အခန်း (၁၃) - နံနက်ခင်း လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များ

နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နွေးထွေးနူးညံ့စွာ ဖြာကျနေ၏။

တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမဆောင်အတွင်း လီဖုန်းသည် သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံကို ခပ်လျော့လျော့ ချည်နှောင်ထားလေသည်။

ဆေးဖက်ဝင် နံ့သာပေါင်းရနံ့များ လွင့်ပျံ့နေသော လေထုထဲတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများက ကျေနပ်မှုကြောင့် မှေးစင်းနေပေသည်။

ယွဲ့လန်သည် သူမ၏ ပုံမှန် ဂိုဏ်းဝတ်ရုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သူ့ကို နူးညံ့စွာ ပြုစုယုယပေးနေလေသည်။

 ဤသေမျိုးနည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သည့်အလား သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သေချာလှ၏။

သူမ၏ ဝတ်ရုံလေးမှာ လည်ပင်းမှ ရင်ဘတ်အထိ အနည်းငယ် ဟိုက်ဟနေပြီး နူးညံ့သော ညှပ်ရိုးလေးများနှင့် ဖြူဝင်းသော အသားအရေကို မြင်တွေ့နေရလေသည်။

သူမ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ချိန်တွင် ရှည်လျားသော အနက်ရောင် ဆံကေသာများက ပိုးသားရေတံခွန်ပမာ စီးဆင်းသွားပြီး လီဖုန်း၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းပွတ်တိုက်သွားပေသည်။

“စီနီယာအစ်မ... အစ်မရဲ့ နည်းစနစ်တွေက ထပ်ပြီး တိုးတက်လာပြန်ပြီပဲ...”

လီဖုန်းက ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ရင်း သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ ပိုးသားလို နူးညံ့သော အနက်ရောင် ဆံကေသာများကြားသို့ လက်ချောင်းများကို ထိုးသွင်း၍ ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးနေလေသည်။

သူမ၏ ဆံကေသာများက အမြဲတမ်း ချောမွေ့နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကဲ့သို့ပင် အထိအတွေ့က အေးစက်နေတတ်၏။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ် အတူတကွ အချိန်ဖြုန်းပြီးနောက်တွင်မူ အမြဲတမ်း အေးစက်ခပ်ခွာခွာ နေတတ်သော သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ အနည်းငယ် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာခဲ့ချေပြီ။

‘ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ... စီနီယာအစ်မက ကျုပ်ရှေ့မှာ ဒီလောက်တောင် လိမ္မာယဉ်ကျေးနေလိမ့်မယ်လို့... အရင်က ကျုပ်သာ ဒါကို မြင်ခဲ့ရင် အိပ်မက်မက်နေတယ်လို့ပဲ ထင်မိမှာ...’

လီဖုန်းက အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ဖက်တွယ်ထားရင်း သာယာမှုကို ခံစားနေလေသည်။

ယွဲ့လန်က ဘာမျှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ သူ၏ လွတ်လပ်သော အထိအတွေ့များနှင့် ယခုလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်မှုများကို သူမ ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

 ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ပိုမိုကောင်းမွန်စေရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်ဟု လီဖုန်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုထားသော ဤနံနက်ခင်း လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို သူမ နေ့စဉ် လုပ်ဆောင်ပေးနေခဲ့၏။

တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာဖြင့် တာဝန်တစ်ခုလို လုပ်ဆောင်ပေးနေပြီး မည်သည့်အခါမျှ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူမ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက မှေးစင်းနေပြီး စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် ကျင့်ကြံရမည့် အပိုင်းအတွက် ကြိုတင်စဉ်းစားနေပုံရသည်။ သို့တိုင်အောင် သူမ၏ ပြုစုယုယမှုများက ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေဆဲပင်။

တစ်ချိန်က မည်သူမျှ ထိတွေ့ခွင့်မရခဲ့သော နတ်သမီးလေးက ယခုလို သူ၏ တောင်းဆိုမှုများကို အလွယ်တကူ လိုက်လျောပေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လီဖုန်း အံ့သြနေမိလေသည်။

အထက်စီးဆန်သော စီနီယာအစ်မတော် ဘဝမှ ယခုလို အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။ သူ၏ အပြုံးများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပြီး ပိုးသားလို နူးညံ့သော ဆံကေသာများကြားသို့ လက်ချောင်းများက ဆက်လက် ပြေးလွှားနေတော့၏။

ပြီးခဲ့သည့် ညများက သူမနှင့်အတူ “သေမျိုးနည်းစနစ်” အမျိုးမျိုးကို အတူတကွ ဝေမျှခံစားခဲ့ရသည့် အမှတ်တရများက သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

 အချို့က အဓိပ္ပာယ်မရှိသော်လည်း အချို့ကမူ ကမ္ဘာမြေရှိ အင်တာနက်ပေါ်မှ သူမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်များကို အတုယူထားသော ဖန်တီးမှုအသစ်များ ဖြစ်ပေသည်။

‘ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားထားတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ...’

သူ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

‘အရမ်း သန်မာပေမဲ့ အရမ်းလည်း ပျော့ပျောင်းတယ်... ခက်ခဲတဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထားတချို့တောင် သူတို့အတွက်တော့ လွယ်ကူနေတာပဲ...’

မတ်တတ်ရပ်လျက် သူမ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ထားရသည့် အနေအထားတစ်ခုကို အလွယ်တကူ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ ပြန်လည်အမှတ်ရသွားလေသည်။

သူမက အရာအားလုံးကို လက်ခံပေးခဲ့၏။ ပြီးပြည့်စုံစွာဖြင့်။ စိတ်ရှည်သည်းခံစွာဖြင့်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူသည် ယွဲ့လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်ဝင်စားနေရုံသာမက သူမအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် သန့်စင်ခြင်းဆေးအချို့ကိုလည်း ဖော်စပ်ပေးခဲ့လေသည်။

ဆေးလုံးတိုင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော အပြစ်အနာဆာမဲ့ဆေးလုံးများ ဖြစ်ပေသည်။ သူမက မည်သည့် ညည်းညူမှုမျှ မရှိဘဲ သောက်သုံးခဲ့ပြီး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့၏။

သူမသည် အဋ္ဌမအဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ မကြာမီ အဆင့်ချိုးဖျက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆေးဖော်စပ်ရ လွယ်ကူသည်ဟု မထင်စေရန်အတွက် သူ ဖော်စပ်ထားသမျှ ဆေးလုံးအားလုံးကို သူမအား မပေးခဲ့ချေ။

သို့မှသာ သူ၏ ရှက်ရွံ့ဖွယ် တောင်းဆိုမှုများကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် သူမကို ဆက်လက် သိမ်းသွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

တကယ်တော့ အပြင်စည်းပြိုင်ပွဲတွင် အဆင့် ၅ အတွင်း ဝင်ရောက်မှသာ ယွဲ့လန် ရရှိနိုင်မည့် အဆင့် ၂ ဆေးလုံးဖြစ်သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးဖော်စပ်နည်းကိုလည်း ဟာရမ်စနစ်၏ ဆိုင်တွင် ရောင်းချနေသည်ကို သူ တွေ့ရှိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မဝယ်ခဲ့ပေ။

သူ ဝယ်နိုင်ပါသည်။ စနစ်၏ စံနှုန်းများအရ စျေးပေါပြီး အနည်းငယ် ကြိုးစားလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အဆင့်ကို တိုးမြှင့်ကာ ထိုဆေးကို အလွယ်တကူ ဖော်စပ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူ မလုပ်ခဲ့ချေ။ အချိန်မကျသေး၍ ဖြစ်သည်။

‘ငါကသာ သူ့ကို အရာအားလုံး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပေးလိုက်ရင် သူက ဒီအကူအညီတွေကို တန်ဖိုးထားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...’

လီဖုန်းက ယွဲ့လန်၏ ဆံနွယ်များကို လက်ချောင်းကြားတွင် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်လေသည်။

‘ငါ သူ့အနားမှာ မရှိတဲ့အချိန်မျိုးဆို အနေခက်သွားတဲ့အထိ ငါ့အပေါ် အကြွေးတင်နေပါစေဦး...’

နက်ရှိုင်းသော နီးစပ်မှုများကြားတွင် နစ်မြောနေသော လီဖုန်းသည် သူ၏ ရင်တွင်းမှ ရင်းနှီးသော ခံစားချက်လှိုင်းလုံးများ မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ယွဲ့လန်က သူ၏ တင်းမာလာမှုများကို သတိပြုမိသွားကာ သူမ၏ အနမ်းများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေပြီး သူ့ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်၏။

“စီနီယာအစ်မ...”

လီဖုန်းက အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အချိန်အတန်ကြာ ပြင်းပြစွာ နမ်းရှိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦး ဖြည်းညင်းစွာ ခွာလိုက်ကြတော့၏။

လီဖုန်းသည် သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်မှီချကာ အနားယူလိုက်လေသည်။ ယွဲ့လန်ကလည်း သူ့ထံမှ အနည်းငယ် ခွာလိုက်၏။

“ရှင့်ရဲ့ အနမ်းတွေက ထူးဆန်းနေတုန်းပဲ...”

ယွဲ့လန်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှုပ်ပွနေသော ဝတ်ရုံကို ပြန်လည်သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

“စီနီယာအစ်မ... ဒီဂျူနီယာလေးကို အမြဲတမ်း စိတ်အပန်းပြေအောင် ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လီဖုန်းက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူမ ပြန်မဖြေဘဲ သူမ၏ နေရာကို အနည်းငယ် ပြင်ထိုင်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံလေးက တိုးညင်းစွာ မြည်သွားလေသည်။

သူမ၏ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော ကိုယ်နေဟန်ထားက သူ၏ ရင်ထဲတွင် နောက်ထပ် ခံစားချက်အချို့ကို ထပ်မံနှိုးဆွလိုက်ပြန်သည်။

သူက ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံတောင်းဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်။

“ဒီနေ့ အဆင့်ချိုးဖျက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်...”

ယွဲ့လန်က ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“နဝမအဆင့်ကိုလား...”

လီဖုန်းက တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ မေးလိုက်၏။

“အင်း...”

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

“အရင်ဆေးလုံးတွေဆီက စွမ်းအင်တွေကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီးပြီမို့... နေ့လယ်ပိုင်းလောက်မှာ အဆင့်ချိုးဖျက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်...”

လီဖုန်းသည် ဤကိစ္စ၏ အရေးကြီးပုံကို သိရှိထားသဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

“နားလည်ပါပြီ စီနီယာအစ်မ... တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကျုပ်ကို ပြောပါ...”

ပါးစပ်မှ ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း သူက သူမကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး အနီးရှိ စားပွဲဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ သူမကို အသာအယာ ကိုင်းညွတ်စေလိုက်၏။

“မွန်းတည့်ဖို့ အချိန်နည်းနည်း လိုပါသေးတယ်... ဒီဂျူနီယာလေးကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် စိတ်အပန်းပြေခွင့် ပြုပါဦး...”

လီဖုန်းက သူမ၏ ပခုံးထက်မှ ဝတ်ရုံကို အနည်းငယ် လျှောချလိုက်ပြီး ဖြူဝင်းနေသော လည်တိုင်နှင့် ပခုံးသားလေးများကို နမ်းရှိုက်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ယင်းကိုမြင်တော့ ယွဲ့လန်က သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

“ကောင်းပြီလေ... မြန်မြန်လုပ်... အဆင့်မချိုးဖျက်ခင် တရားထိုင်ချင်သေးတယ်...”

လီဖုန်း၏ နှလုံးသားမှာ ထပ်မံ၍ လှုပ်ရှားလာပြီး သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ နေရာယူလိုက်ကာ သူမ၏ ခါးလေးကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ နူးညံ့လှသော အသားအရေများကို သူ၏ လက်များဖြင့် နွေးထွေးစွာ ထိတွေ့ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။ အမြဲတမ်း ခံစားချင်နေမိသည့် နူးညံ့မှုမျိုးပင်။

စားပွဲပေါ်တွင် ကိုင်းညွတ်နေရသော ယွဲ့လန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်တွယ်ထားသော နွေးထွေးသည့် လက်အစုံကြောင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

လီဖုန်း၏ လက်များက သူမ၏ ခါးသွယ်သွယ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ အနမ်းများက သူမ၏ ကျောပြင်နှင့် လည်တိုင်တစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေတော့၏။

“အာ... စီနီယာအစ်မ... ဒါက အကောင်းဆုံးပဲ...”

လီဖုန်းက သူမကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ရင်း ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ် ပြုမူမှုကြောင့် သူမ၏ အဆင့်ချိုးဖျက်ခြင်း ကျရှုံးမည်ကို သူ လုံးဝ စိုးရိမ်မနေခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြေခံအုတ်မြစ် သန့်စင်ခြင်းဆေး၏ စွမ်းအင်များ မည်မျှ ပြင်းထန်ကြောင်း သူ သိရှိထားသောကြောင့်ပင်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အောက်တွင် ထိုဆေးက အဆင့်ချိုးဖျက်နိုင်စွမ်း ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိနေလေသည်။

ယွဲ့လန်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ အဆင့်ချိုးဖျက်မည့်ကိစ္စကိုသာ တွေးတောနေကာ လီဖုန်းကို သူ လုပ်ချင်ရာ လုပ်ခွင့်ပြုထားလိုက်လေသည်။

 သစ်သားစားပွဲ၏ လှုပ်ရှားသံများနှင့်အတူ အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ကာ ရင်ခုန်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များက ထပ်မံလွှမ်းမိုးသွားတော့၏။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် လီဖုန်းသည် သူ၏ နေဆောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ အလွန်အမင်း သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေပုံရပြီး အပြင်ဝတ်ရုံမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေကာ ခါးစည်းကြိုးကိုလည်း ခပ်လျော့လျော့သာ ချည်နှောင်ထားလေသည်။

သူ ခါးပတ်ကို ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဂျူနီယာညီလေး လီ...”