အခန်း (၃၄) - ခရမ်းရောင်မိုးမခ တည်းခိုခန်း
ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု စတင်ပုံပေါ်လာသော်လည်း လီဖုန်းက ထိုကောင်မလေးကို အရင်ဆုံး မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ...”
“စီနီယာ... က-ကျွန်မနာမည်က ယင်ရိုပါ...”
ကောင်မလေးက အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်သည်။ သူမက ဝတ်ရုံစကို လက်ချောင်းများဖြင့် လိမ်ချိုးကာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ အမှန်အတိုင်း ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မက အနီးအနားက ရွာငယ်လေးတစ်ခုကနေ လာတာပါ... မြို့ကို ရောက်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ...”
လီဖုန်း၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ မိဘတွေကရော ဘယ်မှာလဲ...”
“သူတို့ ရွာမှာပဲ ကျန်ခဲ့ပါတယ်...”
သူမက တိုးညင်းသော်လည်း စိုးရိမ်နေသော လေသံဖြင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။
“သူတို့က ကျွန်မကို ဒီကိုပို့ပေးဖို့ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် စုဆောင်းပေးခဲ့တာပါ...”
လီဖုန်းက သူမကို ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
‘သတ္တိရှိတာပဲ...’
သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ ကြောက်တတ်ပုံရသော သူမလို အရွယ်နှင့် မြို့ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း လာခြင်းက ရဲရင့်မှု... သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု တစ်ခုခုကို ဖော်ပြနေပေသည်။
သူမ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် သူ ပြုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ပြီးပြည့်စုံတယ်။ သူမက သူ၏ အစီအစဉ်အတွက် အတိအကျ လိုအပ်နေသူပင်။
ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပေ၊ ဝေ့မိန်လင်အတွက် ဆေးဆရာတစ်ယောက် မွေးထုတ်ပေးရန် သူ ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက ဤမြို့တွင် ထာဝရ နေထိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် သူ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် လေ့ကျင့်ပေးထားသူ တစ်ဦးရှိခြင်းက အဆင်ပြေပေလိမ့်မည်။
မကြာမီ အဆင့် ၂ ဆေးဆရာ ဖြစ်လာတော့မည့် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် သူမကို အနည်းဆုံး အဆင့် ၁ အစပိုင်းသို့ ရောက်အောင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားလေသည်။
သို့သော် သူ အကြံအစည်များ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆန္ဒများက နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလာပြန်သည်။
ယခုအချိန်အထိ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော သူ၏ “ညီငယ်လေး” က အရေးကြီးသော မစ်ရှင်ကို ထပ်မံနှောင့်နှေးခြင်း မပြုရန် တောင်းဆိုကာ ဆန္ဒပြလာတော့သည်။
သက်ပြင်းကို ဖိနှိပ်ထားရင်း မျက်လုံးများမှိတ်ကာ စိုးရိမ်မှုများကြောင့် တုန်ယင်နေသော ယင်ရိုဘက်သို့ သူ လှည့်လိုက်သည်။
“ဝေ့ ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်း သိလား...”
သူမ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အ-အာ? အိုး... ကျွန်မ အဲဒီနေရာကို သိပါတယ်”
“ကောင်းပြီ... ငါ့ကို အဲဒီမှာ စောင့်နေ... ဒီကိစ္စကို နောက်မှ သေချာ ထပ်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့...”
“ဟ-ဟုတ်ကဲ့”
သူက သူမကို မငြင်းပယ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများက ဝမ်းသာအားရ တောက်ပသွားလေသည်။
သူမက ဖနောင့်ကို အားပြုကာ ပေါ့ပါးစွာ လှည့်ထွက်သွားရာ သွယ်လျသော ခါးလေးနှင့် သေးငယ်မို့မောက်သော ရင်ဘတ်တစ်ဝိုက်တွင် ဝတ်ရုံလေးက လွင့်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ နုပျိုသော အကွေ့အကောက်များကို မြှူဆွယ်သည့်အလား ခဏတာ ဖော်ပြသွားလေသည်။
လီဖုန်း၏ အကြည့်များက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သူမက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း အလုပ်ပင်ပန်းပြီး အနားယူမှု မလုံလောက်ခြင်းကြောင့် သူမ၏ အားအင်များ ကုန်ခမ်းနေကြောင်းကို သူ အာရုံခံမိလေသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အရမ်းအားနည်းနေပုံရပြီး သူ၏ ပြင်းထန်သော ဆန္ဒရေစီးကြောင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
လီဖုန်းက နှာဘူးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သော ကောင်မလေးတစ်ယောက်အပေါ် အတင်းအကျပ် ပြုကျင့်လောက်အောင်တော့ မရက်စက်ပါချေ။
အခြားအတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။
“နောက်ထပ် တစ်ခုလောက်...”
သူက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“ခရမ်းရောင်မိုးမခတည်းခိုခန်း ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်း သိလား...”
“အာ”
ယင်ရိုက ချစ်စရာကောင်းစွာ ခေါင်းလေးစောင်းသွားသော်လည်း အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားကာ နေရာကို ညွှန်ပြပေးလိုက်လေသည်။
__
လီဖုန်းက ယင်ရို ညွှန်ပြလိုက်သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားကာ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ခရမ်းရောင်မိုးမခ တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် သာမန်အဆောက်အအုံတစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အရောင်တင်ထားသော သစ်သားကြမ်းပြင်များ၊ အနီနှင့် ရွှေရောင် ပိုးသားခန်းဆီးများ၊ ထွင်းထုထားသော အခန်းကန့်များနှင့် နွေးထွေးသော အလင်းရောင်များ ပေးစွမ်းနေသည့် မီးအိမ်များကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
နေရာတစ်ခုလုံးက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို ဟစ်အော်နေပြီး ချမ်းသာသော သေမျိုးများအတွက် ရည်ရွယ်ထားသည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။
သေသပ်လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လီဖုန်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိပုံရသော စားပွဲထိုးတစ်ဦးက ရှေ့သို့တိုးလာကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။
“သခင်လေး... သခင်လေး ရောက်လာမယ့်အကြောင်း တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုပြောထားပြီးပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ...”
“အိုး...”
သူ လာမည်ကိုပင် ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့် ထိုပြင်ဆင်မှုမျိုးအတွက် လီဖုန်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...”
လီဖုန်းနှင့် ဂိုးလ်ဒီတို့သည် ပွင့်ဖူးနေသော သစ်ခွပန်းအိုးများ စီတန်းထားသည့် လျှောက်လမ်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် လိုက်ပါသွားကြရာ ၎င်းတို့၏ ရနံ့များက စန္ဒကူးနံ့သင်းသင်းလေးနှင့် ရောနှောနေလေသည်။
စားပွဲထိုးက ခမ်းနားစွာ အလှဆင်ထားသော အခန်းကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်လေသည်။
အတွင်းပိုင်း နေရာမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။
အနီရင့်ရင့် ပိုးသားများ လွှမ်းခြုံထားသော ဧရာမ ကုတင်ကြီးတစ်ခုက အခန်းတစ်ဖက်ကို နေရာယူထားပြီး သစ်စေးသုတ်ထားသော စားပွဲနှင့် လိုက်ဖက်သည့် ကုလားထိုင်များက အလယ်တွင် ရှိနေလေသည်။
နံရံများတစ်လျှောက် ဖယောင်းတိုင်မီးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေပြီး အခန်းကို ရင်းနှီးမှုအပြည့်ရှိကာ လေးစားမှုတစ်ခုကို တောင်းဆိုနေသည့်အလား ခံစားရစေသော အရိပ်များကို ဖန်တီးပေးနေတော့သည်။
စာပို့ခဲ့သော မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးက စားပွဲတွင် ထိုင်နေလေသည်။ သူမက အသက် သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး မှန်ကန်သော နေရာတိုင်းတွင် အကွေ့အကောက်များကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုနှင့်အတူ ဇိမ်ခံဝတ်ရုံများအောက်တွင် ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုများ ရှိနေပေသည်။
တန်ဖိုးကြီး အဆင်တန်ဆာများဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဆံကေသာက သူမ၏ မျက်နှာကို ကျော့ရှင်းစွာ ဝန်းရံထားပြီး မျက်ဝန်းများတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် သိမ်မွေ့သော တွက်ချက်မှုတို့ ရောနှောပါဝင်နေလေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ချိန်၌ လီဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။
“ဒါဆို... စာပို့လိုက်တာ သခင်မပေါ့လေ...”
နောက်သို့ မှီချကာ သူမကို လေ့လာရင်း သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်...”
သူမက ချောမွေ့ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“သခင်လေးက ကျွန်မရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်မ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောပါ့မယ်... နုပျိုခြင်း ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖော်စပ်ဖို့ ရှင့်ရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်ပါတယ်... ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကိုလည်း ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ...”
ပြတ်သားမှုကို အာရုံခံမိသဖြင့် လီဖုန်းကလည်း စကားကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘဲ မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။
“ဘာလို့ ကျုပ်လဲ... အသင်းကရော ဒါကို မလုပ်ပေးနိုင်ဘူးလား...”
သူမက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ လိုအပ်တဲ့ ဆေးလုံးအဆင့်က အနည်းဆုံးတော့ အရည်အသွေးမြင့် အဆင့်ဖြစ်ရပါမယ်... အဲဒီအဆင့်အတွက် အသင်းက တောင်းတဲ့စျေးက အရမ်းများလွန်းလို့ပါ...”
လီဖုန်းက နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး သူမကို ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်ရာ ပြည့်ဖြိုးမို့မောက်နေသော သူမ၏ ရင်ဘတ်၊ ကျော့ရှင်းသော တင်ပါးအကွေ့အကောက်များနှင့် တင်းရင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားများပေါ်တွင် သူ၏ အကြည့်များ ရပ်တန့်နေလေသည်။
သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် လှုပ်ရှားပုံ၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဝတ်ရုံ တွယ်ကပ်နေပုံစသည့် သူမ ပြုလုပ်လိုက်သော သိမ်မွေ့သည့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အပြည့်အဝ လိုချင်နေသည့်အလား ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဖြာထွက်နေတော့၏။
“ဒါဆို ဘာလို့ ကျုပ်ဆီ လာတာလဲ...”
နှုတ်ခမ်းများတွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု တွဲခိုနေလျက် သူ မေးလိုက်လေသည်။
“ကျုပ်ကလည်း စျေးကြီးကြီး တောင်းနိုင်တာပဲလေ...”
သူမက သူ၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“ရှင် စျေးသိပ်ကြီးကြီး မတောင်းလောက်ဘူးလို့ စွန့်စားကြည့်တာပါ...”
သူမက ရှေ့ဘက်မှ ဝတ်ရုံကို နှေးကွေးပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လျော့ချလိုက်ရာ ဖြူဝင်းသော ရင်သားအကွေ့အကောက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
“ကျွန်မလို အသက်ကြီးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို သခင်လေး မငြင်းပယ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”
သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သူ့ကို စမ်းသပ်နေမှန်း သိသိသာသာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကုန်သည်တစ်ဦး၏ ဇနီးဖြစ်သူအနေဖြင့် သူမတွင် အခြားသူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ချိန်ဆနိုင်သည့် အတွေ့အကြုံရှိပြီး အကြည့်ပေါင်းစုံကိုလည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဆန္ဒများကို အပြည့်အဝ ထင်ဟပ်နေသော လီဖုန်း၏ အကြည့်ကို ဖတ်ရသည်မှာ ပို၍ပင် လွယ်ကူနေပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ထိုင်နေသော လီဖုန်း၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ အပြည့်အဝ ဖမ်းစားခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက သူ့ကို တကယ်ပဲ ထိုးထွင်းသိမြင်သွားပြီဟု တွေးကာ လီဖုန်း၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားလေသည်။
သူမ၏ လုပ်ရပ်က တွက်ချက်ထားပြီး မြှူဆွယ်နေကာ သူမ ဘာလုပ်နေသလဲ ဆိုတာကို အတိအကျ နားလည်နေကြောင်း သူ ပြောနိုင်ပေသည်။
သူမက အတွေ့အကြုံမရှိသော ချာတိတ်မလေး မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ လုပ်ရပ်က ဘယ်လို အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သလဲဆိုတာကို သိပြီး ၎င်းကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဗြောင်ကျကျ မြှူဆွယ်နေမှုကြောင့် ဒေါသထွက်မည့်အစား လီဖုန်း၏ အကြည့်များက သူမ၏ ပေါ်လွင်နေသော ရင်သားအကွေ့အကောက်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေပြီး ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။
“အရည်အသွေးမြင့်တဲ့... ဟုတ်လား... ဒါက ဘယ်သူ့ကိုမဆို သွားတောင်းဆိုလို့ ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးနော်... ပြီးတော့ ကျုပ်ကြားသလောက် အသင်းက စျေးကြီးကြီး တောင်းတယ်ဆိုတာ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့ပဲ... ကျုပ်က တကယ်ပဲ စျေးပေါပေါနဲ့ လုပ်ပေးမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား...”
ထို့နောက် လီဖုန်းက တံတောင်ဆစ်များကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်လိုက်လေသည်။
“သဘောတူ၊ မတူ မဆုံးဖြတ်ခင် ခင်ဗျား ဒီဆေးလုံးတွေကို ဘာလို့ လိုအပ်တာလဲ ဆိုတာကို ကျုပ်ကို ပြောပြရမယ်...”
ပြဿနာမရှိဘဲ ပျော်ရွှင်မှု သက်သက်သာ လိုချင်သဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ရှုပ်ထွေးမှုများ မရှိစေရန် အတိအကျ အခြေအနေကို သူ သိချင်နေလေသည်။
မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။
“ကျွန်မက ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ ဇနီးပါ...”
သူမက ဝန်ခံလိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခင်ပွန်းက... သူ ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုလာတယ်... သူက ကျွန်မထက် ငယ်တဲ့ မယားငယ်အသစ် တစ်ယောက်ယူပြီး သူ့ကို ပိုပြီး အလိုလိုက်လာတယ်လေ...”
“ကျွန်မက မကျင့်ကြံနိုင်တော့ ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှုက စတင်မှေးမှိန်လာတော့မယ်... အဲဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့ အလှအပကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းဖို့ လိုအပ်တာပါ... ကျွန်မ ပြန်ပြီး ငယ်ရွယ်ချင်တယ်...”
ဒါကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီဖုန်းက တိုတောင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ သဘောကျမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့အတွက်တော့ မှည့်နေသော မက်မွန်သီးပမာ အကွေ့အကောက်များနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် စားပွဲတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော ဤအမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် ညို့ငင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဤဆွဲဆောင်မှုရှိသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကို လျစ်လျူရှုထားရန် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ တကယ်ပဲ မျက်လုံးကန်းနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။
“ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ စုဆောင်းငွေ အားလုံးကို ဒီအပေါ်မှာ သုံးလိုက်တာ ဖြစ်မယ်...”
သူက သူမကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်ကြည့်ရင်း နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါက... ရဲရင့်တာပဲ... ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပျက်အားငယ်နေတာ...”
သူမက လက်သီးဆုပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ... အချိန်တွေ ထပ်မဖြုန်းနိုင်တော့ဘူး... ကျွန်မ ပြောင်းလဲဖို့ လိုတယ်...”
လီဖုန်းအတွက် ၎င်းက အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုလို ထင်ရသော်လည်း သူမအတွက်တော့ ဒါက အရာအားလုံး ဖြစ်နေသည်။
သူမသာ ခင်ပွန်း၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ဆုံးရှုံးသွားပါက ထိုကောက်ကျစ်သော ခွေးမက သူမကို ဖယ်ရှားပြီး အောက်သို့ တွန်းချရန် အခွင့်အရေးတိုင်းကို အရယူသွားမည် ဖြစ်သည်။
လီဖုန်း၏ စိတ်များ အလျင်အမြန် အလုပ်လုပ်သွား၏။ ဤနေရာတွင် အလားအလာများ ရှိနေသည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများတွင်သာမက သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက သူ့ကို ပေးအပ်လိုက်သော အသာစီးရမှုတွင်လည်း ဖြစ်သည်။ မှန်ကန်စွာ ကစားနိုင်မည်ဆိုပါက သူ အကျိုးအမြတ်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ ရယူနိုင်ပေမည်။
သူ နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး အသံကို တီးတိုးရေရွတ်သံအဖြစ် လျှော့ချကာ မျက်လုံးများက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းများတွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
“ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ကျုပ် ဖော်စပ်ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း ကွဲပြားတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေနဲ့ပေါ့... ပြီးတော့ သခင်မလည်း သဘောကျမယ်လို့ ကျုပ် ယုံကြည်တယ်...”
သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း နောက်သို့ မဆုတ်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်ကြောင်း ပြသကာ သူ၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။
“ပြီးတော့ သခင်လေးက ဘာများ လိုချင်လို့လဲရှင်...”
သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပြီး မြှူဆွယ်နေကာ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ လိုလားမှုများသာ ရှိနေလေသည်။
လီဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ လက်က သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ရပ်တန့်ကာ ပခုံးနှိပ်နယ်ပေးနေသည့်အလား ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။
အနိုင်နိုင် ဖိနှိပ်ထားရသော ရမ္မက်များဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။
“သိပ်ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး သခင်မရယ်... ကျုပ် ပျင်းလာတဲ့အခါတိုင်း ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးနဲ့ ကျုပ်ကို ကူညီပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ...”
ဒါကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမက အရမ်းများလွန်းသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ဤရမ္မက်ကြီးသော ယောကျ်ားကို အကူအညီတောင်းကတည်းက ပေါင်ကားပေးရန် သူမကိုယ်သူမ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
အရည်အသွေးမြင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဖော်စပ်ပေးရန် ဆေးဆရာတစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းခြင်းမှာ အလွန်စျေးကြီးသဖြင့် သူ့ကို တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်ခန့် အလိုလိုက်ရုံဖြင့် သူမဘက်မှ ပိုမိုအကျိုးရှိနေသေးသည်ဟု ထင်မြင်မိလေသည်။
သို့သော် သူ၏ နောက်စကားများကြောင့် သူမ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရတော့၏။
“ပြီးတော့ ကျုပ် လိုအပ်တဲ့အခါ ငြင်းဆန်ခွင့်မရှိဘဲ... အချိန်မရွေး၊ နေရာမရွေး ကျုပ်ကို ကူညီပေးရမယ်...”
လီဖုန်း၏ လက်က သူမ၏ ပခုံးမှတစ်ဆင့် နူးညံ့သော ရင်သားဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျောဆင်းသွားလေသည်။
“အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မက သခင်လေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပြည့်တန်ဆာသက်သက် ဖြစ်သွားမှာပေါ့...”
မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးက ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်ရန် လီဖုန်း၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။
“ဒါက လွန်လွန်းပါတယ်...”
လီဖုန်းက ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင်တော့ အရောင်းအဝယ် ပျက်တာပေါ့လေ...” ဟုပြောကာ သူ၏ လက်ကို ရုပ်သိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နူးညံ့သော လက်တစ်ဖက်က ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မလွှတ်ပေးခဲ့ပေ။
မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးက သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်ပဲ ရမယ်...”
လီဖုန်းက သူ၏ လက်ကို ခါလိုက်ပြီး လက်သုံးချောင်း ထောင်ပြလိုက်လေသည်။ ၎င်းကို မြင်သော် သူမက မေးလိုက်၏။
“ရှင် လိုချင်တာက... သုံးပတ်လား...”
“မဟုတ်ဘူး... သုံးလပါ သခင်မ... ဒါက ကျုပ် ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင်တော့ ဒီတွေ့ဆုံမှုက တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့...”
သူမ ငြင်းလျှင်လည်း လီဖုန်းက ဂရုမစိုက်ပေ။ ဝေ့မိန်လင် အလုပ်များနေချိန်တွင် သူ၏ ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းရန်နှင့် အချိန်ဖြုန်းရန်အတွက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ယောက်ကိုသာ သူ စဉ်းစားနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ ဤမင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးကသာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေပေသည်။
သူ၏ လေသံရှိ လေးနက်မှုကို အာရုံခံမိသဖြင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးက မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ သဘောတူတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းကို ကျွန်မ ခင်ပွန်း ဒါမှမဟုတ် တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်းချက်နဲ့ပေါ့...”
“သေချာတာပေါ့ သခင်မရယ်... ဒါက ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာပဲ ရှိနေမှာပါ...”
လီဖုန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဆုပ်ကိုင်မှုက စတင်လျော့ရဲလာပြီး ယင်းကို အာရုံခံမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီဖုန်း၏ လက်က ထိုဇိမ်ခံဝတ်ရုံများအောက်ရှိ နွေးထွေးသော နူးညံ့မှုများအတွင်းသို့ ချက်ချင်း နစ်ဝင်သွားတော့သည်။