အခန်း (၁၀၀) - အဆင့်တက်ခြင်း
“ကဲ ဒါဆို စီနီယာအစ်မ၊ ကျွန်တော် အချိန်မယူတော့ဘူးနော်။ ဒါအတွက် ကျေးဇူးပါပဲ...”
ဂျောက်
တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် အခန်းက နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဝတ်ရုံများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဖန်ဇီယန်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ကျန်နေခဲ့ပြီး တစ်ခုခုကို အပြင်သို့ ထွက်မကျစေရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလေသည်။
ပလွတ်...
အဖြူရောင် အရည်များ ပေကျံနေဆဲဖြစ်သော လက်ကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်အထိ သူမက နည်းနည်းချင်းစီ စတင် မျိုချလေသည်။
ထိုသို့ မြင်ရချိန်တွင် ဖန်ဇီယန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဖြူရောင် အကွက်တစ်ခု ကပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းမှာ လီဖုန်းက သူမ၏ နည်းစနစ်ကို တကယ် နှစ်သက်ကြောင်း ဆိုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ပေကျံနေပြီဖြစ်သော လက်ချောင်းများဖြင့် နှုတ်ခမ်းမှ စေးကပ်နေသော အရည်များကို စတင် သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။
စေးကပ်မှုကို ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ဘဲ သေးငယ်နူးညံ့သော လျှာလေးဖြင့် လက်ချောင်းများကို တစ်ခုချင်းစီ စတင် ယက်လေသည်။
ဤအတွက် သန့်စင်ခြင်း မန္တန်ကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း လီဖုန်းကို ပါးစပ်ဖြင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သန့်စင်ပေးရန် ဖိအားပေးခံရပြီးနောက် ယခုအခါ အကျင့်တစ်ခုလို မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ပြုလုပ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ သိပ်မဆိုးလှဘူးလို့တောင် ခံစားနေရသည်။
လက်ချောင်းများကို ပြောင်စင်အောင် ယက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လီဖုန်းက သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ရင်သားများနှင့် ကစားချင်၍ ယခုလေးတင် ဆွဲချထားခဲ့သော အပေါ်ဝတ်ရုံကို ပြန်ဆွဲတင်လိုက်သည်။
ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများကို ဝတ်ရုံထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ တွန့်ကျေနေသော အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ကျေနပ်သွားသည်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲပေါ်ရှိ ဆေးပုလင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမကို အချိန်အကြာကြီး နှိပ်စက်နေခဲ့သော ဤအဟန့်အတားကို ချိုးဖျက်နိုင်မည့် အိပ်မက်က နောက်ဆုံးတော့ လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေပြီဟု ခံစားရသဖြင့် နှလုံးသားက ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်လာသည်။
“...နောက်ဆုံးတော့ ဒီအဟန့်အတားကို ဖယ်ရှားနိုင်တော့မယ်...”
ဆေးလုံးကို ယူကာ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မျိုချလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဖန်ဇီယန် အသက်ရှူနှုန်းကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး သူမ၏ အဆင့်တက်ခြင်းကို စတင်လေသည်။
_
_
ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ လီဖုန်းက လန်းဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အကြောဆန့်လိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မ အဆင့်တက်တာ ပြီးဖို့ အချိန်နည်းနည်း ကြာလောက်တယ်... ငါ မြို့ထဲမှာ ခဏလောက် လျှောက်ကြည့်လို့ ရတာပေါ့”
ဒီနေရာကနေ မြောက်ဘက် ခပ်ဝေးဝေးမှာရှိတဲ့ သီးသန့်ရွာလေး တစ်ရွာမှာ မိစ္ဆာသားရဲကို ဖယ်ရှားပေးရမယ့် နောက်ထပ် ဂိုဏ်းတာဝန် တစ်ခု ကျန်သေးသဖြင့် တွက်ချက်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“အဲဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် နည်းနည်းလောက်လည်း ရှာကြည့်သင့်တယ် ထင်တယ်...”
အပြင်မထွက်မီ လီဖုန်းက ဝတ်ရုံခြုံထားသော ဂိုးလ်ဒီဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မကို ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပေးထား၊ ဘယ်သူမှ သူမ အဆင့်တက်တာကို လာမနှောင့်ယှက်စေနဲ့”
“…”
_
_
မကြာမီ ကျိုးစံအိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
တိမ်လွှာမြို့နှင့် ဆင်တူသော စည်ကားနေသည့် လူအုပ်ကြီးကို မြင်တော့ လီဖုန်းက အိမ်ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရသဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
သို့သော် တိမ်လွှာမြို့နှင့် မတူဘဲ သွားလာနေသော ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက် ပိုနည်းပုံရသည်ကိုလည်း သတိပြုမိသည်။
အများဆုံးမှ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းပုံရသော သာမန် သိုင်းပညာရှင် အများအပြားနှင့်အတူ ရှိနေလေသည်။
လမ်းမပေါ်တွင် လီဖုန်း ပေါ်လာသည်နှင့် သူ၏ ဂိုဏ်းဝတ်စုံကို သတိပြုမိပြီး လူအများအပြားက သူ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကြသည်။
သို့သော် ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကို ပြဿနာ မရှာသရွေ့ ဂိုဏ်းသားကလည်း သူတို့ကို ပြဿနာရှာမည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် လျင်မြန်စွာပင် အကြည့်လွှဲသွားကြသည်။
ထိုအရာကို မြင်တော့ လီဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ငါ့ဂိုဏ်းက တကယ်ကို ပျော်စရာမကောင်းတာပဲ... ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကိုတောင် ကြွားဝါလို့ မရဘူး”
ထို့နောက် ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့သော စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ရထားလုံးထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်ကြည့်စဉ်က တစ်ချက် မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာမီ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ လမ်းများကို ပြန်လည် ခြေရာခံရင်း လီဖုန်း နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားပြီး အတော်လေး တန်ဖိုးကြီးမည့်ပုံပေါ်သော သူ၏ ရှေ့ရှိ နှစ်ထပ် အဆောက်အအုံကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“တိမ်လွှာကုတင် အလုပ်ရုံ ဟုတ်လား”
တံခါးကို တွန်းမဖွင့်မီ အပေါ်ရှိ သစ်သား ဆိုင်းဘုတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
ဒင်
“ကြိုဆိုပါတယ်ရှင် ”
အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် နူးညံ့ပြီး စိတ်အေးချမ်းစေသော ရနံ့တစ်ခုက သူ့ကို ကြိုဆိုလိုက်ပြီး စတိုးဆိုင်၏ လေထုတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့် ရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ဆံထုံးလေးနှင့် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ကျော့ရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှပသော အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးက သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ ဤဇိမ်ခံဆိုင်၏ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။
“သခင်လေး၊ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲရှင်”
ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။
လီဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ အကြီးဆုံးနဲ့ အရည်အသွေး အမြင့်ဆုံး ကုတင်ကို ဝယ်ချင်တယ်”
ချက်ချင်းပင် ထိုအမျိုးသမီးက နောက်ထပ် ချမ်းသာသော ဖောက်သည်တစ်ဦးမှန်း သိလိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
သူမ၏ အလုပ်ရုံတွင် ရှိသော အကောင်းဆုံးနှင့် အတန်ဖိုးကြီးဆုံး ကုတင်များကို စတင် ပြသလေသည်.... သို့သော် သူက အားလုံးကို ဝယ်ယူလိမ့်မည်ဟုတော့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
_
_
_
“ဝယ်ယူအားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်...”
ဝန်ထမ်းဖြစ်သူမှာ ယခုလေးတင် မည်မျှ ရောင်းချလိုက်ရသည်ကို မယုံနိုင်သေးဘဲ သူမ ရရှိမည့် ကော်မရှင်ကြောင့် ခဏတာ မိန်းမောသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒင်
အလုပ်ရုံမှ ထွက်လာစဉ် လီဖုန်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ညဘက်တွင် မဒမ်ယန်နှင့်အတူ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ခဲ့ရပြီးနောက် သူမ၏ နူးညံ့ပြီး သိမ်မွေ့သော အသားအရေကို မပျက်စီးစေချင်သလို ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် နာကျင်စေမည်ကို မလိုလားသဖြင့် သူမကို မလှဲချနိုင်ခဲ့သော အဆင်မပြေမှုများကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။
ယခုအခါ သူ၏ ညဘက် လွတ်မြောက်မှုများကို ပိုမို လွယ်ကူစေပြီး ပိုမို... ပျော်ရွှင်စရာကောင်းစေမည့် ကုတင် အမြောက်အမြား သာမက စောင်၊ ခေါင်းအုံးနှင့် ဆက်စပ်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးပါ သူ ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ရင်... ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို အိတ်ကပ်နေရာလွတ်ထဲ တိုက်ရိုက် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး ကုတင်ပတ်လည်မှာ စိတ်လှည့်စားမှု မန္တန်ဝင်္ကပါ တပ်ဆင်လိုက်လို့တောင် ရတယ်... အင်း၊ အဲဒါ တော်တော်လေး ဖြစ်နိုင်တယ်”
သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အစီအစဉ်များတွင် နစ်မြောရင်း လီဖုန်း စတင် တီးတိုးရေရွတ်လေသည်။
ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့တွင် ဇိမ်ခံ သစ်သား ရထားလုံးတစ်စီး ရပ်တန့်သွားသည်။
ဟီ …
ရထားလုံး မောင်းနှင်သော အဘိုးကြီးက ဆွဲတားလိုက်သဖြင့် မြင်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်မြည်ရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
ကြီးမားသော သစ်သား ရထားလုံးက သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တံခါးက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသဖြင့် လီဖုန်း ခေါင်းအနည်းငယ် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“စီနီယာ ”
ချစ်စရာကောင်းပြီး နုပျိုတက်ကြွသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အနီနုရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ဦး ပေါ်လာပြီး နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် သေးငယ်နူးညံ့သော လက်ကလေးကို သူ့အား ဝှေ့ယမ်းပြလေသည်။
“အို၊ ရှောင်ပိုင် မင်းက တကယ်ပဲ ဒီမြို့မှာ နေတာလား”
သူမကို မှတ်မိသွားသဖြင့် လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
ကျူးပိုင်သည် ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲအတွင်း ကလေးစရိတ်အတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ အခမဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော ပထမဆုံး အမျိုးသမီးငယ်လေး ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က သူမ၌ ရှိခဲ့သော လုံးဝ နုပျိုသည့် အငွေ့အသက်မျိုး မရှိတော့ဘဲ ပိုမို ရင့်ကျက်လာပုံရသည်။
“ဟုတ်ကဲ့... စီနီယာ၊ ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးရမလား”
နူးညံ့သော အပြုံးလေး မပျက်ဘဲ ကျူးပိုင်က ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။
လီဖုန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ခုန်တက်ကာ နောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
စည်ကားနေသော လမ်းမများကို ဖြတ်သန်းကာ ရထားလုံးက ဖြည်းညင်းစွာ စတင် ရွေ့လျားသွားသည်။
_
_
ရထားလုံးအတွင်းတွင်၊
သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ထိုင်နေသော ကျော့ရှင်းလှပသည့် အမျိုးသမီးငယ်လေးကို လီဖုန်း ဆက်လက် အကဲခတ်နေမိသည်။
သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်ရပ်လှပသော ပန်းဆံထိုးလေးဖြင့် စည်းနှောင်ထားပြီး သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အနီနုရောင် ဝတ်ရုံက ညှပ်ရိုးနှင့် နူးညံ့သော ပခုံးများကို အနည်းငယ် ဖော်ပြနေသည်။
ထိုဝတ်ရုံမှတစ်ဆင့် သေးငယ်သော ရင်အုံအကွဲကြောင်းနှင့် ဖြူလျော့သော ပခုံးများကိုပင် အနည်းငယ် မြင်တွေ့နိုင်သည်။
ပြိုင်ပွဲပြီးကတည်းက တစ်လတောင် မပြည့်သေးသော်လည်း သူမနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အရင်ကဆို သူပြောသမျှ စကားတိုင်းမှာ ရှက်ရွံ့ပြီး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်တတ်သည်။
ယခုအခါ သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့သော အကြည့်များအောက်တွင်ပင် ထိုနူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်ကာ ခပ်ရေးရေး ကြင်နာတတ်သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်လည် ပြုံးပြရုံသာ ပြုလုပ်လေသည်။
ယင်းက ရိုးရာ ဇနီးသည်တစ်ဦးက ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် သူ အလိုရှိသမျှကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံပေးသည့် အပြုံးမျိုးနှင့် တူသည်ဟု လီဖုန်း မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုအရာကို မြင်တော့ လီဖုန်း မစနောက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ၊
“ငါ့ရဲ့ ရှောင်ပိုင်လေးက တော်တော်လေး ကြီးပြင်းလာပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
သူ၏ စနောက်သော စကားများကို ကြားပြီး လွင့်မျောနေသော အကြည့်များကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ကျူးပိုင်င် အနည်းငယ် မျက်နှာနီသွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“...အမေက ပြောလို့ပါ။ ဒါက ကျွန်မတို့ မြို့ဆိုတော့ စီနီယာ့ကို လိုက်ပြပေးဖို့ ပြောလို့ပါ... စီနီယာလည်း တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားပုံရတယ်”
သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းမှုကို လီဖုန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ မဟန့်တားနိုင်တော့သဖြင့် အသားချင်း ထိသည်အထိ သူမ၏ ဘေးသို့ လျှောဆင်းကာ ထိုင်လိုက်သည်။
ရင်းနှီးနေသော အပူငွေ့ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ကျူးပိုင်၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားပြီး ကျောကို ခုံနောက်မီတွင် အနည်းငယ် ဖိကပ်လိုက်သည်
“စီနီယာ... အနီးကပ်လွန်းနေတယ်...”
ပါးပြင်များက နွေဦးပန်းလေးများလို ပွင့်လန်းလာရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
လီဖုန်း မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်လို့လား။ ရထားလုံးက သေးလွန်းလို့ နေမှာပါ... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ရှောင်ပိုင်လေးက အရမ်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
သူမက မျက်နှာလွှဲကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် တွန့်ကွေးနေသော အပြုံးရေးရေးလေးကို လီဖုန်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။
“ဒါဆို ပြောပါဦး”
ပျင်းရိစွာ ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ပြီး “သူ့သမီးကို ငါ့လို ဝံပုလွေ တစ်ကောင်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း လွှတ်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ မင်းအမေ သိရဲ့လား... ”
“စီနီယာ ”
အသက်ရှိုက်သံနှင့်အတူ မျက်နှာနီရဲသွားကာ သူ၏ ပေါင်ကို ညင်သာစွာ ရိုက်လိုက်သည်။
လီဖုန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ ချစ်စရာကောင်းစွာ တွန့်လိမ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်နေပြီးနောက် သေးငယ်သော ပခုံးလေးကို လက်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ဖက်လိုက်သည်။
ပတ်လည်ရှိ လက်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ကျူးပိုင်က ရှောင်ဖယ်မသွားပေ။
ထိုအစား အကြည့်ကို အောက်သို့ ချကာ လက်ချောင်းများက ဂါဝန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ပြိုင်ပွဲပြီးကတည်းက အချိန်နည်းနည်း ကြာသွားပြီ”
တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ... အဲဒီတုန်းက ကျွန်မကို လက်ခံပေးခဲ့တဲ့အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ပါ”
လီဖုန်းက ခေါင်းငဲ့လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် စနောက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်တယ် ဟုတ်လား။ ဘာအတွက်လဲ၊ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ရတဲ့ တကယ့် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားခွင့် ပေးခဲ့လို့လား”
ထိုအခိုက်အတန့်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာသဖြင့် ရှက်ရွံ့သော်လည်း ရိုးသားစွာပင် ကျူးပိုင်င်၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။
“တကယ်တော့ ကျွန်မလည်း အဲဒါကို သဘောကျပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါသာ မဟုတ်ခဲ့ရင် ကျွန်မကို အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာ မယားငယ်အဖြစ် လက်ထပ်ပေးခံရနိုင်တယ်”
သူမ၏ စကားများကြောင့် သူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
“ဟင်။ မင်းအမေက ကိုယ့်သမီးအရင်းအပေါ် တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ရက်စက်တာလား”
ဇိမ်ခံ အနီရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပြည့်ဖြိုးပြီး ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်ဆီသို့ လီဖုန်း၏ စိတ်အာရုံ လွင့်မျောသွားသည်။ ‘သူမက ရက်စက်မယ့် ပုံစံမျိုး မပေါက်ပါဘူး...’
“မဟုတ်ပါဘူး... အမေက ကျွန်မကို တကယ် ချစ်ပါတယ်”
ကျူးပိုင်င်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမမှာ တာဝန်တွေ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် မျက်နှာသာပေးတာကို အရမ်းကြီး မပြနိုင်ဘူး...”
“အထူးသဖြင့် ကျွန်မက ကျင့်ကြံလို့ မရတဲ့သူမို့လို့။ အဲဒါကြောင့်... စီနီယာ မျက်နှာသာပေးတာကို ခံရခြင်းအားဖြင့် မိသားစုအတွက် အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်”
စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ လက်က ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူမ၏ အမူအရာကို မြင်တော့ လီဖုန်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု စတင် ပေါ်လာသည်။
“...နေဦး၊ မင်း ကိုယ်ဝန်ရနေပြီလား”