အခန်း (၈၂) – ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု!

ကျောက်စိမ်းရေနွေးအိုးတောင်ထိပ်နှင့် အနီးဆုံးတောင်ထိပ်မှာ အနည်းဆုံး ဝါးသုံးရာခန့် ဝေးကွာသည်။ ထိုနေရာမှနေ၍ လီကွမ်ချီသည် ခါးတွင် ကျောက်တုံးနက်ကြီးနှစ်တုံး ချည်နှောင်ထားပြီး မတ်စောက်လှသော တောင်ကံပါးယံကို ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် တွယ်တက်နေသည့် လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူ၏ ကြွက်သားများမှာ တင်းမာဖောင်းကားနေပြီး သွေးကြောများမှာလည်း ရုန်းကန်အားစိုက်မှုကြောင့် ထောင်တက်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ရှနာများမှ သွေးများထွက်နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင်မူ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် ပြင်းပြသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ တောက်ပနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက လီကွမ်ချီကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးသော မဟာရှဓါးဂိုဏ်း တပည့်များ၏ နေ့စဉ်ကျင့်ကြံမှုမှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပို၍ ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်။
လီကွမ်ချီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ရဲဖုန်းပေးခဲ့သော ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နို့နှစ်ရောင် ကျောက်စိမ်းရည်များကို တွေ့လိုက်ရပြီး အလွန်ထူထပ်သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပျံ့လွင့်လာတော့သည်။

ကျောက်စိမ်းရည်ထဲတွင် ဤမျှများပြားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် လီကွမ်ချီ အံ့ဩသွားမိသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို တစ်ငုံတည်း သောက်ချလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် စတင်ကျင့်ကြံလေတော့သည်။
ဝူး
ကျောက်စိမ်းရေနွေးအိုးတောင်ထိပ်ရှိ မြူထုများကြားတွင် ဝါးဆယ်ဂဏန်းခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝဲဂယက်ငယ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လီကွမ်ချီ၏ ဒန်ထျန်မှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သက်စောင့်စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဒန်ထျန်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် လီကွမ်ချီထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အစွမ်းထက်သည့် ဖိအားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် ဝါးငါးဆယ်အတွင်းရှိ မြူများနှင့် တိမ်တိုက်များ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး အဆုတ်ထဲမှ မသန့်စင်သော လေများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက တိုးလျှံနေသော စွမ်းအားများကို ခံစားရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဒန်ထျန်မှာ ယခုအခါ စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေသဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ကျောက်စိမ်းရည်စွမ်းအားများကို ဓားသေတ္တာအတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ဤနှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ကျောက်စိမ်းရည်သာ မရှိလျှင် အဆင့်တက်ရန် အနည်းဆုံး ရက်ဝက်ခန့် အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။
ညနက်ပိုင်းအထိ သူသည် အဆင့်သစ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ဆက်လက်အားထုတ်နေခဲ့သည်။ ပြန်လည်မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် လောကကြီးမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး တောင်ထိပ်များ၏ အနားသတ်များပေါ်တွင် လရောင်မှိန်မှိန်သာ ဖြာကျနေတော့သည်။

တောင်ထိပ်များစွာပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းငယ်များမှ လင်းထိန်နေသော မီးရောင်များကို ကြည့်ရင်း လီကွမ်ချီသည် မဟာရှဓါးဂိုဏ်း၏ ကျယ်ပြောမှုနှင့် ခန့်ညားမှုကို အသစ်တစ်ဖန် သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းရေနွေးအိုးတောင်ထိပ်သို့ ပုံမှန်လာရောက် ကျင့်ကြံရန်နှင့် ရံဖန်ရံခါတွင် ဂိုဏ်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စင်မြင့်များတွင် သွားရောက်လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဓားစီးကာ လျှပ်စီးတောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ အဆင့်တက်သွားသည့်အတွက် သူ၏ အာရုံငါးပါးမှာ ပိုမိုထက်မြက်လာသည်။ နဂိုကပင် အကြားအာရုံ ထက်သန်သူဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ စိတ်အာရုံ ကို အသုံးမပြုဘဲနှင့်ပင် ဝါးငါးဆယ်အကွာက စကားပြောသံများကို ကြားနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အရေပြားမှာလည်း အထိအတွေ့ကို ပို၍ ခံစားလွယ်လာပြီး လေထု၏ အနည်းငယ်သော လှုပ်ခတ်မှုမှတစ်ဆင့် အခြားသူများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သိရှိနိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။

ဤသည်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ မတက်လှမ်းမီ အာရုံခံစားခြင်းအဆင့် (၁၃) ထိ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း ဓားဝိညာဉ်က ရှင်းပြခဲ့သည်။
လီကွမ်ချီသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စုစည်းအင်းကွက် တစ်ခု ဝယ်ရန် ကောင်းကင်မဏ္ဍိုင်တောင်ထွတ်ရှိ ရတနာဆောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူသည် ဓားပြတိုက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အင်းကွက်တစ်ခုတည်းအတွက် ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ် ၂၀၀ တိတိ ပေးခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ် ၆၀ ထပ်ပေးလျှင် တောင်ထိပ်တွင် ခမ်းနားသော စံအိမ်တစ်လုံး ဆောက်ပေးမည်ဟု ပြောသော်လည်း သူက ငြင်းပယ်ကာ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။

ကျောက်စိမ်းရေနွေးအိုးတောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အင်းကွက်ဗန်းကို မြေကြီးပေါ်ချကာ သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ လက်ဖဝါးခန့်သာရှိသော ကြေးဗန်းလေးမှာ ရှစ်ပိုင်းကွဲထွက်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာ ရှစ်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ဝါးဆယ်ဂဏန်းခန့် ကျယ်ဝန်းသော အင်းကွက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ အင်းကွက်ဗန်းထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ထည့်ထားရုံဖြင့် ထိုနေရာရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာမည် ဖြစ်သည်။

လီကွမ်ချီသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဓားသေတ္တာအတွင်းရှိ အချိန်ကွာခြားသော နယ်မြေကို သတိရလိုက်သည်။ ငါ ကျင့်ကြံဖို့ အခန်းလေးတစ်ခန်းတော့ ဆောက်ဖို့ လိုဦးမယ်။
ရုတ်တရက် လေတိုးသံတစ်ခုနှင့်အတူ လင်းတုန်း ရောက်လာသည်။ လင်းတုန်းမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြီးမားထွားကျိုင်းသူဖြစ်ရာ ဓားစီးသည့်အခါ ဟန်ချက်ထိန်းရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထားရသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကသိကအောက် ဖြစ်နေတော့သည်။

လင်းတုန်းက ရယ်မောရင်း ဓားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသည်။ "ကွမ်ချီ၊ မင်း ဒီတောင်ထိပ်ကို ရွေးလိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး"
လီကွမ်ချီက ပြုံးလျက် "မင်းလည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီလား" ဟု မေးသည်။
လင်းတုန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်ကာ "ငါက မင်းတို့လို မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံခံစားခြင်းအဆင့် (၉) ရောက်မှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးကို ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ်တွေ အကုန်ပေးပြီး ဝယ်သောက်လိုက်ရလို့ ကံကောင်းပြီး အောင်မြင်သွားတာ" ဟု ပြောသည်။

လီကွမ်ချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အရှိန်အဟုန် ရှိကြသည်။ ပါရမီချင်း ကွာခြားနိုင်သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးရှည်တွင် ကံတရားမှာ အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ လင်းတုန်းအနေဖြင့် အဆင့် (၉) တွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။
"ဒါနဲ့ မင်း ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ နှုတ်ဆက်ရုံသက်သက်ပဲတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"
လင်းတုန်းက ပြုံးရင်း "ငါတို့ဂိုဏ်း ရထားတဲ့ နယ်မြေအသစ် နှစ်ခုကို သတိရလား။

အဲဒီကို ဝင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ်က တော်တော်များတယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ မှတ်တမ်းဆောင်ကနေ နယ်စပ်ကင်းလှည့်တဲ့ အလုပ်ကို ယူလိုက်တာ။ တစ်ရက်ကို အမှတ် ၅၀ တောင် ရတာကွ"
လီကွမ်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ နောက်ဆုံးလုပ်ခဲ့သော မိုးတိမ်မြို့က သရဲမကိစ္စမှာပင် အမှတ် ၅၀ သာ ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကင်းလှည့်ရုံသက်သက်နှင့် အမှတ် ၅၀ ရသည်ဆိုသည်မှာ မရိုးရှင်းပေ။

"တစ်ရက်ကို ၅၀ ပေးတယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သတိထားနော်၊ ထူးဆန်းတာတစ်ခုခု မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း အချက်ပြလိုက်" ဟု လီကွမ်ချီက သတိပေးလိုက်သည်။
လင်းတုန်းက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ကာ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတစ်ယောက်တည်း ကင်းလှည့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကဲ... ကျင့်ကြံတာ ဆက်လုပ်ဦး၊ ငါ သွားပြီ" ဟု ပြောကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မဟာရှဓါးဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေက ဝါးငါးဆယ်လောက်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ သူ အဆင်ပြေမှာပါလေ။
ထို့နောက် လီကွမ်ချီသည် တောင်အောက်ဆင်းကာ သစ်လုံးများ သယ်လာပြီး တောင်ထိပ်သို့ ပြန်တက်လာသည်။ တောင်ခြေရှိ ရေတံခွန်များနှင့် စမ်းချောင်းများတွင် တပည့်များစွာ စုဝေးနေကြပြီး လီကွမ်ချီကို မြင်သောအခါ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
"ဟေး... ညီလေးလီ! ဒီက တောင်တစ်ခုကို ရွေးလိုက်ပြီလား"
"ဘယ်တစ်ခုလဲ"
လီကွမ်ချီက ပြုံးလျက် "အစ်ကိုကြီးတို့... ကျွန်တော် ကျောက်စိမ်းရေနွေးအိုးတောင်ထိပ်မှာ ရှိနေပါမယ်။ အားရင် လာလည်ကြပါဦး" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ အတွင်းစည်းတပည့်များစွာမှာ ခက်ခဲသော ကျင့်ကြံမှုများကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်ကို သူ တွေ့ခဲ့ရသည်။ အချို့မှာ ရေတံခွန်အောက်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြပြီး အချို့မှာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြင်းထန်သော နေရောင်အောက်တွင် ကျင့်ကြံနေကြသည်။

လီကွမ်ချီသည် တောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သစ်လုံးများကို ဖြတ်တောက်ကာ သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံး စတင်ဆောက်လုပ်တော့သည်။ သူ ပြီးစီးသွားချိန်တွင် သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် လီကွမ်ချီသည် အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝါးအနည်းငယ် အကွာတွင် အနီရောင် မီးလုံးကြီး တစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသည်။ တောင်များပေါ်မှ တပည့်ပေါင်းများစွာမှာ ချက်ချင်းပင် ဓားစီးကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာကြပြီး "ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု!" ဟု ဟစ်အော်လိုက်ကြသည်။
ဝူး ဝူး ဝူး
ညကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းပေါင်းများစွာ လင်းထိန်သွားသည်။ တပည့်များစွာမှာ အပေါ်ဝတ်ရုံများပင် မဝတ်နိုင်ဘဲ ကောင်းကင်သို့ တက်လာကြသည်။ လီကွမ်ချီသည်လည်း မဆိုင်းမတွပင် ဓားပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်ရင်း အပြာရောင် ကျောက်ပြားကို ထုတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး အော်လိုက်သည်။
"လင်းတုန်း! လင်းတုန်း!"