အခန်း (၃၀) - ညအချိန်
“ဆေးဆရာအသင်းဆိုတာ ဘာလဲ”
ယခင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးသဖြင့် လီဖုန်းက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။
“နာမည်အတိုင်းပဲ ဆေးဆရာတွေအတွက် ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အသင်းတစ်ခုပါပဲ”
ဝေ့မိန်လင်က ခေါင်းအနည်းငယ် စောင်းကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ဆက်လက်စီစဉ်နေရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လီဖုန်းကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကြားဖူးသင့်သည်ဟု ထင်ထားသဖြင့် သူမ၏ လေသံတွင် အံ့သြမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
“ဆေးဆရာအသင်းကို တိုက်ကြီးတစ်ဝှမ်းက အဆင့်မြင့်ဆေးဆရာတချို့ စုပေါင်းတည်ထောင်ခဲ့ကြတာပါ။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့... ဆေးဆရာတွေရဲ့ ဘဝကို ပိုမိုလွယ်ကူအောင် လုပ်ပေးဖို့ပါပဲ...”
သူမက လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို စားပွဲပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ပြီး အကျိုးကျေးဇူးများကို ရေတွက်ပြနေသည့်အလား ပုံပေါ်နေသည်။
“ရှင် စာရင်းသွင်းပြီးတာနဲ့ တရားဝင် ဆေးဆရာတံဆိပ်တစ်ခု ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီတံဆိပ်ကို ဂိုဏ်းကြီးတွေနဲ့ မြို့ကြီးတွေအားလုံးက အသိအမှတ်ပြုကြတယ်။ အဲဒါတစ်ခုတည်းနဲ့တင် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပွင့်သွားပြီလေ”
“သူတို့ရဲ့ သီးသန့်စျေးကွက်ကနေ ရှားပါးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို လျှော့စျေးနဲ့ ဝယ်လို့ရတယ်။ လေလံပွဲတွေမှာ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်တဲ့အခါလည်း ဦးစားပေး အခွင့်အရေး ရနိုင်တယ်။”
သူမ၏ လေသံက ပိုမိုတရားဝင်ဆန်လာသည်။
“အသင်းက ဆေးဖော်စပ်ပေးဖို့ အလုပ်အပ်တာတွေကိုလည်း လက်ခံပေးပြီး ဆေးဆရာတွေနဲ့ ဖောက်သည်တွေကြားမှာ ကြားခံအဖြစ် စာချုပ်ချုပ်ပေးတယ်။ သူတို့နာမည်အောက်မှာဆိုရင် ဘယ်သူကမှ စာချုပ်ဖောက်ဖျက်ဖို့ မရဲကြဘူးလေ”
“ပြီးတော့ အဆင့်မြင့် အသင်းဝင်တွေအတွက်ဆိုရင် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ သွားရှာတဲ့အခါ အကာအကွယ်ပေးတာ၊ အစောင့်အရှောက်တွေ ထည့်ပေးတာနဲ့ တခြားအကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”
ဝေ့မိန်လင် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် သူ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့... ကျွန်မရဲ့ ဆေးဆိုင်က အသင်းဝင် ဆေးဆရာတစ်ယောက်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတယ်ဆိုရင် ပိုပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရမှု ရလာလိမ့်မယ်။ ဖောက်သည်တွေက ကျွန်မတို့ကို ပိုယုံကြည်လာမယ်”
“ပြီးတော့ ဆေးဆရာအသင်းက အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ဆေးဆရာတစ်ယောက် ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေတဲ့ ဆိုင်ကို ဘယ်သူမှ လာပြီး ပြဿနာမရှာရဲတော့ဘူးလေ။”
သူမ စကားပြောနေစဉ် လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဒါက သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပေါ့။ စီးပွားရေးသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အကာအကွယ်အတွက်ပါ ဖြစ်တယ်။
တကယ်လို့ ကျုပ်က လိုက်လျောပေးလိုက်ရင် သူမက ကျုပ်ကို သူမဆိုင်ရဲ့ ‘ဆေးဆရာ’ အဖြစ် ကြွားလုံးထုတ်ခွင့်ရသွားပြီး သူမရဲ့ ရန်သူတွေကလည်း သူမကို ပစ်မှတ်မထားခင် နှစ်ခါ ပြန်စဉ်းစားရတော့မှာပေါ့။
သူ ထိုအကြံကို လုံးဝ ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်း မရှိပေ။
“အသင်းဝင်ဖို့အတွက် လိုအပ်ချက်နဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေက ဘာတွေလဲ”
“သိပ်မရှိပါဘူး”
ဝေ့မိန်လင်က ပေါ့ပါးသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“သူတို့ရဲ့ အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ပြီးတော့ အသင်းဝင်ဖြစ်ဖို့ စည်းကမ်းတွေက တော်တော်လေး လျော့ရဲပါတယ်”
“သူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ မလိုသလို ရှင် မလုပ်ချင်တဲ့အရာကိုလည်း သူတို့က အမိန့်ပေးခွင့် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အသင်းကနေတစ်ဆင့် လုပ်တဲ့ အရောင်းအဝယ် ဒါမှမဟုတ် ဝန်ဆောင်မှုတိုင်းအတွက် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပေးဆောင်ရပါမယ်။”
သူမက သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်မှုကတော့ တော်တော်လေး ခက်ခဲပါတယ်။ ကျွန်မမိသားစုရဲ့ ဆေးဆရာအိုကြီးတောင် မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။”
လီဖုန်းက သူမ၏ စကားများကို ချိန်ဆနေသည့်အလား မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ဤအရာက သူ့အတွက် မည်မျှ အကျိုးအမြတ်ရနိုင်မည်ကို တွက်ချက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“သဘောပေါက်ပြီ... ဒါဆို တကယ်လို့ ကျုပ် အဲဒီစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားရင် ခင်ဗျားက ယုံကြည်စိတ်ချရမှုနဲ့ အကာအကွယ်ရမယ်... ကျုပ်ကလည်း အသင်းရဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကွန်ရက်ကို အသုံးပြုခွင့် ရမှာပေါ့...”
ဝေ့မိန်လင်က နှေးကွေးပြီး နားလည်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“အတိအကျပါပဲ...”
လီဖုန်း ရယ်မောလိုက်သည်။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... မနက်ဖြန် သူတို့ဆီ သွားလည်ဖို့ အချိန်နည်းနည်း ဖယ်ထားရမယ်ထင်တယ်...”
--
ဝေ့မိန်လင် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို စီစဉ်ပြီးသွားသောအခါ လီဖုန်းက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး အင်္ကျီလက်စွပ်များကို ခေါက်တင်လိုက်သည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ဖော်စပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်လေသည်။
သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ချောမွေ့၊ တိကျပြီး အလောတကြီးမရှိသော်လည်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ အရည်ပျော်ကာ ပေါင်းစပ်ပြီး ဆေးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် အရှိန်က အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။
ဆေးဖို၏ မျက်နှာပြင်က မှိန်ဖျဖျ တောက်ပလာပြီး ဝိညာဉ်မီးတောက်များက သူ၏ အလိုဆန္ဒအတိုင်း လှုပ်ရှားနေသည့်အလား ကခုန်နေကြသည်။
သာမန်ဆေးဆရာတစ်ဦး ပါဝင်ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ယူရလောက်သည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် ဆေးတစ်သုတ် ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
မကြာမီ စားပွဲပေါ်တွင် အသစ်ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများ တန်းစီနေပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်များက တောက်ပကာ အပြစ်အနာအဆာကင်းပြီး ဆေးဘက်ဝင်ရနံ့များကို ဖြာထွက်နေလေသည်။
ဝေ့မိန်လင်၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။
‘အရမ်းမြန်တာပဲ... ပြီးတော့ တစ်လုံးချင်းစီတိုင်းက အနည်းဆုံးတော့ အရည်အသွေးမြင့် အဆင့်တွေချည်းပဲ... ‘
အပြစ်အနာဆာမဲ့ဆေးလုံးတွေတောင် ပါသေးတယ်။ လေးစားအားကျမှုကြောင့်သာမက ဝင်ရောက်လာသော လောဘလှိုင်းလုံးများကြောင့်လည်း သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤဆေးလုံးများက သူမထံသို့ မည်မျှများပြားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် သြဇာအာဏာများကို ယူဆောင်လာပေးမည်ဆိုသည်ကို သူမ စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်နေမိပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေသဖြင့် လီဖုန်းက သူမအနောက်သို့ တိတ်တိတ်လေး ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ချေ။
ရုတ်တရက် သန်မာသော လက်မောင်းတစ်စုံက သူမ၏ ခါးကို တင်းကြပ်စွာ ရစ်ပတ်ကာ သူ့ဆီသို့ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။
သူမ လန့်ဖျပ်သွားပြီး အသက်ရှူမှားသွားကာ သူမ၏ နားရွက်တွင် သူ၏ အသက်ရှူငွေ့ပူပူများနှင့် အနောက်ဘက်မှ သူမ၏ တင်ပါးကို အတင်းအကျပ် ဖိကပ်လာသော မာတောင်ပြီး ပူနွေးသည့် အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“သခင်မ... ညဘက်ဆိုရင် ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်မှာ အိပ်လေ့ရှိလဲ...”
သူက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဝေ့မိန်လင်၏ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီမှာပဲ အိပ်တယ်... အပေါ်ထပ်မှာ ကျွန်မအတွက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်း ရှိတယ်...”
“ကောင်းတယ်...”
လီဖုန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“လမ်းပြပါ သခင်မ...”
လက်တစ်ဖက်က သူမကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားရင်း အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဂိုးလ်ဒီထံသို့ စိတ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
‘ဒီနေရာကို စောင့်နေ... ဘယ်သူ့ကိုမှ လာအနှောင့်အယှက်မပေးစေနဲ့’
သူမက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိနေပြီဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လှေကားဆီသို့ လှည့်သွားလေသည်။
ဝေ့မိန်လင်က လှေကားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ သေးငယ်ပြီး မြန်ဆန်နေကာ နှလုံးခုန်သံများလည်း မြန်ဆန်နေ၏။
အလုပ်ရုံမှ ဆေးဖက်ဝင်အပင် ရနံ့များက တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းမှ ရနံ့သင်းသင်းလေးက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာလေသည်။ ထိုနေရာသည် ညဉ့်ယံ၏ ရင်းနှီးမှုအပြည့်ရှိသော အချိန်များကို ဖန်တီးပေးတော့မည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
မကြာမီ ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မြို့ကြီးက နောက်ထပ် ငြိမ်းချမ်းသော ညချမ်းတစ်ခုကို ကြိုဆိုနေလေသည်။
ဝေ့ ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမ၏ တံခါးများ ပိတ်ထားပြီး အတွင်းပိုင်းမှာ အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်နေပုံရသော်လည်း အထဲတွင်မူ ရမ္မက်ဆန်သော ဆန္ဒမုန်တိုင်းတစ်ခု တိတ်တဆိတ် တိုက်ခတ်နေလေသည်။
သပ်ရပ်နေသော ခန်းမကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဝေ့မိန်လင်၏ အိပ်ခန်းမှာမူ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။
အဝတ်အစားများက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး ပိုးသားဝတ်ရုံအချို့မှာ အလောတကြီး ချွတ်ပစ်ခံထားရသည့်အလား တွန့်ကြေနေ၏။
ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးက လေထုထဲရှိ အပူရှိန်နှင့် ရောနှောနေပြီး မီးအိမ်တစ်ခုတည်းကသာ မြင်ကွင်းအပေါ်သို့ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်များ ပေးစွမ်းနေလေသည်။
ကျွီ... ကျွီ... ကျွီ...
ကုတင်က စည်းချက်ကျကျ မြည်ဟည်းနေပြီး အသံတိုင်းက တိတ်ဆိတ်သော ညဉ့်ယံတွင် ကျယ်လောင်နေလေသည်။
ဝေ့မိန်လင်မှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကာ သူမ၏ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကျဲနေပြီး ဆံပင်စများက နီရဲနေသော အသားအရေပေါ်တွင် ကပ်နေ၏။
သူမ၏ အသက်ရှူသံများက မညီမညာဖြစ်နေပြီး နူးညံ့ကာ အက်ကွဲနေသော တေးသွားတစ်ခုပမာ “အာ...! ဟာ...!” ဟု ထွက်ပေါ်နေကာ လက်ချောင်းများက အိပ်ရာခင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။
လီဖုန်းက သူမအနောက်တွင် ဒူးထောက်လျက် ဗလာကျင်းကာ အနားမပေးဘဲ လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ လက်များက သူမ၏ တင်ပါးကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။
သူ၏ ခါးမှ တွန်းအားပေးမှုတိုင်းက ဇိမ်ခံကုတင်ဘောင်ထံမှ ကျွီခနဲ အသံများကို ထွက်ပေါ်စေပြီး ဝေ့မိန်လင်၏ နှုတ်ခမ်းမှ စူးရှသော အသက်ရှူသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများနှင့် အိပ်ရာခင်း ပွတ်တိုက်သံများ ရောနှောနေပြီး သူတို့ကြားရှိ လေထုမှာ ထူထပ်ကာ... အသက်ရှူတိုင်း လေးလံသွားစေလောက်အောင် ပူပြင်းနေတော့သည်။
လီဖုန်းက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို အာရုံစိုက်နိုင်ရန် ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏ ရမ္မက်များကို အချိန်အတန်ကြာ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူတို့နောက်မှ တံခါးများ ပိတ်သွားချိန်တွင် ထိုချုပ်တည်းမှုများက နောက်ဆုံး၌ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
ဝေ့မိန်လင်သည် သူ လိုသလို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် တင်ပါးကို မြင့်မြင့်မြှောက်ပေးထားရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။
ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်...
ခဏအကြာ သူ၏ ခါးမှ ထကြွလာသော ခံစားချက်ကို ခံစားရချိန်တွင် လီဖုန်းက သူမ၏ နူးညံ့သော တင်ပါးကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အရှိန်ကို မြှင့်တင်ကာ အရာအားလုံးကို သူမ၏ အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။
“အား !...”
ဝေ့မိန်လင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပါးစပ်ဟကာ အသက်ရှူရင်း နွေးထွေးပြီး ပြည့်နှက်နေသော အပူရှိန်များ သူမ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားရချိန်တွင် သူမ၏ ကျောပြင်က လှပစွာ ကော့တက်သွားလေသည်။
“အင်း...” လီဖုန်းက သူမ၏ ခါးကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီး အနီရောင် အမှတ်အသားလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်အထိ ဖိထားကာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး သူမ၏ အတွင်းပိုင်းအထိ အရာအားလုံးကို ပန်းထုတ်ရသည့် အရသာကို ခံစားနေလေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လီဖုန်းက နောက်ဆုံး၌ သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို ဖြေလျှော့လိုက်ရာ ဝေ့မိန်လင်မှာ အင်အားများ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားသည့်အလား မှောက်လျက် လဲကျသွားလေသည်။
ဤအရောင်းအဝယ်ကို သဘောတူခဲ့ခြင်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု မဟုတ်နိုင်ကြောင်း နောင်တရသည့် အတွေးတစ်ခု သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။
ဂိုဏ်းတပည့်အများစုက သူတို့၏ အချိန်အများစုကို ကျင့်ကြံခြင်းတွင်သာ ကုန်ဆုံးကြသဖြင့် လီဖုန်း ပျင်းရိလာသည့်အခါ တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ်ခန့်သာ ခြေထောက်ကားပေးရမည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့မိသည်။
သို့သော် သူမ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ သူက အပူစပ်နေသော မျောက်တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပြီး သူမကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အခွင့်အရေးရတိုင်း အသုံးချနေလေသည်။
ယခုအခါ သူမ၏ ဂူလေးမှာ ဘယ်တော့မှ ဗလာမဖြစ်တော့ဘဲ အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေကာ လွတ်လပ်နေသော အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုပင် မရှိတော့သလို ခံစားနေရသည်။
သူမ၏ အသားအရေမှာ ယခုအခါ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး လှုံ့ဆော်ခံထားရသော ဟော်မုန်းများမှ မူးယစ်ဖွယ်ရနံ့များ သင်းပျံ့နေကာ သူမသည် သာမန်သေမျိုးတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။
“ဟာ... ဟာ...”
သူမ၏ အသက်ရှူသံများက ကြမ်းတမ်းပြီး မညီမညာဖြစ်နေကာ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ စုဝေးနေသော နွေးထွေးပြည့်နှက်သည့် ခံစားချက်က သူမကို လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားစေပြီး... ခုခံရန် အကူအညီမဲ့သွားစေတော့သည်။
အားလုံးပြီးဆုံးသွားပြီဟု သူမ ထင်လိုက်ချိန်မှာပင် ကြီးမားပြီး ကြမ်းတမ်းသော လက်မောင်းတစ်ဖက်က သူမ၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ကာ အပေါ်သို့ ပြန်ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်း မြင့်တက်လာပြီး ကြီးမားဖြူဝင်းသော ရင်သားများက လှုပ်ခတ်သွား၏။
လီဖုန်း၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က ရင်သားတစ်ဖက်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ပုံသဏ္ဌာန်များ ပြောင်းလဲသွားစေပြီး လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားသော လက်က သူမ၏ မျက်နှာကို သူ၏ဘက်သို့ လှည့်စေလိုက်သည်။
“အား!”
လီဖုန်း၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်နှာကို လှည့်လိုက်ချိန်တွင် ဝေ့မိန်လင် အလန့်တကြား အော်လိုက်မိလေသည်။
လီဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်သော ရမ္မက်နှင့် ဆန္ဒများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အရာအားလုံး မပြီးဆုံးသေးကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
“ရှ... ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် သန်နေရတာလဲ...”
သူမက အံ့ဩပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အသက်ရှူကျပ်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူမသာ သေမျိုးတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လျှင် အပူရှိန်နှင့် ဆန္ဒများ ဘယ်တော့မှ မကုန်ခမ်းနိုင်ပုံရသော ဤယောကျ်ားနှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လိုက်ဖက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“အင်း... ကျုပ်က ဒီကိစ္စမှာ သဘာဝကနေ ကောင်းချီးပေးခံထားရလို့ပါ...”
လီဖုန်းက ကောက်ကျစ်ပြီး နှာဘူးကျသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ညင်သာမှုများ မရှိတော့ပေ။
ယင်းက အရိုင်းဆန်ပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော အနမ်းတစ်ခုဖြစ်ကာ ရမ္မက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေပြီး သူ၏ လျှာက သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်သွားလေသည်။
“အင်း... အင်း...”
ဝေ့မိန်လင်၏ ဖိနှိပ်ထားသော ညည်းသံများက သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများကြားမှ လွတ်ထွက်သွားပြီး သူ၏ လျှာက သူမ၏ ပါးစပ်ကို လွှမ်းမိုးထားချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ယင်နေတော့သည်။
ရုတ်တရက် သူ၏ ပူနွေးမာတောင်နေသော ညီငယ်လေးက သူမ၏ အောက်ပိုင်းကို အတင်းအကျပ် ဖိကပ်လာပြီး နွေးထွေးစိုစွတ်နေသော နေရာဆီသို့ သူမ၏ နူးညံ့သောအသားအရေတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ပူလောင်လုနီးပါး နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ အောက်ပိုင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။
“အင်း! အင်း!”
သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက အနားမပေးသော စည်းချက်တစ်ခုဖြင့် ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေပြီး လေထုထဲတွင် တိုးညင်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ညည်းသံများနှင့် သားရဲတစ်ကောင်ပမာ ညည်းတွားသံများ ရောနှောနေကာ အသံတိုင်းတွင် ယနေ့တစ်နေ့လုံး လီဖုန်း ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။
ဝေ့မိန်လင်အတွက်မူ ဤညသည် အဆုံးမရှိနိုင်ဟု ထင်ရပေသည်။
လီဖုန်းက သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် လွှတ်ချလိုက်သည့် လွှမ်းမိုးလွန်းသော သာယာမှုနှင့် ဆန္ဒများကြောင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် မေ့လျော့သွားပြီး ရမ္မက်မုန်တိုင်းထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြောသွားချိန်တွင် သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်များက မှုန်ဝါးသွားတော့၏။