ရဲ့ဖုန်း၏ အိမ်တွင်းရေးအခြေအနေကို လီကွမ်ချီ မသိပေ။ ရဲ့ဖုန်းကလည်း တစ်ခါမှ ထုတ်မပြောဖူးသလို လီကွမ်ချီကလည်း မမေးမြန်းခဲ့ဖူးချေ။ လီကွမ်ချီသည် အကြံတစ်ခုရသွားပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ရဲ့ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရဲ့ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ဘာလဲ" ဟု မေးသည်။
လီကွမ်ချီက လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အမူအရာဖြင့် "မင်းကို ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားရင် ကောင်းမလားလို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရဲ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး "ဂိုဏ်းထဲမှာ ငါမသိတဲ့ ထူးခြားတဲ့နေရာ ရှိသေးလို့လား။ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်နေတာလဲလို့ ငါတွေးနေတာ။ အကြီးအကဲလီက မင်းကို တစ်နေရာရာ ခေါ်သွားတာ သေချာတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လီကွမ်ချီက လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "တောက်... အကြီးအကဲလီ ဟုတ်လား။ ဒီနေရာကို ငါ့ဘာသာငါ ရှာတွေ့ထားတာ။ အဟွတ် အဟွတ်။ ဒီနေရာကို 'လောကီအာရုံများကြား ကျင့်ကြံခြင်း' လို့ ခေါ်တယ်"
ရဲ့ဖုန်းက "လောကီအာရုံများကြား ကျင့်ကြံခြင်း ဟုတ်လား။ နာမည်ကတော့ အထင်ကြီးစရာပဲ။ အာရုံစူးစိုက်ဖို့ ကောင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးလား" ဟု ပြန်မေးသည်။
"လိုက်မလား၊ မလိုက်ဘူးလားပဲ ပြော"
"လိုက်မှာပေါ့။ ဘာလို့ မလိုက်ရမှာလဲ။ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ကျင့်ကြံနိုင်တာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်နေပြီ"
သူတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး ဓားများကို စီးကာ မဟာရှဓါးဂိုဏ်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
မထွက်ခွာမီ လီကွမ်ချီက လီနန်ထင်ကို သူတို့ လောကီအာရုံများကြားတွင် ကျင့်ကြံရန် သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ ထိုစကားကြောင့် ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိသော လီနန်ထင်မှာ ကြောင်အသွားရသည်။ "ဘာကြားမှာ ကျင့်ကြံမယ် ဟုတ်လား။ သူ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ" ဟု လီနန်ထင်က ရေရွတ်ကျန်ရစ်သည်။
သူတို့သည် မိုးတိမ်သင်္ဘောကို မသုံးဘဲ ဓားများကိုသာ စီးကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ခဲ့ကြသည်။ တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်ကျော်စဉ် လေပြင်းများ တိုးဝှေ့နေပြီး သူတို့၏ ရယ်မောသံများမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းစွာဖြင့် လွင့်ပါးနေသည်။
"လောကီနယ်ပယ်ရဲ့ အထက်ကနေ အောက်ကမ္ဘာကို ငါ ငုံ့ကြည့်နေတယ်။ ငါဟာ မသေမျိုးတစ်ယောက်ပဲ" ဟု လီကွမ်ချီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ရဲ့ဖုန်းက "မင်းက တော်တော် စာဆိုဆန်တာပဲ။ မင်းမှာ ဒီလို အနုပညာ အသိတွေ ရှိမှန်း ငါမသိခဲ့ဘူး" ဟု မနာလိုသလို ရေရွတ်သည်။
လီကွမ်ချီက ပြုံးကာ "ငါ့အဘိုးက ငါငယ်ငယ်တုန်းက စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ခိုင်းခဲ့လို့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နေမဝင်ခင် ရောက်အောင် သွားကြစို့" ဟု ဆိုသည်။
နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် မြို့ကြီးတစ်မြို့၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရဲ့ဖုန်းသည် အောက်က လင်းထိန်နေသော မြို့ကြီးကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ "မင်းပြောတဲ့ နေရာက ဒါလား" ဟု မေးသည်။
လီကွမ်ချီက ရယ်မောရင်း "ဘာလို့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေတာလဲ။ ငါ့နောက်ကိုသာ လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝူး ဝူး
သူတို့သည် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး အခြားခရီးသည်များကဲ့သို့ပင် လူအုပ်ထဲသို့ ရောနှောဝင်ရောက်သွားကြသည်။ မြို့ထဲရောက်သောအခါ ရဲ့ဖုန်းမှာ လီကွမ်ချီ ဘာလုပ်မည်ကို စဉ်းစားမရဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။ လှုပ်ရှားသက်ဝင်နေသော လမ်းမများကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် လီကွမ်ချီသည် အနီရောင်အလင်းများ လင်းထိန်နေသော အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
ရဲ့ဖုန်း၏ အကြည့်မှာ တံခါးပေါ်က စာလုံးကြီးများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
"မူးယစ်ပန်းပွင့် ပြည့်တန်ဆာရုံ"
သူသည် လူစည်ကားသော လမ်းမပေါ်က ဆူညံသံများကို လွှမ်းမိုးသွားအောင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "လီ... ကွမ်... ချီ။ 'လောကီအာရုံများကြား ကျင့်ကြံခြင်း' ဆိုတာ ဒါကို ပြောတာလား။ မင်း ငါ့ကို အရက်သောက်ဖို့ ပြည့်တန်ဆာရုံကို ခေါ်လာတာလား"
လီကွမ်ချီက နားကို အသာအယာ ကလော်ရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က စပ်စုနေသူများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ဘာလို့ အော်နေတာလဲ။ နေဦး... မင်း တစ်ခါမှ ဒီလိုနေရာမျိုး မရောက်ဖူးဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်" ဟု ဆိုသည်။
ရဲ့ဖုန်း မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ခါပြသည်။ လီကွမ်ချီက သူ၏ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ ဒါကို ပြုပြင်ရတော့မှာပေါ့။ လာ သွားကြစို့"
သူတို့ အထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ မိန်းကလေးများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည်။
ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ချောမောသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် ရဲ့ဖုန်းမှာ မိန်းကလေးများအတွက် ဆွဲဆောင်မှု အလွန်ရှိနေသည်။
"အိုး... ရှင်က အရမ်းချောတာပဲ"
"ဟုတ်ပ၊ ရှင့်အသားလေးက ငါ့အသားထက်တောင် ပိုချောနေသေးတယ်"
"ညီမတို့ရေ လာကိုင်ကြည့်ကြဦး၊ အရမ်းနူးညံ့တာပဲ"
မိန်းကလေး အတော်များများမှာ သူ့ကို ဝိုင်းအုံထားကြပြီး ရေမွှေးနံ့များကလည်း သူ့အာရုံကို လွှမ်းမိုးနေသည်။ ရဲ့ဖုန်းမှာ ကိုယ်ကို တင်းထားပြီး နားရွက်များအထိ နီမြန်းနေသည်ကို လီကွမ်ချီ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ မိန်းကလေးများသည် ရဲ့ဖုန်းကို အထဲသို့ ဝိုင်းမခေါ်သွားကြတော့သည်။
လီကွမ်ချီ ယခင်တစ်ခါက တွေ့ခဲ့သော 'ချင်းဟယ်' က ပြုံးလျက် ရောက်လာသည်။ "အာ... ရှင် နောက်တစ်ခါ ပြန်လာတာပဲ"
သူတို့သည် အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ကာ အပေါ်ထပ်က လီကွမ်ချီ အရင်တစ်ခါ ထိုင်ခဲ့သော နေရာသို့ သွားကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခြားလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက စင်ပေါ်တွင် ပုလွေမှုတ်နေသည်။ ရဲ့ဖုန်းမှာ မိန်းကလေးများ ဝိုင်းနေသဖြင့် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီကွမ်ချီက သူတို့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
"ကဲ... အားလုံး အောက်ထပ် ဆင်းကြပါဦး။ ငါ့ညီလေး အသက်ရှူ ကျပ်နေပြီ"
ဖောက်သည်က ခိုင်းသဖြင့် မိန်းကလေးများ မငြင်းဝံ့ကြချေ။ သူတို့သည် ရဲ့ဖုန်း၏ ပါးကို နှမြောတသစွာ ပွတ်သပ်ပြီး ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်သွားမှ ရဲ့ဖုန်းမှာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချနိုင်တော့သည်။
"လောကီအာရုံများကြား ကျင့်ကြံခြင်း တဲ့။ ဒီနေရာက နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်ပါပေတယ်" ဟု ရဲ့ဖုန်းက ရေရွတ်ရင်း စားပွဲပေါ်က လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။
လီကွမ်ချီက ချင်းဟယ်ဘက် လှည့်ကာ ပြုံးလျက် "အကယ်၍ မိန်းကလေး ရှန့်ယွဲ့ အားမယ်ဆိုရင် ငါ့ညီလေးအတွက် သီချင်းတစ်ပုဒ်လောက် လာတီးပေးဖို့ ပြောပေးပါဦး" ဟု ဆိုသည်။
ချင်းဟယ်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။ မမ ရှန့်ယွဲ့ က ရှင့်အကြောင်း ခဏခဏ စဉ်းစားနေတာ"
လီကွမ်ချီက ထိုစကားကို အတည်မယူဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။ သူမ စဉ်းစားနေသည်မှာ သူ၏ ခွန်အားနှင့် အဆင့်အတန်းကိုသာ ဖြစ်မည်ဟု သူ သိနေသည်။ ချင်းဟယ် ထွက်သွားပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။
ဖတ် ဖတ် ဖတ်
အနက်ရောင် သာလိကာငှက်တစ်ကောင်သည် စားပွဲပေါ်သို့ ခုန်တက်လာပြီး နှုတ်သီးတွင် ကောက်ညှင်းမုန့်တစ်ခု ပါလာသည်။ ၎င်းသည် စားပွဲပေါ်က ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥများကို ထိုမုန့်ဖြင့် ပစ်ပေါက်နေပြီး ကြက်ဥအနှစ်ကို စားရန်အတွက် အခွံကို ခွဲရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။
ရဲ့ဖုန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "တကယ့် အရူးငှက်ပဲ။ အဲဒါက ပျော့ပျော့လေးလေ၊ အဲဒါနဲ့ ကြက်ဥခွံကို ခွဲလို့ ရပါ့မလား"
သာလိကာငှက်က ခေါင်းစောင်းကာ သူ့ကို လိုက်ပြောသည်။ "အဲဒါက ပျော့ပျော့လေး။ အဲဒါက ပျော့ပျော့လေး"
ရဲ့ဖုန်းက ရယ်ရင်း "ဟုတ်တယ်။ ဒါက ပျော့တယ်။ မင်း တစ်ခုခု မာတာကို သုံးရမှာ" ဟု ဆိုသည်။
လီကွမ်ချီက မဲ့ပြုံးပြုံးကာ "သူက မင်းပြောတာကို တကယ် နားမလည်ဘူးဆိုတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား" ဟု ပြောသည်။
ခဏအကြာတွင် ရှန့်ယွဲ့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် ပန်းရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံဖြင့် အလွန်တင့်တယ်လှပလှသည်။ မျက်နှာကို ဖုံးထားသော ပုဝါမှာလည်း သူမ၏ အလှကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ရဲ့ဖုန်းမှာတော့ မှင်တက်သွားရသည်။ ရှန့်ယွဲ့က နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီရှင်" ဟု ရယ်မောကာ ပြောသည်။
လီကွမ်ချီက ရွှေတစ်ပြား ထုတ်လိုက်ပြီး ရဲ့ဖုန်းကို ညွှန်ပြကာ "ငါ့ညီလေးအတွက် သီချင်းတစ်ပုဒ် တီးပေးပါဦး" ဟု ဆိုသည်။
ရှန့်ယွဲ့က ရဲ့ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူမ၏ စောင်းကို ရဲ့ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ချလိုက်သည်။ လီကွမ်ချီနှင့် ရဲ့ဖုန်းတို့ ကြောင်သွားကြသည်။ ရဲ့ဖုန်းက "ငါ စောင်းမတီးတတ်ဘူး" ဟု အော်ပြောသော်လည်း ရှန့်ယွဲ့က စောင်းကို ပေးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရဲ့ဖုန်း၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရဲ့ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ နားရွက်မှ လည်ပင်းအထိ နီမြန်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။
သီချင်းပြီးဆုံးသွားသောအခါ လီကွမ်ချီက ကောင်းမွန်သော သီချင်းတစ်ပုဒ်ဟု မှတ်ချက်ပေးသော်လည်း ရဲ့ဖုန်း ဘာတွေတွေးနေသည်ကိုမူ သူ မသိပေ။ ရှန့်ယွဲ့သည် ထရပ်ကာ ရွှေကို ယူပြီး နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားသည်။ စောစောက သာလိကာငှက်က ထပ်အော်ပြန်သည်။
"အဲဒါက ပျော့ပျော့လေး။ အဲဒါက ပျော့ပျော့လေး"
ရှန့်ယွဲ့ ခဏမျှ ရပ်သွားပြီး ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလျက် "အဲဒါက မာတယ်" ဟု ပြောကာ အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။ ရဲ့ဖုန်းမှာ အရှက်သည်းနေပြီး လီကွမ်ချီမှာတော့ အားရပါးရ ရယ်မောနေတော့သည်။
ရဲ့ဖုန်း စိတ်ပြန်တည်ငြိမ်လာဖို့ အချိန်အတော်ယူလိုက်ရသည်။ သူက "ဒီနေရာက တကယ်ကို နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တာပဲ" ဟု ရေရွတ်သည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အပြာရောင် ကျောက်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ဖတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ကာ "ငါ အိမ်ပြန်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လီကွမ်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ဟု မေးသည်။
ရဲ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လီကွမ်ချီကလည်း ဘာမှမပြောဘဲ ထရပ်လိုက်ပြီး "ငါလည်း ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိပါဘူး။ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။
ရဲ့ဖုန်းက ဘာမှမပြောသော်လည်း မငြင်းခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် လပြည့်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာကာ ဓားများကို စီးပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြတော့သည်။
_