အခန်း (၁၈) - ခုနစ်ရက်တာ “ကျင့်ကြံခြင်း အကူအညီ” (၂)
လရောင်က တိတ်ဆိတ်နေသော ခြံဝင်းငယ်လေးကို ထပ်မံဖုံးလွှမ်းသွားချိန်တွင် လီဖုန်းနှင့် ယွဲ့လန်တို့၏ နေဆောင်ငယ်လေးသည် ရင်းနှီးသော စည်းချက်တစ်ခုကို ကြိုဆိုနေလေသည်။
“ကျင့်ကြံခြင်း အကူအညီ” ဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်ရှိ သူတို့၏ ညစဉ် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ပူနွေးသော အငွေ့အသက်များ၊ အသက်ရှူမှားဖွယ် တီးတိုးစကားများနှင့် မည်သူကမျှ ဖွင့်ဟမပြောရဲသော တိုးပွားလာသည့် ရင်းနှီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ပြီးတော့ ဒုတိယမြောက်ညမှာ... ယွဲ့လန် သူ့ဆီကို ထပ်ရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။
ဒုတိယညသည် လရောင်နှင့် တိတ်ဆိတ်မှုများဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ အသံတိတ် ရောက်ရှိလာ၏။ လီဖုန်း၏ အခန်းအတွင်း လေထုမှာ ထပ်မံလေးလံနေပြန်ပြီး တင်းမာမှုများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းသော အပူရှိန်နှင့် ဆန္ဒများ ရောနှောနေသော လေထုကြောင့် ဖြစ်လေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယွဲ့လန်သည် ဒူးထောက်မနေတော့ပေ။
သူမသည် ဘေးစောင်းလှဲလျောင်းနေပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လီဖုန်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားလျက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ကျော့ရှင်းသော အကွေ့အကောက်လေးတစ်ခုအဖြစ် အနည်းငယ် လိမ်ယှက်နေ၏။
သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံကေသာရှည်များက ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး ပါးပြင်များမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ မျက်ဝန်းများက မှေးစင်းနေလေသည်။
လက်တစ်ဖက်က ဘေးရှိ အိပ်ရာခင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အားနည်းစွာ တင်ထားကာ နှေးကွေးတည်ငြိမ်သော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့်အတူ တုန်ယင်နေပေသည်။
လီဖုန်းက သူမဘေးတွင် နေရာယူထားပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ပေါင်ကို ထောက်ပံ့ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးဘေးတွင် ထောက်ထားလျက် ရှည်လျားနှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လှုပ်ရှားနေရာ သူမ၏ အသက်ရှူသံများက စက္ကန့်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း ပြတ်တောင်းသွားရလေသည်။
ထိုအနေအထားက သူ့ကို အရာအားလုံး မြင်တွေ့နိုင်စေ၏။ အသက်ရှူတိုင်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော သူမ၏ နူးညံ့ပြည့်ဖြိုးသည့် ရင်သားအစုံ၊ သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် တုန်ယင်နေသော ပေါင်တံများနှင့် သူ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး ညင်သာစွာ တုန်ခါသွားပုံများကိုပင်။
“အင်း...”
တိုးညင်းသော အသံလေးတစ်ခု သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ လွတ်ထွက်သွား၏။ မနေ့ညကလောက် မကျယ်သော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။
လီဖုန်းက အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်က သူမ မြှောက်ထားသော ခြေထောက်ကို ပွတ်တိုက်သွားကာ သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
“ဒီအနေအထားက... မဆိုးပါဘူး... အစ်မက ဒီလိုပုံစံဆို ပိုပြီးတောင် ကြပ်သေးတယ် စီနီယာအစ်မ...”
ယွဲ့လန် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူမ၏ မာနက စကားမပြောရန် ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ သစ္စာဖောက်နေလေသည်။
သူမ၏ ခြေထောက်က သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခါးလေးက သူနှင့် တွေ့ဆုံရန် အကြိမ်တိုင်း မသိမသာ ရွေ့လျားသွားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှ လွတ်ထွက်လာသော တိုးညင်းသည့် အသက်ရှူသံများမှာလည်း အရင်ကကဲ့သို့ ငြင်းဆန်မှုများ မရှိတော့ချေ။
လီဖုန်း၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွား၏။
သူက ခဏတာမျှ အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမှုများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းနှေးကွေးစွာ တည်ငြိမ်စေလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ခိုင်မာသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ချက်ကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူမ၏ အသက်ရှူသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်သွားပြီး လက်ချောင်းများက အိပ်ရာခင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့၏။
“အာ... အင်း...”
“မြင်လား...”
သူက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဆံပင်များကို သပ်တင်ပေးရင်း တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
“အစ်မ ဒါကို ကျင့်သားရလာနေပြီ... သေမျိုးနည်းစနစ်တွေနဲ့ တော်တော်လေး အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်လာပြီ...”
သူမ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းများက သူ့ထံသို့ လှည့်လာပြီး အနည်းငယ် တွေဝေနေသော်လည်း အရှုံးပေးရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။
“...အရမ်း စကားမများပါနဲ့...”
သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
လီဖုန်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“အစ်မ သဘောပါ...”
အခန်းတွင်း၌ အသံများ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပြီး တိုးညင်းသော်လည်း စည်းချက်ကျနေလေသည်။
အခန်းငယ်လေးမှာ လှုပ်ရှားမှုများ၏ သဟဇာတဖြစ်မှုနှင့် ဖိနှိပ်ထားသော ညည်းသံများဖြင့် ထပ်မံပြည့်နှက်သွားပြန်၏။
လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့်အတူ သူမ၏ ခြေထောက်လေးက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး လက်ချောင်းများက အိပ်ရာခင်းကို အကြိမ်တိုင်း ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။
သူက စည်းချက်ကို ချိန်ညှိနေ၏။ နှေးလိုက်၊ မြန်လိုက်၊ ပြီးတော့ ပြန်နှေးလိုက်ဖြင့်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သိမ်မွေ့သော တုံ့ပြန်မှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အပြစ်အနာဆာမဲ့ဆေးလုံးများထဲမှ တစ်လုံးကို သန့်စင်နေသည့်အလား ဂရုစိုက်နေလေသည်။
ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ စည်းချက်က သဟဇာတဖြစ်မှု အသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတော့၏။
တတိယည
သူမနောက်မှ တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယွဲ့လန်သည် လီဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ သူက သူမကို နက်ရှိုင်းပြီး ပူနွေးသော အနမ်းတစ်ခုဖြင့် ဆွဲယူလိုက်၏။ သူမ အသက်ရှူရန် အချိန်တောင် မရလိုက်ခင်မှာပင် သူက သူမကို လှည့်ကာ နံရံဆီသို့ ညင်သာစွာ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
သူမ၏ လက်ဖဝါးများက ချောမွေ့သော မျက်နှာပြင်ကို ထောက်ထားရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူမ၏ အနောက်မှနေ၍ ကပ်လျက် ရှိနေ၏။
“ဒီည မတ်တတ်ရပ်ပြီး လုပ်ရအောင်...”
သူက သူမ၏ နားကို ယားကျိကျိဖြစ်အောင် အသက်ရှူထုတ်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
“အစ်မရဲ့ နေရာတိုင်းကို ကျုပ် ခံစားကြည့်ပါရစေ...”
သူမ ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ လက်က သူမ၏ ဝတ်ရုံအောက်သို့ လျှောဝင်သွားပြီး သူမ၏ အောက်ပိုင်းကို ဖော်ပြနိုင်ရန် အနောက်ဘက်ကို အနည်းငယ် မလိုက်လေသည်။
အခြားလက်တစ်ဖက်က ရှေ့သို့ လှမ်းကာ ပါးလွှာသော အတွင်းခံအောက်မှ သူမ၏ နူးညံ့ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားတစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှ စူးရှသော အသက်ရှူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
“အရမ်းကို ပူနွေးနေပြီပဲ...”
သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများက သူမ၏ ခံစားလွယ်သော ထိပ်ဖျားလေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူမထံမှ တုန်ယင်မှုလေးတစ်ခုကို ရရှိလိုက်လေသည်။
“မတ်တတ်ရပ်တာက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလား စီနီယာအစ်မ...”
သူမ အသက်ရှူမှားသွား၏။ ဘာပြောရမှန်း သူမ မသေချာတော့ပေ။ သူ၏ လက်ချောင်းများက တစ်ဖက်ကို ကစားနေပြီး သူ၏ အောက်ပိုင်းက သူမ၏ နောက်ကျောမှနေ၍ အတင်းအကျပ် တွန်းကပ်နေချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်များက မှုန်ဝါးလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
တိုးညင်းသော ညည်းတွားသံတစ်ခုနှင့်အတူ လီဖုန်းက ရှေ့သို့ တွန်းကာ သူမ၏ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
ထောင့်အသစ်ကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး ပိုမိုပြည့်နှက်ကာ အရမ်းကို ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။
သူမ၏ ခြေထောက်များ တုန်ယင်လာပြီး သူ လှုပ်ရှားစပြုချိန်တွင် ဟန်ချက်မပျက်စေရန် နံရံကို ပိုမိုအားပြု၍ မှီထားလိုက်ရလေသည်။
နှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးများ ထသွားစေ၏။
သူ၏ လက်က သူမ၏ ရင်သားများဆီမှ ဖယ်ခွာမသွားဘဲ အရှက်ကင်းမဲ့သော ကျွမ်းကျင်မှုများဖြင့် ဆုပ်နယ်နေကာ ခံစားလွယ်သော ထိပ်ဖျားလေးများကို လက်မဖြင့် ပွတ်သပ်နေသဖြင့် သူမ၏ တိုးညင်းသော အသက်ရှူသံများမှာ တုန်ယင်သော ညည်းသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
“အစ်မ ကျုပ်ကို ထပ်ပြီး ညှစ်ထားပြန်ပြီ...”
သူက ညည်းတွားလိုက်၏။
“ကြပ်နေတဲ့ စီနီယာအစ်မလေး...”
သူ၏ အရှိန် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ ယွဲ့လန်၏ ကျောပြင်က ကော့တက်သွားလေသည်။
သူ၏ ရင်ဘတ်က သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဖိကပ်ထားပြီး လက်ဖဝါးက သူမ၏ အခြားရင်သားတစ်ဖက်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားကာ သူ၏ အထိအတွေ့အောက်တွင် နွေးထွေးတင်းရင်းနေ၏။
မကြားရလုနီးပါး တိုးညင်းသော ညည်းသံလေးတစ်ခု သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“လီဖုန်း... ထူးဆန်းတယ်... ငါ...”
“ကျုပ် သိတယ်...”
သူက နှုတ်ခမ်းများကို သူမ၏ နားရွက်တွင် ပွတ်တိုက်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်၏။
“ဖြစ်တည်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ...”
လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့်အတူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က နံရံဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသော်လည်း သူမ၏ ခါးပေါ်ရှိ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က ပြန်လည်ဆွဲယူထားလေသည်။
သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ကစားကာ ဆုပ်နယ်နေပြီး သူ၏ အောက်ပိုင်းကမူ နှေးကွေးတည်ငြိမ်သော စည်းချက်ကို ထိန်းသိမ်းထား၏။
ထို့နောက် နောက်ဆုံးတစ်ချက် တွန်းလိုက်သည်နှင့်အတူ သူမ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် အပူရှိန်များ ပေါက်ကွဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူက သူမ၏ နားထဲတွင် တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အနောက်မှနေ၍ တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားကာ သူမ၏ တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အရာအားလုံးကို သွန်းလောင်းလိုက်တော့သည်။
နွေးထွေးပြီး ပြည့်နှက်နေသော အရာများက သူမကို ပြည့်လျှံသွားစေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ အသက်ရှူမှားသွား၏။
သို့တိုင်အောင် သူက ဖယ်ခွာမသွားသေးပေ။
လီဖုန်းက သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မေးတင်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ရင်သားကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည်။
“အစ်မ ဒါကို တော်တော်လေး တော်လာပြီပဲ...”
သူက ပြုံးလျက် တီးတိုးပြောလိုက်၏။
“ဒီည အရမ်းကို လိမ္မာတာပဲ...”
ယွဲ့လန် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက မှေးစင်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ သူ့အပေါ်တွင် အားနည်းစွာ မှီတွယ်နေကာ ပါးပြင်များက နီရဲနေလေသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ခါးလေးက... နောက်တစ်ကြိမ် မသိမသာလေး လှုပ်ရှားသွားပြန်၏။
သူ၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားလေသည်။
စည်းချက်က ပြန်လည်စတင်လာပြန်၏။ နှေးကွေးပြီး လေးလံကာ ရင်းနှီးမှုအပြည့်ဖြင့်။
ညက ဆက်လက်စီးဆင်းနေပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် မီးအိမ်အလင်းရောင်အောက်တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက နီးကပ်စွာ ထိတွေ့နေကာ အပူရှိန်များနှင့် တီးတိုးခေါ်သံများကြားတွင် နစ်မြောသွားကြတော့သည်။
စတုတ္ထမြောက်ညတွင်
ယွဲ့လန်သည် သူ၏ တီးတိုးပြောဆိုမှုတိုင်းကို နာခံနေမိကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပြုမိသွားလေသည်။
သူမ ဒီလိုဖြစ်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ သူမကိုယ်သူမ ဒီလောက်အထိ... နာခံတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်လို့တောင် မတွေးခဲ့ဖူးပါချေ။
သို့သော် သူ၏ အသက်ရှူငွေ့များက သူမ၏ နားရွက်ကို ပွတ်တိုက်သွားချိန်၊ သူ၏ လက်ဖဝါးက သူမ၏ ခါးကို လမ်းပြပေးချိန်တွင်... သူမ လှုပ်ရှားမိသွားလေသည်။
သူ အလိုရှိသည့်အတိုင်းပင်။
ပြီးတော့ သူက သူမကို “လိမ္မာတဲ့ စီနီယာအစ်မ” ဒါမှမဟုတ် “အဲဒီလိုလေး” ဟု ချီးကျူးလိုက်တိုင်း သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အပူရှိန်တစ်ခု ပွင့်လန်းလာပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားမှ အပူရှိန်နှင့် သီးခြားဖြစ်နေလေသည်။
‘ဒါက... ဘာခံစားချက်လဲ...’
ဒီသေမျိုးလောကီကိစ္စတွေဆီကနေ သူမ ဘာကိုမှ ထပ်မခံစားသင့်ဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့... သူ့ရဲ့ ချီးကျူးစကား တစ်ခွန်းချင်းစီက သူမ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အရာတစ်ခုကို သူမရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ လှုံ့ဆော်ပေးနေတယ်။
ယခုအခါ ဘေးစောင်းလှဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ ခြေထောက်က သူ့အပေါ်တွင် တင်ထားကာ လီဖုန်းက အနောက်မှနေ၍ ပျင်းရိစွာ လှုပ်ရှားနေချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တည်ငြိမ်စွာ လှုပ်ရှားနေလေသည်။
လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ လည်ပင်းအောက်မှ ဝင်ကာ သူမကို တန်ဖိုးကြီး ခေါင်းအုံးတစ်လုံးပမာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ သူတို့ ဆက်သွယ်နေဆဲဖြစ်သော နေရာအထက်ရှိ သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံစံများ ရေးဆွဲနေ၏။
သူက အရမ်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ... သူမက ညည်းသံကို ထိန်းရန် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း တွေးလိုက်မိလေသည်။ ပြီးတော့ နှာဘူးကျပြီး... အရှက်လည်း ကင်းမဲ့တယ်...
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက သူ့ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိနေပြီလေ။
ပြီးတော့ သူမ သူ့ကို မတားဆီးသလို မငြင်းဆန်ခဲ့ဘူး။
ဒီညတော့ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ်လည်း မဟုတ်တော့ဘူး။
‘ငါ ပိုသန်မာလာနေပြီ... ပြီးတော့ သူက ငါ့ကို ကူညီပေးနေတယ်... အဲဒီလိုလုပ်တဲ့အချိန်မှာ သူက လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့...’
သူ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် သာယာမှုများပါဝင်နေသော တိုးညင်းသည့် အသက်ရှူသံလေးတစ်ခု သူမထံမှ လွတ်ထွက်သွားလေသည်။ သူမ၏ စိတ်များက မှုန်ဝါးဝါးနှင့် တွေဝေမှုများကြားတွင် လွင့်မျောနေ၏။
ယခုအခါ သူ၏ တောင်းဆိုမှုတိုင်းကို သူမ မည်မျှ အလွယ်တကူ နားထောင်နေမိပြီဆိုတာကို သူမ ကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိခဲ့ပါချေ။
လီဖုန်း၏ အခန်းအပြင်ဘက်တွင်
ဖန်ဇီယန်သည် မှောင်မိုက်နေသော စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံအောက်တွင် လက်များကို တင်းကြပ်စွာ ပိုက်ထားလေသည်။ သူမ၏ မေးရိုးများ တင်းမာနေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထား၏။
ဒီအချိန်အတွက် သူမ ကြိုတင်ဇာတ်တိုက်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ တံခါးခေါက်မယ်။ သူ လာဖွင့်မယ်။ သူမက “ဒီအတိုင်း လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာ” ဆိုပြီး မာနကြီးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖုံးကွယ်လိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တစ်ဆို့နေမှုအကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးကြည့်မယ်။ သူ့ကို နည်းနည်းလောက် တောင်းပန်ခိုင်းမယ်။ ကူညီဖို့ ကမ်းလှမ်းခိုင်းမယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့....
“စီနီယာအစ်မ ဖန်... အချိန်နည်းနည်း လွန်နေပြီ... ကျုပ် အခု နည်းနည်း အလုပ်များနေလို့... သေမျိုးနည်းစနစ်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံနေတာ...”
ဒါက သူ ပြောခဲ့တဲ့ စကားပဲ။
ဒါပေမဲ့ တံခါးနောက်က အသံကတော့... နတ်ဘုရားတွေရေ။
တိုးညင်းတဲ့ အသက်ရှူသံတွေ၊ လှုပ်ရှားမှုရဲ့ စည်းချက်ကျတဲ့ အသံတွေ၊ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အော်သံလေးတစ်ခု။
သူမရဲ့ ပါးပြင်တွေ မနီခင် နားရွက်တွေက အရင် နီရဲသွားလေသည်။
အဲဒီ အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ...
သူမ အေးခဲသွားပြီး ရပ်နေမိ၏။
အစပိုင်းတွင်တော့ အကြောင်းပြချက်ရှာရန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။ သူမ အကြားမှားတာများလား။ သူ တစ်ယောက်တည်း လေ့ကျင့်နေတာများလား။ ဖြစ်နိုင်တာက
ဖတ်...
ဖတ်...
ဖတ်...
အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံဆိုတာ မှားယွင်းနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ထို့နောက်... ဖိနှိပ်ထားသော ညည်းတွားသံတစ်ခု။ သူ့အသံ မဟုတ်ဘူး။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ။
ဖန်ဇီယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားတော့၏။
သူ... တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အတူရှိနေတာလား။ ဒီလိုအချိန်ကြီးမှာလား။ ငါက ဒီအပြင်ဘက်မှာ အရူးတစ်ယောက်လို ရပ်နေရတဲ့အချိန်မှာလား။
သူမ၏ ဝတ်ရုံအောက်ရှိ လက်များက လက်သီးဆုပ်သွားလေသည်။
သူမ ရုတ်တရက် အရှက်ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး စင်္ကြံလမ်းကပင် သူမကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပင်။ အမှောင်ထုက သူမ၏ အရှက်ရမှုကို ဖုံးကွယ်ပေးရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။
အဆိုးဆုံးကတော့။
အထဲမှာ ဘယ်သူရှိနေလဲဆိုတာ သူမ မသိတာပဲ။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးညွတ်သွား၏။
ဘာစကားမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဖနောင့်ကို လှည့်ကာ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားရာ တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်နက်ယံတွင် သူမ၏ ဘွတ်ဖိနပ်သံများက အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။
သို့သော် သူမ၏ အတွေးများက ပို၍ ကျယ်လောင်နေ၏။
‘ငါက သူ့ဆီကို ကိုယ်တိုင် လာခဲ့တာ... ငါက တော်ဝင်မင်းသမီးတစ်ပါးလေ...’
‘ငါနဲ့ စကားပြောခွင့်ရတာကိုတောင် သူက ကျေးဇူးတင်နေသင့်တာ... ကူညီဖို့ဆိုတာ ဝေးသေး’
ဒါပေမဲ့...
ဒါပေမဲ့ သူက တံခါးကိုတောင် မဖွင့်ပေးခဲ့ဘူး။
ဖန်ဇီယန် လာရောက်သည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီဖုန်း၏ အခန်းအတွင်း၌ ချွေးနံ့နှင့် ဆေးဖက်ဝင် ရနံ့များက လေထုထဲတွင် မှိန်ဖျဖျ ကျန်ရစ်နေပြီး ပိုမိုရှေးကျသော သဘာဝဆန္ဒများဖြင့် ရောနှောနေလေသည်။
ယွဲ့လန်က အိပ်ရာခင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ တုန်ယင်နေသော လက်မောင်းများက ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ကို မနည်းထိန်းထားရကာ လီဖုန်း၏ နောက်ပြောင်မှုအောက်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က စည်းချက်ကျကျ လှုပ်ရှားနေလေသည်။
သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များက ချွေးစေးများဖြင့် ကျောပြင်တွင် ကပ်နေပြီး ပါးပြင်များမှာ နီရဲနေကာ သူမ၏ အသံကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းအုံးစွန်းကို ကိုက်ထားရ၏။
“အင်း... အွန်း...”
သူမ ထွက်မအော်ရဲပေ။ ညည်းသံတိုင်းက လည်ချောင်းထဲမှ ရေကြီးသလို လျှံကျလာမည့် အန္တရာယ်ရှိနေချိန်တွင် ပို၍ပင် မအော်ရဲပါချေ။ သူမမှာ မာနရှိသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည်။
သို့သော် လီဖုန်း၏ လက်အောက်တွင်မူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထိုအရာအားလုံးကို မေ့လျော့သွားပုံရလေသည်။
လီဖုန်းက ပျင်းရိပြီး မိစ္ဆာဆန်သော အပြုံးဖြင့် သူမအပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်လာကာ သူမ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းများကို ငေးကြည့်ရန် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။
“ဒီည အရမ်းကို လိမ္မာတဲ့ စီနီယာအစ်မလေး ဖြစ်နေပါလား...”
သူက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ အက်ကွဲသော လေသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်၏။
“အသံမထွက်အောင် အရမ်းကြိုးစားနေတာ... သူ့ကို အာရုံရလိုက်လို့လား...”
ယွဲ့လန်၏ မျက်လုံးများက စိုးရိမ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။
သူ ရယ်မောလိုက်၏။
“သူ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ... ဖန်ဇီယန်... ညဘက် သူခိုးတစ်ယောက်လို ငါ့နေဆောင်အပြင်ဘက်မှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့...”
ယွဲ့လန်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရန် ကြိုးစားရင်း တုန်ယင်စွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်လေသည်။
လီဖုန်းက နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။
“အခုလေးတင် အစ်မ အသံလေးက ဘယ်လောက်ချစ်စရာကောင်းလဲဆိုတာ သူကြားသွားရင် အရမ်း နှမြောစရာကောင်းမှာပဲနော်...”
သူက သူမ၏ ကျောပြင်နောက်တွင် လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ အသံလုံသောအစီအရင်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်လေသည်။
ကုတင်၏ ကျွီခနဲ အသံများ... အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများ... နှင့် တိုးညင်းတုန်ယင်နေသော ညည်းသံများ... ထိုအရာအားလုံးက ဖန်ဇီယန် ကြားနိုင်ရုံမျှ ညဉ့်နက်ယံထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့၏။
ယွဲ့လန် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားကာ လက်ချောင်းများက အိပ်ရာခင်းကို ကုပ်ခြစ်လိုက်မိလေသည်။
“လီဖုန်း...”
ရှက်ရွံ့မှုနှင့် အံ့ဩမှုများကြောင့် သူမ၏ အသံမှာ အက်ကွဲလျက် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
သို့သော် သူက ထပ်မံရယ်မောလိုက်ပြီး အနီးသို့ တိုးကပ်လာကာ ရူးချင်စရာကောင်းလောက်အောင် နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“စိတ်အေးအေးထားပါ... သူက စီနီယာအစ်မမှန်း မသိပါဘူး...”
သူက နှေးကွေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ယွဲ့လန်ကို သူမ၏ အသံကို ဖိနှိပ်ထားရန် ပိုမိုခက်ခဲသွားစေတော့၏။
“ဒါမှမဟုတ်...”
သူက တိုးညင်းပြီး နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
“...သူ မကြာခင် သိသွားမှာပေါ့... ငါ့ဆီကို ဘယ်သူလာနေလဲဆိုတာကို သူ စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်လေ...”
ယွဲ့လန်၏ ခြေထောက်များက တုန်ယင်သွားလေသည်။
သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရှက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် သာယာမှုကြောင့်သာမက ဤအခြေအနေ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိလွန်းမှုကြောင့် မြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်နေတော့၏။
သို့တိုင်အောင် သူမ၏ စိတ်က ခွင့်ပြုမည်ထက် ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုရိုးသားစွာ တုံ့ပြန်နေသဖြင့် သူ၏ အောက်တွင် အားနည်းစွာ ရုန်းကန်ရုံမှလွဲ၍ သူမ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဒါကတော့ လီဖုန်းကို ပိုပြီး သဘောကျသွားစေတာ အသေအချာပါပဲ။