အခန်း (၉) - လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားခြင်း၊ သူ ဘယ်လိုများ ဒီလောက် မြန်နေရတာလဲ

အခြားလူငယ်တစ်ဦးမှာလည်း လီကွမ်ချီကဲ့သို့ပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးတက်နေသည်။ သူသည် ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားများ ချိတ်ဆွဲထား၏။ လီကွမ်ချီကို ကျော်တက်သွားသည့်အခါ သူက လှောင်ပြောင်သလိုပင် တစ်ချက်နှာမှုတ်သွားသေးသည်။

လီကွမ်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ထိုသူမှာ ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပုံမရဘဲ ဘာကြောင့် ဤမျှ မြန်နေရသနည်း။ ထိုစဉ် သူသည် ထိုလူငယ်၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ ‘လေညင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့’ နှစ်ချပ်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

လီကွမ်ချီ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းနှင့် ခြေလှမ်းစည်းချက်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ လှေကားထစ် မည်မျှရှိသည်ကို မသိသဖြင့် အားအင်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ချွေတာရန် လိုအပ်သည်။

လှေကားထစ် တစ်ထောင်မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ ဆယ်ကျန်း (ပေ ၁၀၀) ခန့် ကျယ်သော လှေကားထစ်များပေါ်တွင် လူအများအပြား ထိုင်နားနေကြသည်။

ကျန်ရှိသော လျှောက်ထားသူများ ဖြတ်သန်းရန်အတွက် နှစ်ပေ (၂ ချီ) ခန့်သာ ကျယ်သော လမ်းကျဉ်းလေးသာ ကျန်တော့၏။ ရှေ့ကလူများ နှေးကွေးသွားပါက နောက်ကလူများမှာလည်း စောင့်ဆိုင်းရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။

လှေကားထစ်ပေါ်တွင် နားနေကြသော လူငယ်များမှာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူများကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး အချို့မှာမူ သူတို့၏ အပြုံးများကိုပင် မဖုံးကွယ်ကြပေ။ ထိုသူများမှာ လူစုဖွဲ့ကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းကျဉ်းလေးမှာ တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်ယောက်သာ ဖြတ်သန်းနိုင်တော့၏။

လီကွမ်ချီသည် ထိုလူအုပ်ကို မြင်သောအခါ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလူတွေကတော့ ကိုယ်တိုင် မိုးစိုဖူးလို့ သူများထီးကို လိုက်ဖျက်နေကြတာပဲ! [၁] ဟွန်း!"

လီကွမ်ချီသည် သူ၏ စိတ်မျက်စိကို အသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ လှေကား၏ တစ်ဖက်တွင် လက်ရန်းများ ရှိပြီး အခြားတစ်ဖက်မှာမူ ပေပေါင်း သောင်းချီ နက်သော ကမ်းပါးကြီး ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ကြီးရှိသော်လည်း လီကွမ်ချီမှာ မြေပြင်မှ အစွမ်းကုန် ခုန်တက်လိုက်ရာ လေထဲသို့ အမြင့်ကြီး ရောက်သွားတော့သည်။ သူသည် လေထဲတွင် နှစ်ကျန်း (ပေ ၂၀) ခန့် ရောက်သည့်အခါ အခြားလူငယ်တစ်ဦး၏ ပုခုံးကို နင်းကာ ပို၍ မြင့်အောင် ခုန်တက်လိုက်ပြန်သည်။

ဤမျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လူအုပ်ကြီးထံမှ အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝိုး! ဟိုလူက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် အဝေးကြီး ခုန်နိုင်တာလဲ"

"သူ ရူးနေတာလား။ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အောက်က ကမ်းပါးကြီးလေ!"

ဖတ်! ဖတ်!

လီကွမ်ချီသည် လက်ရန်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်သည့်အခါ ဒူးကို ညွှတ်လိုက်ပြီး အမဲလိုက်နေသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပေါ်သို့ ထပ်မံ ခုန်တက်လိုက်ပြန်သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ သူ၏ စတန့်များကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြသော်လည်း လှေကား၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် မတ်စောက်သော ကမ်းပါးကြီး ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို အတုမယူရဲကြပေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ ခြေချော်ကျသွားပါက အရိုးများ ကြေမွသွားမည်ဖြစ်ပြီး မဟာရှဓားဂိုဏ်းက သူတို့ကို ကူညီလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။

သို့သော် ဤမျှ သတ္တိရှိသူမှာ လီကွမ်ချီ တစ်ဦးတည်းတော့ မဟုတ်ပေ။ လူအုပ်ကြီးက လှေကားထစ် ရာပေါင်းများစွာကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် သာမန်အတိုင်း ဖြတ်သန်းပါက နောက်ကျကျန်ရစ်ပေလိမ့်မည်။

လူအုပ်ထဲတွင် မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ လူငယ်များစွာ ပါဝင်ပြီး ထိုသူများမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်လာခဲ့ကြသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်မှာမူ လက်မောင်းအင်အားသက်သက်ကို သောက်သုံးကာ လှေကားဘေးက နံရံကို ကုတ်တွယ်တက်သွားပြီး လူအုပ်ကို ကျော်တက်သွား၏။ အချို့မှာမူ သူတစ်ပါး၏ ပုခုံးကို အတင်းနင်းကာ လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကြသည်။

လျှောက်ထားသူများမှာ လှေကားအဆုံးသို့ ရောက်ရန် နည်းမျိုးစုံ သုံးလာကြတော့သည်။

"ဟူး... ဟား..."

လီကွမ်ချီသည် လှေကားထစ် နှစ်ထောင်ကျော်ကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အရှိန်ကို မလျှော့ဘဲ ထိန်းထားသည်။ ဓားခေါင်းတလားကို ချည်ထားသော အဝတ်စများမှာ သူ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော သွေးစင်းကြောင်း နှစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။ ချွေးများက သူ၏ မျက်ဝန်းထဲသို့ စီးဝင်နေသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့၏။

သူသည် အမောတကောဖြင့် နောက်ဆုံး လှေကားထစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအခါ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အဆောင်မှာလည်း လောင်ကျွမ်းမှု ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

လီကွမ်ချီသည် ခါးကို ကိုင်းကာ ဒူးပေါ်လက်တင်ပြီး အမောဖြေနေသည်။ သန်သန်မာမာ လူငယ်တစ်ဦးက သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လီကွမ်ချီက ရိပ်မိသဖြင့် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်ကို ပြန်ရုတ်ကာ လီကွမ်ချီကို လက်မထောင်ပြလိုက်၏။

"လန်းတယ်ကွာ! အစ်ကိုကတော့ တကယ် သန်တာပဲ!"

လီကွမ်ချီက အသားညိုညိုနှင့် ထိုလူငယ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ချီးကျူးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီအစ်ကို။ မင်းလည်း မဆိုးပါဘူး"

ထိုလူငယ်က ရယ်မောကာ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားနောက်ကို တောက်လျှောက် လိုက်နေတာ။ ခင်ဗျား ဟိုလက်ရန်းတွေကို နင်းပြီး လူအုပ်ကို ကျော်တက်သွားတုန်းကဆို ကျွန်တော်တောင် ချွေးစေးတွေ ထွက်လာတယ်!

ခင်ဗျား တကယ် သတ္တိရှိတာပဲ! မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ကျွန်တော့်နာမည်က လင်းတုန်းပါ"

လင်းတုန်း လက်ကမ်းပေးသည်ကို မြင်သည့်အခါ လီကွမ်ချီ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။ ခဏကြာမှ သူ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်၏။ "ငါက လီကွမ်ချီ ပါ၊ ငါက မျက်မမြင်ပါ"

လင်းတုန်း ကြောင်သွားပြီး လီကွမ်ချီ၏ မျက်လုံးကို စည်းထားသော အဝတ်စကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေကတော့ ‘တုန်းကျိ’ လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ ခင်ဗျားလည်း အဲလို ခေါ်လို့ရပါတယ်။ သွားကြစမ်း၊ အခမ်းအနားက မကြာခင် ပြီးတော့မှာ"

လီကွမ်ချီသည် လင်းတုံးအပေါ် အထင်ကြီးသွားသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ရင်ပြင်ဆီသို့ အတူတူ သွားကြသည်။ ရင်ပြင်ထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ လီကွမ်ချီ အာရုံခံကြည့်ရာ ၎င်းမှာ အနည်းဆုံး ပေ နှစ်သောင်း (၂၀၀၀ ကျန့်) ခန့် ကျယ်ဝန်းသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရင်ပြင်၏ နောက်ဘက်တွင် လှေကားထစ် တစ်ရာကျော် ရှိပြီး ၎င်းမှာ တောင်ထိပ်နှစ်ခုကြားရှိ လမ်းကြားတစ်ခုတွင် တည်ဆောက်ထားသော ဂိုဏ်းဝင်ပေါက်သို့ ဦးတည်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဂိုဏ်းအမည်ကို လှပစွာ ထွင်းထုထားသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး ရှိ၏။ ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ဓားဝိညာဉ်စွမ်းအင် တန်းများ ဝေ့ဝဲနေကြသည်။

လင်းတုန်းက လီကွမ်ချီအား ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ တောင်ထိပ်အမျိုးမျိုးအကြောင်း စတင် ပြောပြတော့သည်။ လီကွမ်ချီက ဇဝေဇဝါဖြင့် - "မင်းက မဟာရှဓားဂိုဏ်းအကြောင်းကို အဲဒီလောက်တောင် သိတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းတုန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးကာ ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။ "ကျွန်တော် ငါးနှစ်သားကတည်းက တောင်ခြေမှာ သိုင်းလေ့ကျင့်နေတာ။ မဟာရှဓားဂိုဏ်းဝင်ဖြစ်ဖို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝတစ်သက်တာ အိမ်မက်ပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီး ဓားကိုစီးကာ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းပြီး မကောင်းမှုတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်ရင် ကျွန်တော် သေပျော်ပါပြီ!"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော ဝဝကောင်လေးတစ်ဦးမှာ လှေကားထစ်ပေါ်သို့ အသည်းအသန် တက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကပ်ထားသော အဆောင်မှာ လက်သည်းခွံလောက်သာ ကျန်တော့၏။ ထိုလူငယ်လေးသည် လက်ကျန် အဆောင်လေးကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ထားရင်း မျက်ရည်ကျမတတ် ဝမ်းသာနေရှာသည်။

အသက်ရှူပြန်မှန်သွားသည့်အခါ သူ ခက်ခက်ခဲခဲ ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် လီကွမ်ချီနှင့် လင်းတုန်းကို မြင်သည့်အခါ ပြုံးကာ လျှောက်လာ၏။ သူက ရွှင်ပျစွာ နှုတ်ဆက်သည်မှာ - "ခင်ဗျားတို့နဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က လီရှန်းအန်း ပါ။ ကျွန်တော် ကြက်ပေါင်းတုံးအချို့ ခိုးယူလာတယ်၊ အတူတူ စားကြမလား?"

အစပိုင်းတွင် လီကွမ်ချီက သူစိမ်း၏ အစားအသောက်ကို စားရန် မသင့်တော်ဟု ထင်ကာ ငြင်းရန် ကြံသော်လည်း သူ၏ ဗိုက်ကမူ အရသာရှိသော အနံ့ကြောင့် ဆာလောင်စွာ မြည်လာတော့သည်။ လီရှန်းအန်းက မျက်လုံးလေးတွေ ပိတ်သွားအောင် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်လာသော ကြက်ပေါင်းတုံးများကို သူတို့လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

အစားအသောက်မှာ ပူနွေးနေဆဲဖြစ်ကြောင်း လီကွမ်ချီ သတိထားမိလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အိတ်ကပ်ထဲမှာ ထည့်ထားတာလေ" ဟု လီရှန်းအန်းက ပြောသည်။ "မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ဖယောင်းစက္ကူနဲ့ ထုပ်ထားတာဆိုတော့ ချွေးနံ့တွေ ဘာတွေ မနံပါဘူး"

လင်းတုန်းက တဟားဟား ရယ်မောကာ အားပါးတရ စားတော့သည်။ "ငါ့နာမည်က လင်းတုံး၊ သူက လီကွမ်ချီ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... လှေကားတက်ရတာ ငါ့ကို သတ်နေသလိုပဲ။ တကယ်ကို ဗိုက်ဆာနေတာ"

လီရှန်းအန်းကလည်း ညည်းတွားသည်မှာ - "ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် သိသလောက်ဆိုရင် မနှစ်က လူတွေက ဒီလှေကားကို တက်စရာမလိုဘူး။ ငွေအနည်းငယ်ပေးပြီး လူငှားထမ်းခိုင်းလို့ ရတယ်တဲ့"

လီကွမ်ချီက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။ မဟာရှဓားဂိုဏ်းသည် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဤစည်းကမ်းကို ထုတ်ပြန်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူတို့သုံးဦး ကြက်သားစားပြီးသည်နှင့် ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ထားသော ဂိုဏ်းသားလူငယ်နှစ်ဦးမှာ ဂိုဏ်းဝင်ပေါက်မှ ပျံထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဓားများကို စီးကာ လက်ကို နောက်ပစ်လျက် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြရာ အောက်က လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြမှင်သက်သွားကြ၏။ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော လူသုံးထောင်ကျော်မှာ အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်နေကြပြီး ထိုသူနှစ်ဦးကို တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားမှာ ဓားကဲ့သို့ ထင်ရှားသော မျက်ခုံးများ၊ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများနှင့် တည်ကြည်သော ပုံစံရှိသည်။ အမျိုးသမီးမှာမူ အသားအရေမှာ အလွန်ပင် ဖြူစင်ဝင်းပပြီး သေသပ်လှပသော ပုံစံရှိ၏။ သူတို့မှာ တကယ်ကို ခန့်ညားလှသည်။

လီကွမ်ချီကို အထင်ကြီးအောင် လုပ်ရန်မှာ မလွယ်ကူသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည့်အခါ သူပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူသည်လည်း တစ်နေ့တွင် ဓားတစ်စင်းဖြင့် ကမ္ဘာအနှံ့ ပျံသန်းလိုသော စိတ်ကူးများ ပေါ်လာတော့သည်။

လီရှန်းအန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "အလိုလေး! ‘ကောင်းကင်ဘုံသတ္တုတောင်ထိပ်’ ရဲ့ အပြင်စည်းဂိုဏ်းက အစ်ကိုကြီး ကျိုးကျိ နဲ့ အစ်မကြီး ကျန်းစု တို့ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော်တို့ကို လာကြိုတာပဲ!"

လီကွမ်ချီသည် သူတို့၏ အမည်များနှင့် ရာထူးများကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။ သူ၏ အကဲခတ်ချက်အရ လီရှန်းအန်းမှာ သာမန်မိသားစုမှ မဟုတ်သည်မှာ သိသာလှသည်။

ထိုလူငယ်နှစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ အားလုံး၏ အကြည့်မှာ သူတို့အပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ ဤအချိန်တွင် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့၏။ ကျိုးကျိသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကြီးမားသော မောင်းကြီးကို တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။

ဒေါင်!

"အချိန်စေ့ပြီ! လှေကားထစ်ကို အချိန်မီ မတက်နိုင်တဲ့သူတွေ အကုန် ပြန်ကြတော့!"

သူ၏ အသံမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကူအညီကြောင့် အဝေးကြီးအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လူအများအပြားက ညည်းတွားကြသော်လည်း ကျိုးကျိက ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ လှေကားထစ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ခိုင်မာသော လှေကားထစ်များ၏ နေရာတွင် ပေပေါင်း သောင်းချီနက်သော ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ သူတို့ ရပ်နေသော ရင်ပြင်မှာမူ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေဆဲပင်။

ထို့နောက် ရင်ပြင်အလယ်ရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သင်္ကေတများမှာ စတင် တောက်ပလာသည်။ ၎င်းတို့သည် အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်နေသော ‘သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စီရင်ထုံး’ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ကျန်းစု၏ အေးစက်သောအသံမှာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"မင်းတို့ ရင်ဘတ်ပေါ်က အဆောင်တွေ အကုန်လောင်ကျွမ်းသွားပြီဆိုရင် ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့ပါ"

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ယှက်သန်းသွားသည်။ ကျန်းစုထံမှ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ လူအများအပြားမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။

"သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ အပေါ်ကို မရောက်နိုင်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး စီရင်ထုံးထဲကို ဝင်ကြပါ"

လီကွမ်ချီသည် လက်သည်းခွံလောက်သာ ကျန်တော့သော အဆောင်လေးကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ထားသည့် လီရှန်းအန်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ ပြုတ်တော့မလို့"

လီရှန်းအန်းသည် သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်ကာ ထိုဝါးရောင် စက္ကူလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း - "ငါ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံပဲ သိလိမ့်မယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းတုန်းက ထိုဝဝကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကို၊ မင်းက ပိုက်ဆံမရှိတဲ့ပုံလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကူညီဖို့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ အများကြီး မဝယ်ခဲ့တာလဲ"

လီရှန်းအန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "ဒါက အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူးလေ... စောင့်ကြည့်လိုက်ဦး" ဟု ဆိုသည်။

ကျိုးကျိသည် လေထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံတက်သွားပြီး လူအုပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "မင်းတို့ထဲမှာ မရိုးမသား လုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေ ရှိရင် ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့ကြစမ်း!"

လူအများအပြားမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ အကြည့်ကို ရှောင်နေကြသည်။

"ဟွန်း!"

လူတိုင်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကျိုးကျိသည် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ဖန်လုံးအချို့ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့ထဲတွင် လမ်းတောက်လျှောက် အဆောင်လက်ဖွဲ့များ သုံးခဲ့သူများ၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာတော့သည်။

အချို့မှာမူ အရှိန်မြှင့်ရန်အတွက် အထူးဆေးမှုန့်များကို သောက်သုံးခဲ့ကြသည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။ ထိုမရိုးမသား လုပ်သူအားလုံးမှာ အရည်အချင်း ပျက်ပြယ်သွားကြသည်။

သန်သန်မာမာ လူငယ်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ကျိုးကျိကို ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က သွေးလှည့်ပတ်မှု ကောင်းအောင်လုပ်ပေးတဲ့ ‘ဇီဝစွမ်းအားဆေးမှုန့်’ ကိုပဲ သောက်ခဲ့တာပါ! ကျွန်တော်က ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှုအဆင့်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေပြီးသားပဲ၊ ခင်ဗျားမှာ ကျွန်တော့်ကို အရည်အချင်း ဖျက်သိမ်းဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ!"

ကျိုးကျိ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "မင်းက ငါ့ဆီကနေ ရှင်းလင်းချက် တောင်းနေတာလား"

ထိုလူငယ်က ဇွတ်တရွတ်ဖြင့် "ဟုတ်တယ်! ကျွန်တော်က ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှုအဆင့်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်အဖေက ဝိညာဉ်ပါရမီ စစ်ဆေးဖို့ လူငှားခဲ့တာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ ‘သစ်သားနဲ့ မီး’ ဝိညာဉ်ပါရမီ ရှိတယ်။

ကျွန်တော့်ကို တခြား အသုံးမကျတဲ့သူတွေလို ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ဆံနိုင်မှာလဲ!"

ကျိုးကျိက အေးစက်စွာ ပြုံးကာ လေထဲမှ ထိုလူငယ်၏ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ကျိုးကျိမှာ ထိုလူငယ်ထက် ခေါင်းတစ်လုံးခန့် ပိုမြင့်သဖြင့် အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ - "မင်းမှာ ‘သစ်သားနဲ့ မီး’ ဝိညာဉ်ပါရမီ ရှိရုံနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း ပါရမီရှင်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒါကြောင့် တခြားလူတွေကို အထင်သေးနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်မှာ ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေသော်လည်း "ဟုတ်တယ်! ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ် အရည်အချင်း ဖျက်သိမ်းနိုင်မှာလဲ" ဟု ဇွတ်တရွတ် ပြန်ပြောသည်။

ကျိုးကျိက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ "တခြားသူတွေရော အဲလိုပဲ ထင်ကြလား" ဟု မေးလိုက်၏။

မည်သူမျှ မပြောရဲသည့်အခါ ကျိုးကျိက ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းတို့တွေက သူလောက်တောင် သတ္တိမရှိကြဘူးပဲ! မင်း နာမည်က ဘယ်သူလဲ"

ထိုလူငယ်က ကျိုးကျိကို မော့ကြည့်ကာ "လော့ဟူ ပါ!" ဟု ဖြေသည်။

ကျိုးကျိသည် နောက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး လေထဲတွင် ရပ်လျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ "မဟာရှဓားဂိုဏ်းက မရိုးမသား လုပ်တဲ့သူတွေကို အလိုမရှိဘူး! တခြားသူတွေက မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်ရင်တော့ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! တခြား မေးစရာ မရှိရင် ငါ့မျက်စိရှေ့ကနေ ထွက်သွားတော့!"

လော့ဟူ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားပြီး ဒေါသများ ဆူပွက်လာတော့သည်။ ကျိုးကျိက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်ဟု သူ ခံစားရ၏။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူသည် လီကွမ်ချီတို့ သုံးဦးကို မြင်သွားပြီး သူ၏ ဒေါသကို လီကွမ်ချီအပေါ် ပုံချလိုက်သည်။ လီကွမ်ချီကို လက်ညှိုးထိုးကာ လော့ဟူက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"မဟာရှဓားဂိုဏ်းက မျက်မမြင် ဒုက္ခိတတစ်ယောက်ကိုတောင် လက်ခံနေတာလား! ဒီလို ဆုတ်ယုတ်နေတဲ့ ဂိုဏ်းမျိုးကို ငါလည်း မဝင်ချင်ဘူး!"

ကျိုးကျိ ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာ မှောင်ကျသွားသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းဝင်ရန် လာကြသော လျှောက်ထားသူ သုံးထောင်ကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မဟာရှဓားဂိုဏ်းက တပည့်သစ် လက်ခံတဲ့အခါ အချက်သုံးချက်ကို ကြည့်တယ်၊ အဲဒါတွေကတော့ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ ခံနိုင်ရည်နဲ့ ပါရမီ ပဲ! မင်းက မင်းကိုယ်မင်း အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား? မင်းရဲ့ အဆောင်ကို ပြစမ်း!"

လော့ဟူက အိတ်ထဲမှ အဆောင်ကို ထုတ်ကာ ကျိုးကျိထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ လော့ဟူ၏ အဆောင်မှာ လေးပုံတစ်ပုံခန့် ကျန်နေသေးသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ လူအများစုမှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်ရှိချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ လော့ဟူက မဟာရှဓားဂိုဏ်းအနေဖြင့် သူ့လိုလူကို လက်မခံခြင်းမှာ ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ဝင့်ကြွားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။

သို့သော် ကျိုးကျိသည် လီကွမ်ချီထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဆောင်ကို ပြလို့ရမလား"

လီကွမ်ချီသည် ဤပြဿနာထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူသည် ခေါက်ထားသော အဆောင်လက်ကျန်ကို ကျိုးကျိထံသို့ ပေးလိုက်၏။

လော့ဟူက "ငါကလည်း တစ်ခုခု အထင်ကြီးစရာများလားလို့! သူလည်း ငါနဲ့ အတူတူပဲ၊ လေးပုံတစ်ပုံပဲ ကျန်တာ! ဒါက သူ့မှာ ပါရမီရှိတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် လူအုပ်ကြီး အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ကျိုးကျိက အဆောင်ကို ဖြန့်လိုက်သည့်အခါတွင် ဖြစ်သည်။ လေးပုံသုံးပုံ! သူ၏ အဆောင်မှာ လေးပုံတစ်ပုံသာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး အများကြီး ကျန်နေသေး၏။ ခေါက်ထားသည့်အတွက် သေးငယ်သည်ဟု ထင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျိပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။

သူသည် လော့ဟူကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက မင်းကိုယ်မင်း တော်တယ်လို့ ထင်နေတာလား? အခုရော ဘယ်လိုလဲ? မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ တော်လောက်ပြီ၊ အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားတော့!"