အခန်း (၂၇) - ခြိမ်းခြောက်မှု

သခင်မဝေ့၏ အနည်းငယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ စာရေးလေးမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အတိအကျ မပြောနိုင်သဖြင့် ထိုခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မဝေ့...”

သူက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး တံခါးခေါက်ခွင့်ပြုသည့်အတွက် ဂိုးလ်ဒီကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ အမိန့်ကို ဆောင်ရွက်ရန် အပြေးအလွှား ထွက်သွားလေသည်။

တံခါးက ကလစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပိတ်သွား၏။ ဝေ့မိန်လင်က တံခါးကို ခဏတာ မှီထားလိုက်ပြီး အားနည်းမှုကြောင့် သူမ၏ ပေါင်တံများ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

လီဖုန်းက သူမ မလဲကျစေရန် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး အရှက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ကာ အခြားတစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ တင်ပါးကို နှေးကွေးပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆုပ်နယ်လိုက်၏။

“သတိထားပါ သခင်မ...”

သူက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလျက် တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

“ဧည့်သည်နဲ့ မတွေ့ရသေးခင် ခင်ဗျားရဲ့ ခြေထောက်တွေ ထပ်ပြီး ခွေကျသွားဦးမယ်...”

သူမက သူ့ကို စူးရှစွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း တကယ့်ဒေါသများ မပါဝင်ပေ။

“ဟွန့်... တော်လောက်ပြီ... ဒီမှာ စောင့်နေ... သူနဲ့ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်...”

လီဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ဝတ်စုံ ကော်လာကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ညင်သာစွာ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ကာ စောစောက သူ ဖန်တီးခဲ့သည့် တွန့်ကြေနေမှုများကို သပ်ရပ်သွားစေရန် လုပ်ပေးလိုက်လေသည်။

“စိတ်အေးအေးထားပါ... ကျုပ် ဒီမှာပဲ ရှိနေမှာပါ...”

__

ခဏအကြာ သူမ၏ ရုံးခန်းအတွင်းတွင်၊ ဝေ့မိန်လင်သည် စားပွဲနောက်၌ အေးစက်တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အပူရှိန်များမှ ပြန်လည်သက်သာလာဆဲပင်။

သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် သူမ၏ ကွယ်လွန်သူ ခင်ပွန်း၏ ညီဖြစ်သူ ဝေ့ကျုံးက ဤနေရာကို သူပိုင်သည့်အလား ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေလေသည်။

သေသပ်လှပသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ခြေချိတ်ထိုင်ကာ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းခွက်တစ်ခု ကိုင်ထား၏။

သူ၏ အကြည့်များက ပွင့်လင်းစွာ လှည့်လည်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် မဆုံတွေ့မီ ရင်ဘတ်အကွေ့အကောက်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေလေသည်။

“ဟမ့်... အဲဒီ အစည်းအဝေးနဲ့ မင်း တော်တော် အချိန်ယူလိုက်တာပဲ...”

“ဒါက အရောင်းအဝယ်ကြီးတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်နေလို့ပါ...”

ဝေ့မိန်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ဝေ့ကျုံးက သူမ၏ စကားများကို မယုံကြည်သည့်ဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ သူက ခွက်ကို ညင်သာသော အသံဖြင့် ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်လေသည်။

“မိသားစု စီးပွားရေးက ငါးလဆက်တိုက် အရှုံးပေါ်နေတာ...”

သူက လျှာသပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ငါ့အစ်ကိုသာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေရင် သူ စိတ်ပျက်မိမှာပဲ...”

သူ၏ လှောင်ပြောင်သော လေသံနှင့် ရမ္မက်ဆန်သော အကြည့်များကို ဝေ့မိန်လင် ခံစားမိနေပြီး စားပွဲအောက်တွင် လက်သီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားသဖြင့် လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်နေလေသည်။

ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်က မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို မိန်းမတွေနဲ့ အရက်တွေကြားမှာ ဖြုန်းတီးပစ်ရုံကလွဲလို့ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘဲ အခုတော့ ဒီမှာထိုင်ပြီး သူမကို ဆုံးမရဲနေတယ်။

သူမ ခင်ပွန်း သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်ကဆိုလျှင် ဝေ့ကျုံးသည် သူမရှေ့တွင် အသံကျယ်ကျယ်တောင် မထွက်ရဲခဲ့ပေ။

ယခုမူ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ရဲတင်းလာကာ သူ၏ ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်များမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာနေလေပြီ။

သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ သူမက အသံကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားလိုက်၏။

“စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်းကို ကျွန်မ ရှာနေပါပြီ...”

ဝေ့ကျုံးက မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

“ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်း... မရီး... အကြီးအကဲတွေက မင်းရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုကို လပေါင်းများစွာ သည်းခံခဲ့ကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ကုန်ဆုံးလာနေပြီ...”

ဒါကို ကြားတော့ ဝေ့မိန်လင် အတွင်းစိတ်ထဲတွင် မလှောင်ပြောင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အကြီးအကဲတွေ... ရှင် လာဘ်ထိုးထားတဲ့ အဲဒီလောဘကြီးတဲ့ အဘိုးကြီးတွေလား... ဘယ်သူ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ကုန်ဆုံးလာနေတာလဲဆိုတာကို သူမ အတိအကျ သိနေလေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ အသံက တိုးညင်းပြီး ဆီရွှဲနေသော လေသံသို့ ပြောင်းသွား၏။

“မင်းသိပါတယ်... ဒါက တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းတာပဲ... မင်းလို ထူးချွန်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုး အရိုးကျေမတတ် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံနေဖို့ မသင့်ဘူး... ပိုလွယ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိနေပါလျက်နဲ့ပေါ့...”

သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး အကြည့်များက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

“တကယ်လို့သာ မင်း ငါ့ကို ခပ်ခွာခွာထားတာကို ရပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် လမ်းကြောင်းကို ငါ ချောမွေ့အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်... အကြီးအကဲတွေက ငါ့စကားကို နားထောင်ကြတယ်... ငါ လိုအပ်တာလေးက မင်းဘက်မှာ ရပ်တည်ပေးဖို့ အားပေးမှုလေး နည်းနည်းပါပဲ...”

သူ၏ အကြည့်များက သူမ၏ လည်တိုင်မှတစ်ဆင့် လျောဆင်းသွားပြီး ရင်ဘတ်အကွေ့အကောက်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်ကာ ဝတ်စုံ၏ တင်းကျပ်သော အချိုးအကွေ့ကို မှောင်မိုက်သော ဆန္ဒများဖြင့် လိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အချဉ်ပေါက်နေသော အရက်နံ့နှင့် ယောကျ်ားအနံ့တို့က သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေပြီး လေထုထဲတွင် လေးလံကာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများကို ပြည့်နှက်သွားစေတော့၏။

ဝေ့မိန်လင်၏ လက်ချောင်းများ တင်းကျပ်သွားပြီး အပြုံးက အေးစက်သွားလေသည်။ ဒါက မိသားစု နိုင်ငံရေးသက်သက် မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကို သူမ သိနေသည်။

ပိုးသားလို နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုတစ်ခု၊ သူမကိုယ်တိုင်က ဆုကြေးဖြစ်နေတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။

ဝေ့ မိသားစု၏ သြဇာအာဏာသည် အမြဲတမ်း မိသားစုခေါင်းဆောင်နှင့် ပင်မသွေးဆက်၏ ဘိုးဘေးတို့အပေါ်တွင်သာ ဗဟိုပြုခဲ့ပြီး အခွဲမိသားစုဝင်များဖြစ်ကြသော အကြီးအကဲများက သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများဖြင့် အကြံပေးများအဖြစ်သာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဘိုးဘေးနှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးစလုံး ကွယ်လွန်သွားပြီး သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ချိန်တွင် ထိုအကြီးအကဲများက သူတို့၏ လက်သည်းများကို စတင်ထုတ်ပြလာကြပြီး အရင်ကထက် ပိုမိုလောဘကြီးကာ ကျန်ရစ်သမျှကို လုယူရန် ကြိုးစားလာကြလေသည်။

သူမ၏ ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်နှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်မှုတို့ကြောင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကို ဆေးဖော်စပ်ရေး ခန်းမတွင် တာဝန်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းမှုလေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ၎င်းကပင် မိသားစုစီးပွားရေး မပြိုလဲစေရန် ထိန်းသိမ်းပေးနေသော တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

သူမသာ မရှိလျှင် ဤလူယုတ်မာသည် ဝေ့ မိသားစုကို သူ လုပ်ချင်သလို လုပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် မမောမပန်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း အတွင်းရော အပြင်မှပါ ဖိအားများက အသက်ရှူကျပ်စေသဖြင့် လီဖုန်း ရောက်ရှိလာခြင်းက အချိန်ကိုက် ပစ်ချပေးလိုက်သော အသက်ကယ်ကြိုးတစ်ချောင်းလို ခံစားရစေတော့၏။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

“တကယ်လို့ အကြီးအကဲတွေက တကယ်ပဲ စိုးရိမ်နေကြတယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တီးတိုးပြောနေမယ့်အစား ကျွန်မကို တိုက်ရိုက် လာပြောသင့်တာပေါ့...”

ဝေ့ကျုံး၏ အပြုံးက ရုပ်ဆိုးစွာ တွန့်လိမ်သွားပြီး သားကောင်ကို ချိန်ဆနေသော သားရဲတစ်ကောင်လို မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

သူက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး အသံက တိုးညင်းကြမ်းတမ်းနေကာ မည်သည့် ယဉ်ကျေးမှုမျှ မကျန်ရှိတော့ပေ။

“နားထောင်စမ်း ဝေ့မိန်လင်... အခု မင်းက ကြိုးတန်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရတာ... အကြီးအကဲတွေက မင်းရဲ့ ‘ကြိုးစားအားထုတ်မှု’ တွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး... သူတို့ လိုချင်တာက ရလဒ်တွေပဲ... ပြီးတော့ အခုချိန်မှာ မင်းက ကျရှုံးနေတယ်...”

“မင်းအတွက် ဒီအရာအားလုံးကို ငါ ပိုလွယ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်... မင်းရဲ့ နေရာကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်အောင် ငါ ကူညီပေးမယ်...”

သူ၏ အကြည့်များက မည်သည့်အရှက်မှမရှိဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လှည့်လည်စပြုလာပြီး တင်းကျပ်သော ဝတ်စုံအောက်ရှိ ရင်ဘတ်အကွေ့အကောက်နှင့် ခါးလိုင်းများပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေလေသည်။

“...ဒါပေမဲ့ အလကားတော့ မဟုတ်ဘူး...”

ဝေ့မိန်လင်က သူ့ကို ရွံရှာမှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမက လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ ဤလူယုတ်မာ ဘာလိုချင်သလဲဆိုတာကို သူမ အတိအကျ သိနေ၏။

လီဖုန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ဝေ့ကျုံးသည် သူ၏ ညစ်ပတ်သော အကျင့်စရိုက်များနှင့် ရက်စက်သော ရည်ရွယ်ချက်များမှလွဲ၍ တကယ့်စွမ်းအားမရှိသော ကြွားလုံးထုတ်ကာ ညစ်ပတ်သည့် လူမိုက်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူမက သူ့ရဲ့ ‘အကူအညီ’ ဆိုတာကို သဘောတူလိုက်ရင် သူမရဲ့ ကံကြမ္မာက အမှောင်ထုထဲကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ကျဆင်းသွားရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။

အနီးအနားက ရွာငယ်လေးတစ်ခုကနေ လှပတဲ့ ရွာသူလေးတစ်ယောက်ကို သူ ပြန်ပေးဆွဲခဲ့ပြီး ကစားစရာတစ်ခုလို ဆက်ဆံခဲ့တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောလာဟလတွေကို သူမ ကြားခဲ့ဖူးတယ်။

သူမကို အလိုပြည့်သွားတဲ့အခါ သူ မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်တွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုပါ အလိုရှိသလို သုံးစွဲဖို့ ပေးအပ်ခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီသနားစရာ ကောင်မလေးရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက ညဉ့်နက်ယံတွေမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်လို့တောင် ပြောကြတယ်။

သူမသာ သဘောတူလိုက်လျှင် ထိုအိပ်မက်ဆိုးထဲတွင် ပိတ်မိသွားမည်ကို ဝေ့မိန်လင် ကြိုတင်မြင်ယောင်နေမိပြီ ဖြစ်သည်။

ဂုဏ်သိက္ခာများ အခွာခံရကာ သူ၏ ရွံရှာဖွယ် ရမ္မက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် နေ့စဉ် ပေါင်ကားပေးရပြီး အသုံးမလိုတော့သည့်အခါ လွှင့်ပစ်ခံရမည့် ကျိုးပဲ့နေသော အရုပ်လေးတစ်ရုပ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ သူ၏ လောဘနှင့် ရက်စက်မှုများကြောင့် ဝေ့ကျုံးသည် အကျိုးအမြတ်အတွက် သူမကို အကြီးအကဲများ သို့မဟုတ် အခြားမျိုးနွယ်စုများထံ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုလို ရောင်းစားရန်ပင် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

ယင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် လီဖုန်းသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

တကယ့်စွမ်းအားနှင့် အကျိုးအမြတ်များကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သော ပါရမီရှိသည့် ကျွမ်းကျင်သော ဆေးဆရာတစ်ယောက်သာမက ခိုင်မာသော ကျောထောက်နောက်ခံ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့ သူတို့ အတူရှိနေခဲ့သည့် အချိန်များအတွင်း သူ၏အကြောင်း တစ်ချက်ကို သူမ သိရှိခဲ့ရသည်။ ယင်းမှာ သူသည် အလွန်ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်သူ ဖြစ်ပြီး သူ၏အရာများကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့်အစား ကာကွယ်ပေးမည့်သူမျိုး ဖြစ်ကြောင်းပင်။

အနည်းဆုံးတော့ လီဖုန်းနှင့်အတူ ဆိုလျှင် သူမသည် လူတိုင်း၏ ကစားစရာ မဖြစ်စေဘဲ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကိုသာ နာခံရသည့် သြဇာအာဏာရှိသော မိသားစုခေါင်းဆောင် အမျိုးသမီးအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေနိုင်ပေမည်။

သူမရှေ့ရှိ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ဤယောကျ်ားကို ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် သူမ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်ပြင်းထန်လာတော့၏။

ဝေ့ကျုံး၏ မျက်လုံးများက ရက်စက်မှုများဖြင့် တောက်ပနေပြီး ရွံရှာဖွယ် လေသံဖြင့် ဆက်လက်ခြိမ်းခြောက်နေလေသည်။ သူက ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး အသံက တိုးညင်းကာ အန္တရာယ်များနေ၏။

“ဒါက မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ ဝေ့မိန်လင်... ငါ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံလိုက်... ငါက အကြီးအကဲတွေ ပါးစပ်ပိတ်နေအောင် သေချာလုပ်ပေးမယ်... အဲဒါဆိုရင် မင်းရဲ့နေရာ၊ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ... ဘာပဲကျန်ကျန် ဆက်ထိန်းထားလို့ ရပြီ...”

သူက မှောင်မိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို ငြင်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့... မင်း အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်... မင်းရဲ့ နေရာတင်မကဘူး၊ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မာနတွေပါမကျန်ပေါ့... မင်းကို အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး မင်းရဲ့ ကျရှုံးမှုတွေကို လူတိုင်းမြင်အောင် ချပြဖို့ အကြီးအကဲတွေကို ငါ တောင်းဆိုမယ်...”

သူ၏ အပြုံးက သွားများပေါ်လာသည်အထိ ရုပ်ဆိုးစွာ တွန့်လိမ်သွားလေသည်။

“ပြီးတော့ အဲဒီနောက်မှာရော... မင်းက သူတို့ ဖုံးကွယ်ထားရမယ့် ရှက်စရာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု၊ နောက်ဘက်အခန်းတွေမှာ လက်ဆင့်ကမ်း ကစားရမယ့် အရုပ်တစ်ရုပ်ပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”

“အရင်တုန်းက ငါ မြင်ခဲ့ဖူးသလိုမျိုးပေါ့... သူတို့က မိသားစုဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား... သူတို့က ဘာအကျိုးအမြတ် ရနိုင်မလဲဆိုတာကိုပဲ ဂရုစိုက်ကြတာ...”

သူက မတ်မတ်ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

“ဒါကြောင့် မရီး... သေချာစဉ်းစားပါ... အခု မင်းရပ်နေတာက အန္တရာယ်များတဲ့ အစွန်းတစ်နေရာမှာပဲ... ခြေတစ်လှမ်း မှားလိုက်တာနဲ့ မင်း ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မယ်... အရမ်းနာကျင်ရလိမ့်မယ်...”

အခန်းက ပိုမိုလေးလံသွားပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုများက လေထုထဲတွင် ထူထပ်စွာ တွဲလွဲခိုနေလေသည်။

ဝေ့မိန်လင်၏ လက်ချောင်းများက လက်သီးဆုပ်သွားပြီး လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်နေ၏။ သူမက လည်ချောင်းထဲမှ အလုံးအကျိတ်ကို မြိုချလိုက်ပြီး ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုများက အတွင်းပိုင်းတွင် လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။

သို့သော် ဤအရာများက အလွတ်ပြောနေသော စကားများ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေပေသည်။ ယနေ့သာ လီဖုန်း ရောက်မလာခဲ့လျှင် ဤလူသည် သူမကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

အခန်းတွင်းရှိ ထူထပ်သော တင်းမာမှုများနှင့် မလိုမုန်းထားမှုများက သူမကို အသက်ရှူကျပ်စေလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် တံခါးက ညင်သာသော်လည်း ခိုင်မာသော ကလစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ပွင့်လာလေသည်။

“အိုး... ကျုပ် တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိသလို ဖြစ်သွားလား...”

လီဖုန်းသည် သူ၏ အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော အပြုံးဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်ဝင်လာတော့သည်။