အခန်း (၃၂) - ဆေးဆရာအသင်း (၂)

ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီးက လီဖုန်းကို အခန်းအလယ်ရှိ သေသပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများရှိသည့် လွတ်နေသော စားပွဲတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

“လူကြီးမင်း... ဒီမှာ ခဏစောင့်ပေးပါ... အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှု မကြာခင် စတင်တော့မှာပါရှင်...”

လီဖုန်းက ဂိုးလ်ဒီကို ပွဲကြည့်ပရိသတ်များကြားတွင် ဝင်ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် စမ်းသပ်မည့်နေရာရှိ အခြားသူများကို အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။

လူငယ်များရော၊ လူကြီးများပါ ရှိနေပြီး တချို့မှာ အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်ကာ ဆံပင်ဖြူများ၊ မုတ်ဆိတ်ရှည်များနှင့် အဘိုးကြီးတစ်ဦးဆိုလျှင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန်ပင် တုတ်ကောက်ကို အားပြုနေရလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လီဖုန်းက ထူးဆန်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

‘ဒီလူတွေ အားလုံးက အဆင့် ၁ ဆေးဆရာတွေတဲ့လား... ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဘယ်သူမဆို ဆေးဆရာဖြစ်နိုင်သွားတာလဲ...’

ခဏအကြာတွင် ခန်းမအစွန်ရှိ တံခါးကြီးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာလေသည်။

ရင်ဘတ်အထိ ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်ဖြူများရှိပြီး သိမ်မွေ့သော ဆေးဖော်စပ်ရေး သင်္ကေတများ ပန်းထိုးထားသည့် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်သော်လည်း သြဇာတိက္ကမ ရှိနေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက ဆယ်စုနှစ်ချီသော အတွေ့အကြုံများ၏ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်လာသည့်အလားပင်။

သူ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လေးစားမှုနှင့် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ရောနှောကာ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

သူ၏ အနောက်တွင် အလွန်ကျော့ရှင်းလှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး လိုက်ပါလာလေသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက တိကျပြီး ကျော့ရှင်းကာ ခြေလှမ်းတိုင်းက တိုင်းတာထားသည့်အလား ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အပြာရောင်ဝတ်ရုံက သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးတစ်ဝိုက်တွင် ရေလှိုင်းများပမာ လှုပ်ခတ်နေသည်။

ဝေ့မိန်လင်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပြည့်ဖြိုးသည့် ခန္ဓာကိုယ်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း မှန်ကန်သော နေရာတိုင်းတွင် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံဖော်ထားသော အကွေ့အကောက်များ ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လှည့်လည်မသွားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘဲ ဝတ်ရုံအောက်ရှိ သိမ်မွေ့ပြီး မြှူဆွယ်နေသော လိုင်းများကို အကဲခတ်နေမိလေသည်။

သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံကေသာကို မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုမှ သခင်မလေးတစ်ဦးနှင့် လိုက်ဖက်စွာ သေသပ်ကျော့ရှင်းစွာ ထုံးနှောင်ထားလေသည်။

ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများက နူးညံ့ယဉ်ကျေးမှုကို ဖြာထွက်နေသော်လည်း ကောက်ကျစ်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုက ခဏတာ တောက်ပသွားလေသည်။

သူမတွင် တည်ငြိမ်သော သြဇာအာဏာ အငွေ့အသက်လေးတစ်ခု ရှိနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားအရ သာမန် လက်ထောက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ယုံကြည်ရသော လက်ရုံးတစ်ဦး သို့မဟုတ် ဆရာကြီးအဆင့် ဆေးဆရာ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းညွှန်မှုအောက်ရှိ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြနေပေသည်။

အဘိုးအိုက ခန်းမရှေ့သို့ လျှောက်လာရာ သူ၏ ခြေလှမ်းများက အလောတကြီးမရှိသော်လည်း တီးတိုးစကားသံများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေနိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပါရှိနေလေသည်။

သူက ပါဝင်သူများအပေါ် အကြည့်တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောမီ မျက်နှာတစ်ခုချင်းစီပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွား၏။

“ဒီနေ့ အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုက...”

သူက တည်ငြိမ်သော်လည်း အမိန့်ပေးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဆေးလုံးဖော်စပ်မှုမှာ မင်းတို့ရဲ့ တိကျမှု၊ အမြန်နှုန်းနဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို စမ်းသပ်မှာ ဖြစ်တယ်... မင်းတို့ကို ပါဝင်ပစ္စည်း တစ်စုံစီ ပေးထားပြီး တစ်ကြိမ်ပဲ စမ်းသပ်ခွင့် ရမယ်... ဒုတိယအခွင့်အရေး မရှိဘူး...”

ထို့နောက် သူက လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စာလိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအထဲတွင် ဆေးလုံး၏ အမည်နှင့် အသေးစိတ် ညွှန်ကြားချက်များ ပါရှိ၏။ ၎င်း၏ အမည်မှာ ‘စိတ်ငြိမ် ဆေးလုံး’ ဖြစ်သည်။

အလယ်အလတ်အဆင့် အဆင့် ၁ ဆေးလုံးဖြစ်သော်လည်း သိမ်မွေ့သော ပါဝင်ပစ္စည်းများစွာနှင့် တိကျသော အချိန်ကိုက်မှုများ လိုအပ်သဖြင့် ဖော်စပ်ရန် အခက်ခဲဆုံး ဆေးလုံးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်နိုင်ပေသည်။

စာလိပ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်ပြီးနောက် အခန်းတွင်း တင်းမာမှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

ပါဝင်သူအချို့က မသက်မသာ လှုပ်ရှားသွားကြပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ သံသယဝင်နေပြီဖြစ်သည့်အလား သူတို့ရှေ့ရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“စတင်နိုင်ပြီ...”

အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

ဆေးဖိုများအောက်တွင် မီးတောက်များ ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်လာချိန်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ တုန်ခါသံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

သို့သော် လီဖုန်းက ချက်ချင်း စတင်ခြင်းမရှိပေ။ သူက အချိန်ယူကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်ပင်ချင်းစီကို ကောက်ယူပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် လှည့်ကြည့်ကာ ပြန်ချထားလိုက်သည်။

ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ဘေးစားပွဲမှ အဘိုးကြီးတစ်ဦးက မျက်ခုံးပင့်ကြည့်လာလေသည်။

“ကောင်လေး...”

ထိုအဘိုးကြီးက ရေရွတ်လိုက်၏။

“မင်းက ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ အချိန်ဖြုန်းနေရင် ပထမဆုံး ကျရှုံးမယ့်သူက မင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

လီဖုန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

“ကျုပ်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... ခင်ဗျား မီးတောက်ကို တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်ခင်မှာပဲ ကျုပ်က အရင်ပြီးနေလိမ့်မယ်...”

ထိုစကားကြောင့် နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ရရှိလိုက်သော်လည်း ထိုလူက သူ၏ ဆေးဖိုဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လှည့်သွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီဖုန်း စတင်လှုပ်ရှားလေသည်။ သူ၏ လက်များက တည်ငြိမ်ပြီး တိကျကာ ဇာတ်တိုက်ထားသည့်အလား လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ချောမွေ့နေ၏။

သူ၏ မီးတောက်က တိုးညင်းသော အသံလေးနှင့်အတူ တောက်လောင်လာပြီး  ပြီးပြည့်စုံစွာ မျှတနေလေသည်။

ဆေးဖက်ဝင်အပင်များက ဆေးဖိုထဲသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အစဉ်လိုက် ဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်ခုချင်းစီက အတိအကျ မှန်ကန်သော အချိန်တွင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် သိမ်မွေ့ပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့လေးတစ်ခု သူ၏ ဆေးဖိုထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့လွင့်လာကာ သန့်စင်ပြီး ကြွယ်ဝကာ အညစ်အကြေးပါဝင်မှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုမျှပင် မရှိပါချေ။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ လေထုက အေးချမ်းမှု မရှိလှပေ။ စားပွဲနှစ်ခုံကျော်မှ လူငယ်တစ်ဦးက သူ၏ အရောအနှောများ စောလွန်းစွာ ဆူပွက်လာသဖြင့် ကျိန်ဆဲနေလေသည်။

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ပါဝင်သူတစ်ဦးက သူ၏ ဆေးဖိုထဲမှ မီးခိုးမည်းများ ထွက်လာချိန်တွင် အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးနေ၏။

လီဖုန်းဘေးမှ လူက ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး သူ၏ မီးတောက်က မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နှင့် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေလေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လီဖုန်းသည် နောက်ဆုံး အနှစ်သာရပေါင်းစပ်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ဘေးမှ အဘိုးကြီးက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် မင်းက အခုလေးတင်”

“အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားအလုပ်ကို ခင်ဗျား အာရုံစိုက်သင့်တယ်နော်...”

လီဖုန်းက မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

နံ့သာတိုင် ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် လီဖုန်း၏ ဆေးလုံးတစ်သုတ်က ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်ခုထဲတွင် သေသပ်စွာ အအေးခံနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆေးလုံးတိုင်းက ပြီးပြည့်စုံစွာ ဝိုင်းစက်နေပြီး မျက်နှာပြင်က အရောင်တင်ထားသော ပုလဲများပမာ တောက်ပနေလေသည်။

အခြားသူများကမူ... ထိုမျှ ကံမကောင်းခဲ့ပေ။ တချို့က မညီမညာဖြစ်နေသော၊ အဖုအထစ်များပါနေသော ဆေးလုံးများကို တင်ပြကြပြီး တချို့ကမူ ဆေးဖိုအောက်ခြေရှိ တူးခြစ်နေသော အကြွင်းအကျန်များမှလွဲ၍ ပြစရာ ဘာမှမရှိကြပါချေ။

ပွဲကြည့်ပရိသတ်များကြားတွင် တီးတိုးစကားသံများ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

အဘိုးအိုက စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လီဖုန်း၏ လက်ရာကို စစ်ဆေးချိန်တွင် သူ၏ အကြည့်များက စူးရှနေ၏။

သူက ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ အလင်းရောင်နှင့် ထောင်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းများကြားတွင် လှိမ့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“အရည်အသွေးမြင့် အဆင့်ပဲ...”

နောက်ဆုံးတွင် သူက အံ့ဩမှုနှင့် သဘောတူလက်ခံမှု ရောနှောနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ပထမဆုံးအကြိမ်နဲ့တင်...”

ဆရာကြီးအဆင့် ဆေးဆရာ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးငယ်လေးက ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်ရှုရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် သတိမထားမိနိုင်လောက်သော တွန့်ကြေမှုလေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

“ဒီလောက် တည်ငြိမ်တဲ့ ထိန်းချုပ်မှုမျိုး...”

သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“အံ့သြစရာပဲ... ဒီဆေးလုံးတွေထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက ပြီးပြည့်စုံစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတယ်... ဖော်စပ်နေစဉ်အတွင်းမှာ အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုတောင် မဆုံးရှုံးခဲ့ဘူး...”

လီဖုန်းက ပခုံးအနည်းငယ် တွန့်ပြလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ အကြီးအကဲကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

“ဒါဆို အကြီးအကဲ... ကျုပ် အောင်မြင်ပြီလား...”

“မင်း ငါ့ကို အကြီးအကဲဝမ်လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်... ပြီးတော့ ဟုတ်တယ်... ဒီအကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုမှာ အောင်မြင်တာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်...”

အကြီးအကဲဝမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး ကျန်လူအားလုံး ကျရှုံးကြောင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြေညာလိုက်လေသည်။

သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် အခြားသူများ၏ ရလဒ်များကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်ပေသည်။

ထို့နောက် သူက တစ်ခုခုကို အခုမှ သတိရသွားသည့်အလား ဘေးရှိ အမျိုးသမီးငယ်လေးဘက်သို့ လှည့်ကာ လီဖုန်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။

“ဒါက ဖန်မေရုံတဲ့... သူက ငါ့ရဲ့ တပည့်ပဲ...”

ထိုအမျိုးသမီးငယ်၏ မိသားစုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီဖုန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။

သူ မှတ်မိတာ မှန်တယ်ဆိုရင် သူမက ဆရာကြီးအဆင့် ဆေးဆရာတစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တိမ်နတ်ဆိုးမြို့၏ ဆေးစျေးကွက်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြီးစိုးထားသော မိသားစုကြီးလေးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ဖန်မိသားစုမှ ဖြစ်သင့်သည်။

အနာဂတ်တွင် သူတို့က သူ၏ စီးပွားရေး ပြိုင်ဘက်များလည်း ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

သူက ထိုဆရာနှင့် တပည့်အတွဲကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဖန်မိသားစုတွင် ကိုယ်ပိုင် ဆရာကြီးအဆင့် ဆေးဆရာ ရှိနေသင့်ပါလျက် ဖန်မေရုံက ဘာလို့ အကြီးအကဲဝမ်၏ တပည့် ဖြစ်နေရတာလဲ။

ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီဖုန်း ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်လေသည်။ ၎င်းက သူတို့ကိစ္စဖြစ်ပြီး သူနှင့် မဆိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း မိတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

“ကျုပ်နာမည်က လီဖုန်းပါ... လပြာဂိုဏ်းက အပြင်စည်းတပည့် တစ်ယောက်ပါ...”

ဖန်မေရုံက လီဖုန်းကို ကျော့ရှင်းစွာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

“သခင်လေးလီက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ... ဒီနေ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်ရှင်...”

သူမက လီဖုန်း ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများကို ယူလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် တောက်ပသွားလေသည်။

“သခင်လေးလီရဲ့ ဆေးဖော်စပ်မှု အဆင့်က အဆင့် ၁ ရဲ့ အစပိုင်း... အလယ်အလတ်အဆင့်ကိုတောင် ကျော်လွန်နေတာ ကြာပြီထင်တယ်...”

သူမက သူ့ကို မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက... ရှင် အဆင့် ၁ ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား...”

“သခင်မလေးဖန် ကျုပ်ကို အရမ်း ချီးကျူးနေပါပြီ...”

လီဖုန်းက သူမ၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ သူက အဆင့် ၁ ရဲ့ ထိပ်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြမနေတော့ပေ။ စနစ်က ပေးအပ်ထားသော ပါရမီမှာ တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သူတို့ဘေးရှိ အကြီးအကဲဝမ်က လီဖုန်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို အစောကြီးကတည်းက သတိထားမိပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။

“မကြာခင် ငါတို့မြို့မှာ နောက်ထပ် ဆရာကြီးအဆင့် ဆေးဆရာတစ်ယောက် ရလာတော့မယ့်ပုံပဲ...”

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသော ကျရှုံးသွားသည့် ပါဝင်သူများနှင့် ပွဲကြည့်ပရိသတ်များက စတင်ထွက်ခွာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးကြားထဲမှ သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားလေသည်။ လူတစ်စု၏ အနောက်မှနေ၍ ခပ်ငယ်ငယ်၊ အရပ်ပုပုနှင့် ကြောက်တတ်ပုံရသော အမျိုးသမီး အလုပ်သင်လေးတစ်ဦးက သူမ၏ ဝတ်ရုံစကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ချောင်းကြည့်နေလေသည်။

သူမ၏ ပြူးကျယ်ပြီး စိုးရိမ်နေသော မျက်လုံးများက လီဖုန်း၏ ဆေးဖော်စပ်ပုံကို မြင်ပြီးနောက် လေးစားအားကျမှုများဖြင့် တောက်ပနေကာ သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတော့၏။

သူမက တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည့်အလား လက်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားရင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်လေသည်။