အခန်း (၈၁) – ကျောက်စိမ်းရေနွေးအိုးတောင်ထိပ်

အကျပ်အတည်းများ ပြေလည်သွားပြီးနောက် ရဲ့ထျန်းယင်မှာ တစ်ချိန်လုံး ပြုံးပျော်နေတော့သည်။ အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပွားနေစဉ်အတွင်း ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေခဲ့ကြသော သူ၏ ပထမဇနီးနှင့် ဒုတိယဇနီးတို့မှာမူ အောင်ပွဲခံစားသောက်ပွဲတွင် ဘေးထွက်လူများသဖွယ် ဖြစ်နေကြရသည်။

လီကွမ်ချီသည် ရဲ့ဖုန်း၏ အစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူတို့မှာ အဆင့် (၄) အာရုံခံစားခြင်းအဆင့် သို့သာ ရောက်ရှိထားကြသည်။ ဝိညာဉ်ဆေးပင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သော မိသားစုမှ လာသူများ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှင့် ရဲ့ဖုန်းကြားတွင် ပါရမီချင်းမှာ အလှမ်းကွာလွန်းလှသည်။ သူတို့သည် ရဲ့ဖုန်းအပေါ် မနာလိုဖြစ်နေကြသော်လည်း မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်ဝံ့ကြချေ။ မိသားစုကြီးများတွင် အခြေအနေကို ကြည့်တတ်ရန် လိုအပ်သည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းသိကြသည်။

စားသောက်ပွဲတစ်လျှောက်တွင် စူးရှီးတစ်ယောက်သာ ရဲ့ထျန်းယင်၏ ဘေးတွင် ဝင့်ကြွားစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော ဝတ်စုံ၊ လှပသော ပြင်ဆင်မှုတို့ဖြင့် တရားဝင်ဇနီးနှစ်ဦးထက်ပင် ပို၍ ထင်ပေါ်နေတော့သည်။

ရဲ့ဖုန်းမှာမူ စားသောက်ပွဲတစ်ခုလုံးတွင် လီကွမ်ချီကိုသာ ကပ်နေပြီး အရက်အတူသောက်ရန် အတင်းအကျပ် ခေါ်နေတော့သည်။ သူသည် အရက်ရှိန်ဖြင့် မျက်နှာများ နီမြန်းနေကာ စကားများပင် ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေသည်။

"ကွမ်ချီ... မင်းသာ မရှိရင်... ငါ ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ မင်း ငါ့နှမလေးကို ယူရမယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ ယောက်ဖပဲ"

သူသည် လီကွမ်ချီကို ဆွဲကာ ရဲ့ချင်းအာရှိရာ စားပွဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူ၏အော်ဟစ်သံမှာ ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် ရဲ့ချင်းအာပါ ကြားသွားပြီး ရှက်သွေးဖြာကာ နေရာတွင်တင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားတော့သည်။ လီကွမ်ချီကတော့ ရဲ့ဖုန်းကို အမြန်ပင် ဆွဲခေါ်သွားရသည်။

ထိုညတွင် ချုံးထိုင်တောင်ပေါ်စံအိမ်ကြီးမှာ မီးအလင်းရောင်များဖြင့် ဝေစည်နေပြီး ပျော်ရွှင်မှုများ လွှမ်းခြုံထားသည်။ လီကွမ်ချီနှင့် ရဲ့ဖုန်းတို့သည် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဓားစီးကာ တက်လာခဲ့ကြသည်။ တောင်ထိပ်က လေအေးလေးကြောင့် ရဲ့ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် အမူးပြေသွားသည်။

"လီကွမ်ချီ... မင်းသိလား။ တစ်သက်လုံး ငါ့အဖေက ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ငါတို့ကို စွန့်ပစ်တော့မယ်လို့ပဲ ငါထင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ငါ သူ့ကို လုံးဝ နားမလည်တော့ဘူး" ဟု ရဲ့ဖုန်းက ကောင်းကင်က ကြယ်တွေကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်သည်။

လီကွမ်ချီက တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ ရဲ့ထျန်းယင်သည် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်ပေးပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်း ပေးလျော်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ သားသမီးအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မင်းအဖေက မင်းနှမအတွက် အကုန်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပဲလေ။ ဒါက တစ်ခုခုကိုတော့ ဆိုလိုမှာပါ" ဟု လီကွမ်ချီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ရဲ့ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ကာ "ကျေးဇူးပါပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မိုးသောက်ယံသို့ ရောက်သောအခါ ဧည့်သည်များမှာ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ရဲ့ထျန်းယင်က ရဲ့ဖုန်းအတွက် အပြာရောင် သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်း ပြင်ပေးထားသည်။

"အကြီးအကဲထူက မင်းရဲ့ဆရာ ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းခရီးက ချောမွေ့မှာပါ။ မိသားစုကိစ္စတွေကို စိတ်မပူနဲ့၊ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ အထဲမှာ ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေး တစ်လုံး ပါတယ်၊ အဲဒါကို မင်းသူငယ်ချင်းကို ပေးလိုက်ပါ။ သူက ငါတို့အပေါ် အများကြီး ကူညီခဲ့တာဆိုတော့ သူ့ကို လက်ဗလာနဲ့ မပြန်ခိုင်းချင်ဘူး"

ရဲ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ "အဖေ... အမေ့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ" ဟု မှာကြားပြီးနောက် မဟာရှဓါးဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ဂိုဏ်းသို့ ရောက်သောအခါ အတွင်းစည်းတပည့်များမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ လီနန်ထင်က "မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြောင့် ဂိုဏ်းက နယ်မြေသစ် နှစ်ခု ရခဲ့တယ်။ အခု အဲဒီအတွက် နေရာပြင်ဆင်နေပြီ။ နောက် ခုနစ်ရက်နေရင် အတွင်းစည်းတပည့်တွေကို ရွေးချယ်ပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ ပို့ပေးမယ်" ဟု ရှင်းပြသည်။

လီကွမ်ချီသည် လျှပ်စီးတောင်ထိပ် သို့ ပြန်လာရာ ရဲ့ဖုန်းက နောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာသည်။ "မင်းက ဘာလို့ ငါ့နောက် လိုက်နေတာလဲ။ ဂိုဏ်းကို ရောက်ပြီလေ" ဟု လီကွမ်ချီက အော်ပြောသော်လည်း ရဲ့ဖုန်းက လီကွမ်ချီ၏ ပုခုံးပေါ် ခေါင်းတင်ကာ ကလေးလေးလို ကပ်နေပြန်သည်။

"ဟာ... မင်းကလည်း၊ ရောက်ရောက်ချင်းကြီး ငါ့ကို ပစ်ထားတော့မှာလား"

လီကွမ်ချီက ရွံရှာသောမျက်နှာဖြင့် သူ့ကို တွန်းထုတ်ကာ ဓားပေါ်က ပြုတ်ကျလုနီးပါး ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်းပါ၊ ရွံစရာကြီး။ မင်းက ယောင်္ကျားချင်း စိတ်ဝင်စားနေတာဆိုရင် နောက်ကျရင် ငါ ကြွက်သားတောင့်တောင့် လူတွေ ရှာပေးမယ်"

ရဲ့ဖုန်းက မျက်စောင်းထိုးကာ လီကွမ်ချီကို ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေး ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "အဲဒါကို မြန်မြန်သောက်လိုက်၊ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် အရမ်းကောင်းတယ်။ ငါ့ဆရာက ငါ့ကို ဒီထက်ကောင်းတာ ပေးထားပြီးသား" ဟု ပြောကာ ဓားစီးပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီကွမ်ချီ ခြံထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ယွီဆွေ့အန်းက "ဘာလို့ သူ့ကို ထိုးလိုက်တာလဲ" ဟု မေးသည်။ လီကွမ်ချီက "သူက အထိုးခံချင်နေလို့လေ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ရဲ့ဖုန်းမှာ မျက်လုံးတစ်ဖက် ညိုမည်းသွားသည်အထိ အကန်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွီဆွေ့အန်းက လီကွမ်ချီ၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ "ပျံမယ်! ပျံမယ်! သမီးကို လိုက်ပို့ဦး! မရှိတုန်းက ပျင်းနေတာ" ဟု ပူဆာတော့သည်။ လီကွမ်ချီသည် သူမကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩသွားရသည်။ "သမီး... အာရုံခံစားခြင်းအဆင့် (၂) ကို ရောက်နေပြီလား"

ယွီဆွေ့အန်းက "သမီးလည်း ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး။ လမ်းပေါ်မှာ ပြေးဆွဲနေတုန်း အစိမ်းရောင် အလင်းစက်လေးတွေ တွေ့တာနဲ့ အဲဒါတွေကို ဖမ်းပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်စားလိုက်တာ... အဲဒါနဲ့ အဆင့်တက်သွားတာပဲ" ဟု ပြောပြသည်။

လီကွမ်ချီမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူမက ခုနစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘဲ လမ်းလျှောက်ရင်းနှင့်ပင် အဆင့်တက်သွားသည်ဆိုသည်မှာ မယုံနိုင်စရာ ပါရမီပင်။

ညနေစောင်းတွင် လီကွမ်ချီသည် လျှပ်စီးတောင်ထိပ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဂိုဏ်း၏ အနောက်ဘက်ရှိ တောင်ထိပ်တစ်ထောင်တောင် ဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် ကျောက်တိုင်များစွာ ထိုးထွက်နေပြီး တောင်ထွတ်ပေါင်း တစ်ထောင်ရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်သော တပည့်များသည် ထိုနေရာတွင် တရားထိုင်ရန် တောင်ထွတ်တစ်ခုစီ ရွေးချယ်လေ့ရှိကြသည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် သူသည် အမြင့်ပေ ငါးရာခန့်ရှိသော တောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တောင်ထိပ်မှာ အလွန်ပြန့်ပြူးနေပြီး သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ရေကန်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ လီကွမ်ချီသည် ထိုတောင်ထိပ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျောက်ပြားအရ ထိုတောင်ကို "ကျောက်စိမ်းရေနွေးအိုးတောင်ထိပ်" ဟု ခေါ်ကြောင်း သိရသည်။

မည်သူမျှ ထိုနေရာကို မသိမ်းပိုက်ရသေးသဖြင့် လီကွမ်ချီက သူ၏ ကျင့်ကြံရေးနေရာအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။ တောင်ထိပ်၏ အကျယ်မှာ ဝါးတစ်ရာခန့် ရှိပြီး မြူများ ဝိုင်းရံနေကာ အလွန်အေးချမ်းလှသည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင် ဒီမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စုစည်းတဲ့ အင်းကွက်တစ်ခု လုပ်ခိုင်းပြီး အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ရမယ်။ နောင်ကျရင် ငါ ဒီမှာပဲ တရားထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံတော့မယ်" ဟု လီကွမ်ချီက ကျေနပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။