အခန်း (၉၆) - ယန္တရားတစ်ထောင် စစ်အင်းကွက်

မြေပြင်မှ တောက်ပသော အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဝေါကနဲ တက်လာပြီး လီကွမ်ချီနှင့် ဝတ်စုံနက်လူသားတို့ကိုသာ အထဲတွင် ပိတ်လှောင်ကာ နယ်မြေတစ်ခုကို သီးခြားခွဲထုတ်လိုက်သည်။ လီကွမ်ချီ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ရှေ့သို့ ပစ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ချပ်ဝတ်မှာ လေထဲမှာတင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အံကိုက်ဖုံးအုပ်သွားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏လက်ထဲမှ မြစိမ်းဝံပုလွေဓါးမှာ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး သဲ့သဲ့ မြည်ဟည်းနေသည်။ သို့သော် ဝတ်စုံနက်လူသားမှာမူ မလှုပ်မယှက်ဘဲ လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ကြည့်နေသည်။

လီကွမ်ချီ၏ ရှေ့မှ မြေပြင်မှာ အထက်သို့ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်သော သံမဏိနံရံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ထိုနံရံကို အရှိန်ဖြင့် တိုက်မိသွားသော်လည်း နံရံမှာ တုန်ပင်မတုန်ဘဲ သူ့ကိုသာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားစေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာက တုန်ခါမှုအများစုကို စုပ်ယူပေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ဘတ်မှာမူ အောင့်တက်သွားရသည်။

လီကွမ်ချီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေစဉ် ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟားဟား! မသိနားမလည်တဲ့ ကလေးလေး။ မင်း ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ မင်းရဲ့ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ရမယ့် ဂိမ်းတစ်ခုမှာ ပါဝင်ရတော့မှာပေါ့!"

"ဂျိန်း... ဝုန်း!"

အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ မြည်ဟည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ရုတ်တရက်ပင် သူရပ်နေသော မြေပြင်မှာ ဆယ်ပေကျော်ခန့် အမြင့်သို့ မြင့်တက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနီရောင် အလင်းတံတိုင်း၏ အပြင်ဘက်ရှိ မြေပြင်မှာ အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ မြေအောက်မြို့ကြီးသို့ ဦးတည်နေသော လှေကားထစ်များအားလုံး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြေအောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော မဟာရှဓါးဂိုဏ်း တပည့်များ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာပြီး သူတို့အားလုံး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ လီကွမ်ချီသည် သူ၏နောက်ဘက်ရှိ မှောင်အတိကျနေသော ဟာလာဟင်းလင်း အာကာသကို ကြည့်နေမိသည်။ မြေပြင်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်မြင့်တက်လာသည့်အခါ အနီရောင်အလင်းတံတိုင်းတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏အတွင်း၌ ပျောက်ကွယ်သွားသော မဟာရှဓါးဂိုဏ်းတပည့်များ ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဒဏ်ရာအသီးသီး ရထားကြပြီး တချို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွဲထားရကာ တချို့မှာမူ သတိမေ့မြောနေကြသည်။

လီကွမ်ချီ ရေတွက်ကြည့်ရာ ၁၈ ယောက် ရှိသည်။ ကျိုးကျိသည် မျက်နှာဖြူလျော်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းစုကို ဖေးမထားသည်။ ကျိုးကျိသည် အလင်းတံတိုင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် လီကွမ်ချီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်သွားပြီးမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်"ညီလေးလီ! မင်း ဘယ်လိုလုပ် အထဲရောက်နေတာလဲ? ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ?"

လီကွမ်ချီ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် ရန်သူ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ကျဆင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီ။ "စီနီယာ... ကျွန်တော်လည်း ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ မသိဘူး"

"ဝုန်း!"

လီကွမ်ချီ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရှေ့ရှိ သံမဏိနံရံမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ ပေတစ်ထောင်ခန့်အကွာတွင် ဝတ်စုံနက်လူသားမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင် အလင်းတံတိုင်းနောက်ကွယ်၌ ရပ်နေသည်။ မြင့်တက်နေသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် ထိုလူသည် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ရာ အမာရွတ်များစွာနှင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် လက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လီကွမ်ချီကို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်— "ငါ မင်းကို တကယ် ကျေးဇူးတင်သင့်တာ။ မင်းသာ ပေါ်မလာရင် ငါတို့ ဒီ ၁၃ ထပ်မြောက်က 'ယန္တရားတစ်ထောင် စစ်အင်းကွက်' ကို ဖွင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ငါတို့ ၁၂ ယောက်နဲ့ မင်းတို့က၁၉ ယောက်။ ငါသာ နိုင်ရင် မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အသက်ဓာတ်စွမ်းအားများကို အလုံးအရင်းနှင့် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ အသက်ရှူရုံ အချိန်အတွင်းမှာပင် ကျောက်ပြားကြမ်းပြင်ပေါ်၌ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အလျား ဆယ်ပေ၊ အနံ ၂၅ ပေ ရှိသော လေးထောင့်ကွက်ပေါင်း ၅၀၀ ပါဝင်သည့် ဇယားကွက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လီကွမ်ချီသည်လည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ စင်မြင့်ပေါ်သို့ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိကာ စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ပုံစံများ လင်းထိန်လာသည်။ သူ၏ဘက်ခြမ်းတွင်မူ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ဇယားကွက်များ ပေါ်လာတော့သည်။

"ဝုန်း!"

သူသည် နောက်ကျပြီးမှ စတင်ခဲ့သော်လည်း လီကွမ်ချီ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ရန်သူကို မှီသွားသည်။ ရန်သူ့ဘက်တွင် လေးထောင့်ကွက်များ ပေါ်လာသည့်အခါ လီကွမ်ချီဘက်တွင်လည်း တစ်ပြိုင်တည်း ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ စင်မြင့်ရှေ့တွင် ထူးဆန်းသော အနက်ရောင် ကျောက်ရုပ်တု ငါးခုစီ မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရန်သူ၏ ကျောက်ရုပ်တုများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီကွမ်ချီ ထိတ်လန့်သွားရသည်မှာ ထိုရုပ်တုများမှာ ရန်သူ၏ မျက်နှာနှင့် တစ်ထေရာတည်း တူနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရုပ်တုများကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စင်မြင့်က အမြင်အာရုံကို ကွယ်ထားသည်။

ရုတ်တရက်ပင် စင်မြင့်အတွင်းမှ ဆူးချွန်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ခြေဖဝါးများကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ လီကွမ်ချီ နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

"ညီလေးလီ!"

"ညီလေးလီ! ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲကွာ!"

"ဘုန်း! ဘုန်း!"

လူများစွာသည် အလင်းတံတိုင်းကို ရှိသမျှအားဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ ထိုဆူးချွန်များမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် လီကွမ်ချီကော ဝတ်စုံနက်လူသားပါ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ခြေဖဝါးများကို ထိုးဖောက်ပြီးနောက် ဆူးချွန်ထိပ်များမှာ ကားထွက်သွားပြီး သူတို့ကို မြေပြင်၌ မြဲမြံစွာ ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။

လီကွမ်ချီ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး သူက လှည့်၍ အော်ပြောလိုက်သည်— "စိတ်မပူကြနဲ့! ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါက သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။ ဘယ်သူ ပိတ်မိမိ၊ ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပဲ"

လီကွမ်ချီသည် ရန်သူများကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည် "၁၂ ယောက်နဲ့ ၁၉ ယောက်? မင်းက ငါ့အသက်ကို ဒါနဲ့ လောင်းကြေးထပ်ချင်တာလား? ဟင်း... ဒီမှာ ရပ်နေတာ ရဲ့ဖုန်း မဟုတ်ဘဲ ငါဖြစ်နေတာ မင်းတို့အတွက် ကံဆိုးတာပဲ"

နားကွဲမတတ် မြည်ဟည်းသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ဖက်စီရှိ အနီးဆုံး ဇယားကွက်များမှာ လင်းထိန်လာသည်။

သူတို့၏ စင်မြင့်ရှေ့တွင် ကြွက်သားတောင့်တင်းသော ရုပ်သေးစစ်သည်တော် နှစ်ရုပ် ပေါ်လာသည်— တစ်ရုပ်မှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ရုပ်မှာ အဖြူရောင်ဖြစ်သည်။ အဖြူရောင်မှာ ရန်သူ့ဘက်တွင်ရှိပြီး အနက်ရောင်မှာ လီကွမ်ချီဘက်တွင် ရှိသည်။

လီကွမ်ချီသည် ငွေဖြူရောင် ရုပ်သေးရုပ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏လက်ထဲမှ ရုပ်သေးစက်လုံးများကို သတိရလိုက်သည်။ သို့သော် ဤရုပ်သေးရုပ်များမှာ သူ၏ စက်လုံးများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အဆင့်မြင့်လှသည်။ ရုပ်သေးရုပ်များ၏ အနီရောင်မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်လောင်နေသည်။

ရုတ်တရက် ငွေဖြူရောင်ရုပ်သေးရုပ်ထံမှ အသက်ဓာတ်စွမ်းအားများ တိုးထွက်လာပြီး ၎င်းသည် မြေပြင်မှ ခုန်တက်ကာ ဇယားကွက်များစွာကို တစ်ဟုန်ထိုး ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ တောလိုက်ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။ လီကွမ်ချီသည် သူ၏ စိတ်ကို ချက်ချင်းစုစည်းကာ စင်မြင့်ထဲသို့ စွမ်းအားများ ပိုမိုထည့်သွင်းလိုက်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။

"ဘုန်း!"

ငွေရောင်ရုပ်သေးရုပ်သည် အနက်ရောင်ရုပ်သေးရုပ်ကို ဝေ့ဝဲရှောင်ကွင်းကာ လီကွမ်ချီ၏ ကျောက်ရုပ်တုတစ်ခုကို ဓါးဖြင့် တစ်ချက်တည်း လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျောက်ရုပ်တုမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ လီကွမ်ချီ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏လက်များမှာ နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ယင်လာကာ လက်ချောင်းများမှာ လိမ်တွန့်သွားသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ နောက်သို့ လန်သွားပြီး လည်ပင်းမှ အကြောများမှာ ပြိုင်းပြိုင်းထလာကာ အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ ကြွက်သားများကို အရိုးမှ ဆွဲခွာနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုလှိုင်းများကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ အသိဉာဏ်များ ယိုစိမ့်ထွက်လာသည်။ ဒန်ထျန် အတွင်းရှိ ယဇ်ပလ္လင်မှာလည်း ရူးသွပ်စွာ တုန်ခါနေပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ သူ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာသည်။ သူ၏ ဖြူစင်သော မျက်လုံးများမှာ သွေးစွေးနေပြီး လီကွမ်ချီ၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသော မဟာရှဓါးဂိုဏ်းတပည့်များမှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကြသည်။

ကျိုးကျိသည် သူ၏လက်သီးဖြင့် အလင်းတံတိုင်းကို ထုရိုက်လိုက်သည် "ညီလေး!"

စကားလုံးများပင် မလိုတော့ဘဲ သူတို့အားလုံးသည် ဓါးများကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှိသမျှအားဖြင့် အလင်းတံတိုင်းကို စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ သို့သော် အလင်းတံတိုင်းမှာ အသံလုံနေသဖြင့် လီကွမ်ချီမှာ သူတို့၏ အသံကို မကြားရပေ။

ပေရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ထိုလူက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် "ဟားဟားဟား! ဘယ်လိုနေလဲ၊ ခံလို့ကောင်းရဲ့လား? ဒီနေ့ မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ သေရမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေက ဒီ 'ယန္တရားတစ်ထောင် စစ်အင်းကွက်' ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ မြှုပ်နှံထားတဲ့ ရတနာတွေကို ဖွင့်ပေးမယ့် သော့တွေပဲ!"