အခန်း (၂၀) - ကံကြမ္မာ မစ်ရှင်

[စနစ်အသိပေးချက် - ဂုဏ်ယူပါသည်။ ပိုင်ရှင်သည် ရင်းနှီးမှုအမှတ် +၁၀၀ ရရှိပါသည်။]

[စုစုပေါင်း ရင်းနှီးမှုအမှတ်: ၁၆၁၀]

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ပမာဏကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

“၁၆၁၀ ပေါ့လေ...”

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပျင်းရိစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် ကျေနပ်မှုများ တွဲခိုနေ၏။

“ဒီခုနစ်ရက်အတွင်း ငါ တကယ်ကို ကြိုးစားခဲ့တာပဲ...”

သူ၏ လေသံမှာ တစ်ဝက်က ဂုဏ်ယူနေပြီး နောက်တစ်ဝက်က အရှက်ကင်းမဲ့နေကာ နတ်ပြည်ကို ရောက်ခဲ့ဖူးသည့် ယောကျ်ားတစ်ယောက်သာ ပြုလုပ်နိုင်သော လေသံမျိုးဖြစ်လေသည်။

စနစ်နှင့် သက်ဆိုင်သည့် မည်သည့်အရာမှ နှစ်ဆပြန်မရသည်ကတော့ နှမြောစရာပင်။ ဆေးလုံးများ၊ ဓား၊ ယွဲ့လန်အတွက် ထိုလက်ဆောင်လေးများ အားလုံးက ရင်းနှီးမှုအမှတ်များကိုသာ ရရှိစေပြီး အပိုဆုများ မရရှိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ယွဲ့လန်က ပြိုင်ပွဲအတွက် သူမ၏ ခွန်အားများကို တည်ငြိမ်အောင် အာရုံစိုက်နေသဖြင့် လတ်တလောတွင် သူမကို ထပ်ပြီး သွားရောက်နှောင့်ယှက်၍ မရတော့ပေ။ အဲဒါကြောင့် သူ... အားလပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

[စနစ်အသိပေးချက် - ယွဲ့လန်၏ ပိုင်ရှင်နှင့် ကံကြမ္မာဆက်နွယ်မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပြီး ထပ်မံတိုးတက်လာပါသည်။]

[သတ်မှတ်ထားသော ပစ်မှတ်၏ ကံကြမ္မာ မစ်ရှင် ဖွင့်လိုက်ပါပြီ - ပထမဆုံး ဘေးအန္တရာယ်]

[ရည်ရွယ်ချက် - ယွဲ့လန်၏ ပထမဆုံး ဘေးအန္တရာယ် ကပ်ဆိုးကို ကျော်လွှားနိုင်ရန် ကူညီပေးပါ။]

[သတိပေးချက် - ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု နီးကပ်လာနေပါသည်။ ဤသည်မှာ အသက်နှင့် သေခြင်းတရားကို စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျရှုံးပါက သူမ သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကံကြမ္မာသည်လည်း ကံကြမ္မာမြစ်အတွင်းမှ ဖျက်ဆီးခံရမည် ဖြစ်သည်။]

[မှတ်ချက် - ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုသည် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။ ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် သတိထားရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်။ သို့သော် ဘေးအန္တရာယ်အတွင်း၌ ကံကောင်းမှုများ ပါဝင်နေပြီး သူမသာ ခံနိုင်ရည်ရှိပါက သူမ၏ ကံကြမ္မာသည် ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။]

လီဖုန်း အပြင်သို့ထွက်ကာ နံနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်နေစဉ် မျက်နှာပြင်က သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ထပ်မံပေါ်လာလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အပြုံးမှာ အေးခဲသွားတော့၏။

“...ဘေးအန္တရာယ် ကပ်ဆိုး...?”

သူ၏ အသံမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေလေသည်။

ရွှေရောင်စာလုံးများက လေထုထဲတွင် တွဲလွဲခိုနေပြီး တောက်ပသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ဖိနှိပ်နေသည့်အလားပင်။ အသက်နဲ့ သေခြင်း... ကံကြမ္မာကနေ ဖျက်ဆီးခံရမယ်။ စကားလုံးတိုင်းနှင့်အတူ သူ၏ မျက်မှောင်များ ပိုမိုကြုတ်လာလေသည်။

“ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...”

သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“စနစ်... ရှင်းပြစမ်း...”

စနစ်၏ အသံက အမြဲလိုလို တည်ငြိမ်နေလေသည်။

[ယွဲ့လန်သည် ထူးကဲသော ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါသည်။ သူမ၏ လမ်းစဉ်ကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရန် ကမ္ဘာကြီးနှင့် ကံကြမ္မာ၏ အမိန့်အရ သတ်မှတ်ထားသော အသက်နှင့် သေခြင်းတရားကို စမ်းသပ်မည့် ပထမဆုံး ဘေးအန္တရာယ် ကပ်ဆိုးကို သူမ ကျော်လွှားရမည် ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်ပါက သူမ အထက်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်။ ကျရှုံးပါက... သူမ၏ တည်ရှိမှုသည် ကံကြမ္မာမြစ်အတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။]

လီဖုန်း ခဏတာ တွေဝေစွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ လေပြေလေညင်းကပင် သူ၏ အသားအရေပေါ်တွင် ပိုမိုအေးစက်လာသလို ခံစားရလေသည်။

“...ပျောက်ကွယ်သွားမယ်... လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုးကို ပြောတာလား...”

[မှန်ကန်ပါသည်။]

သူ၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားလေသည်။

“ဒီဘေးအန္တရာယ်က ဘယ်တော့ ဖြစ်မှာလဲ...”

[ကံကြမ္မာသည် အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေပါသည်။ ကပ်ဆိုးသည် မနက်ဖြန်လည်း ရောက်ရှိလာနိုင်သလို... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးမှလည်း ရောက်ရှိလာနိုင်ပါသည်။]

လီဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ရာ တိတ်ဆိတ်နေသော ခြံဝင်းအတွင်း သူ၏ အသက်ရှူသံက စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ လက်က ဆံပင်များထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

“...မနက်ဖြန် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ပေါင်းများစွာ... အဲဒါက မင်းရဲ့ အဖြေလား...”

စနစ်က ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ဝါးရွက်များ လှုပ်ခတ်သံမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်မှုကသာ နေရာယူသွားတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဤအခြေအနေကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ လီဖုန်းက အသံကို အားယူထုတ်လိုက်လေသည်။

“မင်း ဘာအကြံပေးချင်လဲ...”

[အကြံပြုချက် - ပိုင်ရှင်သည် ပိုမိုသန်မာလာရန် ကြိုးစားသင့်ပြီး ယွဲ့လန်ကိုလည်း တတ်နိုင်သမျှ သန်မာလာစေရန် ပြုလုပ်သင့်ပါသည်။ သူမ၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ပိုမိုခိုင်မာလေ ရှင်သန်နိုင်ခြေ ပိုများလေ ဖြစ်ပါသည်။]

လီဖုန်း အတန်ကြာ ရပ်နေမိပြီး တောက်ပသော နေရောင်ခြည်က ထူးဆန်းစွာ လေးလံနေသလို ခံစားရလေသည်။ သူက အခုတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခရီးလေးတစ်ခု ထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာလေ။

ခုနစ်ရက်တာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက အဲဒီလောက်တော့ ထိုက်တန်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ အခုတော့ ဒါက... သူ့ဗိုက်ကို လိမ်ကျစ်သွားစေတဲ့ ဒီကျိန်ဆဲချင်စရာ စာကြောင်းက ပေါ်လာပြန်တယ်။

သူက တွေးတောမှုများဖြင့် မှောင်မိုက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လေထုကို တွေဝေစွာ စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

“...ကျစ်...”

သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“ငါက ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းချင်ရုံလေးပါ... လှပတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်နှစ်ယောက်လောက်ကို နောက်ပြောင်မယ်... သန်မာလာအောင် လုပ်မယ်လို့ စဉ်းစားထားတာ...”

“တကယ်လို့ သူသာ သေသွားရင် ကျုပ် အခုထိ လုပ်ခဲ့သမျှတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ ရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး...”

သူ၏ လက်က မသိမသာ ဆုပ်သွားလေသည်။ ဒီစီနီယာအစ်မကို သူ တော်တော်လေး သံယောဇဉ်တွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမက အပြင်ပန်းမှာ အေးစက်သလို ပြုမူနေပေမဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာတော့ အရမ်းကို နွေးထွေးပြီး လိမ္မာယဉ်ကျေးသူလေး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ အကြည့်များက နောက်ဆုံးစာကြောင်းဆီသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် မျက်လုံးထဲ၌ တစ်ခုခု တောက်ပသွားလေသည်။

ဘေးအန္တရာယ်အတွင်း၌ ကံကောင်းမှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူမသာ အသက်ရှင်ခဲ့လျှင် သူမ၏ ကံကြမ္မာက ပြောင်းလဲသွားမည်။

“...ကံကြမ္မာက ပြောင်းလဲသွားမယ်ပေါ့လေ...”

သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ ရင်ဘတ်ထဲမှ အေးစက်မှုက ပျောက်ကွယ်မသွားသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများကြားတွင် လောဘက နွယ်ပင်များပမာ ရစ်ပတ်ကာ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

တကယ်လို့ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာက တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားမယ်ဆိုရင်... သူ့အတွက် ဆုလာဘ်တွေ ရှိရမှာပေါ့။

ကြီးမားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေ... အထူးသဖြင့် သူသာ သူမ အသက်ရှင်ဖို့ အကြောင်းရင်းဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့။

“...ကောင်းပြီလေ...”

သူက ဖြည်းညင်းစွာ အသက်ရှူထုတ်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်၏။

“ကံကြမ္မာက သူ့ကို သေစေချင်တယ်ဆိုရင်... ငါက သူ အသက်ရှင်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ရမှာပေါ့...”

ထိုစကားလုံးများက သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုလေးလံနေသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ပြုံးနေလေသည်။ ပြဿနာတွေက အမြဲတမ်း သူ့ကို ရှာတွေ့နေတာပဲ မဟုတ်လား။

သူ၏ အတွေးများက ခဏတာ လွင့်မျောသွား၏။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်လေးအပြီးမှာ ဖန်ဇီယန် တစ်ယောက် အရိပ်အယောင်တောင် မပြတော့ဘူး။

ဒီလောက် မာနကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်တော့ သူမရဲ့ တိတ်ဆိတ်နေမှုက အများကြီးကို ဆိုလိုနေတယ်။ သူမ ပုန်းနေတာလား။ အကြံအစည်တွေ ကြံစည်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်နေရာရာမှာ စိတ်ကောက်နေတာလား။

ထိုအတွေးကြောင့် လီဖုန်း ရယ်မောလိုက်ရာ တင်းမာမှုများ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားလေသည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...”

သူက ခြံဝင်းဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်၏။

“ဂိုးလ်ဒီ...”

သူ ပျင်းရိစွာ ခေါ်လိုက်လေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် ကျွီခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရက်ပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်စွာ တရားထိုင်နေခဲ့သော သစ်သားရုပ်သေးရုပ်က ယခုအခါ ၎င်း၏ ခေါင်းကို နှေးကွေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် လှည့်လာလေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းက အမြင့်ဆုံးသို့ မတ်တပ်ရပ်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာတော့၏။

လီဖုန်း မျက်တောင်ခတ်သွားလေသည်။ ဂိုးလ်ဒီ ပြောင်းလဲသွားပြီ။

တစ်ချိန်က သူ၏ အရပ်နှင့် မတိမ်းမယိမ်းသာ ရှိခဲ့သော ရုပ်သေးရုပ်မှာ ယခုအခါ ခေါင်းနှစ်လုံးစာခန့် ပိုမိုမြင့်မားနေပြီဖြစ်ကာ ၎င်း၏ သစ်သားခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုထူထဲလာပြီး ခြေလက်များမှာလည်း မျက်နှာပြင်တစ်လျှောက် မှောင်မိုက်သော သစ်သားအကြောပုံစံများဖြင့် အားဖြည့်ထားလေသည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းက ရှေးဟောင်းအစောင့်အရှောက်တစ်ဦး၏ ချီတက်မှုကဲ့သို့ လေးလံပြီး သေချာသဖြင့် ကြမ်းပြင်များပင် ညည်းတွားသွားရ၏။

၎င်း၏ ထွင်းထုထားသော မျက်နှာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော်လည်း မျက်လုံးပေါက်များအတွင်းမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင်တောက်ပမှုက တောက်လောင်နေသော မီးခဲများပမာ တောက်ပနေပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်သူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးထသွားစေရန် လုံလောက်လေသည်။

“...မင်း ကြီးလာတာပဲ...”

လီဖုန်းက ရုပ်သေးရုပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပတ်ကြည့်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်၏။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ပခုံးပေါ်ရှိ ဝတ်ရုံက ပွတ်တိုက်သံ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကျယ်ပြန့်လာသော ရင်အုပ်နှင့် ပိုမိုခိုင်မာလာသော အဆစ်အမျက်များကို လေ့လာနေလေသည်။

“ဒါက... မင်းရဲ့ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတာလား...”

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကျေနပ်စွာ ကွေးညွတ်သွား၏။

“မဆိုးဘူး... လုံးဝ မဆိုးဘူး...”

ယခုအချိန်တွင် ဂိုးလ်ဒီက သူ၏ အသန်မာဆုံး ဖဲချပ်တစ်ခုပင်။ သူ့ကို အစောင့်အဖြစ် ခေါ်ထုတ်သွားခြင်းက ရွေးချယ်မှု မဆိုးပါပေ။

ပြီးတော့ အခု ဂိုးလ်ဒီက ဒီလိုပုံစံအတိုင်း ရှိနေသရွေ့ သာမန်သစ်သားနဲ့တူပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ရွှေရောင်တောက်ပမှု မရှိဘူးဆိုရင် သူ့ကို အပြင်ခေါ်သွားဖို့ အဆင်ပြေသင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း....

ထို့နောက် လီဖုန်းက သူ၏ သိုလှောင်ရေးအိတ်ကို မွှေနှောက်လိုက်ပြီး ဂါချာစနစ်မှ သူ မဲပေါက်ထားသော အမှိုက်ပစ္စည်းများထဲမှ စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

သူက ထိုဝတ်ရုံကို ဂိုးလ်ဒီ၏ မြင့်မားသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းစွပ်ကိုလည်း ၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ငုံ့ချထားပေးလိုက်၏။

ရလဒ်က ချက်ချင်းပင် ပေါ်လွင်လာလေသည်။

ခေါင်းမှစ၍ ခြေဖျားအထိ စုတ်ပြဲနေသော ခေါင်းစွပ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဂိုးလ်ဒီမှာ အန္တရာယ်မရှိသည့် သစ်သားအရုပ်နှင့် မတူတော့ပါချေ။

ယင်းအစား ၎င်းသည် ဖုံးကွယ်ထားသော လက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားပြီး ထည်ဝါကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေလေသည်။

“...အရမ်းမိုက်တာပဲ...”

လီဖုန်းက ပြုံးလျက် တီးတိုးပြောလိုက်၏။

“ပြီးပြည့်စုံတယ်...”

သူ၏ လက်ရာကို သူ သဘောကျနေစဉ်မှာပင် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ဂျူနီယာညီလေး လီ...”

လီဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းယွီက သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အမြဲတမ်းလိုလို တောက်ပပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလောက်အောင် လန်းဆန်းနေသော အပြုံးဖြင့်ပင်။

သို့သော် လီဖုန်း၏ နောက်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေသော ခေါင်းစွပ်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားလေသည်။ သူ၏ လက်က အလိုအလျောက်ပင် ဓားရိုးကို ပွတ်သပ်မိသွားပြီး ပခုံးများ တင်းမာသွားတော့။

ထို့နောက် လင်းယွီ၏ ဝိညာဉ်အာရုံက ထိုပုံရိပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။ သက်ရှိစွမ်းအင် မရှိ။ အငွေ့အသက် မရှိ။ သစ်သားသက်သက်သာ။

“....ရုပ်သေးရုပ်လား...”

လင်းယွီက ဖြည်းညင်းစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးအပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေဆဲပင်။

“ဒါက...”

လီဖုန်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဒါက ကျုပ်ရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ပါ...”

လင်းယွီ၏ မျက်ခုံးများ အံ့ဩမှုကြောင့် ပင့်တက်သွား၏။

“မင်း... ရုပ်သေးပညာကိုလည်း လေ့လာနေတာလား...”

သူ၏ လေသံမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ရောနှောနေလေသည်။ ထို့နောက် ဂျူနီယာတစ်ယောက်ကို အကြံပေးနေသည့် အကြီးအကဲတစ်ယောက်လို သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။

“မင်းရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုကို မခွဲထားသင့်ဘူး ဂျူနီယာညီလေး လီ... ရုပ်သေးပညာရပ်ကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ဆိုတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အပ်နှံဖို့ လိုအပ်ပေမဲ့ တခြားလမ်းစဉ်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ရလဒ်က နည်းပါးတယ်... လမ်းစဉ်ပေါင်းစုံကို လိုက်စားတဲ့ ကျင့်ကြံသူအများစုက...”

သူက သင့်လျော်သော စကားလုံးများကို ရှာဖွေရင်း ခဏရပ်သွားလေသည်။

“...နောက်ဆုံးမှာ အားလုံးက သာမန်အဆင့်မှာပဲ အဆုံးသတ်သွားတတ်တယ်...”

ထိုအရာက ဤလောကရှိ ယေဘုယျ ယုံကြည်မှုတစ်ခုပင်။ ကျင့်ကြံခြင်းသည် အချိန်၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် အလွန်အမင်း အာရုံစူးစိုက်မှုတို့ကို တောင်းဆိုလေသည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ ဝင်္ကပါများ သို့မဟုတ် ရုပ်သေးပညာ စသည့် လမ်းလွှဲတိုင်းသည် မိမိ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှ အချိန်များကို ခိုးယူသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အရာရာတိုင်းကို လုပ်တတ်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

လီဖုန်းက ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ တိတ်တိတ်လေး သဘောကျနေလေသည်။

သူသာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်... ကျုပ်က ဆန္ဒရှိရင် မနက်စာစားသလို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ လမ်းစဉ်ဆယ်ခုကိုတောင် ကျွမ်းကျင်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အကြံပေးတဲ့အတွက် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါတယ်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာအစ်ကို လင်း...”

လီဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။

“ဒီဂျူနီယာက ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့... အကြံဉာဏ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လင်းယွီက သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ခဏတာ လေ့လာလိုက်ပြီးနောက် ပခုံးတွန့်လိုက်လေသည်။ လီဖုန်းက သူ့အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သဘောပေါ့။

ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များက လီဖုန်း၏ အခန်းဆီသို့ ရောက်သွား၏။

“ပြီးတော့ စီနီယာအစ်မ ယွဲ့လန်ကရော... သူ မင်းဆီက မထွက်တာ ရက်အတော်ကြာနေပြီနော်...”

သူ၏ လေသံတွင် သံသယအနည်းငယ် ပါဝင်နေလေသည်။

လီဖုန်း၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွား၏။

“သူ အနားယူနေတယ်... မကြာသေးခင်ကမှ အဆင့်ချိုးဖျက်ထားလို့လေ...”

လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူက စကားလုံးများကို လေထုထဲတွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

“သူက ချီစုစည်းခြင်း နဝမအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီလား...”

လီဖုန်းက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ သို့သော် လင်းယွီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေပြီး သူက အတည်ပြုချက်အဖြစ် ယူဆလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“စီနီယာအစ်မ ယွဲ့လန်လို့ ပြောရလောက်ပါတယ်... အပြင်စည်းတပည့်တွေထဲမှာ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်တဲ့သူတွေထဲမှာ သူက အငယ်ဆုံးဖြစ်လောက်တယ်...”

လင်းယွီ၏ အသံမှာ လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“အိုး...”

လီဖုန်းက စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းစောင်းလိုက်၏။

“စီနီယာအစ်မ ယွဲ့လန်က အဲဒီလောက်တောင် တော်တာလား...”

တကယ်တော့ သူမ၏ အောင်မြင်မှုများအကြောင်း သူ ဘယ်တုန်းကမှ သိပ်မမေးခဲ့ဖူးပေ။ သူတို့ အတူရှိနေတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ... သူက တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်များနေခဲ့တာကိုး။

လင်းယွီက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဂျူနီယာညီလေး လီရာ... ဒါက လူတိုင်းသိတဲ့ ကိစ္စလေ... စီနီယာအစ်မ ယွဲ့လန်က အထူးအကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့ ထောက်ခံချက်နဲ့ ဂိုဏ်းကို ဝင်လာခဲ့တာဆိုပေမဲ့ အဲဒီအကြီးအကဲဆီကနေ ဘာအထောက်အပံ့မှ မရခဲ့ဘူး... နောက်ခံမရှိဘူး၊ ထောက်ခံပေးမယ့်သူ မရှိဘဲနဲ့ သူကိုယ်တိုင် ကြိုးစားပြီး ၅ နှစ်အတွင်းမှာ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာခဲ့တာလေ...”

လီဖုန်း မျက်တောင်ခတ်သွား၏။

‘၅ နှစ်အတွင်း အဋ္ဌမအဆင့်အထိ ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားခဲ့ပြီး... အခု ကျုပ်အကူအညီနဲ့ နဝမအဆင့်ကို ရောက်သွားတာပေါ့။ ဒါက... ရူးလောက်စရာပဲ။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တိုးတက်မှုနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်... ဒါက တော်တော်လေး ရှက်စရာကောင်းလောက်တယ်’

လင်းယွီက မပြီးသေးပေ။

“သူက အခုဆို အကြီးအကဲတချို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရနေပြီ... လာမယ့် ပြိုင်ပွဲမှာသာ သူ တောက်ပနိုင်မယ်ဆိုရင် ကိုယ်ပိုင်တပည့်နေရာ တစ်ခုကိုတောင် ရသွားနိုင်တယ်...”

သူ၏ အသံတွင် မနာလိုမှုအနည်းငယ် ပါဝင်နေလေသည်။ ဂိုဏ်းထဲတွင် အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့်ဖြစ်လာခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အကြီးအကဲ၏ အပြည့်အဝ ထောက်ခံမှု၊ ကိုယ်ပိုင်လမ်းညွှန်မှုနှင့် သူတို့၏ အမွေအနှစ်များကို ဆက်ခံခွင့်ရရှိခြင်းတို့ကို ဆိုလိုလေသည်။

လီဖုန်းက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်၏။ ခင်ဗျားရဲ့ နတ်သမီးလေးက မနေ့ညက ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာကိုသာ ခင်ဗျား သိခဲ့မယ်ဆိုရင်...

လင်းယွီက ဆက်တိုက်ချီးကျူးနေပြီး လီဖုန်းကမူ သူ မသိသေးသော ဂိုဏ်း၏ အချက်အလက်များကို ခေါင်းထဲတွင် မှတ်သားရင်း ပျင်းရိစွာ နားထောင်နေလေသည်။

ထို့နောက် လင်းယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာ တောက်ပသွား၏။

“ဒါနဲ့ ဂျူနီယာညီလေး လီ... ခရီးလေး ဘာလေး မထွက်ချင်ဘူးလား... ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲက မကြာခင် စတော့မယ်လေ... ငါနဲ့အတူ တိမ်နတ်ဆိုးမြို့ကို မသွားချင်ဘူးလား... အဲဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ ပိုင်နက်ထဲမှာ ရှိတာလေ... စည်ကားတဲ့ စျေးတွေ၊ ရှားပါးပစ္စည်းတွေ ရှိပြီး လာမယ့်ပြိုင်ပွဲအတွက် ကုန်သည်တွေ အများကြီး စုဝေးနေကြတာ...”

လီဖုန်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားလေသည်။ တိမ်နတ်ဆိမြို့ပေါ့။ အခုချိန်မှာ သူ့အတွက် လုပ်စရာ သိပ်မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်လေး ပြောင်းသွားတာလည်း ကောင်းပါတယ်။

“ကောင်းပြီလေ...”

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ်လည်း လေညင်းလေးခံဖို့ စဉ်းစားနေတာနဲ့ အတော်ပဲ...”

သူ၏ အနောက်တွင် ခေါင်းစွပ်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဂိုးလ်ဒီက လီဖုန်းကို အရိပ်တစ်ခုပမာ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာတော့သည်။