အခန်း (၈၃) – မျက်မမြင်ဓားသမား

လီကွမ်ချီသည် အဆင့်တက်ထားသည်မှာ မကြာသေးမီကမှ ဖြစ်ပြီး သူ၏ လျှပ်စီးမျိုးဆက် စွမ်းအားကြောင့် အမြန်နှုန်းမှာ လျှပ်စီးတစ်လက်ကဲ့သို့ အခြားသူများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။
သူသည် ဓားစီးကာ လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားစဉ် စီနီယာတပည့်များစွာမှာ သူ၏ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းက သူတို့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေသော်လည်း စီနီယာအချို့က စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ သတိပေးကြသည်။
"ညီလေးလီ သတိထားဦး! ဟိုဘက်မှာ လူဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိသေးဘူး!"
လီကွမ်ချီက ခေါင်းအသာညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း လင်းတုန်းထံမှ မည်သည့်အကြောင်းပြန်ချက်မျှ မရသေးသဖြင့် အရှိန်ကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်လိုက်တော့သည်။
ဝူး
သူသည် လရောင်အောက်တွင် ဝေဝါးသော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြေးလွှားနေသည်။ မဟာရှဓါးဂိုဏ်း၏ နယ်မြေမှာ ဝါးငါးဆယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော်လည်း တောင်ထိပ်များတွင်သာ အကာအကွယ်အတားအဆီးများ ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းသည် နယ်စပ်ကင်းလှည့်ရန်အတွက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တပည့်များကိုသာ စေလွှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
တောင်ထွတ်တစ်ထောင်တောင်၏ အလွန်တွင် ကျယ်ပြောလှသော ချီယန်တောင်တန်းကြီး ရှိပြီး ဝါးဆယ်ဂဏန်းခန့် မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများမှာ သိပ်သည်းစွာ ပေါက်ရောက်နေကြသည်။

မကြာမီမှာပင် လီကွမ်ချီသည် အချက်ပြမီးလွှတ်ခဲ့သော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်က တွင်းကြီးတစ်ခုနှင့် သွေးကွက်အချို့မှလွဲ၍ အခြားခြေရာလက်ရာ မရှိပေ။ သူသည် အပြာရောင်ကျောက်ပြားကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ အမှတ်ပေါင်း တစ်ရာခန့်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အမှတ်သုံးခုမှာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ဦးတည်နေပြီး အမှတ်တစ်ခုမှာမူ လီကွမ်ချီနှင့် ဝါးတစ်ထောင်အကွာတွင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

"အဲဒါ လင်းတုန်းပဲ!"
လီကွမ်ချီသည် မှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ထဲတွင် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်လွှားသွားသည်။ သူ၏ကျောပေါ်က ဓားသေတ္တာ၏ အလေးချိန်ကြောင့် သူ နင်းသွားသော မြေပြင်တိုင်းတွင် တွင်းကြီးများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
တောအုပ်အတွင်းမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ ဟိန်းသံများသာ ကြားရသည်။ ဝါးတစ်ထောင်ခန့် ရောက်သောအခါ သစ်ပင်ပင်စည်ပေါ်တွင် သွေးများ ပေကျံနေသည်ကို တွေ့ရပြီး စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံဖြူစနှင့် သွေးများပေနေသည့် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ လင်းတုန်း၏ ကျောက်ပြားပင် ဖြစ်သည်။ သူ ကောက်ယူလိုက်ချိန်တွင် မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်မှာ ကျောက်ပြားအောက်တွင် ဖြတ်တောက်ခံထားရသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီကွမ်ချီ၏ အမူအရာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ ဒီအချိန်မှာ မဟာရှဓါးဂိုဏ်းကို ဘယ်သူက ကျူးကျော်ရဲတာလဲ။ အပြာရောင်နဂါးကျွန်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခုနစ်ကြိုးဂိုဏ်းလား။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဆိုရင်လည်း ဂိုဏ်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အာရုံများကို အစွမ်းကုန် စုစည်းလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ဝါးငါးဆယ်အတွင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို သိရှိနေသည်။ ညာဘက်ခြမ်းတွင် သစ်ကိုင်းအသစ်နှစ်ခု ကျိုးနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။

သူသည် ကျောက်ပြားကို မြှောက်ကာ သတင်းပို့လိုက်သည်။ "သူတို့ အရှေ့တောင်ဘက်၊ ချီယန်တောင်တန်းကနေ ဝါးတစ်ထောင်နဲ့ ငါးရာအကွာမှာ ရှိနေဖို့ များတယ်။ အဲဒါ သူတို့သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းပဲ။ ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာတောင်ထိပ်က လင်းတုန်းရဲ့ ကျောက်ပြားကို ငါတွေ့ထားပြီ။ ထပ်ပြောမယ်... အရှေ့တောင်ဘက် ဝါးတစ်ထောင်နဲ့ ငါးရာအကွာ!"
လီကွမ်ချီသည် ကျောက်ပြားကို ချထားခဲ့ပြီး ဓားကို ဘယ်လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကာ အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ခုန်လွှားသွားတော့သည်။ သူသည် စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ စကန်ဖတ်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ တပည့်များမှာလည်း လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်းပြောင်းကာ အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်လာကြသည်။ ရုတ်တရက် လီကွမ်ချီ၏ ကျောက်ပြားမှ အလင်းမှိန်မှိန်ထွက်လာပြီး ကူရန် ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ "မောင်လေး သတိထားဦး။ လွတ်လာတဲ့ တပည့်သုံးယောက်ရဲ့ အဆိုအရ တိုက်ခိုက်သူ သုံးယောက်ရှိတယ်။ အားနည်းဆုံးက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က အဆင့်မြင့်အဆင့်ပဲ၊ ဝတ်ရုံနက်တွေ ဝတ်ထားကြတယ်"
လီကွမ်ချီက "စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မ" ဟု ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သစ်ပင်များကြားတွင် တောရိုင်းသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ခုန်ကူးနေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ သူ၏ အပြေးနည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးချနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဝူး
သူသည် သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်သို့ အသံမထွက်ဘဲ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ဝါးတစ်ရာအကွာတွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ အချို့သည် တောင်တန်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်နေကြသည်။ သူတို့၏ ခြေဖဝါးတွင် အဝါရောင် 'အရှိန်မြှင့်အင်းစာရွက်' များ ကပ်ထားသဖြင့် အလွန်မြန်နေကြသည်။ လီကွမ်ချီ၏ အကြည့်မှာ လူတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းအောက်တွင် ညှပ်ထားသော လူတစ်ကိုယ်လုံးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ မှောင်မိုက်နေသော်လည်း ထိုသူ၏ ဝတ်ရုံဖြူမှာ သိသာလွန်းလှသည်။

လီကွမ်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူသည် ဝတ်ရုံနက်အဖြစ် လဲလှယ်လိုက်ပြီး အရိပ်များအတွင်းသို့ ပျော်ဝင်သွားတော့သည်။ ဝတ်ရုံနက်သုံးဦးမှာ စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ သက်စောင့်စွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန်သုံးကာ ပြေးလွှားနေကြသည်။

လီကွမ်ချီမှာ သူတို့နောက် ဝါးတစ်ရာအကွာမှ အသံမထွက်ဘဲ လိုက်ပါနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂူရန်၏ သတင်းစကားကို ရရှိထားသော မဟာရှဓါးဂိုဏ်း တပည့်များမှာလည်း ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကြပြီး တောအုပ်အတွင်း ပြေးလွှားလာကြသည်။ ပျံသန်းခြင်းမှာ ရန်သူကို သတိပြုမိစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စသည် ဂိုဏ်းအတွင်း လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ အကြီးအကဲ သုံးဦးမှာ ချီယန်တောင်တန်းသို့ အလင်းတန်းများအဖြစ် ပျံသန်းလာကြသည်။ လီနန်ထင်၏ အသံမှာ အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟွန်း! ဘယ်က အညတရတွေက ငါတို့ မဟာရှဓါးဂိုဏ်းနယ်မြေမှာ သောင်းကျန်းရဲတာလဲ"
လီကွမ်ချီသည် ဝတ်ရုံနက်သမားများ၏ အရှိန်အတိုင်း လိုက်ပါရင်း တွက်ချက်နေသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် နှစ်ယောက်၊ အဆင့်မြင့်အဆင့် တစ်ယောက်... သူတို့ အဆင့်တက်ထားတာ မကြာသေးပုံပဲ။
လီကွမ်ချီ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ဓားကို ဘယ်လက်သို့ ပြောင်းကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်လက်တွင် ဓားကို ပြောင်းကိုင်လိုက်သည့် ခဏ၌ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်စွာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ဘုန်း
သူသည် ထူထပ်သော သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်မှ ကန်ထွက်လိုက်ရာ သစ်ကိုင်းမှာ ကျိုးသွားပြီး သူသည် ထိုလူသုံးဦးထံသို့ အားကုန် ပစ်ဝင်သွားသည်။ သစ်ကိုင်းကျိုးသံကြောင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက လှည့်ကြည့်ကာ "သတိထား!" ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသော်လည်း လီကွမ်ချီနှင့် အနီးဆုံးရှိနေသော လူမှာ လီကွမ်ချီ၏ ဖြူဆွတ်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
ချွတ်
ထိုကျင့်ကြံသူသည် သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း အေးစက်သော အလင်းတန်း သုံးခုမှာ မှောင်မိုက်ခြင်းကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လီကွမ်ချီ၏ ဓားသွားမှာ ပစ်မှတ်ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားပြီး ထိုသူသည် သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

"အဟွတ် အဟွတ်... မြန်လိုက်တာ..."
လီကွမ်ချီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သွေးများ စင်သွားသော်လည်း သူ မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှ မခတ်ပေ။ သူသည် ထိုလူကို ဖမ်းဆွဲကာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူထံသို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လင်းတုန်းကို တတိယမြောက်လူထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်စောင့်စွမ်းအင်များဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ မိမိ၏ ရဲဘော်ကိုပင် နှစ်ပိုင်းပိုင်းကာ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်လိုက်သည်။
ညမှောင်မှောင်တွင် သွေးညှီနံ့များမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သို့သော် သူတို့သည် လီကွမ်ချီကို မျက်ခြေပြတ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟူစန်း! သတိထား!" ဟု ခေါင်းဆောင်က အော်ပြောလိုက်သည်။
လင်းတုန်းကို ပွေ့ချီထားသော ဟူစန်းမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။ သူသည် လည်ပင်းနောက်ကနေ ပူနွေးသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းဆောင်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်—လီကွမ်ချီမှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟူစန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ဓားကို လှည့်ကာ မိမိ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ လီကွမ်ချီမှာလည်း ထိုသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနာခံကာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ်ကြောင့် အံ့ဩသွားသည်။

သို့သော် လီကွမ်ချီက ထိုသို့ အဖြစ်မခံပေ။
ဟူစန်း၏ ဓားမှာ သူ၏ကျောကို ဖောက်ထွက်ကာ လီကွမ်ချီ၏ ရင်ဘတ်သို့ ဦးတည်လာစဉ် လီကွမ်ချီက ဟူစန်း၏ ပုခုံးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဆွဲလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ရှောင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ဘယ်လက်က ဟူစန်း၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။ လီကွမ်ချီသည် လင်းတုန်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းဆွဲကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတော့သည်။