အခန်း (၃၆) - လေလံပွဲ
လီဖုန်းက ဝေ့မိန်လင်၏ ရုံးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူမ ရှိနေလေသည်။
အတွင်းဘက်တွင် ဝေ့မိန်လင်က လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ဖြင့် ထိုင်နေပြီး ယင်ရိုက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ဂနာမငြိမ်စွာ သောက်ရင်း အခန်းကို ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေလေသည်။
ဝေ့မိန်လင်က သူ့ကို အရင်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမဘေးရှိ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီကောင်မလေးက ဘယ်သူလဲ… ရှင် သူ့ကို ဒီလာခိုင်းတာဆိုလို့ အထဲမှာ ပေးစောင့်နေတာ…”
လီဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်လာပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“ဒီကလေးကို ဆေးဆရာဖြစ်လာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ စဉ်းစားထားလို့…”
“အယ်… က-ကျွန်မကိုလား…”
ယင်ရိုမှာ လက်ဖက်ရည် သီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ပါးပြင်များ နီရဲကာ ခေါင်းငုံ့သွားလေသည်။
ဝေ့မိန်လင် မျက်တောင်ခတ်သွားပြီး အံ့ဩသွားလေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”
လီဖုန်းက သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ဖက်ထားလိုက်လေသည်။
“ကျုပ်က ဒီမြို့မှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာမှ မဟုတ်တာ… ပြီးတော့ ကျုပ် မရှိတဲ့အချိန် ခင်ဗျား အခက်အခဲတချို့ ကြုံရနိုင်တယ်လေ…”
“ဒါကြောင့် ကျုပ် လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေရင် သခင်မဝေ့အတွက် ပိုလွယ်ကူသွားမှာပေါ့…”
ဝေ့မိန်လင်၏ မျက်လုံးများ ခဏတာ နူးညံ့သွားလေသည်။ ဒီနှာဘူးက အဲဒီလောက်အထိ ကြိုတွေးထားလိမ့်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ထူးဆန်းသွားပြီး မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။
“ရှင် ဒီကောင်မလေးကို စားလိုက်ပြီလား…”
ထိုစကားများကြောင့် ယင်ရိုမှာ လက်ဖက်ရည်ခွက် လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားလေသည်။
လီဖုန်းက ခါးမတ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဘယ်ဟုတ်မလဲ… ကျုပ် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မထိပါဘူး…”
နောက်ဆုံးစကားလုံးကိုတော့ ‘လောလောဆယ်’ ဟု သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။
ဝေ့မိန်လင်က သူ၏ အရှက်ကင်းမဲ့မှုကြောင့် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက တောက်ပလာပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ရှားပါးလှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
“သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်… ဒီည လေလံပွဲအတွက် ရှင် ပေးထားတဲ့ ချီစုစည်းမှု ဆေးလုံးတွေလေ… အကဲဖြတ်သူရဲ့ မျက်နှာကို ရှင် မြင်လိုက်ရမှာ…”
“သူ အသိစိတ်လွတ်မတတ် ဖြစ်သွားတာ… အရည်အသွေးမြင့်တွေ အများကြီးပဲ… အပြစ်အနာဆာမဲ့ အဆင့်တွေတောင် ပါသေးတယ်… ဒါက တော်တော်လေး လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့တယ်…”
လီဖုန်း ပြုံးလိုက်၏။
“အိုး… လေလံပွဲက ဘယ်အချိန် စမှာလဲ…”
“အခု သွားလို့ရပြီ…”
ဝေ့မိန်လင်က ပြောလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်စဉ် သူမ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ သူ၏ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမက ယင်ရိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“မင်း ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်မှာ နေလဲ…”
“ကျွန်မ… ကျွန်မ ပုံမှန်အားဖြင့် အသင်းရဲ့ အဆောင်တွေမှာ နေပါတယ်… ဒါပေမဲ့…”
ယင်ရိုက မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံဖြင့် တုံ့ဆိုင်းနေလေသည်။
သူမ၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို မြင်သော် ဝေ့မိန်လင်က ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။ ထို အမည်ခံ အလုပ်သင် ဆေးဆရာများဆိုသည်မှာ အသင်းအတွက် အခမဲ့ လုပ်အားသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေလေသည်။
အသင်းက အခြေခံလိုအပ်ချက်များကိုသာ ထောက်ပံ့ပေးပြီး ပညာသင်ပေးသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူတို့ကို နွားများကဲ့သို့ အလုပ်ခိုင်းကြသည်။
အများစုမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော အခြေအနေများတွင် နေထိုင်ကြရသည်။ ယင်ရိုကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည်အထိ အလုပ်လုပ်သော်လည်း တရားဝင် ဆေးဆရာ မဖြစ်လာနိုင်သူများကို သူမ မြင်ဖူးခဲ့သည်မှာ များလှပြီဖြစ်သည်။
“မင်း ဆန္ဒရှိရင် ဒီမှာပဲ နေလို့ရပါတယ်…”
ဝေ့မိန်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“အ-အယ်? တကယ်ပဲ ရတယ်ဆိုရင်တော့… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်…”
ယင်ရိုက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
ဝေ့မိန်လင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စာရေးတစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ခန်းမအတွင်းရှိ အခန်းတစ်ခန်းကို သူမအတွက် စီစဉ်ပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။
ယင်ရိုက ကျေးဇူးတင်စကား အထပ်ထပ်ပြောကာ ဦးညွှတ်နေချိန်တွင် လီဖုန်းက နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေလေသည်။ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သူ တွေးလိုက်မိသည်။
'ဝေ့မိန်လင်က တကယ်ကို လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နိုင်တာပဲ… တစ်နေ့မှာ သူမရဲ့ ဆေးဆရာ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ အမြန်ဆုံး သံယောဇဉ်တည်ဆောက်လိုက်တာ…’
ထို့နောက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာလေသည်။ သူက သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကြွေဆေးပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ယင်ရိုထံ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
“ဒီမှာ… ဒါကို ယူသွားလိုက်… ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြန်လည်အားဖြည့်ပေးတဲ့ ဆေးလုံးတွေ…”
၎င်းတို့မှာ ဂိုဏ်းတွင်ရှိစဉ်က သူ၏ အားလပ်ချိန်များ၌ ဖော်စပ်ထားခဲ့သော အပိုဆေးလုံးများသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယင်ရို၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာနှင့် အားနည်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ သတိထားမိခဲ့သဖြင့် သူမကို သောက်စေပြီး အားဖြည့်စေချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယင်ရိုက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် အလျင်အမြန် လက်ခံယူလိုက်လေသည်။ ထိုဆေးလုံးများက ဘာအတွက်လဲဆိုတာကို နားလည်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
သူမ၏ အတွင်းပိုင်းမှ တစ်ခုခု အက်ကွဲသွားပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စတင်ကျဆင်းလာတော့၏။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ လီဖုန်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ… ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ…”
ဝေ့မိန်လင်က နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်လျက် သဘောကျစွာ ကြည့်နေလေသည်။ ဒီနှာဘူးက တစ်ခါတလေကျရင် တကယ်ကို တုံးအတာပဲ။
ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝကို ရှာဖွေဖို့ ရွာကနေ မြို့ကို ရောက်လာပေမဲ့ အခက်အခဲတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခုပဲ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ယင်ရိုလို ကောင်မလေးတစ်ယောက်အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲခဲ့မလဲဆိုတာကို သူမ သိနေလေသည်။
သို့တိုင်အောင် သူမက မစနောက်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“ငါတို့ရဲ့ သခင်လေးလီက ဒီလောက်တောင် စွမ်းမယ်လို့ မထင်ထားဘူး… ကောင်မလေးကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိရသေးဘဲ ငိုအောင် လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့…”
လီဖုန်း၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားလေသည်။ ‘ခင်ဗျား တော်တော် ရဲတင်းလာတာပဲ… ဒီညရောက်မှ တွေ့မယ်…’ ဟု ပြောလိုသည့်အလား ဝေ့မိန်လင်ကို စူးစူးရဲရဲ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။
ယင်ရိုက သူမ၏ မျက်ရည်များကို အင်္ကျီလက်စွပ်ဖြင့် အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်လေသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး… စီနီယာက ဘာအမှားမှ မလုပ်ပါဘူး… ဟင့်… ကျွန်မကို… ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး ဂရုစိုက်ပေးတဲ့သူ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးလို့ပါ… ရွာက ထွက်လာကတည်းက… မြို့ကို ရောက်လာကတည်းကပေါ့…”
လီဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် နားလည်သွားလေသည်။ သူက ဝေ့မိန်လင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ သူ့ကို ဒီမှာပဲ အလုပ်မပေးလိုက်တာလဲ…”
“သူ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင်တော့ သေချာတာပေါ့…”
ယင်ရိုကို ကြည့်ရင်း ဝေ့မိန်လင်၏ မျက်လုံးများ နူးညံ့သွားလေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့! ကျွန်မ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ချင်ပါတယ်”
ယင်ရိုက နှာခေါင်းလေး နီရဲနေဆဲဖြင့် ငိုရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါဆို ဒီနေ့တော့ နားလိုက်ပါ… မင်းအတွက် အခန်းကို တစ်ယောက်ယောက် ပြင်ပေးလိမ့်မယ်… မနက်ဖြန်ကျမှ အသင်းကနေ နုတ်ထွက်ပြီး ပစ္စည်းတွေ သွားသိမ်းလိုက်ပေါ့…”
ဝေ့မိန်လင်က ကောင်မလေး၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
ထိုကိစ္စ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် လီဖုန်း၊ ဂိုးလ်ဒီနှင့် ဝေ့မိန်လင်တို့ ခန်းမမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရထားလုံးတစ်စင်းက အသင့်စောင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အရောင်တင်ထားသော သစ်သားများက တောက်ပနေပြီး ငွေရောင်အဆင်တန်ဆာများက မီးအိမ်ရောင်တွင် လင်းလက်နေကာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ဇိမ်ခံစရာဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။
သူတို့ အထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး လီဖုန်း၏ အမိန့်အရ ဂိုးလ်ဒီက သက်ကြီးရွယ်အို ရထားမောင်းသူဘေးတွင် သွားထိုင်လိုက်လေသည်။
သူ၏ဘေးရှိ လူ့ဘီလူးကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သနားစရာ ထိုအဘိုးအိုမှာ အံ့ဩမှုကြောင့် မျက်လုံးပြူးကာ ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။
အတွင်းဘက်တွင် နူးညံ့သော ကူရှင်များ ခင်းထားပြီး မီးခွက်အတွင်းမှ နံ့သာပေါင်းရနံ့ သင်းသင်းလေး ပျံ့လွင့်နေကာ မြင်းများ စတင်ထွက်ခွာချိန်တွင် ရထားလုံးမှာ ချောမွေ့စွာ ရွေ့လျားသွားလေသည်။
ဝေ့မိန်လင်က သူမ၏ ပုံမှန် ခရမ်းရောင် ချီပေါင်ဝတ်စုံနှင့် ပခုံးပေါ်တွင် အဖြူရောင် သားမွေးခြုံထည်ကို ခြုံကာ သူမ၏ ပုံမှန် ကျော့ရှင်းမှုဖြင့် ထိုင်နေလေသည်။
လီဖုန်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူရှိန်နှင့် နူးညံ့သော အကွေ့အကောက်များကို ခံစားရလောက်အောင် နီးကပ်စွာ ထိုင်နေလေသည်။
သေချာပေါက် သူ၏ လက်က သူမ၏ ချောမွေ့သော ပေါင်တံပေါ်သို့ သဘာဝကျကျ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်ချောင်းများက ဝတ်စုံ၏ ဘေးခွဲစကို ပွတ်တိုက်နေလေသည်။
ဝေ့မိန်လင် တောင့်တင်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်လေသည်။
“…ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်လေးလီ… ဒါက အချိန်ကောင်းမဟုတ်ဘူးနော်… ရှင့်ရဲ့… အရည်တွေ ကျွန်မဆီကနေ စီးကျနေတဲ့ပုံစံနဲ့ လေလံပွဲကို မဝင်ချင်ဘူး…”
သူမ၏ အသံတွင် အစောပိုင်းက သူမ သူ့ကို စနောက်ခဲ့သည့် လေသံနှင့်မတူဘဲ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် ဟန်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။
လီဖုန်းမှာ မျက်နှာပြောင်တိုက်သွားလေသည်။
“သေချာတာပေါ့ သခင်မဝေ့… ဘာက အရေးကြီးသလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ လိမ္မာရမလဲဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်…”
သူ၏ စကားများက မှန်ကန်သော်လည်း သူ၏ လက်ကမူ ဝတ်စုံ၏ ဘေးခွဲအောက်တွင် ရဲတင်းစွာ ဆက်လက်လှည့်လည်နေဆဲပင်။
ဒါကို ကြားတော့ ဝေ့မိန်လင်က မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဤလူက ရထားလုံးထဲတွင် လုပ်ရန် ကြိုးစားချင်နေကြောင်း သူမ သေချာပေါက် သိနေလေသည်။
သို့တိုင်အောင် သူမက တည်ငြိမ်မှုကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ရယူလိုက်ပြီး သူ၏ လှည့်လည်နေသော လက်ကြောင့် မသက်မသာ ဖြစ်နေသော်လည်း အသံကို တည်ငြိမ်စွာ ထားကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“…သခင်လေးလီ… ဒါကိုတော့ သိထားပါ… လေလံရုံက သာမန်စျေးကွက် မဟုတ်ဘူး… မြို့စားမင်းရဲ့ စံအိမ်က တိုက်ရိုက်ပိုင်ဆိုင်တာ…”
“သုံးလတစ်ကြိမ် လေလံပွဲကြီး ကျင်းပလေ့ရှိပြီး အသိအမှတ်ပြုခံထားရတဲ့ မိသားစုတွေ၊ ဂိုဏ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် အဖွဲ့အစည်းတွေသာ ပစ္စည်းတွေ လာရောက်တင်သွင်းခွင့် ရှိတယ်…”
“အဲဒီက အရောင်းအဝယ်တိုင်းကို မြို့စားမင်းရဲ့ အာဏာနဲ့ အကာအကွယ်ပေးထားတယ်… မိသားစုကြီး လေးခုတောင် အဲဒီအထဲမှာ ပြဿနာမရှာရဲကြဘူး…”
လီဖုန်း၏ လက်က ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နှေးကွေးသော စက်ဝိုင်းပုံစံ ပြန်လည်စတင်လိုက်ကာ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရလေသည်။
“ဒါဆို မိသားစုကြီး လေးခုတောင် အထဲရောက်တာနဲ့ ခေါင်းငုံ့ရတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား… မြို့စားမင်းက တော်တော် အင်အားကြီးမယ့်ပုံပဲ…”
ဝေ့မိန်လင်က မျက်တောင်လေးများ မသိမသာ ခတ်သွားသော်လည်း အကြည့်ကို ရှေ့သို့သာ တည့်တည့်ထားလေသည်။
“အဲဒါ မဆန်းပါဘူး… ထိန်းချုပ်မှုပါပဲ… မြို့စားမင်းက ကြားနေရေးနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို သေချာလုပ်ပေးတယ်… အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်လိုရန်ငြိုးတွေပဲ ရှိရှိ လေလံရုံထဲမှာ ဘယ်သူမှ လှုပ်ရှားဖို့ မရဲကြဘူး… အဲဒီလို လုပ်တဲ့သူတွေက…”
“သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ… ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ဒီမြို့မှာရှိတဲ့ လပြာဂိုဏ်းရဲ့ သြဇာအာဏာကို ကိုယ်စားပြုတယ်လေ…”
ဂိုဏ်းက မြို့ကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲရမလဲဆိုတာကို တကယ်သိတာပဲဟု လီဖုန်း မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
လီဖုန်း၏ လက်က ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်လာသော်လည်း ဝေ့မိန်လင်က တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ထိုင်ခုံတွင် မတ်မတ်ထိုင်ကာ ဆက်လက်ရှင်းပြလေသည်။
“ပစ္စည်းတင်သွင်းသူတိုင်းက နောက်ဆုံးလေလံစျေးရဲ့ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို အခွန်အဖြစ် မြို့စားမင်းကို ပေးရတယ်… အဲဒါက အကာအကွယ်၊ တရားဝင်မှုနဲ့ လိမ်လည်မှုတွေကို တားဆီးပေးတယ်…”
“စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တဲ့ လေလံဆွဲသူတွေက ချက်ချင်း နှင်ထုတ်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ပိုဆိုးတာတွေ ကြုံရနိုင်တယ်… လေလံပွဲကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြည့်ထားတယ်… အကြမ်းဖက်မှု မရှိရဘူး၊ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု မရှိရဘူး… ကြွယ်ဝမှုကပဲ ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးတာ…”
သူမ ရှင်းပြနေစဉ်အတွင်း လီဖုန်း၏ လက်က အနည်းငယ် နီးကပ်လွန်းလာပြီး သူမ၏ အထိခိုက်မခံနိုင်ဆုံး နေရာကို ပွတ်တိုက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
“ရှ-ရှင်..”
ဝေ့မိန်လင်က ပါးပြင်များ နွေးတက်လာလျက် ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“…ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ… ကျွန်မတို့ ရောက်တော့မယ်…”
လီဖုန်းက ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါပေမဲ့ သခင်မဝေ့… ကျုပ် တော်တော် ပျင်းနေပြီ…”
သူမက သူ၏ လက်ပေါ်သို့ လက်ချောင်းများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဖိထားလိုက်လေသည်။
“ဒါက… တကယ်ကို အချိန်မကောင်းသေးဘူး…”
သူ၏ အသံက သူမ၏ နားအနီးတွင် တီးတိုးရေရွတ်သံအဖြစ် ကျဆင်းသွားပြီး နောက်ပြောင်သော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်ပါပါဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါဆို… အချိန်ဖြုန်းဖို့ တခြား… နည်းလမ်းတစ်ခုခုများ ရှာရမလား…”
သူက သူမ၏ နားထဲသို့ တစ်ခုခု တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
လီဖုန်း ဘာလုပ်ခိုင်းသလဲဆိုတာကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝေ့မိန်လင် သွားများကို ကြိတ်ကာ သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခေါင်းက သူ၏ ပေါင်ခြံဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ နိမ့်ဆင်းသွားတော့၏။
ထို့နောက် လီဖုန်းက ထိုင်ခုံတွင် သက်သောင့်သက်သာ မှီချလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်က မေးစေ့ကို ထောက်လျက် ရထားလုံး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ရှိ စည်ကားနေသော လမ်းမများကို ငေးကြည့်နေလေသည်။
ရထားလုံးမှာ မီးအိမ်များ ထွန်းလင်းထားသော လမ်းမများတစ်လျှောက် ချောမွေ့စွာ ရွေ့လျားနေပြီး သစ်သားဘီးများက ကျောက်စရစ်လမ်းပေါ်တွင် ညင်သာစွာ မြည်ဟည်းနေလေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ညကောင်းကင်ယံအောက်၌ မြို့ကြီးက တောက်ပနေပြီး မီးအိမ်များက လေညင်းထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့ကာ စည်ကားနေသော လမ်းမများပေါ်သို့ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အလင်းရောင်များ ပေးစွမ်းနေလေသည်။
ထို့နောက် သူ၏ ညီငယ်လေးပေါ်သို့ လေပြေလေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး စိုစွတ်ကာ ရစ်ပတ်လာသော ခံစားချက်တစ်ခု နောက်လိုက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ပျော့ခွေနေသော သူ၏ ညီငယ်လေးမှာ ရုတ်တရက် အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အံ့ဩသွားသော်လည်း ၎င်းကို ကြိုဆိုသည့်အလား မာတောင်လာတော့၏။
“အာ….”
လီဖုန်းက ထိုခံစားချက်ကြောင့် သာယာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲရှိ ခေါင်းလေးက အထက်အောက် စတင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။
ဘီးများက ကျောက်စရစ်လမ်းပေါ်တွင် လိမ့်သွားပြီး မြို့အလင်းရောင်များက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် ညဉ့်ယံက ရှေ့သို့ ဆန့်တန်းနေပြီး လာမည့်အရာများ၏ ဖြစ်နိုင်ချေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။