အခန်း (၇၅) – မျက်နှာလိုက်ခြင်းက အသိသာကြီး

ဂိုဏ်းသို့အပြန်လမ်းတွင် လီကွမ်ချီသည် မိုးတိမ်သင်္ဘော၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းထဲ၌ တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် အာရုံနစ်ဝင်နေစဉ် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း သက်စောင့်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေမှုကို သူ ခံစားနေရသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အချိန်တစ်ခုတော့ လိုဦးမယ်

သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အံ့ဩဖွယ်အရှိန်ဖြင့် စုပ်ယူနိုင်သော်လည်း သူ၏ ဒန်ထျန်က ထိုစွမ်းအင်များကို အလွန်အမင်း တောင်းဆိုနေသည်။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူသည် ဓားဝိညာဉ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဓားဝိညာဉ် မင်းရှိလား"

သူမ၏အသံမှာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား ညင်သာစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဘာကိစ္စလဲ"

လီကွမ်ချီ အံ့ဩသွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်ပြီး မောက်မာနေတတ်သော သူမ၏အသံမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ နူးညံ့နေသည်။ ထိုရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကို မည်သို့တုံ့ပြန်ရမှန်းမသိသဖြင့် သူ ခေါင်းကိုကုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"စောစောက အဲဒီဓားက... မင်းလား"

သူမ၏လေသံတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်အချို့ ပါဝင်နေသည်။ "အင်း။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အရိပ်ရောင်ကို တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး"

လီကွမ်ချီ သေချာနားမလည်ပေ။ "ဒါနဲ့... ဓားဖျားက ဘာလို့ ကျိုးနေတာလဲ"

ဓားဝိညာဉ်မှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "တစ်ခါတုန်းက ငါ တစ်ခုခုကို ခုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက နှစ်ဖက်စလုံး အပြင်းအထန် ထိခိုက်ခဲ့ကြတာ" ဟု ပြောသည်။

လီကွမ်ချီသည် သူမ၏ လက်နက်ပုံသဏ္ဌာန်က မည်သို့အလုပ်လုပ်သည်ကို မသိသဖြင့် "အဲဒါ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်" ဟုသာ ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ" ဓားဝိညာဉ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

သူက ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက အစွမ်းထက်တယ်လို့ ငါယုံကြည်လို့ပဲ"

ဓားသေတ္တာအတွင်း၌ ဓားဝိညာဉ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ ပြုံးလိုက်လျှင် မျက်လုံးလေးများက လှပစွာ ကွေးညွှတ်သွားတတ်သည်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းပြီးနောက် လီကွမ်ချီက အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"အဲ... မင်းဆီကနေ ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးတွေ ရနိုင်မလဲဆိုတာ ငါသိချင်လို့"

ဓားဝိညာဉ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ့ဆီကလား။ အဲဒါကို သိဖို့ဆိုရင် မင်းအရင်ဆုံး ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတစ်ခုကို သွန်းလုပ်ရဦးမယ်။ အဓိကကတော့ မင်းသွန်းလုပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းအပေါ် မူတည်ပြီး ငါက ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပေးနိုင်တာ"

လီကွမ်ချီ အံ့ဩသွားသည်။

"ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ဟုတ်လား"

ဓားဝိညာဉ်က "စိတ်ရှည်စမ်းပါ။ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဝိညာဉ်ပစ္စည်း ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်ကို မင်းရှာနိုင်၊ မရှာနိုင်တောင် မသိသေးဘူး။ ရှာနိုင်ခဲ့ရင်တောင် သူတို့သွန်းလုပ်တဲ့ ပစ္စည်းက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ စဉ်းစားရဦးမယ်" ဟု ပြောသည်။

လီကွမ်ချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမအတွက် သက်စောင့်စွမ်းအင်များကို ပုံမှန်ထက် ပိုပေးလိုက်သည်။ စွမ်းအင်များ စီးဝင်လာမှုကို ခံစားမိသောအခါ သူမက "ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်ရောနေရတာလဲ" ဟု မေးသည်။

လီကွမ်ချီက ပြုံးလျက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ "မင်းက တစ်မျိုးလေး ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ။ အခု မင်း ငါ့ကို ပိုယုံကြည်လာသလို ခံစားရတယ်"

ဓားဝိညာဉ်က ခေါင်းကို အသာခါလိုက်သည်။ "မနေ့က ကိစ္စပြီးကတည်းက ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေက ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်နွှယ်သွားပြီလေ။ အောင်မြင်မှုနဲ့ အရှက်ရမှုတွေကို ငါတို့ အတူတူ ခံစားရတော့မှာ။

ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က သွေးရောင် အင်းကွက်တွေအကြောင်း မင်းသိလား"

လီကွမ်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ငါမသိဘူး။ အဲဒါတွေကို ငါ့အဘိုးက ဆွဲပေးခဲ့တာ။ ခြောက်နှစ်သားကတည်းက သူက တစ်နှစ်ကို တစ်ပိုင်းစီ ထပ်ထပ်ဆွဲပေးတယ်။ အဲဒါက တကယ်ကို နာကျင်စရာကောင်းတာ။

အဲဒီဒဏ်ကို ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်မခံနိုင်တော့ဘူး။ မင်းက အဲဒီအင်းကွက်တွေအကြောင်း သိလို့လား"

သူ အံ့ဩသွားရသည်မှာ ဓားဝိညာဉ်သည် သူ၏ရှေ့တွင် ကိုယ်ထင်ရှားပြလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို လေးနက်စွာ ကြည့်ရင်း "မင်းအဘိုးရဲ့ တကယ့်အရှိကို ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လီကွမ်ချီ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ လက်ချောင်းထိပ်လေးဖြင့် ထိလိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဖယ်ကာ သွေးအင်းကွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မေရုတောင် မသေမျိုး အင်းကွက် တဲ့လား။ ဒီသွေးအင်းကွက် ရေးဆွဲနည်းဟာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ ငါထင်ထားခဲ့တာ"

လီကွမ်ချီက သူမ၏ အံ့ဩမှုကို ခံစားမိသဖြင့် "ဒါက ဘာအတွက်လဲ" ဟု မေးသည်။

သူမက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြုံးပြသည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ 'ဗလာဝိညာဉ်ခန္ဓာ' ကို ဖုံးကွယ်ပေးထားတာ။ အထက်ကမ္ဘာက မသေမျိုးတွေ မင်းကို မတွေ့အောင် ဖြစ်နိုင်သမျှ အကြာကြီး ဖုံးကွယ်ပေးထားပြီး မလိုလားအပ်တဲ့ ဒုက္ခတွေကနေ ကာကွယ်ပေးတာပဲ။ မင်းအဘိုးက... တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့သူပဲ"

"ကဲ ငါ အနားယူတော့မယ်" ဟု ပြောကာ ဓားဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လီကွမ်ချီ ပြုံးလိုက်မိသည်။ နောင်ကျရင် သူမကို သက်စောင့်စွမ်းအင်တွေ ပိုပေးရမည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

အပြန်ခရီးမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မိုးတိမ်သင်္ဘောသည် မဟာရှဓါးဂိုဏ်း၏ ရင်ပြင်သို့ ဆိုက်ကပ်လိုက်ချိန်တွင် လုခန်းနျန်နှင့် အခြားသူများမှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လီနန်ထင်က သူတို့ထံ ပျံသန်းသွားပြီး ပြုံးလျက် အလေးပြုလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်... ကွမ်ချီနဲ့ ရဲ့ဖုန်းကို ကောင်းကောင်း ဆုချသင့်တယ်နော်"

လုခန်းနျန်က ရယ်မောရင်း "သူတို့က ရသင့်တာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

"လျှပ်စီးတောင်ထိပ်က လီကွမ်ချီ... ဆုလက်ခံဖို့ ရှေ့ထွက်ခဲ့"

သူ၏အသံမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြောင့် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "လီကွမ်ချီဟာ အဆင့်ကိုး ဝိညာဉ်ဓားကို ရရှိခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းအတွက် ကျင့်ကြံရေး နယ်မြေသစ် နှစ်ခုကို ရယူပေးနိုင်ခဲ့တယ်။

ဆုလာဘ်အနေနဲ့ သူဟာ သက်စောင့်စွမ်းအားတိုးဆေး ဆယ်ဗူး၊ ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ် ၃၀၀၀၊ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀၀၀၊ မြေကမ္ဘာအဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စင်မြင့် တစ်လအသုံးပြုခွင့်နဲ့ ကျမ်းစာဆောင်ကနေ မည်သည့်ကျမ်းစာမဆို နှစ်စောင် ရွေးချယ်ခွင့် ရရှိစေရမယ်"

"ရဲ့ဖုန်းအတွက်ကတော့... အဟွတ် အဟွတ်။ သက်စောင့်စွမ်းအားတိုးဆေး သုံးဗူး၊ ဂိုဏ်းအကျိုးပြုမှတ် ၁၀၀၀၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀၀ နဲ့ နက်မှောင်အဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စင်မြင့် တစ်လအသုံးပြုခွင့်"

ထို့နောက် လုခန်းနျန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ထပ်ပြောသည်။ "ဂိုဏ်းက ဆင်းရဲတာကို နားလည်ပေးကြပါ"

ရဲ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် "ဂိုဏ်းချုပ်... ခင်ဗျား မျက်နှာလိုက်တာက တကယ်ကို အသိသာကြီးပဲ။ ဆင်းရဲရင် အတူတူ ဆင်းရဲကြရမှာပေါ့။ ဘာလို့ လီကွမ်ချီကျတော့ စည်းစိမ်တွေနဲ့ နေပြီး ငါကျမှ တစ်ယောက်တည်း ဒုက္ခခံနေရတာလဲ။ ခင်ဗျားက သူ့အတွက် ငါတို့ကို ယဇ်ပူဇော်နေတာလား"

လုခန်းနျန်က အမြန် ခေါင်းလွှဲကာ ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။ "အဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တပည့်သစ်တွေ ရောက်လာတာ အခုဆို ခြောက်လ ရှိပြီ။ အားလုံးကို မိသားစုဆီ ပြန်လည်အလည်သွားဖို့ ရက်ဝက်ခွင့်ပြုမယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်ပြီး တောင်အောက်ဆင်းကြတော့"

ရဲ့ဖုန်းမှာတော့ အိမ်ပြန်ရမည်ကို သိပ်ပြီး စိတ်မပါတော့ပေ။ အခြားတပည့်များကမူ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကုန်ကြသည်။ သူတို့မှာ ငယ်ရွယ်သေးပြီး ဝေးလံသော အရပ်မှ လာကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ကို လွမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လီကွမ်ချီပင်လျှင် ကြွယ်ဝခြင်းကျေးရွာသို့ ပြန်ရန် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။ သူက "ဝမ်ရှုးကို လွမ်းလိုက်တာ။ ငါ ဓားစီးနေတာကို မြင်ရင် သူမ ဘယ်လိုမျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်သွားမလဲ သိချင်တယ်" ဟု ရေရွတ်သည်။

လူအုပ်ကြီး လူစုခွဲသွားကြပြီး လီကွမ်ချီသည် ယွီဆွေ့အန်းကို ပုခုံးပေါ်တင်ကာ သူမ၏ ခြံဝန်းသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ် ချပေးလိုက်သည်နှင့် သူမက "ထမင်းစားချိန် ရောက်ပြီ" ဟု အော်ရင်း လေအဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။

ရုတ်တရက် သူမက ရပ်လိုက်ပြီး "လီကွမ်ချီ မင်း ဘာစားချင်လဲ" ဟု လှည့်မေးသည်။

ခြံဝန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော လီကွမ်ချီ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ ပြုံးလျက် "အသားပေါက်စီ နှစ်လုံး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွီဆွေ့အန်းက ပြုံးပျော်သွားပြီး သူမ၏ ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ခုမှာလည်း လှုပ်ခါနေသည်။ "ကောင်းပြီ... ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်"

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ရဲ့ဖုန်း ရောက်လာသည်။ ခြံထဲဝင်လာစဉ် လီကွမ်ချီက ဓားကို သုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။ အိမ်မပြန်ချင်ဘူးလား"

လီကွမ်ချီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ မပြန်တော့ဘူး။ ငါ့အဘိုးက အိမ်မှာ မရှိဘူးဆိုတော့ ပြန်ရတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး။ မင်းကော"

"ငါလည်း အိမ်မပြန်ချင်ပါဘူး။ ပျင်းစရာကြီး။ ငါ့အဖေက ငါ့ကို သိပ်မကြည်ဘူးဆိုတော့ ပြန်သွားရင် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးသလို ဖြစ်နေမှာ"