အခန်း (၉၄) - ကျောက်စိမ်းပြားငါးခု

လီကွမ်ချီသည် မြစိမ်းဝံပုလွေဓါး ကို ဆွဲကိုင်ကာ စမ်းသပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုပ်သေးရုပ်နှစ်ရုပ်ထံမှ စက်ယန္တရားသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသက်ရှူရုံ အချိန်အတွင်းမှာပင် ခုနစ်ပေခန့် မြင့်မားသော ထိုစက်ရုပ်ကြီးများသည် အတွင်းဘက်သို့ ပြိုလဲဝင်သွားပြီး လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော ငွေရောင်စက်လုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

"ကလောက်... ကလောက်"

ငွေရောင်စက်ယန္တရားအလုံးများအတွင်းမှ ခြောက်ထောင့်ပုံစံ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်စုံ ထွက်ကျလာသည်။ လီကွမ်ချီသည် သူ၏ဓါးရှည်ကို အောက်ဘက်ရှိ ဓါးအိမ်အတွင်းသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ဓါးအိမ်မှာ တစ်ဆုံးအထိ စိမ်းပုပ်ရောင် ဖြစ်နေပြီး ကျောက်စိမ်းကွင်း သုံးကွင်းနှင့်အတူ လက်ရာမြောက်သော ပုံစံများ ထွင်းထုထားသည့် ဓါးတံဆိပ်တစ်ခု ပါရှိသည်။ သို့သော် လီကွမ်ချီ၏ အာရုံမှာ ဓါးပေါ်တွင် မရှိပေ။ သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းခုန်တက်ကာ ရုပ်သေးစက်လုံးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းပြားနှစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားများကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ ဤကျောက်စိမ်းပြားများက ဘာကြောင့် ရုပ်သေးစက်လုံးထဲက ထွက်လာသနည်း။ ၎င်းတို့သည် ရုပ်သေးရုပ်များ၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်နိုင်သလား။ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုပေါ်တွင် တောင်တန်းတစ်ခုကို ထွင်းထုထားပြီး အခြားတစ်ခုပေါ်တွင်မူ ဓါးရှည်တစ်လက် ပုံဖော်ထားသည်။

ထိုစဉ် ဓါးဝိညာဉ်မလေးသည် ဓါးသေတ္တာအပြင်ဘက်သို့ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် လီကွမ်ချီလက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားများကို တည်ကြည်စွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်— "ဒီ 'မို' မိသားစုရဲ့ နယ်မြေပျက်မှာ နာမည်ရှိလား"

လီကွမ်ချီက လေးနက်သောလေသံဖြင့် "ဒီခွန်းမြို့ " ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဓါးဝိညာဉ်မလေး၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ သူမသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည် "မင်း အပေါ်ကို ဆက်တက်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ဒီကျောက်စိမ်းပြားတွေကို ရနိုင်သမျှ စုဆောင်းထားပါ။ အဲဒါတွေက တကယ့်ကို အသုံးဝင်လိမ့်မယ်"

လီကွမ်ချီက ထပ်မံမေးမြန်းချင်သော်လည်း ဤနေရာ၏စွမ်းအားက သူမ၏ တည်ရှိမှုကို ဖိနှိပ်ထားသဖြင့် သူမသည် ဓါးသေတ္တာအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားရတော့သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားများကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းကာ ကျောက်တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင်မူ အပေါ်နှင့် အောက်သို့ ဦးတည်နေသော ခရုပတ်လှေကားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် အပေါ်သို့ တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဓါးဝိညာဉ်၏ စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

သို့သော် သူ ၁၁ ထပ်မြောက်သို့ ရောက်သည့်အခါ ယဇ်ပလ္လင်မှာ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် အထက်တွင် လွင့်မျောနေသော ယဇ်ပလ္လင်ကို ကြည့်ကာ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံတက်ရန် ကြိုးစားကြည့်ရာ အောင်မြင်သွားသည်။ ၁၀ ထပ်မြောက်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်မှာမူ ထောင်ချောက်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီကွမ်ချီမှာ ရုပ်သေးစက်လုံးတစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ရုပ်သေးချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်လိုက်ရတော့သည်။

စက်ယန္တရားများ လည်ပတ်သံမှာ သူ၏နားထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအသံကပင် သူ့ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။ သူသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားကြည့်ရာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် အံကိုက်ဖြစ်နေပြီး လုံးဝ လေးလံမှု မရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤမျှ လက်ရာမြောက်သော အတတ်ပညာကို လီကွမ်ချီ တကယ်ပင် အထင်ကြီးသွားမိသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုအဆင့်ရှိ ထောင်ချောက်များကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်၌ လွှတ်ကစားရသော လက်နက်များနှင့် လက်နက်ပုန်းများ ပုံ ထွင်းထုထားသည်။ သို့သော် သူ ဆက်တက်ခဲ့သော နောက်တစ်ထပ်မှာမူ ထပ်မံ၍ အချည်းနှီး ဖြစ်နေပြန်သည်။

လီကွမ်ချီသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ 'တခြားလူတွေ ဒီအဆင့်တွေကို ဖြတ်သွားပုံရတယ်... ဟို ဝတ်စုံနက်နဲ့ လူတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဆင့်တွေကို ရှင်းလင်းနေတာဆိုရင် ဘာလို့ တချို့အဆင့်တွေကို ဒီအတိုင်း ချန်ထားခဲ့တာလဲ'

တစ်ဖက်တွင်မူ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ဦးတည်သည့် အတားအဆီးတစ်ခုအနီးတွင် ခရမ်းရောင် လက်ပတ်ဝတ်ထားသော ဝတ်စုံနက်လူသားတစ်ဦးသည် သူ၏လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားနှစ်ခုကို ခက်ထန်စွာ ကြည့်နေသည်။

"မင်းတို့က တစ်ထပ်တည်းကိုပဲ ရှင်းနိုင်တာလား။ ပြီးတော့ ပထမဆုံး ကျောက်စိမ်းပြားက လူတိုင်းရှေ့မှာတင် အခိုးခံလိုက်ရတယ်ပေါ့? မင်းတို့အားလုံးက အသုံးမကျတဲ့သူတွေ ဖြစ်ချင်နေကြတာလား?!"

ကျန်ရှိနေသော ဝတ်စုံနက်လူသား ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး စကားမပြောဝံ့ကြပေ။ အဝါရောင်လက်ပတ်ဝတ်ထားသူကမူ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း "ကျွန်တော်တို့က အသုံးမကျဘူးဆိုရင် ၁၂ ထပ်မြောက်က ရုပ်သေးရုပ်တွေကို ခင်ဗျားပဲ သွားရှင်းလိုက်ပါလား" ဟု ဆိုသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောပေ။ မြို့၏ ထောင်ချောက်များမှာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် သူတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်။ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်— "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ 'ယန္တရားတစ်ထောင် စစ်အင်းကွက်' ကို ရအောင်ယူရမယ်။ ဟိုမျက်မမြင်ကောင်... အခွင့်အရေးရရင် သူ့ကို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်။ ငါတို့ သိထားတဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့ဆိုရင် အဲဒီအင်းကွက်က သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့လည်း ဆုကြေးငွေ ရတာပေါ့"

ဒုတိယအဆင့်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ လီကွမ်ချီသည် နောက်ထပ် ထောင်ချောက်တစ်ခုကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူစုဆောင်းမိသော ကျောက်စိမ်းပြားများကို ရေတွက်ကြည့်ရာ စုစုပေါင်း ငါးခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အချို့သော အဆင့်များမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက စွန့်ပစ်ခံထားရပုံပေါ်သည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားငါးခုကို ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုစီတွင် ပုံစံတစ်မျိုးစီ ပါရှိသည် တောင်တန်း၊ လှိုင်းတံပိုး၊ ဓါးရှည်၊ ပုန်းကွယ်လက်နက်နှင့် မီးလျှံတို့ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအရာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ အဆင့်များစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း မဟာရှဓါးဂိုဏ်း မှ အခြားတပည့်များကိုမူ မတွေ့ရသေးပေ။ ကျန့်လင်း တစ်ဦးတည်းနှင့်သာ ဆုံခဲ့ပြီး သူကလည်း ပြာသာဒ်ဆောင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဝတ်စုံနက်လူသားများ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဤနယ်မြေပျက်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော 'မို' မိသားစု၏ နောက်မျိုးဆက်များလား။ သို့သော် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ခရမ်းရောင်နေမင်းပြာသာဒ် မှ ပံ့ပိုးပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလူများက အတွင်းထဲတွင် နေထိုင်နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ 'ဒါဆိုရင်... သူတို့က ငါတို့ထက် အရင် ရောက်နေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းက ဝင်ပေါက်ကို တစ်ကြိမ်ပဲ ဖွင့်ပေးတာလေ။ သူတို့ ဘယ်လိုမျိုး အထဲကို ခိုးဝင်လာတာလဲ'

မေးခွန်းများစွာမှာ လီကွမ်ချီ၏ စိတ်ထဲတွင် ရောထွေးနေတော့သည်။ ၎င်းသည် ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲသော ချည်ထုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် တစ်နည်းနည်းဖြင့် အမှန်တရားမှာ ဤမေးခွန်းများထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။ လီကွမ်ချီသည် အောက်ဘက်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်များကို ကြည့်ကာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

"ဘုန်း!"

သူသည် ၁၂ ထပ်မြောက် လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသွားသည်။ သူသည် တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် ဒီခွန်းမြို့၏ မြေပြင်ထက်တွင် အထက်မှ လှေကားများကဲ့သို့သော လှေကားထစ်များစွာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အခြားတစ်နေရာတွင်မူ ရဲ့ဖုန်းသည် မျှော်စင်တစ်ခုအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစီးရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး ဒဏ်ရာမှာလည်း မည်းနက်နေသည်။ သူသည် တစ်မိနစ်ထက်တစ်မိနစ် ပို၍ အားနည်းလာနေသည်။

အပြင်ဘက်မှ အသံများ ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ပြတင်းပေါက်မှ အသာအယာ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု— ကျိုးကျိ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျိုးကျိ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှနေဆဲပင်။

ရဲ့ဖုန်းသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်— "ကျိုး... စီနီယာအစ်ကို ကျိုး..."

ကျိုးကျိသည် ရဲ့ဖုန်း၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့ကို ထောက်ပံ့ရန် အပြေးအလွှား လာခဲ့သည်။ "မင်းလည်း သူတို့နဲ့ တိုးခဲ့တာလား?" သူသည် အဆိပ်ဖြေဆေးတစ်လုံးကို အမြန်ထုတ်လိုက်ပြီး "ရော့... ငါ့မှာ အဆိပ်ဖြေဆေး ရှိတယ်၊ အခုချက်ချင်း သောက်လိုက်"

သူသည် ရဲ့ဖုန်းကို အခန်းထဲသို့ ကူညီခေါ်ဆောင်သွားကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရဲ့ဖုန်း၏ ခါးပေါ်မှ ပတ်တီးဟောင်းကို ခွာထုတ်ကာ သူ၏ ဝတ်ရုံကို ဆွဲဖြတ်ပြီး ပတ်တီးအသစ် ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။ မည်းနက်နေသော ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးကျိသည် ဓါးမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် မီးခတ်ကျောက်ဖြင့် ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းလိုက်ပြီး ဓါးသွားကို မီးမြှိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"အဆိပ်က ပြန့်နေပြီ" သူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီပုပ်နေတဲ့ အသားတွေကို လှီးထုတ်ပစ်ရမယ်"

ရဲ့ဖုန်း၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသည်။ သူသည် သတိကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရသော်လည်း ကျိုးကျိကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆက်လုပ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဓါးမြှောင်မှာ ရဲရဲနီနေသည်။ ကျိုးကျိသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လှီးချလိုက်သည်။

အသားလောင်ကျွမ်းသံနှင့်အတူ ညှော်နံ့များမှာ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ရဲ့ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် တင်းမာသွားပြီး လက်ချောင်းများမှာလည်း တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသော်လည်း ကျိုးကျိက ရဲ့ဖုန်း၏ မေးရိုးကို အမြန်ပင် ဖြဲဟလိုက်ပြီး သူ၏ လျှာကို မကိုက်မိစေရန် သူ၏လက်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် ကျိုးကျိကိုယ်တိုင်ပင် အံကြိတ်ကာ ညည်းတွားမိသည်။ သူ၏ လက်ပေါ်တွင် သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း သူ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် မည်းနက်နေသော အသားစများကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးမည်းများ အိုင်ထွန်းသွားသည်။

ထိုမှသာ ကျိုးကျိသည် ရဲ့ဖုန်း၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ သူ၏လက်ကို ပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး ကိုက်ခံလိုက်ရသော သူ၏လက်ချောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရဲ့ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ဆေးမှုန့်များ ဖြူးပေးကာ ပတ်တီးစီးပေးလိုက်သည်။ ရဲ့ဖုန်းကို အပေါ်ထပ်သို့ ပွေ့ချီသွားကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲသိပ်ပေးပြီးနောက်မှသာ ကျိုးကျိသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဒဏ်ရာကို ပြန်လည်စည်းနှောင်လိုက်သည်။

သူသည် အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်'မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ မင်းကို သေချာပေါက် ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်'