အခန်း (၁၆) - ဖန်ဇီယန်၏ အခက်အခဲ

ထိုအချိန်တွင် ဖန်ဇီယန်၏ နေဆောင်၌

“ဘာလို့လဲ...”

ဖန်ဇီယန်က ကျောက်စိမ်းနံရံကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော အားကြောင့် နံရံတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ယှက်နွယ်သွားလေသည်။

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလျက် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပိုးသားအတွင်းခံဝတ်ရုံအောက်တွင် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ ဝတ်ရုံမှာ ပခုံးတစ်ဖက်မှ အနည်းငယ် လျောကျနေ၏။

 ချွေးစေးလေးများက သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေပြီး အခန်းအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်မီးအိမ်များ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် မှိန်ဖျဖျ တောက်ပနေလေသည်။

သူမ၏ နေဆောင်မှာ အပြင်စည်းတွင် အကြီးဆုံးနေဆောင်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အလွန်သိပ်သည်းသော ဝိညာဉ်အချက်အချာနေရာတွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

 အပြာရောင်လမင်းဂိုဏ်းက သူမကို ဤနေရာတွင် အလကားပေးနေခိုင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤအဆင့်မြင့် နေဆောင်များမှာ ဂိုဏ်း၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ချမ်းသာသော မင်းမျိုးမင်းနွယ်များမှ သားသမီးများကို အလွန်မြင့်မားသော စျေးနှုန်းများဖြင့် ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နောက်ခံဖြစ်သော ဖန်မင်းဆက်က သူမအတွက် ပေးချေရန် မတုံ့ဆိုင်းခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမကို သူမ၏ မျိုးဆက်တွင် တောက်ပလာမည့် ဖီးနစ်ငှက်ငယ်လေးအဖြစ် လူသိများပြီး ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် သူတို့က လိုလိုလားလား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာများက ဘာအသုံးကျတော့မည်နည်း။

သူမတွင် အကောင်းဆုံး အရင်းအမြစ်များ၊ ပြီးပြည့်စုံသော ပတ်ဝန်းကျင်၊ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော လမ်းညွှန်မှု စသည့် အခွင့်အရေးများ အားလုံးရှိနေသော်လည်း သူမသည် ချီစုစည်းခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်တွင်ပင် တစ်ဆို့နေဆဲဖြစ်၏။

ပိုဆိုးသည်က အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်နေရသည်ကို သူမ လုံးဝ မသိရှိခြင်းပင်။

သူမ၏ မျိုးနွယ်စုမှ ဆက်သွယ်ပေးသော အကြီးအကဲများပင်လျှင် ရေရာသော အဖြေများသာ ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး အဓိကအကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

အချို့က တည်ငြိမ်မှုမရှိသော ချီစွမ်းအင်ကြောင့်ဟု အပြစ်တင်ကြပြီး အချို့ကမူ သူမ၏ အခြေခံအုတ်မြစ် မခိုင်မာသေး၍ဟု ဆိုကြ၏။

သို့သော် သူမကြောင့် မဟုတ်ကြောင်း သူမကိုယ်တိုင် သိနေပေသည်။ သူမသည် အရာအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

တန်ဖိုးကြီး ဆေးလုံးများစွာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ညွှန်ကြားချက်တိုင်းကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လိုက်နာခဲ့သည်။

သို့တိုင်အောင်... ဘာမှ ထူးခြားမလာခဲ့ပေ။

သူမက အသက်ရှူနှုန်းကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေစဉ် သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များက တုန်ခါနေလေသည်။ ဝတ်ရုံမှာ ကျရှုံးသွားသော တရားထိုင်ခြင်းကြောင့် ထွက်လာသည့် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေပြီး သူမ၏ အသားအရေတွင် အနည်းငယ် ကပ်နေ၏။

လည်ပင်းကော်လာမှာ အနည်းငယ် ဟိုက်ဟနေပြီး သွယ်လျသော ညှပ်ရိုးလေးများနှင့် ဖြူဝင်းသော အသားအရေကို မြင်တွေ့နေရလေသည်။

သူမသည် ဒေါသထွက်နေချိန်တွင်ပင် လှပနေဆဲဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် လှပနေသယောင် ရှိ၏။ နီရဲနေသော ပါးပြင်များ၊ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်ဝန်းများ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် သွားများကြားတွင် အနည်းငယ် ကိုက်ထားသော အောက်နှုတ်ခမ်း။

သူမသည် မြင့်မြတ်သော နတ်သမီးတစ်ပါးထက် မာနကြီးသော မီးငှက်တစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေပြီး လောကကြီးကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့်အလား ပေါက်ကွဲနေလေသည်။

သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆေးပုလင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး အချို့မှာ အခွံများဖြစ်ကာ အချို့မှာ ကွဲကြေနေပြီး ဆေးဖက်ဝင် ရနံ့များက လေထုထဲတွင် မှိန်ဖျဖျ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။

“ဘာလို့ ငါ အဆင့်မချိုးဖျက်နိုင်ရတာလဲ...”

သူမ အရာအားလုံးကို ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

မျိုးနွယ်စု၏ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များ။ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတစ်ဦး၏ အကူအညီ။ ရှားပါးဆေးလုံးများအတွက် ပိုင်ဆိုင်မှုများစွာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း။ သို့သော် မည်သည့်အရာကမျှ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။

အဆိုးဆုံးမှာ... ထိုဒေါသထွက်စရာကောင်းသော ဂျူနီယာလေး လီဖုန်းက စောစောက သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ခြင်းပင်။ သူ၏ မောက်မာသော အပြုံးကို သူမ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်၏။

သူမ ဘယ်လောက်ပဲ လျစ်လျူရှုဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကတော့ ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။

သူ့ရဲ့ ပျင်းရိတဲ့ လေသံ။ ပြီးတော့ သူ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်က ဒေါသထွက်စရာကောင်းလောက်အောင် ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ အပြုံး

‘ကျုပ် ကူညီပေးနိုင်လောက်တယ်...’

ဖန်ဇီယန်က သွားကြိတ်လိုက်၏။

“ကူညီမယ်... ဒီအဆင့်နိမ့်တဲ့ တောသားကောင်က အတင့်ရဲနေတာ...”

သူမက သူ့ကို အသံထွက် ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယအနည်းငယ်က အမြစ်တွယ်လာခဲ့လေပြီ။

တကယ်လို့... သူ တစ်ခုခုများ တကယ် သိနေခဲ့ရင်ရော။

ဒီဒေါသထွက်စရာကောင်းတဲ့ လူ။

သူမက အလွန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ မောက်မာတဲ့ သူ့လေသံကို အမှတ်ရသွားပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

သူ့အကြည့်တွေက ကောက်ကျစ်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေပေမဲ့ သူက ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး ပြောသွားခဲ့တာ။

ပိုဆိုးတာက သူမ သူ့ကို ချက်ချင်း မငြင်းလိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သူမ၏ လက်ချောင်းများက လက်စွပ်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

ဘာလို့ အဲဒီစကားတွေက သူမခေါင်းထဲမှာ စွဲနေရတာလဲ။ သူပြောတာတွေက အမှန်ဖြစ်နေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အတွေးကြောင့် ဘာလို့ သူမ ရင်တွေ နာကျင်ရတာလဲ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ သူ့ကို မလိုအပ်ဘူး...”

သူမက ဖနောင့်ကို လှည့်ကာ မာနကြီးစွာ မေးဆွဲပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ဝတ်ရုံများက သူမနောက်တွင် လွင့်ပါသွားပြီး သူမ ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ချိန်တွင် ဝတ်ရုံ၏ အဟိုက်မှတစ်ဆင့် သူမ၏ ချောမွေ့သော ပေါင်တံကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း အဝတ်အစားများက ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖုံးအုပ်သွား၏။

သူမက ဒါကို သတိမထားမိသလို ဂရုလည်း မစိုက်ခဲ့ပေ။

ဖန်ဇီယန် တရားထိုင်ရန် ပြန်သွားမည့်အချိန်မှာပင် အပြင်တံခါးမှ ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

“ဘာကိစ္စလဲ...”

ခဏအကြာတွင် မီးခိုးရောင် ဂိုဏ်းဝတ်စုံဝတ်ထားသော သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံ မိန်းကလေးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

“စီနီယာအစ်မ ဖန်...”

အစေခံမိန်းကလေးက အကြည့်ကို အောက်ချထားလျက် သတိထားကာ ပြောလိုက်၏။

“ဖန်မင်းဆက်ကနေ စာတစ်စောင် ရောက်လာပါတယ်... သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် မှတ်သားထားတဲ့ စာပါ...”

ဖန်ဇီယန် တောင့်တင်းသွားလေသည်။

“...ဒီကို ယူခဲ့...”

အစေခံမိန်းကလေးက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လိပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ ဖန်မျိုးနွယ်စု၏ အမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်သော အနီရောင် ဖီးနစ်တံဆိပ်ဖြင့် ချိတ်ပိတ်ထားလေသည်။

ဇီယန်က ဘာမှမပြောဘဲ ယူလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်း၏ အေးစက်သော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ အစေခံကို လက်ကာပြ၍ ထွက်သွားစေလိုက်သည်။

သူမက အနီးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး စာလိပ်ကို မဖွင့်မီ တံဆိပ်ကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

စာလိပ်ထဲရှိ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုမှောင်မိုက်သွားတော့၏။

[ဖန်ဇီယန်...

မင်း နောက်ဆုံး အဆင့်ချိုးဖျက်ခဲ့တာကနေ အခုဆိုရင် နှစ်ဝက်လောက် ရှိနေပြီ... ဒါပေမဲ့ ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိသေးဘူး...

မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ... သာမန် မျိုးနွယ်စုက တပည့်တွေတောင် ပိုကောင်းတဲ့ ရလဒ်တွေ ပြသနေကြပြီ... ဒါက ဖန်မင်းဆက်ရဲ့ ဂုဏ်ယူရတဲ့ သမီးတော်တစ်ပါးက ပြသရမယ့် အရာလား...

ငါတို့က မင်းအတွက် ဘာကိုမှ မနှမြောခဲ့ဘူး... မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ၊ ရှားပါးဆေးလုံးတွေ၊ အကြီးအကဲတွေရဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေ၊ ဂိုဏ်းထဲမှာ ကိုယ်ပိုင်နေဆောင်တောင် စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့... ဘာမှ ဖြစ်မလာဘူး...

မင်းကို တစ်ချိန်က မျိုးဆက်ရဲ့ အတောက်ပဆုံး ဖီးနစ်ငှက်ငယ်လေးအဖြစ် ချီးကျူးခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ မြင်နေရတာက ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တဲ့ နေ့ရက်တွေနဲ့အတူ မှေးမှိန်လာနေတဲ့ မီးတောက်တစ်ခုပဲ...

မင်းရဲ့ သွေးကြောထဲမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ သွေးတွေကို အရှက်မကွဲစေနဲ့...

မင်းကို လာမယ့် ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုကို ကိုယ်စားပြုဖို့ ရွေးချယ်ထားတယ်... တကယ်လို့ မင်းသာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ ကျရှုံးခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီ အမည်းစက်က မင်းတစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်ဘူး...

ငါတို့အားလုံးအတွက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... မင်းဆက်က သာမန်အဆင့်ကို သည်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး... ကိုယ့်သားသမီးတွေ ဖြစ်နေရင်တောင်မှပဲ...

ငါတို့ ရလဒ်ကို မျှော်လင့်တယ်...

ငါတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောင်တရအောင် မလုပ်နဲ့...

—ဖန်မင်းဆက်၏ ဧကရာဇ်]

ကျောက်စိမ်းစာလိပ်က သူမ၏ လက်ထဲတွင် တုန်ခါနေပြီး ခဏတာမျှ သူမ အသက်ရှူရ ကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဒါဆို အခြေအနေက ဒီအထိ ဆိုက်လာပြီပေါ့။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ မဟုတ်ဘူး။ နားလည်မှုတွေ မဟုတ်ဘူး။ ကိန်းဂဏန်းတွေ၊ ရလဒ်တွေနဲ့ အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်တွေ သက်သက်ပဲ။

သူမဖခင်က အမြဲတမ်း တင်းကျပ်သူဖြစ်သော်လည်း ဤသို့ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောင်းလဲပြောဆိုလာခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ အလွန်ကို... စိတ်ပျက်နေပုံရလေသည်။

သူမက စာလိပ်ကို လက်သီးဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ချေလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်မှာ အက်ကွဲကာ အမှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး သူမ၏ လက်သီးဆစ်များမှာ ဖြူရော်သွားတော့၏။

သူမမှာ ပါရမီရှိတယ်ဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။

အဆင့်မချိုးဖျက်နိုင်ဘူးဆိုရင် အဲဒါတွေက ဘာအသုံးကျတော့မှာလဲ။

သူမ၏ နှလုံးသားက အပူရှိန်နှင့် အရှက်ရမှုများကြောင့် မြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး သူမတွင် ဖြေရှင်းချက် မရှိခြင်းက ပို၍ ဆိုးရွားစေလေသည်။ အဖြေမရှိ။ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်း မရှိပေ။

ချွင်းချက်အနေဖြင့်

ပျင်းရိပြီး ဒေါသထွက်စရာကောင်းသော ထိုအသံက သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ထပ်မံပဲ့တင်ထပ်လာပြန်၏။

‘ကျုပ် ကူညီပေးနိုင်လောက်တယ်...’

သူမက အံကြိတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများက သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ဆွဲဖွချလိုက်လေသည်။

“ငါ အဲဒီလောက်ထိ အခြေအနေ မဆိုးသေးပါဘူး...”

သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားနေသည့်အလား တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

သို့သော် အမှန်တကယ်တော့... သူမ နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အရမ်းကို နီးစပ်နေခဲ့ပြီ။

မောက်မာ၊ လှောင်ပြောင်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိလှသော လီဖုန်း၏ အပြုံးများက သူမ ဝန်မခံချင်သည့်တိုင်အောင် သူမ၏ အတွေးများထဲတွင် နေရာယူလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မမြင်ရသော ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များက သူမကို ထိုအဖြေဆီသို့... သူ၏ အဖြေဆီသို့ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သေချာပေါက် ဦးတည်သွားစေတော့မည်။

ဖန်ဇီယန်၏ နေဆောင်အတွင်း တင်းမာမှုများနှင့် မာနကြီးသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေချိန်တွင်

 —

အခြားတစ်နေရာရှိ မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေသော သာမန်အခန်းလေးတစ်ခုအတွင်း၌မူ နွေးထွေးမှုများနှင့် ညည်းသံလေးများက လွှမ်းမိုးနေလေသည်။

လီဖုန်းသည် သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဝတ်ရုံကို တစ်ဝက်ခန့် ချွတ်ထားကာ အလှပိုင်ရှင်လေးတစ်ဦး၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ပျင်းရိစွာ ဖက်တွယ်ထား၏။

ယွဲ့လန်သည် သူ့ကို မျက်နှာမူကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်နေလေသည်။ သူမ၏ အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အငြိမ်မနေသော လက်များကြောင့် ပါးပြင်နှင့် နားရွက်များမှာ ပန်းရောင်သန်းကာ နူးညံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ လက်များက သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဖွဖွလေး တင်ထားပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံမှာ တစ်ဝက်ခန့် ကျွတ်ကျနေကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖော်ပြနေ၏။

သူမ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက သူ၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲနေသည့်အလား ဘေးသို့ ရွေ့လျားနေသော်လည်း သူ၏ လက်မောင်ကြားထဲမှ ရုန်းထွက်ခြင်းမရှိပေ။

လီဖုန်းက သူ၏ ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ငေးမောကြည့်နေ၏။ အဝတ်အစား လုံးဝမပါဘဲ ဗလာကျင်းနေခြင်းက ကောင်းမွန်သော်လည်း အဝတ်အစား အချို့ကို ချန်ထားခြင်းက ပိုမိုစူးစမ်းချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်ဟု သူ ယုံကြည်လေသည်။

သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ နူးညံ့သော အသားအရေကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။

“အင်း...”

ယွဲ့လန်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး တိုးညင်းသော ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“စီနီယာအစ်မ... အစ်မရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက တကယ်ကို တိုးတက်လာတာပဲ...”

လီဖုန်းက နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။ သူ၏ လက်များက အငြိမ်မနေဘဲ သူမ၏ ခါးတစ်လျှောက်မှတစ်ဆင့် ဖြူဝင်းသော တင်ပါးလေးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားလေသည်။

သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖဝါးက သူမ၏ နူးညံ့ပြည့်ဖြိုးသော တင်ပါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ထဲသို့ လျှံကျလာသော ဤနူးညံ့မှုမျိုးကို သူ ဘယ်တော့မှ ငြီးငွေ့မည် မဟုတ်ပေ။

“အထူးသဖြင့် စီနီယာအစ်မရဲ့... ချီလှည့်ပတ်မှုပဲ... ဒီနေ့ အရမ်းကို ချောမွေ့နေတယ်...”

ယွဲ့လန်က နှုတ်ဖြင့် ပြန်မဖြေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခြေထောက်များက သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မသိမသာ ရွေ့လျားသွားလေသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက...”

သူက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်တိုက်လိုက်၏။

“အဆင့်ချိုးဖျက်လိုက်တာက အစ်မကို ပိုပြီး... ခံစားလွယ်သွားစေတာများလား...”

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း...”

ယွဲ့လန်က တီးတိုးပြောလိုက်သော်လည်း သူ့ကို တားဆီးရန် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပြတ်သားသော သူမ၏ အသံတွင် အားနည်းသော လေသံလေးတစ်ခု ရောယှက်နေလေသည်။

လီဖုန်း ပြုံးလိုက်၏။

သူ့တွင် ဒီနေ့အတွက် အစီအစဉ်များစွာ ရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုအရာများအားလုံးကို စောင့်ဆိုင်းထားနိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အဆင့်သစ်သို့ တက်လှမ်းထားသော စီနီယာအစ်မနှင့်အတူ ‘အနားယူရခြင်း’ ထက် ပိုကောင်းသောအရာ မရှိနိုင်ပါချေ။

ပြီးတော့... သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ထပ်မံစမ်းသပ်ရန် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။