အခန်း (၂) - အမှောင်ထုထဲမှ အပေးအယူ
ယွဲ့လန်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့ရာ သူမ၏ ငွေရောင်ဝတ်ရုံရှည်မှာ လျှံကျနေသော မီးအိမ်အလင်းရောင်အောက်တွင် အနည်းငယ် တောက်ပနေလေသည်။
ထိုဝတ်ရုံသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အကောက်အကွေ့များပေါ်တွင် ကျပ်ပိန်းမနေဘဲ အံကိုက်ဖြစ်နေ၏။
သပ်ရပ်လှပပြီး စည်းစနစ်ကျလှပေသည်။ သူမ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းက ဝတ်ရုံစကို လှုပ်ခတ်သွားစေရာ လီဖုန်း၏ စိတ်ရိုင်းများကို ပိုမိုဆွပေးနေသကဲ့သို့ ရှိတော့၏။
သူမနှင့်အတူ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခု ပါလာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ သန့်စင်ပြီး စူးရှကာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။ ဤကဲ့သို့ ဖုန်ထူထပ်သော နေရာမျိုးနှင့် လုံးဝ မအပ်စပ်လှချေ။
သူမသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျောပြင်ကို မတ်မတ်ထားကာ မျက်ဝန်းများမှာ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ အေးချမ်းနေ၏။
လီဖုန်းသည် မကြည့်မိအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုငွေရောင်ဝတ်ရုံသည် သူမ၏ ဒုတိယအရေပြားအလား ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်သားတည်း ကျနေ၏။
သူမ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ရင်အုံအစုံမှာ ညင်သာစွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး တင်းရင်းသော ကျောက်စိမ်းတောင်ကုန်းအလား ရင်သားအစုံမှာ ပါးလွှာသော အဝတ်စအောက်တွင် ရုန်းကြွနေပေသည်။
သူမ၏ တင်ပါးများ၊ လမ်းလျှောက်ရာတွင် အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့သွားပုံနှင့် ခါးစည်းအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော မက်မွန်သီးပုံသဏ္ဌာန် တင်ပါးအလှမှာ
သူမဘက်က မည်သို့မျှ မရည်ရွယ်ပါသော်လည်း သူ့ကို ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်စေလေသည်။
သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းသွားသော သွေးများကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ရန် အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်၏။
ယွဲ့လန်က လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း ရန်လိုသည့်ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။
“မင်းက ချမ်းသာတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်... မသန်မာဘူး... ချမ်းသာရုံသက်သက်ပဲ...”
လီဖုန်းက ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်၏။
“ဟုတ်ပါတယ်...”
သူမသည် မည်သည့်အမှတ်အသားမျှ မပါရှိသော ရိုးရှင်းသည့် ကြွေပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။
“တိမ်ခွဲအဆီအနှစ်ဆေးပြား သုံးလုံး... ချီကြောမျှင်တွေကို သန့်စင်ပေးနိုင်တယ်... ဈေးမပေါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်က ဆေးပြားတွေထက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ပိုလိုချင်လို့ပါ...”
လီဖုန်းက ထိုဆေးပုလင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ ဟုတ်ပေသည်...
ထိုဆေးပြားများသည် အခြားသူတစ်ဦးဦးကို ကူညီပေးနိုင်သော်လည်း သူ့အတွက်မူ မဟုတ်ချေ။ ယခုအချိန်တွင်မူ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
လီဖုန်းက ပြောလိုက်၏။
“ဒါတွေက ကျုပ်အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်ဘူး... သုံးလုံးလုံးကို မျိုချလိုက်လျှင်ပင် ကျုပ်က ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၃ မှာပဲ တစ်ဆို့နေဦးမှာ...”
သူမက ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် မင်းပေးနိုင်တဲ့ ဈေးကို ပြော...”
သူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး စားပွဲခုံကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်နေလိုက်သည်။
ဤဂိုဏ်းတွင် နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံခြင်းက လူသားများကို မည်သို့ အေးစက်စေကာ၊ အာရုံစူးစိုက်မှု လွန်ကဲစေပြီး လူမဆန်အောင် ပြုလုပ်ပုံကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ။
အရာအားလုံးသည် အဆင့်တက်ရန်၊ တိုးတက်ရန်နှင့် အသက်ရှည်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်၏။ ကျန်ရှိသောအရာများမှာ အမှိုက်သရိုက်များသာ ဖြစ်ပေသည်။
ကာမဂုဏ်လား...
တပ်မက်မှုလား...
မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။ တကယ်ကို ဂရုမစိုက်ကြခြင်းပင်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ တာအိုနှင့် ပိုမိုနီးစပ်နိုင်မည်ဆိုပါက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် လဲလှယ်ပစ်ကြလိမ့်မည်။
သူသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အေးစက်သော အကြည့်များနှင့် သူမ၏ ဟန်ပန်များကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်၏။
ယွဲ့လန်သည် အပြစ်ကင်းစင်သော ပန်းလေးတစ်ပွင့် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ဒါက သူရရှိမည့် အခွင့်အရေးပင်။
သူက နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ် မင်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပဲ...”
သူမက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။
“အလဲအလှယ်အနေနဲ့ မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ...”
လီဖုန်း၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေ၏။
“မင်းနဲ့အတူ တစ်ညတာ ဖြတ်သန်းချင်တယ်...”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးသွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။
သူက အလျင်အမြန် ထပ်လောင်းပြောလိုက်၏။
“ယင်ယန်ကျင့်စဉ် မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... ကျုပ် မင်းရဲ့ ချီတွေကိုဖြစ်ဖြစ်၊ တာအိုနားလည်မှုကိုဖြစ်ဖြစ် မယူချင်ဘူး... ဝိညာဉ်ရေးရာနဲ့ ပတ်သက်တာ ဘာတစ်ခုမှ မတောင်းဆိုပါဘူး...”
သူသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
“ကျုပ်က စီနီယာအစ်မရဲ့ကိုပဲ လိုချင်တာ... နွေးထွေးမှုရဲ့ အရသာ... အသားချင်း ထိတွေ့မှု... ဒါထက် မပိုပါဘူး...”
သူမသည် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူမ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ တစ်ချက်မျှပင် မလှုပ်ရှားချေ။
နောက်ဆုံးတွင် သူမက ပြောလိုက်၏။
“ငါက ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး မလုပ်ဘူး... အခုလည်း စတင်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့... ငါက ငတံုးလည်း မဟုတ်ဘူး...”
လီဖုန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်၏။ သူမကိုသာ ဆက်ပြောခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။
သူမက ဆက်ပြောလိုက်၏။
“နောက်တစ်လနေရင် ပြင်ပဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ ပြိုင်ပွဲ ရှိတယ်... ထိပ်သီး ၅ ယောက်က အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးပြားကို ရလိမ့်မယ်…”
“ငါက အဆင့် ၉ ကို တက်လှမ်းဖို့ အရမ်းနီးစပ်နေပြီ... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပိုလိုနေတယ်... တကယ်လို့ ငါက ဂိုဏ်းရဲ့ တာဝန်တွေကို သွားလုပ်နေရင် အချိန်မီတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”
သူမက သူ့မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒါကြောင့် ငါ့မှာ အခြားရွေးချယ်စရာသာ ရှိခဲ့ရင် ဒီနေရာကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...”
လီဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ကျုပ် နားလည်ပါတယ်...”
သူမက နောက်သို့ အနည်းငယ် မှီလိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ မင်းက... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့အရာကို တောင်းဆိုရတာလဲ...”
“မင်းက ငါ့ထက် ဒီနေရာမှာ ပိုပြီး ကြာကြာေနခဲ့တာပဲ... ဒီလောကကြီး ဘယ်လိုလည်ပတ်ေနလဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်... လူသားတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ အချိန်နဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာသက်သက်ပဲ...”
လီဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူမကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဟန်ရှိသော အပြုံးလေးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်၏။
သူက ပြောလိုက်၏။
“ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ရတဲ့ ခံစားချက်ကို မှတ်မိနေသေးတယ်... ဒီလောကကြီးက လူတွေကို ကြိတ်ခြေပစ်တယ်…”
“တာအိုနောက်ကိုပဲ လိုက်ရင်း ကျန်တဲ့အရာအားလုံးကို မေ့လျော့နေတဲ့ ကျောက်ရုပ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာ...”
သူက ပခုံးကို အသာအယာ တွန့်လိုက်၏။
“ကျုပ်က မသန်မာဘူး... မြန်လည်းမမြန်ဘူး... ပါရမီလည်း မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ နွေးထွေးမှုရဲ့ ခံစားချက်ကိုတော့ မှတ်မိနေသေးတယ်…”
“အေးစက်စက်နဲ့ တရားထိုင်ရင်း ပုပ်သိုးသွားမယ့်အစား ကျုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို အဲဒီနွေးထွေးမှုနောက် လိုက်ရှာရင်းပဲ အသုံးချချင်တယ်...”
ထိုစကားများက ရိုးသားပုံရပြီး မြင့်မြတ်လှသည်ဟုပင် ထင်ရပေသည်။
သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ...
သူ့စိတ်ထဲတွင် ပူလောင်သော စိတ်ရိုင်းများက တရွရွ လှုပ်ရှားနေလေပြီ။ သူမ၏ ငွေရောင်ဝတ်ရုံသည် ပခုံးပေါ်မှ လျှောကျသွားပုံ၊ ထိုအေးစက်သော ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက ဖြည်းညင်းစွာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားပုံနှင့် ဖယောင်းတိုင်အလင်းအောက်တွင် ဝင်းပနေသော သူမ၏ ဖြူဖွေးသည့် အသားအရေတို့ကို သူ စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။
သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ စိုက်ကြည့်ခဲ့ရသော ထိုတင်းရင်းသည့် မက်မွန်သီးပုံ တင်ပါးလှလှလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင်မူ လက်တစ်ကမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်၏။
အကောင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းက ဘာလဲဆိုတော့...
သူမသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး စဉ်းစားနေဆဲပင်။
သူမက ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။
သူ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာခဲ့၏။
ပြင်ပတွင်မူ တည်ငြိမ်နေဆဲ၊ နှိမ့်ချနေဆဲနှင့် ယဉ်ကျေးနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ...
သူသည် ပြုံးဖြဲဖြဲ ဖြစ်နေလေပြီ။
မီးဖိုချောင်တံခါး ပွင့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည့် ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။