အခန်း (၁၉) - ခုနစ်ရက်တာ “ကျင့်ကြံခြင်း အကူအညီ” (၃)
သူမ၏ နေဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖန်ဇီယန်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် တောင့်တင်းစွာ ထိုင်နေပြီး ကြီးမားဆွဲဆောင်မှုရှိသော သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်များကို တင်းကြပ်စွာ ပိုက်ထားလေသည်။
အေးစက်သော ညလေညင်းက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူမ သတိမထားမိသလောက်ပင်။
သူမက ညဘက်ကြီး လီဖုန်း၏ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှာ အဲဒီလို အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီကို သွားခဲ့တာက... တိတ်ဆိတ်လို့ရယ်... ပြီးတော့ နေ့ဘက်မှာ သူ့ဆီသွားတာကို သူများတွေ မမြင်စေချင်လို့ရယ်ပဲ။
အဲဒီလောက်ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူမ ကြားခဲ့ရတာတွေက...
စည်းချက်ကျကျ ကျွီခနဲ အသံတွေ။ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အသံတွေ။ ပြီးတော့... ပိုဆိုးတာက သူ့အသံ။
သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ အသံ။ အရှက်ကင်းမဲ့တဲ့ အသံ။ သာယာမှုတွေကြားမှာ နစ်မြောနေတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်လို တိုးညင်းစွာ ရယ်မောနေတဲ့ အသံ။
အဲဒီလေသံကို မှတ်မိသွားပြီး သူမ အံကြိတ်လိုက်လေသည်။
ဒါဆို အထဲမှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေတာပေါ့...
သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။
ဘယ်သူလဲ။
ဘယ်သူမှ ဝင်သွားတာကို သူမ မမြင်ခဲ့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အသံတွေကတော့... စိတ်ကူးယဉ်နေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
သူမ၏ မာနက ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူးလို့ အော်ဟစ်နေတယ်။ သူ့လို အရှက်မရှိတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက် တံခါးပိတ်ပြီး ဘာလုပ်လုပ် အရေးမကြီးဘူးလို့ ပြောနေတယ်။ ဒါပေမဲ့..
အဲဒါကြောင့်များ သူ ငါ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်တာလား။ သူ... အလုပ်များနေလို့လား။
ဒီမေးခွန်းက သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်တယ်။ အသည်းကွဲတာ မဟုတ်ဘူး။ သဝန်တိုတာလည်း မဟုတ်ဘူး။
မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်မှု။
ဖန်မင်းဆက်ရဲ့ မင်းသမီးဖြစ်တဲ့ သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်ဆိုတာကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်မှု။ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရတယ်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက လက်သီးဆုပ်သွားလေသည်။
“လူယုတ်မာ...”
သူမက ညည်းညူနေသော်လည်း သူမ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် အချက်က တစ်ခုခုကို ဆိုလိုနေလေပြီ။
စိတ်ပျက်အားငယ်မှုပင်။
ပဉ္စမမြောက်ည...
လီဖုန်းသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် မှီလျက် ထိုင်နေပြီး ဝတ်ရုံကို တစ်ဝက်ခန့် ဖွင့်ထားကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေလေသည်။
မီးအိမ်၏ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အလင်းရောင်က အစောပိုင်း လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ချွေးစေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသော သူ၏ ဗလာကျင်းနေသည့် ရင်ဘတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ နွေးထွေးစွာ ကျရောက်နေ၏။
ယွဲ့လန်က သူ၏ ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ဒူးထောက်လျက် နေရာယူထားလေသည်။
သူမ၏ ပါးပြင်များက နီရဲနေပြီး တာဝန်ကျေပွန်စွာ ပြုစုယုယပေးနေကာ မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အထက်အောက် ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားနေ၏။
နူးညံ့သော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ ပြုစုမှုအောက်တွင် သူက ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
“အင်း... ဒါက အကောင်းဆုံးပဲ...”
လီဖုန်းက ညည်းတွားလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများက ရှုပ်ပွနေသော သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံကေသာများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။
“စီနီယာအစ်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက... တကယ်ကို စိတ်ကို ငြိမ်းချမ်းစေတာပဲ...”
ချီးကျူးစကားကြောင့် ယွဲ့လန်က တိုးညင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်ရာ သူမ၏ အသံမှ တုန်ခါမှုများက သူ့ထံသို့ သာယာမှုလှိုင်းလုံးလေးများ ပေးပို့လိုက်လေသည်။
သူမ ဘယ်အချိန်ကစပြီး သူ့စကားတွေကို ဒီလောက် နာခံတတ်လာလဲဆိုတာ မသိတော့ပေမဲ့ အခုတော့... အထိအတွေ့တိုင်း၊ သဘောတူညီမှုတိုင်းက ထူးဆန်းစွာနဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခုလို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။
လီဖုန်းက သူမကို အတန်ကြာ ဆက်လုပ်ခွင့်ပေးထားလိုက်ပြီး ခေါင်းကို နောက်သို့ မှီချကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက သူမ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ဆွဲကာ ဖယ်ခွာစေလိုက်၏။
“တော်လောက်ပြီ...”
သူက တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
“အစ်မက ဒီနေရာမှာ အရမ်းကို တိုးတက်လာပြီ... ပင်မဟင်းလျာမတိုင်ခင် အရာအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် တံတွေးမျှင်လေးတစ်ခု တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး ရှက်သွေးဖြာကာ တွေဝေနေသော သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“လာ...”
သူက သူမကို ညင်သာစွာ ဆွဲထူရင်း ပြောလိုက်၏။
သူက ခြေထောက်ကို ဆန့်တန်းလျက် နောက်သို့ မှီထိုင်လိုက်ပြီး ယွဲ့လန်ကို သူ့အပေါ်သို့ ခွထိုင်စေလိုက်လေသည်။
သူမက သူ့ကို ခွထိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ပခုံးများကို အလိုအလျောက် ဖက်တွယ်လိုက်၏။
သူမ၏ အတွင်းသို့ သူ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် သူမ အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။
ဒီအနေအထားက ကွဲပြားတယ်... ပိုပြီး ရင်းနှီးတယ်။
သူတို့၏ ရင်ဘတ်များက အသားချင်း ထိကပ်နေပြီး သူ၏ အတွင်းပိုင်းမှ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ နွေးထွေးမှုတိုင်း၊ သိမ်မွေ့သော ခုန်လှုပ်မှုတိုင်းကို သူမ ခံစားနိုင်လေသည်။
လီဖုန်းက သူမ၏ တင်ပါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်၏။
“ကျုပ်ကို မြင်းစီးပြပါ စီနီယာအစ်မ...”
ယွဲ့လန်က အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာလျက် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အတက်အကျတိုင်းတွင် သူမ၏ ပေါင်တံများက တုန်ယင်နေလေသည်။
အရင်ကလို သူမ မျက်နှာကို အိပ်ရာခင်းထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ပေ။
သူမ သူ့ကို ကြည့်ရမည်။
သူကရော။ သူကလည်း သူမကိုသာ ကြည့်နေ၏။
တုန်ယင်နေသော သူမ၏ မျက်တောင်များ၊ ကိုက်ထားသော နှုတ်ခမ်းများ၊ နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်လွန်းသော ခံစားချက်များကြောင့် မျက်လုံးထဲတွင် ဝဲတက်လာသော မျက်ရည်စလေးများကို သူ ကြည့်နေလေသည်။
ဘာလို့ သူက အမြဲတမ်း ငါ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေရတာလဲ... သူမ တွေဝေစွာ တွေးလိုက်မိ၏။
လီဖုန်း၏ လက်များက သူမ၏ ကျောပြင်နှင့် တင်ပါးတစ်လျှောက် လှည့်လည်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ နူးညံ့ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများကို ဆုပ်နယ်ကာ သူမ၏ နားထဲသို့ ချီးကျူးစကားများ တီးတိုးပြောနေလေသည်။
“အစ်မက အရမ်းကို ပူနွေးနေတာပဲ...”
“အရမ်းကို ကြပ်နေတာပဲ...”
“အရမ်းကောင်းတယ် စီနီယာအစ်မ...”
သူ၏ စကားများက သူမ၏ အတွင်းပိုင်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လှုံ့ဆော်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပိုမိုမြန်ဆန်လာကာ ဖိနှိပ်ထားသော ညည်းသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးများ ထသွားစေပြီး သူ၏ ပင့်တင်မှုတိုင်းကို သူမ၏ ထိန်းချုပ်မရသော အသက်ရှူသံများဖြင့် တုံ့ပြန်နေရ၏။
ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ သူမ မသေချာတော့ပေ။
အချိန်တွေက ညည်းတွားသံတွေ၊ အပူရှိန်တွေနဲ့ အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံတွေကြားမှာ မှုန်ဝါးသွားခဲ့တယ်။
သူမ သိလိုက်တာ တစ်ခုတည်းက... သူက သူမကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ပြီး သူမရဲ့ အတွင်းပိုင်းထဲကို အရာအားလုံး သွန်းလောင်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမကလည်း သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မလွှတ်ချင်တော့သလို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားမိတာပါပဲ။
ပြီးတော့ သူက သူမရဲ့ နားထဲမှာ “လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကောင်မလေး...” လို့ ထပ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်တဲ့အချိန်၌ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်သွားလေသည်။သူမ ကိုယ်တိုင် သတိမထားမိသေးပေမဲ့...
သူမ တစ်ခုခုထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျဆင်းနေပြီဆိုတာတော့ သေချာနေခဲ့ပြီ။
ဆဋ္ဌမမြောက်ည...
လီဖုန်း၏ အခန်းတွင်းရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဗလာကျင်းနေသော ယွဲ့လန်သည် နှေးကွေးပြီး အကူအညီမဲ့သော စည်းချက်ဖြင့် အရှေ့အနောက် လှုပ်ရှားနေရလေသည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး လက်ဖဝါးများက အေးစက်သော ကြမ်းပြင်ကို ထောက်ထားကာ ရှေ့သို့ တွားသွားရန် ရုန်းကန်နေရင်း တုန်ယင်နေ၏။
အနက်ရောင် ဆံကေသာရှည်များက ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကျဲနေပြီး ဆံပင်စများက နီရဲနေသော ပါးပြင်များနှင့် စိုစွတ်နေသော နှုတ်ခမ်းများတွင် ကပ်နေလေသည်။
သူမ၏ မျက်တောင်များက တုန်ခါနေပြီး မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းများက မှေးစင်းကာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်တိုင်း အသက်ရှူသံများက မညီမညာ ဖြစ်နေ၏။
ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်...
သူမ၏ အနောက်တွင် တင်ပါးကို မြင့်မားစွာ မြှောက်ထားပြီး ပြီးပြည့်စုံသော အဝန်းအဝိုင်းလေးက ရမ္မက်ဆန်ကာ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ယိမ်းနွဲ့နေလေသည်။
ရိုက်ခတ်မှုတိုင်းက သူမ၏ ချောမွေ့သော တင်ပါးလေးကို လှိုင်းထသွားစေပြီး သူမ၏ ရှေ့ဘက်ရှိ နူးညံ့သော ရင်သားများမှာလည်း ဝတ်ရုံလျော့လျော့အောက်တွင် ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်နေ၏။
သူမက ရှေ့သို့ ထပ်မံတွားသွားရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး လွတ်မြောက်မှုက လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေသည့်အလား လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။
သူမ၏ သွယ်လျသော ကျောပြင်က လှပစွာ ကော့တက်သွားပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်၏ ကျော့ရှင်းသော အကွေ့အကောက်များကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေ၏။
ခဏတာမျှ သူမ၏ အောက်ပိုင်းက ကုတင်စွန်းမှ လျောကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း သန်မာသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ သွယ်လျနူးညံ့သော ခါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အနောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။
ရုတ်တရက် ဆွဲယူလိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ တင်ပါးများ မြင့်တက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ယင်သွားကာ သူမ၏ ရင်သားများ ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။
လျော့ရဲနေသော ဝတ်ရုံက ပိုမိုနိမ့်ကျသွားသဖြင့် ဖြူဝင်းသော အသားအရေများက အေးမြသော ညလေညင်းနှင့် ပိုမိုထိတွေ့သွားတော့၏။
ရှေ့ကို တွားသွားတယ်။
အနောက်ကို ဆွဲခေါ်ခံရတယ်။
ရှေ့ကို တွားသွားတယ်။
အနောက်ကို ဆွဲခေါ်ခံရတယ်။
ဖတ်....ဖတ်....ဖတ်..
အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမ၏ တင်ပါးများက အပြစ်မကင်းသော လှိုင်းလုံးများပမာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ယိမ်းနွဲ့သွားပြီး ပြင်းထန်သော ဆွဲယူမှုတိုင်းတွင် လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။
ဖြန်း...
သန်မာသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ နူးညံ့သော အသားအရေပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသဖြင့် အသံထွက်ပေါ်လာပြီး တုန်ယင်နေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် လှိုင်းထသွားလေသည်။
ဖိနှိပ်ထားသော ညည်းသံလေးတစ်ခု သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှ လွတ်ထွက်သွားပြီး တစ်ဝက်က အံ့ဩမှုဖြစ်ကာ နောက်တစ်ဝက်ကတော့ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်လေးဖြင့် အောက်သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ တင်ပါးကို မြင့်မားစွာ မြှောက်ထားပြီး လွတ်မြောက်မရနိုင်သော ဆုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် ယိမ်းနွဲ့နေရသော ယွဲ့လန်သည် ဂိုဏ်း၏ အထိအတွေ့မခံသော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် မတူတော့ပါချေ။
သူမသည် လွတ်မြောက်မရနိုင်သော ပင့်ကူအိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသည့် ကျဆင်းလာသော အင်မော်တယ်တစ်ပါးနှင့် တူနေလေတော့သည်။
သတ္တမမြောက်ည...
အခန်းက ရှုပ်ပွနေလေသည်။ ခေါင်းအုံးများက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး အိပ်ရာခင်းများမှာ လိမ်ယှက်ကာ ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေ၏။
ပူနွေးသော ညလေထုထဲတွင် ရမ္မက်ရနံ့များက မှိန်ဖျဖျ ကျန်ရစ်နေပြီး လေးလံကာ ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်များက ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသော လရောင်နှင့် ရောနှောနေလေသည်။
ယွဲ့လန်က ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲလျက် အားကုန်ခန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံကေသာရှည်များက ရှုပ်ပွနေပြီး ဆံပင်စများက နီရဲနေသော ပါးပြင်များတွင် ကပ်နေ၏။
သူမ၏ ဝတ်ရုံက ပွင့်ဟနေပြီး ပခုံးပေါ်တွင် အနိုင်နိုင် ချိတ်တွယ်နေကာ ရင်ဘတ်၏ နူးညံ့သော အကွေ့အကောက်များနှင့် ချောမွေ့သော ဗိုက်သားပြင်ကို ဖော်ပြနေလေသည်။
သူမ၏ ခြေထောက်များက အနည်းငယ် ဟဟထားသဖြင့် သူတို့၏ သာယာမှုအပြီး အခြေအနေကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ပေါင်အတွင်းပိုင်းတစ်လျှောက် စီးကျနေသော တိမ်တိုက်ရောင် အရည်ကြည်လေးတစ်ခုက လရောင်အောက်တွင် မှိန်ဖျဖျ တောက်ပနေလေသည်။
အခုချိန်မှာတော့ သူမက ဒါတွေကို သတိမထားမိသလို ဂရုလည်း မစိုက်နိုင်တော့ပေ။
သူမ၏ ရင်ဘတ်က တိမ်တိုက်သော အသက်ရှူသံများဖြင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။
သူမ၏ လက်မောင်းများက ဘေးတွင် အားနည်းစွာ ကျနေပြီး လက်ချောင်းများက အိပ်ရာခင်းကို အသေအလဲ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည့်အလား ကွေးကောက်နေဆဲပင်။
သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ထိုင်းမှိုင်းသော နာကျင်မှုလေးတစ်ခု ကျန်ရစ်နေပြီး ထိုအကြောင်း တွေးလိုက်တိုင်း နှလုံးခုန်မြန်စေသော ထူးဆန်းသည့် နွေးထွေးမှုတစ်ခုနှင့် ရောနှောနေလေသည်။
လီဖုန်းက အနီးတွင် အင်္ကျီဗလာဖြင့် ထိုင်နေပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်က ကုတင်စွန်းတွင် တင်ထားကာ အခြားတစ်ဖက်က ပျင်းရိစွာ တွဲကျနေ၏။
သူက အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေပြီး ကျေနပ်စရာကောင်းသော “ကျင့်ကြံခြင်း” တစ်ပွဲကို ပြီးဆုံးသွားသည့် ယောကျ်ားတစ်ယောက်လို မောက်မာနေပုံရလေသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ ဗလာကျင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လှည့်လည်နေပြီး ဖြူဝင်းသော အသားအရေ၊ ဟဟထားသော ပေါင်တံများနှင့် ခြေထောက်တစ်လျှောက် စီးကျနေသော အဖြူရောင် အရည်ကြောင်းလေးတို့ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွား၏။သူက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလာရတဲ့ပုံပဲ... အရမ်းကို နူးညံ့ပြီး... အရမ်းကို ရှုပ်ပွနေတာပဲ...”
ယွဲ့လန် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူမက ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး မှေးစင်းနေသော မျက်ဝန်းများက မှုန်ဝါးနေကာ စကားလုံးများ ပျောက်ဆုံးသွားသည့်အလား နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟနေဆဲပင်။
လီဖုန်းက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ပေါင်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး အဖြူရောင်အရည်များ တောက်ပနေသည့်နေရာကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။
“ကျွတ်... အဲဒါကို ကြည့်စမ်း... ကျုပ်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို နေရာတိုင်းမှာ စီးကျနေအောင် ဒီတိုင်းထားလို့ မရဘူးလေ...”
သူက သူ့ပေါင်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူမကို ပျင်းရိစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။
“ဒီကိုလာ... ကျုပ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပါဦး...”
ခဏတာမျှ ယွဲ့လန်က တွေဝေစွာဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လှဲနေမိလေသည်။ ထို့နောက် ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ထထိုင်လိုက်၏။
သူမ၏ ဝတ်ရုံက ပိုမိုနိမ့်ကျသွားသဖြင့် သူမ၏ ဗလာကျင်းနေသော အသားအရေများ ပိုမိုပေါ်လွင်လာပြီး အိပ်မက်မက်နေသည့်အလား သူ့ဆီသို့ တွားသွားလိုက်လေသည်။
သူမက သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် နေရာယူလိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းများက သူ၏ ညီငယ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။
သူမ၏ အနီရောင် နှုတ်ခမ်းငယ်လေးများ ပွင့်ဟသွားပြီး နွေးထွေးမှုများက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။
လီဖုန်းက အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် ကျေနပ်မှုများ ကွေးညွတ်သွား၏။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ရှုပ်ပွနေသော အနက်ရောင် ဆံကေသာများထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ညင်သာစွာ လမ်းပြပေးနေပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားကာ နွေးထွေးပြီး စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ နူးညံ့သည့် ရင်သားကို ထပ်မံဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
“အင်း... လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကောင်မလေး...”
သူက တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး ခါးကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်၏။
“ဒါပြီးရင်... အစ်မကို နှိပ်နယ်ပေးမယ်... အရမ်း အကူအညီပေးလို့ ဆုချတဲ့အနေနဲ့ပေါ့...”
ယွဲ့လန်၏ ပါးပြင်များ နီရဲသွားသော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာလှုပ်ရှားမှုများကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူမ အခုချိန်မှာ တွေးတောဖို့ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီဖြစ်လို့ သူ့သဘောအတိုင်းသာ လိုက်လျောနေလိုက်တော့သည်။
ဒါကြောင့် အခု ကျန်ရစ်နေတာက သူရယ်၊ သူ့ရဲ့ အထိအတွေ့၊ သူ့ရဲ့ အသံ၊ သူ့ရဲ့ ရနံ့တွေက သူမခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ပြည့်နှက်နေတာပါပဲ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်...
နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အခန်းအတွင်းရှိ ရှုပ်ပွနေမှုများကို လင်းထိန်စေလေသည်။
ကုတင်မှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး အိပ်ရာခင်းများ လိမ်ယှက်ကာ ခေါင်းအုံးများ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျနေပြီး ဝတ်ရုံများက နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေ၏။ လေထုထဲတွင် ချွေးနံ့နှင့် ပိုမိုရင်းနှီးသော ရနံ့များ မှိန်ဖျဖျ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။
ယွဲ့လန်က ကုတင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် လှဲနေပြီး အင်အားများ လုံးဝ ကုန်ခန်းနေလေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များက ရှုပ်ပွနေပြီး နီရဲနေသော မျက်နှာတွင် ကပ်နေ၏။
သူမ၏ ဝတ်ရုံမှာ မရှိတော့ဘဲ တင်ပါးကိုသာ အနိုင်နိုင် ဖုံးကွယ်ထားသော အိပ်ရာခင်းပါးပါးလေးက အစားထိုးထားလေသည်။
၎င်းက အလွန်နိမ့်ကျနေသဖြင့် သူမ၏ ချောမွေ့သော ခါးနှင့် တင်ပါး၏ အထက်ပိုင်း အကွေ့အကောက်များကို မြင်တွေ့နေရ၏။
ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းထားပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ကွေးထားလေသည်။
သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေက မှိန်ဖျဖျ တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကျောပြင်နှင့် ပေါင်တံများတစ်လျှောက် အနီရောင် အမှတ်အသားလေးများ ကျန်ရစ်နေ၏။
ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် တိမ်တိုက်ရောင် အရည်ကြည်လေးတစ်ခုက အိပ်ရာခင်းပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျနေလေသည်။
လီဖုန်းက အနီးတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဝတ်ဆင်ထားလျက် ရပ်နေပြီး ခါးစည်းကြိုးကို ချည်နှောင်နေကာ မျက်လုံးများက မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေ၏။
ဂိုဏ်း၏ မာနကြီးသော နတ်သမီးလေးက... ဒီအခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ သူမ၏ အသက်ရှူသံများ တိမ်တိုက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ခါနေလေသည်။
သူ ဂုဏ်ယူမနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ပြီးခဲ့သည့်ညက နောက်ဆုံးညဖြစ်သဖြင့် သူ အနည်းငယ် လွန်ကျူးသွားခဲ့ပြီလားဟု ခဏတာ တွေးလိုက်မိ၏။
“စီနီယာအစ်မ...”
သူ၏ အသံက တိုးညင်း၊ တည်ငြိမ်ပြီး နူးညံ့လုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။
“ကောင်းကောင်း အနားယူပါ... အခုကစပြီး ပြိုင်ပွဲမစခင်အထိ အစ်မရဲ့ ခွန်အားသစ်နဲ့ ကျင့်သားရအောင် အာရုံစိုက်ပါ...”
ယွဲ့လန်၏ မျက်တောင်များ တုန်ခါသွား၏။ ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် အဲဒါကတောင် ခက်ခဲနေသည့်အလား ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာက နီရဲနေသော်လည်း သူမ၏ အငွေ့အသက်က... သူမ၏ အငွေ့အသက်က ထိပ်ဆုံးအထိ သွေးထားသော ဓားတစ်လက်လို ပိုမိုသန်မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှုပ်ပွနေသော ဤအခြေအနေနှင့် ချောမွေ့သော အသားအရေပေါ်တွင် အမှတ်အသားများ စွန်းထင်းနေသော်လည်း သူမသည် ခွန်အားများကို ဖြာထွက်နေလေသည်။
ဤခုနစ်ရက်တာ အပြစ်အနာဆာမဲ့ဆေးလုံးများ စားသုံးခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းများမှတစ်ဆင့် သူမသည် ချီစုစည်းခြင်း နဝမအဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လီဖုန်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ မသွားမီ သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ပျက်စီးနေသော တစ်ဝက်ဗလာကျင်းနေသည့် အင်မော်တယ် နတ်သမီးလေး၊ သို့သော် အရင်ကထက် ပိုမိုသန်မာနေသော မြင်ကွင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ငေးကြည့်လိုက်လေသည်။
သူ ထွက်သွားသည်နှင့် တံခါးက ပိတ်သွားပြီး သူက လန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရကာ ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်၏။
ဒင်...
အရာအားလုံး ပြီးဆုံးရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည့်အလား ကြည်လင်သော အသိပေးသံတစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားလေသည်။