အခန်း (၃၃) - ဆေးဆရာအသင်း (၃)
လီဖုန်းနှင့် အကြီးအကဲဝမ်၊ ဖန်မေရုံတို့ စကားပြောပြီးနောက် အကြီးအကဲဝမ်က သူ့ကို အသိပေးလိုက်သည်။
“မင်း စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ ကောင်တာမှာ မင်းရဲ့ တရားဝင် တံဆိပ်ကို သွားယူလို့ရပြီ...”
အကြီးအကဲဝမ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဖန်မေရုံကလည်း ပြုံးလျက် ဖြည့်စွက်ပြောကြားခဲ့သည်။
“တကယ်လို့ သခင်လေးလီမှာ အခက်အခဲ ဒါမှမဟုတ် မရှင်းလင်းတာတွေ ရှိရင် ကျွန်မဆီ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မဆရာဆီကို လာရောက်ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်ရှင်...”
လီဖုန်းက ယဉ်ကျေးစွာ လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အကြီးအကဲဝမ်နဲ့ သခင်မလေးဖန်တို့ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့၊ တကယ်လို့ အခက်အခဲကြုံရင် ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးဆီ သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်...”
ဂိုးလ်ဒီက သူ၏ အနောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည်လိုက်ပါလာလေသည်။
လီဖုန်း ထွက်သွားချိန်တွင် အကြီးအကဲဝမ်က ဖန်မေရုံဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒီကောင်လေးကို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ...”
ဖန်မေရုံက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မှန်ကန်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
“သူက တော်တော်လေး နှာဘူးကျတဲ့ပုံပဲ...”
သူမကို ခိုးကြည့်နေသည်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ နှာဘူးကျသော အကြည့်များက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်ကို သူမ သတိထားမိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့... သူ့မှာ တကယ့်ကို ပါရမီအစစ် ရှိတယ်...”
အကြီးအကဲဝမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟား! ဒါဆို ဒီကောင်လေးက တကယ့်မွန်းစတားအစစ်ပဲ... လောကီအာရုံကာမတွေမှာ နစ်မွန်းနေပြီး ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်မှုရအောင် ကျင့်ကြံနိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်...”
ဖန်မေရုံက ပြန်မဖြေပေ။ သူမက အကြည့်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အပြုံးနောက်ကွယ်တွင် သူမ၏ အတွေးများကို ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။
ခဏတာမျှ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားလေသည်။
စမ်းသပ်ရေးခန်းမမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီးက သူ့ကို ဝိုင်းရံသွားကြသည်။
ယခုလေးတင် ထွက်သွားသော စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည့် ပွဲကြည့်ပရိသတ်များက သူ၏ပတ်လည်တွင် စုဝေးလာကြပြီး မျက်နှာများက စိတ်အားထက်သန်နေကာ အသံများကလည်း ဆူညံနေလေသည်။
“အစ်ကို... အစ်ကို့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ...”
“စီနီယာ! စီနီယာက ဘယ်မိသားစုကလဲ...”
“ခဏလောက် စကားပြောလို့ ရမလား...”
ဂိုးလ်ဒီက လူအုပ်ကြီးကို တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လူများက ကြားထဲမှ တိုးဝင်လာကြဆဲပင်။
လူအုပ်ထဲမှ လူငယ်အမျိုးသမီးအချို့ဆိုလျှင် လိုအပ်သည်ထက် ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးဝင်လာပြီး သူတို့၏ ဝတ်ရုံများကို မသိမသာ လျော့ချကာ ရင်သားအကွေ့အကောက်များကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေပြီး အသံတိတ် ဖိတ်ခေါ်မှုများ ပြုလုပ်နေကြလေသည်။
လီဖုန်းက သူတို့ကို လေ့ကျင့်ထားသော ယဉ်ကျေးသည့် အပြုံးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် တန်ဖိုးကြီး အဆင်တန်ဆာများ ဆင်မြန်းထားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လူအုပ်ကြားမှ ရုတ်တရက် တိုးထွက်လာလေသည်။
သူမ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားက ကျော့ရှင်းပြီး ချမ်းသာသော မိသားစုမှ မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မှာ သိသာထင်ရှားနေလေသည်။
တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူမက ခေါက်ထားသော စာရွက်ငယ်လေးတစ်ရွက်ကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများက သူနှင့် ခဏတာ ဆုံတွေ့သွားလေသည်။
“နောက်မှ ဖတ်ကြည့်ပါ...”
သူမက တီးတိုးပြောပြီးနောက် လူအုပ်ထဲသို့ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
လီဖုန်း၏ လက်က အလိုအလျောက်ပင် စာကို သိမ်းထားလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပရိသတ်များက သူတို့ထက် လက်ဦးမှု ရယူသွားသော သူမ၏ ကောက်ကျစ်မှုကို ဒေါသထွက်ကာ တီးတိုးကျိန်ဆဲလိုက်ကြသည်။
သူ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အစောပိုင်းက ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီး ပေါ်လာလေသည်။ သူမက သူနှင့် ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ဝင်ရပ်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ကဲ... တော်လောက်ပြီ! ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းမပိတ်ကြပါနဲ့...”
ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီး သို့မဟုတ် အသင်းကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်ချင်သဖြင့် လူအုပ်ကြီးက စတင်လူစုခွဲသွားကြလေသည်။
ထို့နောက် သူမက လီဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ရှင်... တရားဝင်တံဆိပ် ယူဖို့ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ...”
သူမက သူ့ကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
သို့သော် သူတို့ အတူလမ်းလျှောက်သွားချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူ၏ လက်မောင်းကို ပို၍ပို၍ ပွတ်တိုက်လာပြီး သူမ၏ အသံက တိုးညင်းသွားလေသည်။
“လူကြီးမင်း... ဒီကိစ္စပြီးရင်... အပြင်ထွက်လည်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလားရှင်...”
သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖိကပ်လာသည်ကို လီဖုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်က သူမ၏ အနောက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရွေ့လျားသွားကာ သူမ၏ မက်မွန်သီးပုံစံ တင်ပါးကို ရဲတင်းစွာ အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုပ်နယ်လိုက်လေသည်။
ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီး တုန်ယင်သွားပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် အပူရှိန်များ စိမ့်တက်သွားလေသည်။
သူက အသံတိတ် သဘောတူလိုက်ပြီဟု ထင်ကာ သူမကို ဆုပ်နယ်နေသော နွေးထွေးသည့် လက်ဖဝါးကြောင့် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။
သို့သော် လျင်မြန်စွာ ရောက်လာသကဲ့သို့ပင် ထိုနွေးထွေးမှုက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
လီဖုန်းက အတွင်းစိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဝေ့မိန်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရသာခံပြီးနောက် ဒီလိုမျိုးနဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် ကျေနပ်နိုင်မှာလဲ။ အကောင်းဆုံးပြောရလျှင် သူမက သာမန်ထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်သည်။
ပိုဆိုးသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးသည် အမြဲတမ်း ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် လာတတ်ခြင်းပင်။ အလကားရမည့် ဟင်းစားကို သူ မငြင်းသော်လည်း ဒါကတော့ နောက်ကွယ်မှာ အနှောင်အဖွဲ့တွေ အများကြီး ပါလာနိုင်လွန်းသည်။
သူက ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်... ကျုပ်မှာ ပြီးရင် လုပ်စရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ပါ...”
ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီး ခဏတာ အေးခဲသွားပြီးနောက် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်သော အပြုံးကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ဖန်တီးလိုက်လေသည်။
အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သူမ သူ့ကို အပြင်းအထန် ကျိန်ဆဲနေလေသည်။
‘ဒီအရှက်မရှိတဲ့ကောင်! ငါ့ကို ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်တွယ်ရဲပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပြန်ငြင်းရဲတယ်ပေါ့...!’
သို့သော် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့်သာမက သူက ဆရာကြီးအဆင့် ဆေးဆရာဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသူဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မပြရဲပေ။ ပြီးတော့ သူမ သူ့ကို မစော်ကားချင်ပါချေ။
ကောင်တာသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ တံဆိပ်ကို သွားယူရန် သူမက သူ့ကို စောင့်နေရန် အမူအရာပြလိုက်လေသည်။
တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ချိန်တွင် လီဖုန်းက နောက်ဆုံး၌ သူ၏ လက်ထဲရှိ စာရွက်ငယ်လေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းရှိ စာလုံးများက သေသပ်ပြီး ကျော့ရှင်းလှပေသည်။
‘ကျွန်မနဲ့ ခရမ်းရောင်မိုးမခတည်းခိုခန်းမှာ တွေ့ပေးပါ... ရှင်က ကျွန်မကို ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖော်စပ်ဖို့ ကူညီပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုချင်တာပါ... ပြီးတော့ ရှင် သင့်တော်တယ်ထင်တဲ့ ဘယ်စျေးကိုမဆို ကျွန်မ ကျေကျေနပ်နပ် ပေးချေပါ့မယ်...’
လီဖုန်းက အသက် သုံးဆယ်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရသော၊ ချမ်းသာသည့် ကုန်သည် သို့မဟုတ် မင်းမျိုးမင်းနွယ် တစ်ဦးဦး၏ ဇနီးဖြစ်နိုင်ချေများသော ထိုမင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ စာရွက်ကို တွေးတောစွာ ပုတ်လိုက်လေသည်။
သူမထံမှ မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအင်ကိုမျှ သူ မခံစားမိခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရင့်ကျက်သော အလှနှင့် ကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်က မဆိုးပေ။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာက ရင့်ကျက်ပြီး သိမ်မွေ့သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။
လီဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက နှာဘူးကျသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။
“မဆိုးဘူး...”
အချိန်တစ်လျှောက်လုံး အလိုအလျောက် ကျင့်ကြံနေခဲ့သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က နောက်တစ်ကြိမ် မအေးချမ်းနိုင်သော ဆန္ဒများဖြင့် တုန်ခါလာလေသည်။
ထိုရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီး၏ အကွေ့အကောက်များ၊ ပြည့်ဖြိုးသော တင်ပါးများနှင့် နူးညံ့သော ရင်ဘတ်တို့က လျစ်လျူရှုရန် ခက်ခဲလွန်းလှကြောင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။
ဝေ့မိန်လင်က လေလံပွဲအတွက် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်များနေလောက်ပြီး ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ရနိုင်ပေ..။
သူ သွားပြီး ဒီမင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးကို သွားစစ်ဆေးကြည့်သင့်တယ်။ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ ဒီဆန္ဒတွေကို ထုတ်လွှတ်ဖို့ နေရာတစ်ခု လိုအပ်နေပြီး အချိန်ဖြုန်းဖို့ ပျော်စရာလေး နည်းနည်းရှာတာလည်း မမှားပါဘူး။
သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ချိန်မှာပင် ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီးက တံဆိပ်နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာလေသည်။ သူမ၏ ပုံမှန်အပြုံးဖြင့် ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် အဆင့်များကို သူမ ရှင်းပြလေသည်။
“ဒါက လူကြီးမင်းရဲ့ အသင်းဝင်တံဆိပ်ပါရှင်...”
သူမ၏ အသံက ချောမွေ့ပြီး ကျွမ်းကျင်နေဆဲဖြစ်ကာ သူမက ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမှာ လူကြီးမင်းရဲ့ နာမည်၊ ဆေးဖော်စပ်မှု အဆင့်နဲ့ အသင်းအတွင်းက တရားဝင်အဆင့်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်...”
“ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမတွေကို ဝင်ဖို့၊ ဆေးဖိုတွေ ငှားဖို့ ဒါမှမဟုတ် အထူးဆေးပင်တွေ တောင်းဆိုဖို့ ဒီတံဆိပ်ကို လိုအပ်ပါမယ်...”
“ပြီးတော့ ရှားပါးဆေးပင်တွေ၊ လက်စွဲစာအုပ်တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် အရည်အသွေးမြင့် ဆေးဖိုတွေနဲ့တောင် လဲလှယ်နိုင်တဲ့ လူကြီးမင်းရဲ့ ပါဝင်ကူညီမှု အမှတ်တွေကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်ရှင်...”
သူမက တံဆိပ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရာ တောက်ပသော စာလုံးများက မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တောက်ပလာပြီးနောက် မှိန်ဖျော့သွားလေသည်။
“လူကြီးမင်းရဲ့ လက်ရှိအဆင့်က အခြေခံအဆင့်ဖြစ်တဲ့ သံအဆင့်ပါ... အသင်းအတွက် ဆေးလုံးတွေ အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်ပေးတာနဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေ ပေးတာတွေကတစ်ဆင့် ကြေး၊ ငွေနဲ့ အဲဒီထက် ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်တွေကို တက်လှမ်းနိုင်ပါတယ်...”
“အဆင့်မြင့်လေလေ ပိုရှားပါးတဲ့ ဆေးပင်တွေ၊ အသင်းရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကနေ လျှော့စျေးတွေ၊ ကိုယ်ပိုင် ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်းတွေနဲ့ တခြားအကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရနိုင်လေလေပါပဲ...”
လီဖုန်းက တံဆိပ်ကို လက်ဖဝါးထဲတွင် လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတွင် မှိန်ဖျော့သော ဆေးပင်ရနံ့တစ်ခုနှင့်အတူ တည်ငြိမ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ခုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ပါရှိပြီး တိတ်ဆိတ်သော နှလုံးခုန်သံတစ်ခုပမာပင်။
“မဆိုးဘူးပဲ...”
သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ထဲသို့ သိမ်းလိုက်လေသည်။
သူ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သေးငယ်နူးညံ့သော အသံလေးတစ်ခု သူ၏ အနောက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“အမ်း... စီနီယာ...”
လီဖုန်း ခေါင်းလှည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အစပိုင်းတွင် ဘာမှ မတွေ့ရပေ။ ထို့နောက် တုံ့ဆိုင်းနေသော အသံလေး ထပ်ပေါ်လာပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အောက်ဘက်မှ ဖြစ်လေသည်။
သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ပခုံးသာသာခန့်သာ အရပ်ရှိပြီး သေသပ်သော ဆေးဆရာအသင်း အလုပ်သင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကြောက်ရွံ့နေပုံရသော ကောင်မလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
သူမက အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ထက် မပိုလောက်ပေ။ ပခုံးလောက်ရှိသော ဆံပင်များက သိမ်မွေ့သော မျက်နှာလေးကို ဝန်းရံထားပြီး ကြီးမားသော မျက်လုံးများက စိုးရိမ်မှုများကြောင့် ပြူးကျယ်နေကာ မျက်လုံးအောက်ရှိ မှိန်ဖျော့သော အမည်းရောင်ကွင်းများက အိပ်ရေးပျက်ခဲ့သော ညများကို အရိပ်အမြွက် ပြနေပေသည်။
“မင်း... မင်း ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တာလား...”
လီဖုန်းက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ကောင်မလေးက သူမ၏ ဝတ်ရုံစကို ဂနာမငြိမ်စွာ ပွတ်သပ်နေပြီး သေးငယ်သော လက်လေးများက အဝတ်စကို လိမ်ချိုးနေကာ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောထွက်လာလေသည်။
“ဟ-ဟုတ်ကဲ့... စီနီယာ... ကျွန်... ကျွန်မ ခုနက စီနီယာရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို မြင်လိုက်ရတယ်... ပြီးတော့ စီနီယာ ဆေးဖော်စပ်သွားတဲ့ ပုံစံက... အ-အံ့သြစရာပဲ”
“အိုး... ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
လီဖုန်းက ကြောက်တတ်သော အလုပ်သင်လေး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထက်ဝက်ခန့် သံသယဝင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း နှုတ်မှ မပြောဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
စကားဝိုင်းက အနည်းငယ် အနေရခက်လာချိန်တွင် ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများက ဂနာမငြိမ်စွာ ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို မည်သို့ပြောရမည်မှန်း မသေချာဖြစ်နေလေသည်။
သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး မျက်ရည်များ ကျလာတော့မည့်အလား ပုံပေါ်နေသည်။ လီဖုန်းက ထိုမြင်ကွင်းကို ဆက်မကြည့်ရက်တော့ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
“ငါ ကူညီပေးရမယ့် ကိစ္စရှိလို့လား မိန်းကလေး...”
သူက အသံကို အနည်းငယ် ညင်သာအောင် လုပ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။
“အ-အိုး၊ စီနီယာ... အမ်း... တကယ်တော့... စီနီယာက ကျွန်မကို နည်းနည်းလောက် လမ်းညွှန်ပြသပေးနိုင်မလားလို့...”
သူမက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်ရာ စိုးရိမ်စိတ်များက သူမကို သစ္စာဖောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။ ဤအရာက သူမ၏ အခြေအနေအတွက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
လီဖုန်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်လေသည်။ ပြဿနာပဲ... သူ့မှာ အမည်မသိ အလုပ်သင်လေး တစ်ယောက်ကို ကလေးထိန်းလုပ်ပေးပြီး သူရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်ရန် ဆန္ဒ မရှိပေ။
ပြီးတော့ ရင့်ကျက်တဲ့ မင်းမျိုးမင်းနွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်စရာလေးတွေ ဖန်တီးဖို့ သူ စီစဉ်ထားပြီးသားလေ။
သူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို မြင်သော် သူမက အလျင်အမြန် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။
“စ-စီနီယာ! ကျွန်မ ပိုက်ဆံပေးပါ့မယ်! ဒါက ကျွန်မရဲ့ စုဆောင်းငွေ အားလုံးပါ...”
သူမက အဝတ်အိတ်ငယ်လေး တစ်ခုကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
လီဖုန်းက အိတ်ကိုယူကာ အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံး။
“...”
သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။
သူ သူမကို ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။
သူက အရပ်ပုပြီး ကြောက်တတ်ပုံရသော ထိုအမျိုးသမီးငယ်လေးဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ မျက်လုံးများက သူမကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်ကြည့်နေရင်း တွက်ချက်နေသော အပြုံးတစ်ခု သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ကွေးညွတ်သွားလေတော့သည်။