အခန်း (၃၇) - လေလံပွဲ (၂)

လီဖုန်းက ဝေ့မိန်လင်၏ “ဝန်ဆောင်မှု” ကို အရသာခံနေစဉ်...

အပြင်ဘက်တွင် ဂိုးလ်ဒီက သက်ကြီးရွယ်အို ရထားမောင်းသူဘေးတွင် ထိုင်နေလေသည်။ ထိုလူက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရထားကြိုးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာ လက်ဆစ်များပင် ဖြူလာပြီး၊ ရုပ်တုတစ်ခုပမာ မလှုပ်မယှက် ရှေ့သို့သာ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသော တောက်ပသည့် မျက်လုံးများနှင့် လူ့ဘီလူးကြီးကို ခိုးကြည့်နေမိသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် ရထားလုံးမှာ အရှိန်လျော့သွားပြီး လေလံပွဲကျင်းပရာနေရာသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မြို့၏ ဆူညံသံများက ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။

တံခါးပွင့်သွားချိန်တွင် အလင်းရောင်နှင့် ဆူညံသံများက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။

လေလံရုံကြီးက သူတို့ရှေ့တွင် ထည်ဝါစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး အနက်ရောင် သစ်စေးသုတ်ထားသော သစ်သားနှင့် ကျောက်ဖြူများဖြင့် တည်ဆောက်ထားကာ သုံးထပ်အမြင့်ရှိပြီး ရွှေချထားသော တိုင်များမှ အပြာရောင် ဝိညာဉ်မီးအိမ်များ တွဲလောင်းကျနေလေသည်။

တောက်ပသော သံချပ်ကာဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အစောင့်များက ဝင်ပေါက်တွင် တန်းစီရပ်နေပြီး ဖိတ်စာများကို တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးနေကြသည်။

ဝေ့မိန်လင်က အရင်ဆုံး ဆင်းလာလေသည်။ သူမက ပါးစပ်ကို အုပ်ထားပြီး လည်ချောင်းထဲသို့ တစ်ခုခုကို မျိုချလိုက်ရင်း ပိုးသားလက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ပါးစပ်ထောင့်ကို သုတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

တင်းကျပ်သော ချီပေါင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကျော့ရှင်းမှုက အကြည့်များကို ဖမ်းစားသွားလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အာရုံစိုက်မှုမျိုးကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမက အားလုံးကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ခုလေးတင် သူမ၏ လည်ချောင်းအထိ သူ၏ ညီငယ်လေးကို ထိုးသွင်းခဲ့သော လူကိုသာ စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဝေ့မိန်လင်က ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရင်း သူမ၏ ချီပေါင်ဝတ်စုံကို ညင်သာစွာ ပြင်ဆင်လိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းများတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ စိုစွတ်မှုများ ကျန်ရစ်နေသော်လည်း သူမ၏ ပုံမှန် အေးစက်ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်နေဟန်ထားက ခိုင်မာစွာ နေရာယူထားလေသည်။

လီဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ပွယောင်းသော ဝတ်ရုံများနှင့် သာမန် ခြေလှမ်းများကြောင့် ထိုနေရာနှင့် မလိုက်ဖက်သလို ဖြစ်နေလေသည်။

တီးတိုးစကားသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ တချို့က ဝေ့မိန်လင်ကို မှတ်မိကြပြီး တချို့က လီဖုန်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကြသော်လည်း အများစု၏ အကြည့်များက သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အဝတ်အစားများ အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်ထားသည့် တိတ်ဆိတ်သော ပုံရိပ်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

“အဲဒါ သခင်မဝေ့ မဟုတ်ဘူးလား...”

“သူနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ လူက ဘယ်သူလဲ...”

“ပြီးတော့ အဲဒီ... သူတို့နောက်က အရာကြီးက ဘာကြီးလဲ...”

ဂိုးလ်ဒီ ရှေ့သို့ တိုးလာချိန်တွင် အစောင့်များက တောင့်တင်းသွားကြပြီး သူ၏ မြင့်မားသော အရပ်အမောင်းနှင့် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများက သူတို့၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားလေသည်။

အစောင့်ခေါင်းဆောင်က လက်နက်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် လက်တင်လိုက်သော်လည်း ဝေ့မိန်လင်၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လေလံပွဲ၏ တံဆိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

“သခင်မဝေ့... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီဘက်ကို ကြွပါ...”

အစောင့်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ရှေ့သို့ လမ်းပြပေးလိုက်လေသည်။

သူတို့ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် လူအုပ်ကြီး၏ အစွန်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော မျက်လုံးတစ်စုံက သူတို့ကို စူးစိုက်စွာ လိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အတွင်းဘက်တွင် လေလံရုံမှာ ပိုမိုခမ်းနားလေသည်။ ထွင်းထုထားသော သစ်သားထိုင်ခုံတန်းများက အလယ်ဗဟို စင်မြင့်ပတ်လည်တွင် အထပ်ထပ် မြင့်တက်နေပြီး လေလံမှူးအတွက် ဧရာမ ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်တစ်ခုက အသင့်ရှိနေလေသည်။

ရေမွှေး၊ ဆီမွှေးများနှင့် နေရာယူထားပြီးဖြစ်သော ချမ်းသာသည့် ကျင့်ကြံသူများထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်များကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသော နံ့သာပေါင်းရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေ၏။

ဝေ့မိန်လင်က လီဖုန်းကို ဝေ့မိသားစု နာမည်ဖြင့် ယူထားဆဲဖြစ်သော ဒုတိယထပ်ရှိ ကိုယ်ပိုင်သီးသန့်အခန်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

လူအုပ်ကြီးထံမှ အကြည့်များကို လီဖုန်းက သိသိသာသာ အာရုံခံမိနေသော်လည်း သူမကမူ နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ အရှိန်မလျှော့ဘဲ လျှောက်သွားလေသည်။

သီးသန့်အခန်းအတွင်းတွင် လသာဆောင်ရှုခင်း၏ ရှေ့၌ လူသုံးယောက် ထိုင်နိုင်သော ရိုးရှင်းသည့် ဆိုဖာကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ အခန်းတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို အပြင်ဘက်မှ မမြင်ရစေရန် ဖုံးကွယ်ထားသော ကန့်လန့်ကာ ဝင်္ကပါတစ်မျိုး ရှိပုံရသည်။

ဝေ့မိန်လင်က ကျော့ရှင်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဤကဲ့သို့သော အခမ်းအနားများကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်သို့ အေးစက်ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

လီဖုန်းက သူမဘေးတွင် ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်လိုက်ပြီး ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုယ်နေဟန်ထားက မည်မျှ မသင့်လျော်ကြောင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရလေသည်။

ဂိုးလ်ဒီက အခန်းတံခါးဝတွင် တိတ်ဆိတ်သော နံရံတစ်ခုပမာ ရပ်နေပြီး သူ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများက အောက်ဘက်ရှိ ခန်းမကို စူးစမ်းနေကာ ဤခမ်းနားသော မြင်ကွင်းကို အံ့ဩနေလေသည်။

မကြာမီ လေလံမှူး ထွက်လာလေသည်။

ဝဖြိုးသော လူလတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသံဩဇာကြီးမားကာ ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ အလွယ်တကူ ပျံ့နှံ့သွားနိုင်သော အငွေ့အသက် ရှိလေသည်။

“လေးစားရပါသော ဧည့်သည်တော်များခင်ဗျာ! အားလုံးကို ဒီမှာ တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မိပါတယ်...”

“ဒီညမှာတော့ ဂိုဏ်းနယ်မြေ အနှံ့ကနေ စုဆောင်းလာတဲ့ ရတနာတွေ၊ ရှားပါး ဆေးပင်တွေ၊ တန်ဖိုးကြီး သတ္တုရိုင်းတွေနဲ့ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို တင်ဆက်ပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်”

လေလံမှူး၏ အားတက်သရော ပြောဆိုမှုကြောင့် ပရိသတ်များထံမှ လက်ခုပ်သံများနှင့် အော်ဟစ်အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လေထုက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တုန်ခါသွားလေသည်။

“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်တွေကို မဖြုန်းတီးတော့ပါဘူး... စလိုက်ကြရအောင်”

လေလံမှူးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။

ပထမဆုံး ပစ္စည်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ထုပ်၊ ဝိညာဉ်သားရဲ အမြုတေ အနည်းငယ်နှင့် မှိန်ဖျဖျ တောက်ပနေသော သတ္တုရိုင်းအချို့ ဖြစ်သည်။

လေလံဆွဲခြင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်လိုက်ရာ အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးက ဤလိုချင်စရာကောင်းသော ရတနာများအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြချိန်တွင် အသံများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ ဆူညံသွားလေသည်။

သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးက ဆေးပင်များအတွက် ကနဦး လေလံဆွဲလိုက်ရာ လက်ဝတ်ရတနာများ ဆင်မြန်းထားသော ချမ်းသာသည့် ကုန်သည်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် စျေးပိုပေးလိုက်လေသည်။

လေလံစျေးများက လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာပြီး ခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုဆောင်းသူများက ရှားပါး ဝိညာဉ်သားရဲ အမြုတေများအတွက် စိတ်အားထက်သန်စွာ ယှဉ်ပြိုင်ကြရာ တရိပ်ရိပ် တက်လာသော လေလံစျေးများတွင် သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို သိသာထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ရလေသည်။

အခန်း၏ တစ်ဖက်တွင်မူ သိမ်မွေ့သော စွမ်းအင်များ တောက်ပနေသည့် သတ္တုရိုင်းများက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေလံဆွဲသူတစ်ဦးကို ဆွဲဆောင်သွားပြီး တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ စျေးများ ပိုမိုမြင့်တက်သွားစေလေသည်။

လေလံမှူး၏ အသံက နောက်ဆုံး လေလံစျေးများအတွက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော လေလံဆွဲခြင်း အစီအစဉ် ပြီးဆုံးကြောင်းကို သစ်သားတူလေးက အချက်ပြလိုက်ချိန်မတိုင်မီ ကမ်းလှမ်းမှုများ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လီဖုန်းက ပျင်းရိစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒါတွေက သိပ်တန်ဖိုးရှိပုံ မပေါ်ပါဘူး...”

ဝေ့မိန်လင်က သူ့ကို မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“သခင်လေးလီ... ရှင် မသိလို့နေမှာပါ... တကယ့်ကြွယ်ဝမှုက သြဇာကြီးတဲ့သူတွေ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အဲဒီသီးသန့်အခန်းတွေထဲမှာ ရှိတာပါ...”

ထို့နောက် သူမက သီးသန့်အခန်း တစ်ခုချင်းစီကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်... ပုံမှန်အားဖြင့် နောက်ဆုံးပစ္စည်းကမှ အပြင်းထန်ဆုံး လေလံဆွဲမှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာ...”

သူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နားထဲသို့ တီးတိုးပြောမည့်အလား ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်လိုက်လေသည်။

“ဒါဆို သခင်မ... အဲဒီမတိုင်ခင် ကျုပ်တို့ ပျော်စရာလေး တစ်ခုခု လုပ်ကြမလား...”

ဝေ့မိန်လင် တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း သူမ ပြန်မပြောနိုင်မီမှာပင် လေလံမှူး၏ အသံက ထပ်မံဟိန်းထွက်လာလေသည်။

“ပြီးတော့ အခု... ပထမအချီရဲ့ အထူးအစီအစဉ်အနေနဲ့ ချီစုစည်းမှု ဆေးလုံးများ… အသုတ်အနည်းငယ်ရှိပြီး အသုတ်တိုင်းက အရည်အသွေး အမြင့်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော်တို့ ခန်းမရဲ့ အကဲဖြတ်သူတွေက ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုထားပါတယ်... ပြီးတော့ တချို့က...”

သူက သိချင်စိတ်ကို ဆွပေးရန် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ကြော်ငြာလိုက်သည်။

“...အပြစ်အနာဆာမဲ့ အဆင့်တွေ ဖြစ်ပါတယ်”

“အပြစ်အနာဆာမဲ့ အဆင့်!”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဆရာကြီးအဆင့် ဆေးဆရာတွေတောင် အဲဒါတွေကို ဖော်စပ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်...”

“ဒီဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်ခဲ့တဲ့ ဆေးဆရာက ဘယ်သူများလဲ...”

ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။ မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုများနှင့် ချမ်းသာသော ကုန်သည်များအားလုံး ထိုင်ခုံများမှ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာကြပြီး ထိုဆေးလုံးများကို ရရှိရန် အခွင့်အရေးနည်းပါးကြောင်း သိနေသော်လည်း သူတို့၏ လက်များက လေလံဆိုင်းဘုတ်များဆီသို့ လှုပ်ရှားသွားကြလေသည်။

ဝေ့မိန်လင်၏ မျက်နှာအမူအရာက မပြောင်းလဲသော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုကို လီဖုန်း မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ မှီထိုင်ကာ ရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူ၍ အောက်ဘက်တွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေစဉ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သောက်နေလိုက်လေသည်။

လေလံမှူးက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

“ပထမအသုတ်... အလယ်အလတ်အဆင့် အရည်အသွေး... စတင်မယ့်စျေးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာ! တစ်ကြိမ် တိုးခေါ်ရင် ငါးဆယ်ထက် မနည်းရပါဘူး”

ဆိုင်းဘုတ်များ လေထဲသို့ ထောင်တက်လာကြလေသည်။

“နှစ်ရာ့ငါးဆယ်”

“သုံးရာ”

“သုံးရာ့ငါးဆယ်”

အသံများက စူးရှမြန်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ်များနှင့် ကုန်သည်များက မေးရိုးများ တင်းမာစွာဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ကြလေသည်။ အရေအတွက်က လေးရာကျော်အထိ မြင့်တက်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နှေးကွေးသွားလေသည်။

“တစ်ကြိမ်... နှစ်ကြိမ်... ရောင်းလိုက်ပါပြီ! ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ”

လေလံမှူးက သစ်သားတူကို ထုရင်း အော်လိုက်လေသည်။

လီဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။ အလယ်အလတ်အဆင့် အသုတ်လေးတောင် ဒီလောက်စျေးရတယ်ပေါ့... ဒီကမ္ဘာမှာ ဆေးလုံးအစစ်အမှန်တွေက ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးကြီးသလဲဆိုတာကို သူ နောက်တစ်ကြိမ် သတိရသွားလေသည်။

ခန်းမထဲတွင် ယဉ်ကျေးသော လက်ခုပ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ဒုတိယအသုတ်ကို ရှေ့သို့ ယူဆောင်လာရာ ၎င်း၏ တောက်ပမှုက ပိုမိုထင်းလင်းနေပြီး ဝိညာဉ်ရနံ့ကလည်း ပိုမိုထူထပ်နေလေသည်။

“ဒုတိယအသုတ်... အရည်အသွေးမြင့် အဆင့်... စတင်မယ့်စျေးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ”

“ငါးရာ့ငါးဆယ်”

“ခြောက်ရာ”

“ခြောက်ရာ့ငါးဆယ်”

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ လေလံဆွဲသူအချို့မှာ သီးသန့်အခန်းများမှ ဖြစ်လေသည်။

လေလံစျေးများက ဆီလောင်းလိုက်သော မီးပမာ မြင့်တက်လာလေသည်။ အသံများ အက်ကွဲလာပြီး အခွင့်အရေးရရန် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသဖြင့် တချို့မျက်နှာများမှာ အားစိုက်ရမှုကြောင့် နီရဲနေလေသည်။

သစ်သားတူလေး ကျဆင်းလာချိန်တွင် ဆေးလုံးများမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ဖြင့် ရောင်းချလိုက်ရပြီး ထိုပမာဏက အတွေ့အကြုံရင့် ကုန်သည်များကိုပင် မနာလိုမှုဖြင့် နှုတ်ခမ်းကိုက်သွားစေလေသည်။

လီဖုန်းဘေးရှိ ဝေ့မိန်လင်က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ရာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် သူမ၏ အပြုံးက နားရွက်တိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

သူမ လီဖုန်းကို အခုချက်ချင်းပင် နမ်းချင်သွားသော်လည်း ထိုသို့လုပ်လိုက်ပါက... အနမ်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်ကြောင်း သိနေသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အကူများက နောက်ဆုံးဗန်းကို ဖွင့်ပြလိုက်လေသည်။ အတွင်းရှိ ဆေးလုံးများက ဂလက်ဆီငယ်လေးများပမာ အလင်းရောင်များ ရစ်ခွေနေပြီး အသက်ဝင်နေသည့်အလား ထင်ရလေသည်။

ခန်းမအတွင်း လေထုက ပိုမိုလေးလံလာပြီး ကျင့်ကြံသူများက အလိုအလျောက်ပင် ကျောမတ်သွားကြလေသည်။

“နောက်ဆုံးအသုတ်...”

လေလံမှူးက ကြေညာလိုက်ပြီး သူ၏ အသံက အလေးအနက်ထားသည့်ဟန်ဖြင့် နှိမ့်ချသွားလေသည်။

“အပြစ်အနာဆာမဲ့ ချီစည်းမှု ဆေးလုံးများ! ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာကြီးအဆင့် အကဲဖြတ်သူ သုံးဦးက အတည်ပြုထားပြီး သန့်စင်မှုမှာ ယှဉ်နိုင်သူ မရှိပါဘူး! စတင်မယ့်စျေးက... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်”

ခန်းမကြီး ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

“တစ်ထောင့်ငါးဆယ်”

“တစ်ထောင့်တစ်ရာ”

“တစ်ထောင့်နှစ်ရာ”

သို့သော် အရင်ကလို ပြင်းထန်သော လေလံဆွဲမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ သီးသန့်အခန်းများကြားရှိ တည်ငြိမ်သော ဖလှယ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

“တစ်ထောင့်ငါးရာ...”

“နှစ်ထောင်...”

အရေအတွက်များက ဆက်လက်မြင့်တက်နေလေသည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အံ့ဩလွယ်သူ မဟုတ်ဟု ထင်ထားသော လီဖုန်းမှာ ဤစျေးနှုန်းကြောင့် အံ့သြမှင်တက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူတို့အနီးရှိ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုမှ သြဇာအာဏာရှိသော အဘိုးအိုအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“တစ်သောင်း...”

ပြင်းထန်နေသော လေလံပွဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ အကြည့်အားလုံးက အသံထွက်ပေါ်လာရာ နေရာသို့ လှည့်သွားကြလေသည်။

“အဲဒါ... ဖန်မိသားစုရဲ့ သီးသန့်အခန်း မဟုတ်ဘူးလား...”

“အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒါကြောင့် သူတို့က ဒီလိုစျေးမျိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါ်နိုင်တာကိုး...”

“ဒါပေမဲ့ သူတို့ဆီမှာ ဆရာကြီးအဆင့် ဆေးဆရာ ရှိနေပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ဆေးလုံးတွေ ထပ်ဝယ်ရတာလဲ...”

နောက်ဆုံး လေလံဆွဲခဲ့သူက ဖန်မိသားစု၏ သီးသန့်အခန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြီး လက်လျှော့လိုက်လေသည်။ ဖန်မိသားစုကို ကြွယ်ဝမှုဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်မည်လား။ ယင်းက ကျောက်တုံးကို ကြက်ဥဖြင့် ပေါက်သလိုပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်မိသားစု၏ အခန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဝေ့မိန်လင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

လီဖုန်းကမူ ဤစျေးနှုန်းကို ကြားပြီးနောက် ထူးဆန်းသလို ခံစားရကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ ဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရရန် သူက ယခင်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းခွဲ သုံးစွဲခဲ့ရသည်။

ထိုပမာဏက ကြီးမားလှသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူတောင် ဝင်ခွင့်ကို ဝယ်နိုင်သေးရင် ဒီလောက်ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုကြီးတွေကရော ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။

သူ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ခြင်းမှာ သူ ပေးအပ်ခဲ့သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကြောင့် သက်သက် မဟုတ်ဘဲ.... သူ မသိသော အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်းကိုတော့ လီဖုန်း မသိသေးပေ။

လီဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို မြင်သော် ဝေ့မိန်လင်က သူ ဤစျေးနှုန်းကို အံ့ဩသွားသည်ဟု ထင်လိုက်လေသည်။ နားလည်ပေးသော အကြည့်ဖြင့် သူမက လီဖုန်းအား ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သခင်လေးလီ... ဒီလိုစျေးနှုန်းမျိုးအတွက် ရှင် အံ့ဩမနေသင့်ဘူး... ဒီလေလံပွဲကို တက်နိုင်တဲ့သူတွေက နောက်ခံနဲ့ ကြွယ်ဝမှု တစ်ခုခု ရှိကြတယ်ဆိုတာ ရှင် သိဖို့လိုတယ်... ပြီးတော့ အပြစ်အနာဆာမဲ့ဆေးလုံးတွေက တကယ်ကို ရဖို့ခက်ခဲတာလေ...”

နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးသစ်သားတူသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ရောင်းလိုက်ပါပြီ... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း”

ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး မနာလိုမှုများ၊ တချို့က ဖုံးကွယ်ထားရခက်သော လောဘများဖြင့် ပူညံပူညံ ဖြစ်သွားလေသည်။

ဝေ့မိန်လင်က ကိန်းဂဏန်းများကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် တွက်ချက်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း အကျိုးအမြတ်က ပေသီးခုံပေါ်ရှိ ပုတီးစေ့များပမာ သူမ၏ အတွေးများထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပသွားလေသည်။

သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကြောင့် မျက်လုံးများပင် တောက်ပသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း လီဖုန်း ကတိပေးထားသော အပိုဝေစုကို သူမ သတိရသွားလေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ အပို ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဝေစုက တိုက်ယူဖို့ တန်လောက်သည်။

သူမက လီဖုန်းဘက်သို့ အကြည့်ကို လှည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ကွေးညွတ်သွားသော နူးညံ့သည့် အပြုံးနောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

သူမ၏ လက်က ကျွမ်းကျင်သော ကျော့ရှင်းမှုဖြင့် သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ လျောဆင်းသွားပြီး နှိပ်နယ်ပေးနေသည့်အလား လက်ချောင်းများက ညင်သာစွာ ရစ်ခွေနေလေသည်။

“သခင်လေးလီ...”

သူမက ပိုးသားလို ချိုသာသော လေသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ရှင်က တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ... အပြစ်အနာဆာမဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖော်စပ်နိုင်တာ... ကျွန်မ ရှင့်ကို ပိုပြီးတောင် လေးစားသွားပြီ...”

လီဖုန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် တိတ်ဆိတ်သော သဘောကျမှုများ တောက်ပနေလေသည်။

သူမ၏ ရုတ်တရက် မြှောက်ပင်မှုနှင့် လှည့်လည်နေသော လက်များကို သူ ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခွင့် ပေးထားလိုက်လေသည်။

ဝေ့မိန်လင်က ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်များကို အောက်သို့ ချထားကာ သူမ၏ ကြီးမားနူးညံ့သော ရင်ဘတ်က သူ၏ လက်မောင်းကို မသိမသာ ဖိကပ်ထားရင်း လေသံက ချော့မော့သည့်ဟန်သို့ ပြောင်းသွားလေသည်။

“အဲဒီ အပို ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဝေစုလေးအကြောင်း...”

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် လီဖုန်းက သူမ၏ စကားများမှာ ပြဿနာရှိသော်လည်း ရယ်စရာကောင်းသည့်အလား ရှည်လျားပြီး ပင်ပန်းနေဟန်ရှိသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူက ထိုင်ခုံတွင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အရှက်ကင်းမဲ့ကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ခြေထောက်များကို ကားလိုက်လေသည်။

သူ၏ ဝတ်ရုံအောက်တွင် သိသာထင်ရှားသော ဖောင်းကြွမှုတစ်ခုက သူ၏ ညီငယ်လေး၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ပြသနေပြီ ဖြစ်သည်။

“အာ... သခင်မဝေ့...”

လီဖုန်းက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က... နည်းနည်းလေး လိုနေသေးတယ်... ခင်ဗျားကို သေချာ အကဲဖြတ်ဖို့ အချိန်ပိုလိုလိမ့်မယ်...”

ထို့နောက် သူက သူ၏ ဝတ်ရုံအောက်ရှိ သိသာထင်ရှားသော ဖောင်းကြွမှုဆီသို့ ခေါင်းဆတ်ပြလိုက်လေသည်။

ဝေ့မိန်လင် ခဏတာ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိလိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုနှင့် လက်ခံရမှုတို့ ရောနှောတောက်ပသွားလေသည်။

သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချကာ လွင့်ကျနေသော ဆံပင်စတစ်ခုကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းက သူ၏ ပေါင်ခြံဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် နိမ့်ဆင်းသွားတော့၏။