အခန်း (၇၇) - ချုံးထိုင်တောင်ဂေဟာ၌ ချောင်းမြောင်းနားထောင်ခြင်း

ရဲ့ဖုန်းသည် မျက်နှာပျက်လျက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံသန်းနေသည်။ လီကွမ်ချီကလည်း သူ့ကို အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းဘဲ ညဥ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် ရဲ့ဖုန်း၏ အိမ်ရှိရာဆီသို့သာ အတူလိုက်ပါလာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ မဟာရှဓါးဂိုဏ်း ၏ ပင်မဆောင်အတွင်း၌ တောင်ထိပ်သခင်များနှင့် လူကြီးအကဲခတ်များမှာ လေးနက်သော ဆွေးနွေးမှုတစ်ခု ပြုလုပ်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အားလုံး အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားကြပြီး မုန့်လင်းဟိုင်မှာမူ ထူခွေ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသော နေရာသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့သည်။

ရဲ့ဖုန်းနှင့် လီကွမ်ချီတို့သည် မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် ပျံသန်းလာခဲ့ကြပြီးနောက် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဆင်းသက်လာစဉ် နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်မှာ ရှုခင်းတစ်ခုလုံးအပေါ် ဖြာကျနေ၏။ ငှက်ကလေးများ၏ တေးသံနှင့်အတူ တောင်တန်းများကြားတွင် မြူနှင်းများ လွင့်မျောနေပြီး ဝေးကွာသောနေရာမှ စမ်းရေစီးသံများကို ကြားနေရသည်။

လီကွမ်ချီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း "ဒီနေရာက ဝိညာဉ်ချီ တွေ တကယ်ထူထပ်တာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ရဲ့ဖုန်းက အနိုင်နိုင် ပြုံးပြရင်း "ငါတို့ ရောက်ခါနီးပြီ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

အနီးအနားတွင် မြို့ကြီးတစ်မြို့ ရှိနေသဖြင့် ရဲ့ဖုန်း၏အိမ်မှာ တောင်တန်းများကြားတွင် ရှိနေသည်ကို လီကွမ်ချီ အံ့သြမိသည်။ မကြာမီမှာပင် ဝိညာဉ်ချီများ ပို၍ ထူထပ်လာသည်ကို လီကွမ်ချီ အာရုံခံမိလိုက်သည်။ မြင့်မားသော တောင်အချို့ကို ပတ်ကျော်ပြီးနောက် ကျန့်တစ်ထောင် (ပေတစ်သောင်းခန့်) ကျယ်ဝန်းသော တောင်ပေါ်ဂေဟာကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

လီကွမ်ချီက ပြုံးကာ "မင်းတို့မိသားစုက ဒီလောက်တောင် ချမ်းသာမှန်း ငါမသိခဲ့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ရဲဖုန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ့အမေနဲ့ ညီမလေးကလွဲရင် ဒီနေရာက ငါ့ကို ပေးနိုင်တာဆိုလို့ ပိုက်ဆံပဲ ရှိတယ်" ဟု ပြောရင်း လက်ယမ်းလိုက်သည်။ "လာပါ... ဒါ ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် ဧည့်သည်ခေါ်လာတာပဲ"

သူတို့သည် ဓါးများပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ ပင်မဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

ဝင်ပေါက်ရှိ အစေခံများမှာ ရဲ့ဖုန်းကို မြင်သည်နှင့် "သခင်လေးဖုန်း ပြန်လာပြီလား၊ အတွင်းကို ကြွပါ" ဟု ညွှတ်တွတ်စွာ ဂါရဝပြုကြသည်။ လီကွမ်ချီက တံခါးဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ "ချုံးထိုင်တောင်ဂေဟာ" ဟု ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရဲ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ လီကွမ်ချီကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ ရနံ့ကို လီကွမ်ချီ ရရှိလိုက်သည်။ ရဲ့ဖုန်းက သူ့ကို ခြံဝင်း၏ နောက်ဘက်ပိုင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခေါ်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အစေခံများနှင့် လက်လုပ်လက်စားများစွာက အရိုအသေပေး နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ရဲ့ဖုန်းက ရှင်းပြသည်မှာ "ငါ့မိသားစုက ဆေးဘက်ဝင်အပင် ရောင်းဝယ်ရေး လုပ်ငန်းကို လုပ်တာ။ ဆေးဆိုင်တွေကို ဝိညာဉ်အပင်တွေ တင်ပို့ပေးရတယ်။ ငါက တတိယမြောက်သား၊ ငါ့အပေါ်မှာ အစ်ကို နှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်"

လီကွမ်ချီက ပြုံးလျက် "ဒါက ကောင်းတာပဲ မဟုတ်လား၊ ဘာက ဆိုးလို့လဲ" ဟု မေးရာ ရဲ့ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည် "ငါက မယားငယ်က မွေးတဲ့ သားလေ"

လီကွမ်ချီ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားသော်လည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။ ရဲ့ဖုန်း၏ ဘဝမှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူခဲ့ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ပြာသာဒ်များနှင့် အဆောက်အအုံများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဘက်အစွန်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော ရင်ပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်မှသာ ရဲ့ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေသဖြင့် သူသည် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာပုံရ၏။ သူက ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ရင်း "အမေ... သား ပြန်လာပြီ" ဟု ခပ်တိုးတိုး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ခါးပုံစံ ဝတ်ဆင်ထားသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ ထွက်လာသည်။ အချိန်ကာလက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်း အချို့ကို ချန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း နူးညံ့သော အမူအရာမှာ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် အစိမ်းနုရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်အမင်း လှပသူမဟုတ်သော်လည်း နွေးထွေးသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြင်နာမှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေ၏။

ရဲ့ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး လက်များကို ခါးပုံစံတွင် သုတ်လျက် ရဲဖုန်းထံသို့ အပြေးလာခဲ့သည်။ ရဲဖုန်း၏နောက်တွင် ရပ်နေသော လီကွမ်ချီမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မိခင်မေတ္တာကို တောင့်တမှုနှင့် အားကျမှုကို မထိန်းနိုင်အောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဖုန်းအာ... ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ" ဟု ရဲ့ဖုန်း၏ မိခင်က မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီကွမ်ချီကို သတိထားမိသွားပြီး အံ့သြစွာဖြင့် "ဒါက... သားရဲ့ သူငယ်ချင်းလား" ဟု ဆိုသည်။

ရဲဖုန်းက ခေါင်းကုတ်ရင်း "သူ့နာမည်က လီကွမ်ချီ ပါ၊ ဂိုဏ်းမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းပါ။ သူက တကယ်ကို စာရိတ္တကောင်းပြီး ငါ့အပေါ်မှာလည်း အရမ်းကောင်းတယ်" ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ထို့နောက် လီကွမ်ချီကိုလည်း "ဒါ ငါ့အမေ 'စူးရှီး' ပါ" ဟု ပြန်လည်မိတ်ဆက်ပေးသည်။

လီကွမ်ချီက အနည်းငယ် ညွှတ်တွတ်ကာ "ဒေါ်လေးစူး" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ နီမြန်းသွားပြီး သူ့ကို ထူပေးရင်း "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ... လာကြ၊ အတွင်းမှာ ထိုင်ရအောင်။

ငါ့သား ဖုန်းအာက စိတ်တိုတတ်ပေမဲ့ မင်းလို သူငယ်ချင်းမျိုး ရထားတာ ငါ တကယ်ဝမ်းသာပါတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ထမင်းမစားရသေးဘူး မဟုတ်လား။ ထမင်းက ကျက်ခါနီးပြီ၊ ခဏစောင့်ဦးနော်။ တကယ်ပဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပိန်နေကြတာလဲ"

သူမသည် မိခင်တစ်ဦး၏ ဂရုစိုက်မှုဖြင့် သူတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ရဲ့ဖုန်းက သူမ တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်သုတ်နေသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငါ့မှာ သူငယ်ချင်း မရှိဘူး" ဟု လီကွမ်ချီကို တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

လီကွမ်ချီက "ဘာလို့လဲ" ဟု မေးရာ ရဲ့ဖုန်းက ပခုံးတွန့်လျက် "တခြားလူတွေက ငါ့ကို စိတ်မဝင်စားကြဘူး၊ ငါကလည်း သူတို့နဲ့ သူငယ်ချင်း မလုပ်ချင်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူက မျက်ခုံးပင့်ကာ "ခဏနေရင် ငါ့ညီမလေး 'ရဲ့ချင်းအာ' နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ သူက ဒီမြို့မှာ အလှဆုံးပဲ! ဒါပေမဲ့ သတိပေးထားမယ်နော်—မင်းသာ ငါ့ခဲအို လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို အရင်ကျော်ဖြတ်ရမယ်"

လီကွမ်ချီက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ရင်း "ကိုယ့်ညီမ အလှကို ဒီလိုမျိုး ကြွားတတ်တဲ့သူ ရှိသေးတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရဲ့ဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "ငါ အမေကို သွားကူလိုက်ဦးမယ်။ အမေရဲ့ လက်ရာကို မင်း မြည်းစမ်းကြည့်ရမယ်၊ အကောင်းဆုံးပဲ။ စားပွဲပေါ်က မုန့်တွေနဲ့ သစ်သီးတွေကို ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားပြီး စားနော်" ဟု ပြောကာ ထွက်သွားသည်။

လီကွမ်ချီသည် သူ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ဟင်းလျာများ စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ရဲ့ဖုန်း၏ ညီမမှာ ပြန်မရောက်သေးပေ။ စူးရှီး၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာလာသည်ကို ရဲ့ဖုန်း သတိထားမိပြီး "အမေ... ချင်းအာ ဘယ်မှာလဲ" ဟု ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ကာ "သူ... အပြင်မှာ ဆော့နေတုန်း ဖြစ်မှာပါ။ ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ရအောင်" ဟု ဆိုသည်။ ရဲ့ဖုန်းသည် သူ၏မိခင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်နေကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "အမေ... သား ဂိုဏ်းထဲဝင်ပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ သားက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး။ အမေ တစ်ယောက်တည်း ခံစားနေစရာ မလိုပါဘူး။ သားက ငါတို့မိသားစုကို အရမ်းတန်ဖိုးထားတာမို့လို့ ကျေးဇူးပြုပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ"

စူးရှီးသည် သူမသား၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော နဖူးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာကာ "သား တကယ်ကြီးပြင်းလာပြီပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "ချင်းအာက သားရဲ့အဖေနဲ့ ရှိနေလောက်တယ်။ သွားကြည့်လိုက်ဦး" ဟု ဆိုသည်။

'ကျွီ' ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ရဲ့ဖုန်းမှာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သော်လည်း စူးရှီးက လှမ်းတားသည်— "အဖေနဲ့ ရန်မဖြစ်နဲ့နော်! သူက သားမှတ်မိနေတဲ့ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး။ သူ အခုတလော အရမ်း အလုပ်ရှုပ်ပြီး စိတ်ဖိစီးနေတာ။ စကားပြောရင် အေးအေးဆေးဆေး ပြောပါ!"

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရဲ့ဖုန်းမှာ တံခါးအပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လီကွမ်ချီက ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်လုပ်ကို စားလိုက်ရင်း "ဒေါ်လေးစူး.. ဒေါ်လေးရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကောင်းတယ်" ဟု ပြောကာ ထရပ်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ သား သူ့ကို သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်"

စူးရှီးက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူမ စုစည်းထားသမျှ ဝမ်းနည်းမှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပုံရသည်။

လီကွမ်ချီသည် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ရဲ့ဖုန်းကို ခြေရာခံရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ရဲ့ဖုန်းမှာ တောင်ပေါ်ဂေဟာ၏ အရှေ့ဘက်ရှိ ပင်မဆောင်သို့ ဦးတည်သွားနေကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ သူ လိုက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ နားထဲသို့ စကားသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန့်ဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာအဝေးရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခုမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်း... ဒီတစ်ခါတော့ ရဲ့မိသားစုကို ထောင့်ပိတ်လိုက်နိုင်ပြီ။ ရဲ့ချင်းအာကတော့ ငါ့အပိုင်ပဲ!"

"ဟားဟား! သခင်လေးက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ! ရဲ့မိသားစုရဲ့ သမီးက သခင်လေးနဲ့ ဒီလောက်တောင် လိုက်ဖက်ညီလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ!"

လီကွမ်ချီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထိုအသံလာရာဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ခြံစည်းရိုးနံရံတွင် ကပ်၍ နားထောင်လိုက်သည်။ သူသည် အသေအချာ နားစွင့်နေသော်လည်း စကားပြောနေသူများမှာ အတွင်းဘက်သို့ ဝင်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ကိုယ့်ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်— "ဒါ ဘယ်သူတွေရဲ့ အသံလဲ။ ရဲ့မိသားစုမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"