အခန်း ၈၅ - မင်းရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ချိန်ခွင်တစ်ခုရှိတယ်

ထိုညက လီကွမ်ချီတစ်ယောက် အလွန်နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ပြန်နိုးလာချိန်တွင် ဆရာ့အဆောင်အတွင်း၌ အိပ်ပျော်နေခဲ့မှန်း သိလိုက်ရ၏။ မိန်းကလေးငယ်လေး ယွီဆွေ့အန်းမှာ ငိုထားသဖြင့် မျက်လုံးများဖူးယောင်ကာ သူ့ဘေးနားတွင် ခွေခွေလေး အိပ်မောကျနေသည်။

သူ့ခေါင်းအုံးဘေးရှိ အသားပေါက်စီကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ပေါက်စီကိုယူကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံစားကြည့်သော်လည်း ထိုသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုလေးကပင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို နာကျင်မှုများ စိမ့်တက်သွားစေသည်။

လီကွမ်ချီသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ "တော်သေးတာပေါ့... သူနိုးမလာလို့" ဟု ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ့ဒဏ်ရာများကို သေချာစွာ ဆေးထည့်ကာ ပတ်တီးစီးပေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူခန့်မှန်းရသလောက် နောက်ထပ် နှစ်ရက် သုံးရက်ဆိုလျှင် ပြန်ကောင်းသွားပေမည်။ ထိုစဉ် တံခါးဝ၌ ပြုံးလျက်ရပ်ကြည့်နေသော လီနန်ထင်ကို သူတွေ့လိုက်ရ၏။

လီနန်ထင်က ပြုံးလျက် "တစ်ခုခု စားလိုက်ဦး၊ စားပြီးမှ ငါပတ်တီးလဲပေးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

ခဏကြာ စားသောက်ပြီးနောက် လီကွမ်ချီက တိုးညင်းသောလေသံဖြင့် "ဆရာ..."

"ဟင်?"

"ကျွန်တော် ဟိုကျူးကျော်လာတဲ့သူတွေကို သတ်ပစ်လိုက်တာကို ဆရာဘာလို့ ဘာမှမပြောတာလဲ"

"ငါက ဘာလို့ ပြောရမှာလဲ" လီနန်ထင်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေသည်။ "သူတို့က ဂိုဏ်းမြေထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာပဲ။ မင်းသူတို့ကို အသက်ချမ်းသာမပေးခဲ့လို့ ငါက ဆူရမှာလား။

နောက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ နံပါတ်တစ်စည်းကမ်းက ရန်ငြိုးရန်စရှိရင် အမြဲတမ်း အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းပစ်ရမယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါကို မင်းသေချာမှတ်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

အဘိုးအိုသည် စကားလုံးတိုင်းကို အလေးအနက်ထား ပြောဆိုနေသဖြင့် လီကွမ်ချီက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လီနန်ထင်က လူငယ်တစ်ဦးကို ဆုံးမသည့် လူကြီးတစ်ဦးအသွင်သို့ ပြန်ပြောင်းကာ "အင်း... ငါအဲဒီလို ပြောလိုက်ပေမယ့် မင်းကို လူသတ်ရတာ ဝါသနာပါပြီး အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်တဲ့သူမျိုးတော့ မဖြစ်စေချင်ဘူး။

တကယ်လို့ မင်းအဲဒီလို ဖြစ်လာရင် မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်"

လီနန်ထင်၏ လေသံမှာ အလွန်တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး လီကွမ်ချီကို သူ၏စကားများကို အမှန်တကယ် မှတ်သားစေချင်ပုံရသည်။ သူ့ဆရာ၏ အတိတ်ကို ပြန်သတိရမိသဖြင့် လီကွမ်ချီသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကွမ်ချီ... ဒီနေရာမှာ ချိန်ခွင်တစ်ခု ရှိတယ်" လီနန်ထင်က လီကွမ်ချီ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးဖြင့် တို့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ့ကို သတ်ရမလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးရမလဲဆိုတာ... အဲဒီချိန်ခွင်က မင်းကို ပြောလိမ့်မယ်။ မင်းက အဲဒီချိန်ခွင်ကို ဘယ်လိုကြည့်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူဖို့ပဲ လိုတယ်"

လီကွမ်ချီက နားလည်တစ်ဝက် နားမလည်တစ်ဝက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြန်သည်။ သူ့အတွင်းစိတ်ထဲမှ ထိုချိန်ခွင်မှာ အခုမှ ပုံဖော်စပြုနေရုံသာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် သူ့ဆရာက ထိုချိန်ခွင်ကို ဖတ်ရှုနည်းကို သင်ကြားပေးလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်နေသည်။

လီကွမ်ချီ အနည်းငယ် လန်းဆန်းသွားပြီးနောက် ယွီဆွေ့အန်းကို အသာအယာမကာ ကုတင်ပေါ်တွင် စောင်ခြုံပေးထားခဲ့သည်။

ဆရာ့အဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လီကွမ်ချီသည် သူ့အဆောင်အပြင်ဘက်တွင် စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မများ၊ လင်းတုန်း၊ ရဲ့ဖုန်းနှင့် ကျန့်လင်အပါအဝင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခြားတောင်ထိပ်များမှ တပည့်များပင် ပါဝင်နေကြ၏။

"ဟားဟားဟား! ညီလေးလီ... နေလို့ကောင်းသွားပြီလား"

တောင်ထိပ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းထားသော လူငယ်တစ်ဦးက သူ့ကို လက်လှမ်းပြနေသည်။ ထိုလူငယ်က ပျံသန်းလာပြီးနောက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် သတ္တုတောင်ထိပ် အပြင်စည်းတပည့်များ၏ အစ်ကိုကြီး ကျိုးကျိ ဖြစ်သည်။ လီကွမ်ချီ မှော်အမြုတေ အစွမ်းစမ်းသပ်စဉ်က ကျိုးကျိနှင့်အတူ အပြင်စည်းမှ အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သူ အစ်မကြီး ကျန်းစုလည်း ပါဝင်ခဲ့ဖူးသည်။

အခုတော့ ကျိုးကျိသည် အတွင်းစည်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းသို့ ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီကွမ်ချီက အလျင်အမြန်ပင် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကျိုးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

ချောမောသော ကျိုးကျိသည် လီကွမ်ချီက သူ့နာမည်ကို မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူက ပြုံးလျက် "အရမ်းကြီး ယဉ်ကျေးမနေပါနဲ့။ ငါက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို အခုမှ ချိုးဖောက်နိုင်တာ၊ မင်းက အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ။ ငါသာ မင်းနဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင် ငါ့ကိုယ်ငါ စိတ်ဓာတ်ကျရုံပဲ ရှိမှာပေါ့။ မင်း သတိလစ်နေတုန်းမှာ ငါတို့အဖွဲ့ မင်းအတွက် အိမ်လေး ဆောက်ပေးထားတယ်"

လီကွမ်ချီသည် အပြီးသတ်ထားသော သစ်သားအိမ်လေးကို ကြည့်ကာ မှင်သက်သွားသည်။ "အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ အထဲကို ဝင်ကြဦးမလား"

ကျိုးကျိက လက်ခါပြကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ "နောက်နေ့မှပေါ့။ ငါ ဂိုဏ်းရဲ့အကျိုးပြုမှတ်တွေ ရနိုင်မလားဆိုတာ သွားကြည့်ဦးမယ်"

လီကွမ်ချီသည် ကျိုးကျိ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ သပ်ရပ်လှပသော သစ်သားအိမ်လေးကို ပြန်ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နှင်းကျနေသော ညတစ်ညတွင် ဘေးနား၌ မီးခဲလေးများ ထားပေးထားသကဲ့သို့ ဂရုစိုက်ခံရသည့် ခံစားချက်က သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားစေသည်။

"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်!"

ရဲ့ဖုန်းနှင့် အခြားသူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်မှာ ဓါးများပေါ်တွင် စီးနင်းလျက် ပျံသန်းလာကြသည်။ လီကွမ်ချီက လက်လှမ်းပြကာ သူတို့ကို သစ်သားအိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

မျက်နှာဖျော့တော့နေသော လင်းတုန်းသည် အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ဒူးထောက်ချလိုက်ရာ ဘေးကလူများက သူ့ကို အမြန်ပင် ဆွဲထူလိုက်ရသည်။

မျက်ရည်များ ဝဲလျက်ဖြင့် လင်းတုန်းက "လီကွမ်ချီ... မင်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာ! မင်းကြောင့်သာ ငါအသက်ရှင်နေတာ။ တစ်နေ့နေ့ မင်းအတွက် ငါ့အသက်ကို ပေးရမယ့်ကိစ္စမျိုး ရှိလာရင် တစ်ချက်သာပြောလိုက်ပါ!" ဟု ဆိုသည်။

စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သော စကားဖြစ်သော်လည်း လီကွမ်ချီမှာ ရယ်ရမလား ငိုရမလားပင် မသိတော့ချေ။

"ကဲ... တော်ပါပြီ။ ငါက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကို မလိုချင်ပါဘူး။ မင်းကို ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ" ဟု လီကွမ်ချီက ပြောလိုက်သည်။

"အဲ... နောက်တစ်ခါ မင်းတို့ သွားရင် ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား" လင်းတုန်းက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "ငါက မင်းတို့လောက် ပါရမီမပါဘူးဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို တတ်နိုင်သမျှ မြှင့်တင်ချင်လို့ပါ"

ရဲ့ဖုန်းက ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် မျက်ခုံးပင့်ကာ စနောက်လိုက်သည်။ "ဘာလဲ... မင်းက ဒီနေ့ 'လောကီအာရုံတွေကြား ကျင့်ကြံခြင်း' ကို သွားချင်လို့လား"

ကျန့်လင်နှင့် လင်းတုန်းတို့မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။

ကျန့်လင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ 'လောကီအာရုံတွေကြား ကျင့်ကြံခြင်း' ဆိုတာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက နေရာတစ်ခုလား။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အဲဒီကို ရောက်ခဲ့ကြပြီးပြီလား"

ရဲ့ဖုန်းနှင့် လီကွမ်ချီတို့သည် သူတို့၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးများကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောမိကြတော့သည်။ သူတို့က အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုလာကြသဖြင့် နောင်တွင် ထိုနေရာသို့ ခေါ်သွားမည်ဟု ရဲ့ဖုန်းက သဘောတူလိုက်ရသည်။

ဤစကားဝိုင်းလေးသည် မဟာရှဓါးဂိုဏ်း တပည့်များကြားတွင် ထူးဆန်းသော အစဉ်အလာတစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ ထိုနေရာအကြောင်းကို မည်သူက စတင်ဖြန့်ဝေခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း တပည့်သစ်အများအပြားမှာ တာဝန်များဆောင်ရွက်စဉ်အတွင်း ထိုနေရာသို့ သွားရောက်လေ့ရှိကြလေသည်.။

လီကွမ်ချီသည် ပြန်လည်ကျန်းမာလာပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်နေသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ ရုတ်တရက် တန့်သွား၏။ "နေဦး... ဒါက ဆေးဖက်ဝင် ဟင်းလျာမဟုတ်ဘူးလား။ ဝိညာဥ်ဆေးသစ်ပင်တွေနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲအသားတွေတောင် ပါသေးတယ်။ ဆရာ... ဒါက ဂိုဏ်းက ဆရာ့အတွက်ပဲ သီးသန့်လုပ်ပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဘေးမှ ကြည့်နေသော လီနန်ထင်က "ဒီကောင်လေး ဒဏ်ရာပျောက်တာ တော်တော်မြန်တာပဲ" ဟု မှတ်ချက်မပေးဘဲ မနေနိုင်ချေ။

လီနန်ထင်က လီကွမ်ချီ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် "စားသာစားပါ။ မင်းအတွက် ပြင်ခိုင်းထားတာ။ မင်းက ဒဏ်ရာရထားတော့ အနာသက်သာအောင် အာဟာရရှိတာတွေ စားဖို့လိုတယ်။ ဂိုဏ်းက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေကို တစ်ကြိမ်ပဲ ဖွင့်ပေးနိုင်မှာ၊ မင်း ဒဏ်ရာမပျောက်သေးလို့ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရမှာမျိုး ငါမဖြစ်စေချင်ဘူး"

လီနန်ထင်သည် လီကွမ်ချီ၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်သော်လည်း လိမ်ညာနေသည့် အရိပ်အယောင်မတွေ့သဖြင့် ထိုကိစ္စကို လက်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအမှတ်အသားများသည် လီကွမ်ချီအတွက် အန္တရာယ်မရှိသရွေ့ သူကိစ္စမရှိပေ။ လီကွမ်ချီ၏ အဘိုးအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အထင်ကြီးမှုမှာလည်း အဆင့်အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

သူ့ခန့်မှန်းချက်အရ လီကွမ်ချီ၏အဘိုးသည် အနည်းဆုံး 'ဝိညာဥ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်' ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဖြစ်နိုင်ချေမှာ 'နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်' သို့ပင် ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခင်က ထိုလူကြီးသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုပုံရိပ်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေပြီ။

လီနန်ထင်က လီကွမ်ချီကို ကြည့်ကာ အလွန်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် "မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က သွေးနီရောင် မှော်စာလုံးတွေက ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုမေးခွန်းကြောင့် လီကွမ်ချီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဓါးသေတ္တာကို ကျောပိုးရင်း "အဲဒါ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အဘိုး ရေးပေးထားတာပါ။ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်မလာပါဘူး" ဟု ဝေဝေဝါးဝါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီနန်ထင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ မနေ့က လုခန်းနျန်နှင့် ချင်းရှန့်း တို့နှစ်ဦးလုံး လာရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း ထိုသွေးနီရောင် ပုံရိပ်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မည်သူမျှ နားမလည်ခဲ့ကြပေ။ ထိုအမှတ်အသားများတွင် နက်နဲသော အစွမ်းတစ်ခုရှိနေကြောင်း သူတို့ ခံစားမိသော်လည်း ဘာကို ဆိုလိုမှန်းတော့ မပြောနိုင်ကြချေ။

ရုတ်တရက် လီကွမ်ချီသည် ဓါးကိုစီးကာ ကျောက်စိမ်းကရားတောင်ထိပ် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ ပျံသန်းနေစဉ်အတွင်း သူက ရဲ့ဖုန်းထံသို့ "ကျောက်စိမ်းကရားတောင်ထိပ်မှာ ဆုံမယ်" ဟု အသံလွှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရဲ့ဖုန်းက လီကွမ်ချီကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ငါ့အထင်တော့ မင်းဆီမှာ ယန်စွမ်းအင်တွေ အရမ်းများနေပြီ ထင်တယ်။ ငါ့ကွယ်ရာမှာတော့ မသွားခဲ့ဘူးမလား"

ရဲ့ဖုန်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် "စိတ်မပူပါနဲ့! ငါ မင်းကွယ်ရာမှာ ဘယ်တော့မှ မသွားပါဘူး!" ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။