အခန်း (၂၉) - ကြယ်နှစ်ပွင့်

ဝေ့ ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီဖုန်းက ဝေ့မိန်လင်တွင် မည်သည့်အစီအစဉ်များ ရှိနေသလဲဆိုသည်ကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးနေသည်။

သူက သူမအနားသို့ ကပ်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်က ခါးကို ဖက်ထားကာ အခြားတစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ ပေါင်တံဘေးခွဲထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ လျှောဝင်သွားပြီး လက်ချောင်းများက အဝတ်စအောက်တွင် မြှူဆွယ်ကစားနေ၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက သူမ၏ လည်တိုင်ကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး ရင့်ကျက်ကာ ကျော့ရှင်းသော သူမ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်နေလေသည်။

သူ၏ အထိအတွေ့အောက်တွင် ဝေ့မိန်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အဆက်မပြတ် ပူနွေးနေသဖြင့် သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြရန် အာရုံစိုက်ရ ခက်ခဲနေလေသည်။

“အင်း... မနက်ဖြန် လေလံပွဲတစ်ခု ရှိတယ်... ရှင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ ချီစုစည်းမှု ဆေးလုံးတွေကို အဲဒီမှာ ရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်...”

အသက်ရှူရခက်ခဲစွာဖြင့် သူမ ပြောလိုက်သည်။ အတွေးတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

‘ဒီညလည်း ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ထပ်ပြီး ပြည့်နှက်နေရတော့မှာပဲ...’

လီဖုန်း၏ အထိအတွေ့က ပိုမိုရဲတင်းလာပြီး မရိုးသားမှုနှင့် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော လမ်းကြောင်းများတစ်လျှောက် ပွတ်သပ်နေလေသည်။

ဝေ့မိန်လင်က ဆက်လက်ရှင်းပြရန် ကြိုးစားရင်း အသံကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရ၏။

“ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲအတွက် တိမ်နတ်ဆိုးမြို့ကို လူတွေ အများကြီး ရောက်နေကြတယ်... အရည်အသွေးမြင့် ဆေးလုံးတွေနဲ့ အပြစ်အနာဆာမဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ရောင်းဖို့က ဒါ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ... ဒါပေမဲ့...”

သူမက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့အတွင်း အားလုံး ဖော်စပ်ပေးနိုင်မလား...”

လီဖုန်း၏ အပြုံးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ယုံကြည်မှု ရှိနေလေသည်။

“သေချာတာပေါ့... ကျုပ်အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေသာ ပြင်ထားပေးပါ...”

ထိုအခါ ဝေ့မိန်လင်က သူမ၏ ပေါင်အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိနေသော သူ၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အားယူ၍ ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

“ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ စာရေးကို သွားပြောလိုက်ပါဦးမယ်...”

သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားစဉ် တင်ပါးများက မသိမသာ ယိမ်းနွဲ့သွားလေသည်။

လီဖုန်းက မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်ဖြင့် လက်ကို ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်နေဟန်ထား ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သက်ပြင်းချကာ နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

“ကျွတ်... ခုလေးတင် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးနေတာ... အခုတော့ ပျောက်သွားပြန်ပြီ...”

သူ၏ စိတ်က အစောပိုင်း အခိုက်အတန့်ဆီသို့ မရောက်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ စောစောက ထွက်သွားသော ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့် ကောင်အကြောင်း တွေးမိရင်း လတ်တလောတွင် သူ ကျင့်ကြံခြင်းကို မည်မျှ လစ်ဟင်းနေခဲ့မိသလဲ ဆိုတာကို သတိပြုမိသွားသည်။

စနစ်ကို ရရှိပြီးကတည်းက အချိန်အများစုကို ဆေးဖော်စပ်ခြင်း... သို့မဟုတ် စီနီယာအစ်မ ယွဲ့လန်ကို “ကူညီခြင်း” များဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးနေခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းကို သိပ်မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ချေ။

ဂိုးလ်ဒီကို အားကိုးနိုင်သည် မှန်သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားက အရေးကြီးနေဆဲပင်။ သို့သော် သူက တရားထိုင်ရင်း နေ့ရက်၊ လ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်မခံချင်ပေ။

ဘဝကို သာယာစွာ ဖြတ်သန်းပြီး လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ကူညီပေးရတာကိုပဲ ပိုသဘောကျလေသည်။

ကမ္ဘာမြေမှ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အင်မော်တယ်ဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် တာအိုလမ်းစဉ်အပေါ် သိပ်ပြီး အစွဲအလမ်း မကြီးသော်လည်း နှစ်ခုလုံးရလျှင်တော့ ငြင်းမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ လီဖုန်းသည် အရာအားလုံး၏ အကောင်းဆုံးကိုသာ လိုချင်နေသည့် အခြေအနေတွင် ပိတ်မိနေလေသည်။

သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကြီးကြီးမားမား မျှော်လင့်မထားဘဲ စနစ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

“ဟေး စနစ်... တရားထိုင်ဖို့ အချိန်ကုန်ခံစရာမလိုဘဲ ကျင့်ကြံလို့ရမယ့် နည်းလမ်း ရှိလား...”

[စနစ်အသိပေးချက်]။  ။ပိုင်ရှင်၏ အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် ပိုင်ရှင်၏ ကြယတာရာခန္ဓာကိုယ်ကို ဒုတိယမြောက် ကြယ်အဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန် စနစ်က အကြံပြုအပ်ပါသည်။

လီဖုန်း မျက်တောင်ခတ်သွားသည်။

“အယ်... အဆင့်မြှင့်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ...”

[စနစ်အသိပေးချက်]။  ။ကြယ်နှစ်ပွင့်ထက် ပိုလာသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် အချင်းချင်း ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အလိုအလျောက် စုပ်ယူလာမည် ဖြစ်သောကြောင့် ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် တရားထိုင်ရန် မလိုဘဲ ၂၄ နာရီလုံးလုံး ကျင့်ကြံနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

တရားထိုင်ခြင်းဖြင့်လည်း တိုးတက်မှုကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေနိုင်ပါသည်။ ထို့အပြင် ကြယ်ပွင့်အရေအတွက် ပိုများလာလေ ပိုင်ရှင်၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာလေ ဖြစ်ပါသည်။

လီဖုန်း ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်သည်။

 “သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒါဆို အခြေခံအားဖြင့် ငါက အလိုအလျောက် ကျင့်ကြံနေလို့ရတာပေါ့...”

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန့်ကျဲသွားပြီး ဒုတိယမြောက် ကြယ်အဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန် စနစ်ကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

[စနစ်အသိပေးချက်]။  ။ရင်းနှီးမှုအမှတ် ၁၀၀ ခုနှိမ်လိုက်ပါသည်။

[စနစ်အသိပေးချက်]။  ။လက်ကျန် ရင်းနှီးမှုအမှတ် - ၁၅၁၀

[စနစ်အသိပေးချက်]။  ။ကြယ်ဖိုဒဏ္ဍာရီ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒုတိယမြောက် ကြယ်ကို အောင်မြင်စွာ ထွန်းညှိလိုက်ပါသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာရှိ အဆုံးမဲ့ စကြဝဠာ ပြင်ကျယ်ကြီး တောက်ပသွားပြီး ပထမကြယ်၏ ဘေးတွင် ကြယ်အသစ်တစ်ပွင့် ထွန်းလင်းလာလေသည်။

ကြယ်နှစ်ပွင့်စလုံး တောက်ပစွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ကာလရှည်ကြာ ကွဲကွာနေပြီးမှ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်နေကြသည့်အလား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်လှုပ်နေကြ၏။

သေးသွယ်သော ငွေရောင်အလင်းတန်းလေးများက ၎င်းတို့ကြားတွင် ဆန့်တန်းသွားပြီး အသက်ဝင်နေသော ကြိုးမျှင်များပမာ ယှက်နွယ်သွားကြသည်။

ဆက်သွယ်မှုက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး ကြယ်နှစ်ပွင့်စလုံး ပိုမိုတောက်ပလာကာ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်များက နွေးထွေးပြီး တက်ကြွသော လှိုင်းလုံးများအဖြစ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်လာတော့သည်။

[စနစ်အသိပေးချက်]။  ။ဂုဏ်ယူပါသည်။ ပိုင်ရှင်သည် မွေးရာပါ နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းရည်ဖြစ်သော ‘ကြယ်ရောင်စွမ်းအင်’ ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။

[စနစ်အသိပေးချက်]-ကြတာယာခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကြယ်များသည် အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ပိုင်ရှင်၏ လမ်းကြောင်းများတစ်လျှောက် တိုက်ရိုက်စီးဆင်းမည့် သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လုပ်ပေးပါသည်။

ဤစွမ်းအင်က ပိုင်ရှင်အား တရားထိုင်ရန် မလိုအပ်ဘဲ အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံနိုင်စေပါသည်။

ကြယ်များ ပိုမိုထွန်းညှိနိုင်လေ စုပ်ယူရရှိသော စွမ်းအင်များ ပိုမိုမြန်ဆန်သန့်စင်လေဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအမြန်နှုန်းကို အဆမတန် တိုးတက်စေပါသည်။

လက်ရှိ ကြယ်နှစ်ပွင့် အဆင့်တွင် စုပ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ ပိုင်ရှင်၏ ပုံမှန်တရားထိုင်ခြင်းထက် အဆအနည်းငယ် ပိုမြန်ဆန်ပြီး ပိုင်ရှင်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ခိုင်မာလာစေမည် ဖြစ်ပါသည်။

နွေးထွေးတက်ကြွပြီး သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အပြည့်အဝ ရှိနေသော စွမ်းအင်များ စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် လီဖုန်း၏ အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

၎င်းက သူနှစ်သက်သော ကျင့်ကြံခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ထိရောက်မှုရှိပြီး အဆက်မပြတ်ဖြစ်ကာ ပျင်းစရာကောင်းပြီး အချိန်ကြာမြင့်သော တရားထိုင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

“ဟား... ဒါဆို အခု ငါ အိပ်လို့ရပြီ၊ စားလို့ရပြီ၊ မိန်းမတွေနဲ့ ကစားနေရင်းနဲ့တောင်... ပိုသန်မာလာနိုင်ပြီပေါ့...”

မျက်လုံးများထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ တောက်ပနေလျက် သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒါက သူ သဘောကျတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် အတိအကျပါပဲ။ ရုတ်တရက် သူကိုယ်တိုင် ပိုမိုသန်မာလာပြီး စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝလာရုံသာမက သူ့ရဲ့ ညီငယ်လေးကပါ ခွန်အားတွေနဲ့ တုန်ခါလာပြီး လှုပ်ရှားဖို့ ဟိန်းဟောက်နေတဲ့အလား မြင့်မားစွာ မတ်တောင်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကြယ်တွေကြားမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ စွမ်းအင်တွေက အရမ်းကို သန့်စင်လွန်းနေကာ အဲဒီစွမ်းအင်တွေက သူ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေထဲ စီးဝင်သွားတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ယန်ချီကို အဆမတန် မြင့်တက်သွားစေပြီး အခြေခံအားဖြင့်တော့ သူ့ကို ပိုပြီး နှာထစေကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အာရုံကြောတွေနဲ့ ဆန္ဒတိုင်းကို လောင်ကျွမ်းသွားစေတာပဲ ဖြစ်တယ်။

ဒုတ်... ဒုတ်...

သူ၏ နှလုံးသားက ဆန္ဒများကြောင့် ကျယ်လောင်စွာ ခုန်ပေါက်နေလေသည်။

လီဖုန်းက နောက်သို့ မှီထိုင်လိုက်ပြီး အသက်ရှူသံများ ကြမ်းတမ်းနေကာ ဝေ့မိန်လင် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စိတ်မရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းရင်း တပ်မက်မှုများကြောင့် မြန်ဆန်နေသော နှလုံးခုန်သံကို ငြိမ်သက်အောင် ကြိုးစားနေလေသည်။

ဝေ့မိန်လင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ လီဖုန်းက ခြေထောက်ကားလျက် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ညီငယ်လေးမှာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ဘောင်းဘီအောက်မှ ရုန်းကန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လီဖုန်းက လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်က လူကြီးလူကောင်းဆန်သော အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ ရမ္မက်ဆန်သော အပြုံးဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကို ပုတ်ပြနေ၏။

သူမက သဘောကျမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှု ရောနှောနေသော သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ကို ချလိုက်လေသည်။ ဤလူက လေးစားမှုရှိရာမှ အရှက်ကင်းမဲ့မှုဆီသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သူမ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လေသံကို နှိမ့်ကာ တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေးလီ... ကျွန်မကို ခဏလောက် အနားပေးလို့ မရဘူးလား... အောက်မှာ ရှင့်ရဲ့... အရည်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေတုန်းပဲ... ပြီးတော့ နည်းနည်းလည်း စပ်နေတယ်...”

သနားစရာကောင်းသော သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သော် လီဖုန်းက သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မလိုလားသော်လည်း နားလည်ပေးမှု အရိပ်အယောင်များ တောက်ပသွားလေသည်။

“ကောင်းပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက ဘယ်တော့ အဆင်သင့်ဖြစ်မှာလဲ...”

သူမက တွက်ချက်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

“အနည်းဆုံးတော့ နာရီအနည်းငယ် ကြာလိမ့်မယ်... တချို့ပစ္စည်းတွေက အပြင်ကနေ သွားဝယ်ရမှာမို့လို့...”

လီဖုန်း လျှာသပ်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်မှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်ထွက်လာ၏။

“ဒီလောက်တောင် ကြာမှာလား... သခင်မဝေ့က ကျုပ် အချိန်ဖြုန်းဖို့ ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့...”

ဝေ့မိန်လင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး ရယ်မောသံတစ်ခု သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှ လွတ်ထွက်သွားလေသည်။

“ဒါပေမဲ့... ကျွန်မကို အနားယူခွင့်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား...”

သူ၏ အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းများက နောက်ပြောင်လိုစိတ်ဖြင့် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

“ခင်ဗျား တခြားနေရာနဲ့ ကျုပ်ကို ကူညီပေးလို့ ရပါတယ်...”

လီဖုန်းက သူမ၏ အနီရောင် နှုတ်ခမ်းသေးသေးလေးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် ဝေ့မိန်လင် အသက်ရှူမှားသွားတော့၏။

အခန်းတွင်း ပြည့်နှက်နေသော တိုးညင်းသည့် ရေပလုံစီသံများမှလွဲ၍ အချိန်များ တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်လွန်သွားလေသည်။

ဝေ့မိန်လင်သည် လီဖုန်း၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ဒူးထောက်နေပြီး တန်ဖိုးကြီး ကျောက်စိမ်းဆံထိုးများဖြင့် အလှဆင်ထားသော သူမ၏ ခေါင်းလေးက အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။

ပြွတ်... ပလွတ်...

လီဖုန်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ နောက်သို့ မှီချထားပြီး သူ၏ ညီငယ်လေး ပတ်လည်ရှိ နွေးထွေးစိုစွတ်သော ခံစားချက်ကို အရသာခံနေလေသည်။

သူ၏ ခြေထောက်များကို ကားထားပြီး လက်တစ်ဖက်က ကုလားထိုင်နောက်ကျောတွင် တင်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖွဖွလေး ကိုင်တွယ်ကာ ညင်သာစွာ လမ်းပြပေးနေ၏။

“အိုး... အိုး... ကောင်းတယ် သခင်မ... ခင်ဗျားမှာ တကယ်ပဲ ဒီအတွက် ပါရမီပါတာပဲ...”

သာယာမှုကြောင့် တိုးညင်းကြမ်းတမ်းနေသော လေသံဖြင့် သူ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

သူက ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားရဲ့ ဝတ်ရုံကို နည်းနည်း ထပ်ချွတ်လိုက်ဦး...”

ဝေ့မိန်လင်က နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်စာမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း လိုက်လျောပေးလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ခေါင်းလှုပ်ရှားမှုကို မရပ်တန့်ဘဲ ဝတ်စုံမှ ကြယ်သီးကို ဂရုတစိုက် ဖြုတ်လိုက်ရာ ရင်သားတစ်ဖက် လွတ်ထွက်လာရန် လုံလောက်သွားလေသည်။

ပြွတ်... ပလွတ်... ပြွတ်...

သူမ၏ အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေစဉ် တိုးညင်းစိုစွတ်သော အသံများက အခန်းတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်နေသော သူမ၏ ရင်သားက ယိမ်းနွဲ့နေလေသည်။

လီဖုန်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခါနီးအချိန်တွင် ရုတ်တရက် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ခိုင်မာစွာ ဖိချလိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ လွတ်ထွက်နေသော သူမ၏ နူးညံ့သည့် ရင်သားကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်နယ်လိုက်လေသည်။

ဝေ့မိန်လင်က မငြင်းဆန်ဘဲ သူပေးသမျှကို အလိုအလျောက် လက်ခံယူလိုက်၏။

“အင်း... ဒါက ခင်ဗျားအတွက် ဆုလာဘ်ပဲ သခင်မ...”

သူက ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

ဂလု... ဂလု...

သူ အရာအားလုံးကို ပန်းထုတ်အပြီးတွင် သူမက ဂရုတစိုက် မျိုချလိုက်ပြီး အားလုံးကို လက်ခံလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူမ မတ်တပ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လီဖုန်း၏ လက်က သူမ၏ ဆံပင်များကို ခိုင်မာစွာ၊ အမိန့်ပေးသည့်ဟန်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

“ဘယ်သူက ပြီးပြီလို့ ပြောလဲ...”

သူက ပြတ်သားသော်လည်း ထိန်းချုပ်ထားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 “အလုပ်ဆက်လုပ်...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အားပြန်ပြည့်လာသော သူ၏ ညီငယ်လေးကို သူမ၏ ပါးပြင်တွင် ဖိကပ်လိုက်လေသည်။

ခဏတာမျှ ဝေ့မိန်လင် အံ့ဩကာ အေးခဲသွား၏။ ထို့နောက် အလျင်အမြန်ပင် အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ဒူးထောက်လျက် သူမ၏ ပါးစပ်သေးသေးလေးကို ထပ်မံဖွင့်ဟလိုက်လေသည်။

လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့်အတူ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ပိုမိုမှုန်ဝါးလာ၏။

သူမက တဖြည်းဖြည်း လေ့ကျင့်ပေးခံထားရသည့်အလား လီဖုန်း၏ အမိန့်တိုင်းကို ခုခံမှုမရှိဘဲ စတင်နာခံနေမိပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုပင် သူမကိုယ်တိုင် သတိမထားမိတော့ပေ...

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စာရေး ပြန်ရောက်လာလေသည်။ လီဖုန်းက ချဉ်းကပ်လာသော အရိပ်အယောင်ကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကြားတွင် လှုပ်ရှားနေသော ခေါင်းလေးကို အမြန်လုပ်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်၏။

ဝေ့မိန်လင်၏ သွယ်လျသော ပခုံးများ တုန်ယင်သွားလေသည်။

သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသဖြင့် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မြန်ဆန်လိုက်ပြီး အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေသော ခေါင်းလေးမှာ ပိုမိုအလျင်စလို ဖြစ်လာတော့သည်။

လီဖုန်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးများ ထသွားပြီးနောက် နွေးထွေးမှုလှိုင်းလုံးများ တက်လာကာ သူမက စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ချောမွေ့စွာ မျိုချလိုက်လေသည်။

ပြွတ်... ပလွတ်...

နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် စုပ်ယူပြီးနောက် သူမက အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ဒေါက်... ဒေါက်...

“သခင်မဝေ့... သခင်မ လိုအပ်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာပါပြီ...”

လက်ထဲတွင် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို သယ်ဆောင်လာသော စာရေးက ပြောလိုက်သည်။ တံခါး ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်ကို လူငယ်စာရေးလေး မြင်လိုက်ရ၏။

သခင်မဝေ့က တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည့်အလား ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလျက် ရပ်နေပြီး လီဖုန်းကမူ သူ၏ ခါးစည်းကြိုးကို ပြင်ဆင်နေဟန်ဖြင့် ကျောပေးထားလေသည်။

“ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အချိန်လည်း လင့်နေပြီဆိုတော့ အခု အိမ်ပြန်သင့်ပြီ... အပြန်လမ်းမှာ သတိထားဦးနော်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မ...”

စာရေးက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ အခန်းတွင်း လေထုက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း တံခါးကို ပိတ်ကာ ထွက်သွားလေသည်။

ဝေ့မိန်လင်က ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စတင်စီစဉ်နေလေသည်။

လီဖုန်းက စားပွဲကို မှီကာ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးနေသော သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ကိုယ်နေဟန်ထားကို ငေးကြည့်နေ၏။

“ဒါတွေ အားလုံးကို ဖော်စပ်စေချင်တာလား...”

စားပွဲပေါ်ရှိ ပမာဏကို မြင်သော် လီဖုန်း မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေးလီ... ဒါက အခွင့်အရေးကောင်းဆိုတော့ ကျွန်မတို့ တတ်နိုင်သလောက် အများဆုံး ဖော်စပ်သင့်တယ်လေ...”

ဝေ့မိန်လင်က နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည့်အလား သူမက အနည်းငယ် နောက်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ သခင်လေးလီ... ရှင် ဆေးဆရာအသင်းမှာ စာရင်းသွင်းပြီးပြီလား...”