အခန်း (၁) - လပြာဂိုဏ်းဆီက အနှစ်သုံးဆယ်

လီဖုန်းသည် အပြင်စည်းတပည့်များ နေထိုင်ရာဝင်း၏ အပြင်ဘက်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများ ထင်နေသော သစ်သားခုံတန်းလျားရှည်ပေါ်သို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

အသက်ငါးဆယ်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော သူသည် ဤထူးဆန်းသော ကမ္ဘာမြေသို့ စတင်ခြေချစဉ်ကကဲ့သို့ သန်မာထက်မြက်သည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။

သူ၏မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ ထင်ကျန်နေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ဖြူစွက်နေကာ ပွပွချောင်ချောင်နှင့် အရောင်လွင့်နေသော ဝတ်ရုံအောက်ရှိ ဗိုက်မှာလည်း ရွှဲကျနေပြီ ဖြစ်၏။

အနှစ်သုံးဆယ်တိုင်တိုင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများနှင့် နှေးကွေးလွန်းသော တိုးတက်မှုများက သူ့အပေါ်တွင် လေးလံသော ဝတ်ရုံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖိစီးနှိပ်စက်နေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းငါးထောင်ဟူသော ပမာဏမှာ သူဤနေရာသို့ ရောက်ရှိသည့် ပထမဆုံးနေ့၌ပင် သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်းမှ မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့သည့် ရတနာသိုက်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ မယုံနိုင်လောက်စရာ ကောင်းလှသော ပမာဏဖြစ်ပြီး အင်အားကိုသာ အရာရာထက် တန်ဖိုးထားသည့် ဤလောကတွင် အဆက်အသွယ်ကောင်းများရရန်နှင့် ဩဇာအာဏာကို ဝယ်ယူရန် လုံလောက်သည်။

သို့​ေသာ် သူသည် လပြာဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရရန်အတွက်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းကို သုံးစွဲခဲ့ရပြီး ၎င်းမှာ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးအတွက် မကြားဖူးလောက်အောင် မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းဖြစ်၏။

ကျန်ရှိနေသော ကျောက်တုံးလေးထောင်ကိုးရာကိုမူ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်း အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ရန်အတွက် ရေတွက်မရနိုင်သော အဆင့်ချိုးဖျက်များတွင် အသုံးပြုခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ သူသည် တပည့်များ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စတင်ထိန်းချုပ်တတ်သည့် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်တွင်သာ ပိတ်မိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ညှာတာမှု ကင်းမဲ့လှ၏။ လူတိုင်းက ထာဝရလမ်းစဉ်ဖြစ်သော တာအိုကို မလျှော့သောဇွဲဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်။

သေမျိုးရုပ်ခန္ဓာနှင့် သာယာမှုများမှာ စိတ်ပျံ့လွင့်စရာများသာဖြစ်ပြီး တရားထိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းများဖြင့် အဆင့်တက်လှမ်းရန် အသုံးပြုရမည့် တန်ဖိုးရှိသော အချိန်နှင့် စွမ်းအင်များကို ဖြုန်းတီးပစ်ခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။

တာအိုသည် အဆုံးမဲ့ဖြစ်ပြီး အန္တိမပန်းတိုင်မှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း ဖြစ်၏။

မည်သူကမျှ အနှစ်တစ်ထောင် မြေကြီးအောက်တွင် ပြာနှင့် အရိုးအဖြစ် ဆွေးမြည့်မသွားချင်ကြပေ။

အင်အားသည်သာ အရာရာဖြစ်ပြီး နောက်ကောက်ကျန်ခဲ့သူများမှာ ပျက်စီးသွားသော ကိရိယာများကဲ့သို့ စွန့်ပစ်ခြင်း ခံကြရလေသည်။

ဤနေရာရှိ အင်အားအဆင့်အတန်းမှာ တင်းကျပ်သော လှေကားထစ်များအတိုင်း ရှိနေ၏။

ပထမဆုံး ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၊ ထို့နောက် တာအိုအခြေခံကို ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်ရသည့် အခြေခံအုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်၊ ထို့နောက် အလားအလာများ အမှန်တကယ် နိုးထလာသည့် ရွှေအမြုတေဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်က အစစ်အမှန်စွမ်းအားကို ဖော်ဆောင်နိုင်သည့် ဝိညာဥ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအဆင့်ထက် ကျော်လွန်နိုင်သူမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိ၏။ လီဖုန်းမှာမူ ပထမဆုံး လှေကားထစ်တွင်ပင် ဆယ်စုနှစ်သုံးခုတိုင်တိုင် ပိတ်မိနေခဲ့လေသည်။

သူ၏နှေးကွေးသော တိုးတက်မှုရှိသော်လည်း လီဖုန်း၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုက သူ့ကို အပြင်စည်းတပည့်များအကြား ထူးဆန်းသော ကျော်ကြားမှုတစ်ခု ပေးအပ်ထား၏။

သူတို့သည် သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကြောင့် သူ့ကို မလေးစားကြသော်လည်း ငွေပေး၍ ဝင်လာခဲ့သော ဤတပည့်အိုကြီးအကြောင်းကို တီးတိုးပြောဆိုတတ်ကြသည်။

သူ၏အကြည့်များက အနီးနားရှိ ဈေးလမ်းမဆီသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ထိုနေရာတွင် လူအုပ်ငယ်လေးတစ်ခု စုဝေးနေပြီး အားကျတသသ ရေရွတ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏မျက်လုံးများက ယွဲ့လန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

ယွဲ့လန်သည် တိုးတက်ရန် ရုန်းကန်နေရသူများစွာထဲတွင် တောက်ပနေသော ကြယ်တစ်ပွင့်ဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်းအပြင်စည်းတပည့်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူမတွင် သန်းခေါင်ယံမြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ကျောပြင်ထက်တွင် စီးဆင်းနေသော နက်မှောင်ရှည်လျားသည့် ဆံကေသာများ ရှိပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အလင်းပြန်ကာ တောက်ပနေ၏။

သူမ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက အေးစက်တောက်ပစွာ တောက်လောင်နေပြီး အရာရာကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိပုံရသော ထက်မြက်မှုများဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို ထိုးဖောက်ကြည့်ရှုနေသည်။

သူမ၏ တည်ငြိမ်ပြီး အပြစ်ပြောစရာမရှိသော ဖြူဖွေးသည့် အသားအရေအောက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ညို့အားပြင်းသောအလှတရားက ကိန်းအောင်းနေလေ၏။

သူမ၏ ဝတ်ရုံများက ညင်သာစွာ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ကောင်းကင်တာအိုကိုယ်တိုင်က ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ပြည့်စုံလှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အကွေ့အကောက်များကို ပေါ်လွင်စေသည်။

သူမသည် လရောင်အောက်ရှိ လေပြေညင်းကဲ့သို့ ရွေ့လျားနေပြီး ဝေးကွာလွန်းကာ ကျော့ရှင်းပြီး မည်သူမျှ မထိပါးနိုင်သော အလှတရားမျိုး ရှိနေသည်။

အပြင်စည်းတပည့်များထဲတွင် သူမသည် အတောက်ပဆုံး ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်၏။

မထိပါးနိုင်လောက်အောင် ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး တာအိုလမ်းစဉ်နောက်သို့သာ လုံးလုံးလျားလျား လိုက်စားနေသူ ဖြစ်ပေသည်။

သူမကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အားကျနေမည့်အစား လီဖုန်း၏ အတွေးများက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမကို ကြည့်ရင်း စွဲလမ်းမှုနှင့် ရာဂစိတ်ကူးယဉ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

‘အေးစက်စက်အလှလေးကို ထိတွေ့ရလျှင် ဘယ်လိုရှိမလဲ... သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားရရင် ဘယ်လိုရှိမလဲ...’

သူ စိတ်ကူးယဉ်မိ၏။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိုစိတ်ကူးယဉ်မှုကို လျင်မြန်စွာပင် မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

သူမကဲ့သို့ ထူးချွန်ပြီး ကျော့ရှင်းကာ စင်ကြယ်သောသူတစ်ဦးသည် သူကဲ့သို့ ဝဖြိုးပြီး အဆင့်မတက်နိုင်သော တပည့်တစ်ဦးကို ဘယ်သောအခါမျှ လှည့်ကြည့်မည် မဟုတ်ပေ။

မျက်နှာလွှဲလိုက်စဉ် သူ၏ရင်ထဲ၌ ခါးသီးမှုများ တိုးဝင်လာခဲ့၏။

သူမသိလိုက်သည်မှာ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းခန့်က ယွဲ့လန်၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက သူ့ဆီသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်သွားခဲ့ခြင်းပင်။ သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် တွက်ချက်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

ထိုညနေခင်းတွင် သူ၏ရိုးရှင်းသော အခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီးနောက် ညင်သာသော တံခါးခေါက်သံကြောင့် လီဖုန်း လန့်သွားခဲ့ရ၏။

သူ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ အေးစက်စက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည့် ယွဲ့လန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် မချိုမချဉ် အပြုံးတစ်ခု သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ပေါ်လာလေသည်။

“စီနီယာအစ်မယွဲ့... ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ…”