိုင်ကာ အပြင်သို့ ခေါ်သွားလေသည်။
သူမ၏ နူးညံ့သေးငယ်သော လက်လေးက သူ၏ ကြမ်းတမ်းပြီး နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရချိန်တွင် ယင်ရို၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားလေသည်။
အချစ်ရေးအကြောင်းကို သူမ တစ်ခါမှ အများကြီး မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ သူမ မှတ်မိကတည်းက ဘဝက အလုပ်သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူမအရွယ် တခြားရွာသူလေးများမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးပင် ရနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမကမူ ထိုကဲ့သို့သောအရာများကို အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့ပေ။
အလုပ်ဒဏ်ကြောင့် အားနည်းနေသော ဖခင်နှင့် ဖျားနာနေသော မိခင်တို့ကြောင့် သူမက မိခင်ရော ညီငယ်၊ ညီမငယ်များကိုပါ ထောက်ပံ့ပေးရလေသည်။
မိခင်၏ ရောဂါ ပိုဆိုးလာချိန်တွင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ရွာက ဆရာဝန်က ခေါင်းခါပြပြီး အင်မော်တယ် ဆေးလုံးတွေကသာ ကုသနိုင်လိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။
ထိုအချိန်ကစပြီး ယင်ရိုက မြို့ကို လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ထိုဆေးလုံးမျိုးကို ဝယ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းရှာတွေ့ရန် မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် စျေးနှုန်းများက မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားနေပြီး... ဆင်းရဲသော ရွာသူလေးတစ်ဦး ဘယ်တော့မှ မတတ်နိုင်လောက်သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေလေသည်။
ထို့ကြောင့် သူမ စတင်အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် တည်းခိုခန်းတစ်ခု၌ ပန်းကန်ဆေးခဲ့သည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က သူမကို သနားသဖြင့် မြင်းချေးကျုံး၊ မြင်းစာကျွေးသည့် အလုပ်နှင့် လဲလှယ်ကာ မြင်းဇောင်းတွင် အိပ်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။
ညတိုင်း ကောက်ရိုးကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း အက်ကွဲကာ သွေးထွက်နေသော လက်များနှင့်အတူ မိသားစုအတွက် စိတ်ပူနေခဲ့ရသည်။
မမောမပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်လျှင်တောင် ဆေးလုံးတစ်လုံး ဝယ်နိုင်လောက်အောင် ဘယ်တော့မှ ရှာနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ မကြာမီ သိလာခဲ့သည်။
စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများက သူမကို စတင်ဖိစီးလာပြီး သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေး လမ်းမများပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေချိန်၌ ခြေလှမ်းတိုင်းက ပိုမိုလေးလံလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်ကစပြီး ဆေးဆရာအသင်းကို သူမ ပထမဆုံး မြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် လူသစ်စုဆောင်းသူ တစ်ဦးက အလုပ်သင်ဖြစ်ရန် ဘယ်သူမဆို လျှောက်ထားနိုင်ကြောင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြေညာနေခဲ့သည်။
အသင်းက နေစရာ၊ စားစရာနှင့် လစာပင် ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းက ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေပြီး အရမ်းကောင်းလွန်းပါက အမြဲတမ်း သံသယဝင်ရန် သူမ၏ မိဘများက သင်ပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းက သူမကို သတိထားနေစေခဲ့မည်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက နောက်ထပ် သံသယများအတွက် နေရာမပေးတော့ချေ။ သူမက သွားကြိတ်ကာ လျှောက်ထားရန် အခွင့်အရေးကို အရယူခဲ့လေသည်။
သူမ အရွေးခံခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်လေးအတွင်း မျှော်လင့်ချက်ကို ထပ်မံခံစားခဲ့ရလေသည်။
နေစရာက အနည်းဆုံးတော့ မြင်းဇောင်းထဲက ကောက်ရိုးထက်တော့ ပိုကောင်းပါသည်။ သူမကို တခြားလူဆယ်ယောက်နှင့် မျှဝေနေရသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် အဆောင်အခန်းတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အားလုံးက မိန်းကလေးများသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့က သူမကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ကြပြီး အိမ်မှုကိစ္စ အားလုံးကို သူမအပေါ် ပုံချခဲ့ကြသည်။
“သင်ကြားခြင်း” ဆိုသည်မှာလည်း တစ်ရက်လျှင် တစ်ကြိမ် ဖွင့်ပြသော နာရီဝက်စာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် အသံဖိုင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး အလုပ်သင်များတွင် မေးခွန်းများ ရှိမရှိ၊ နားလည်မှု ရှိမရှိကို အသင်းက ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ပါချေ။
ကျန်အချိန်များတွင်မူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် နာကျင်ကိုက်ခဲပြီး စိတ်များ ထိုင်းမှိုင်းသွားသည်အထိ အဆုံးမရှိသော ခိုင်းစေမှုများဆီသို့ စေလွှတ်ခံရလေသည်။ ညဘက်များတွင်လည်း အနားယူချိန် သိပ်မရခဲ့ပေ။
အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအတွက် ပစ္စည်းများ ကူရွှေ့ပေးရန် တာဝန်ပေးခံရချိန်မှသာ သူမကို ပြောင်းလဲသွားစေသည့် အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆေးဆရာတစ်ဦးက သူမမျက်စိရှေ့တွင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဖော်စပ်နေခြင်းပင်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်စုံတစ်ယောက်က တကယ်အောင်မြင်ပြီး စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားသည်ကို သူမ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ပုံကို မြင်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူမ၏ အကြည့်များက ပြုစားခံလိုက်ရသည့်အလား တောက်ပလာခဲ့လေသည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို အရယူဖို့ သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... သူမရဲ့ အရာအားလုံးကို ဆက်သဖို့ ပြင်ဆင်ရင်းပေါ့။
ပြီးတော့ သူမ လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် ဝမ်းသာပါတယ်...
လီဖုန်း၏ နွေးထွေးသော လက်က သူမကို လမ်းများတစ်လျှောက် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားချိန်တွင် သူမ၏ အတွေးများက လွင့်မျောနေလေသည်။
“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ရောက်ပြီလေ...”
သူမ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲလိမ်ရင်း လီဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။
“အယ်...”
ယင်ရို၏ စိတ်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး မျက်နှာလေး နီရဲသွားလေသည်။
“ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဖို့ ငါ အထဲလိုက်ကူပေးရမလား...”
လီဖုန်းက သူမ၏ ပါးကို မလွှတ်ပေးသေးဘဲ စနောက်ကာ မေးလိုက်သည်။
လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားရင်း သူမက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“မ-မလိုပါဘူး စီနီယာ! သိပ်မများပါဘူး၊ ကျွန်မဘာသာ လုပ်နိုင်ပါတယ်”
ထို့နောက် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူမ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။
သူမ၏ သေးငယ်ပြီး အလျင်စလို ခြေလှမ်းလေးများကို ကြည့်ရင်း လီဖုန်း ရယ်မောမနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် သူ၏ အကြည့်က သူ၏ လက်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားချိန်တွင် အပြုံးက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားလေသည်။
“ဒီကောင်မလေးက နည်းနည်း ပိန်လွန်းတယ်...”
သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ သူ၏ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးက ချက်ချင်းနီးပါး ပြန်လည်ပေါ်လာလေသည်။
“သူ့ကို ဝလာအောင် လုပ်ရမယ့်ပုံပဲ... ယုန်တွေက အရိုးပေါ်မှာ အသားနည်းနည်း ရှိမှ ပိုအရသာရှိတာ...”
သူက အပြင်ဘက်ရှိ နံရံကို မှီကာ ဂိုးလ်ဒီနှင့်အတူ ပျင်းရိစွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်လေသည်။