ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင်မှ တပည့်တစ်ဦးသည် သူ၏ အပေါ်ဝတ်ရုံနှင့် ဖိနပ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။ အတွင်းခံအင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားလျက် သူသည် ရေကန်အစွန်းတွင် ရပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူသည် ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင်၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။ ထိုလူငယ်သည် မည်းနက်နေသော ရေထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
ရေပြင်မှာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားပြီး သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားလိုက်သည်။ အသက်ရှူ သုံးကြိမ်စာခန့် ကြာပြီးနောက် သူသည် ကြည်လင်သော စိတ်အာရုံ၊ တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း နှင့် ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း မှ တပည့်များသည် လီကွမ်ချီကို သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်ကြသည်။ လီကွမ်ချီက သူတို့အကြည့်ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်သည့်အခါ သူတို့အားလုံး မျက်နှာလွှဲသွားကြတော့သည်။
"အမှိုက်တွေ..." လီကွမ်ချီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
မရေမတွက်နိုင်သောနတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး လီကွမ်ချီကို စိုက်ကြည့်ကာ "ဟမ့်! ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင် တပည့်တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ရုံနဲ့ ဘာတွေ မောက်မာနေတာလဲ? မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ဗလာထဲမှာ ဘာမှမရှိတာကို တွေ့ရတဲ့အခါကျရင် မင်း ဘယ်လောက်အထိ လေကျယ်နိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"
လီကွမ်ချီသည် ထိုဂိုဏ်းနှစ်ခုရှိရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ သူတို့အားလုံး ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြသည်။ သူက စောစောက စကားပြောခဲ့သော တပည့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်က ဘာလဲ?"
"ဟမ့်! သစ်သားဓာတ် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်အမြစ် ကွ!"
လီကွမ်ချီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ကာ "အင်း... တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာပဲ" ဟု ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူက ရုတ်တရက် ပို၍ ယုံကြည်မှုရှိလာကာ လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်သည်။ "ဘာလဲ? မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်က တော်တော် ညံ့နေလို့လား?"
လီကွမ်ချီက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အလွန်တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မဟုတ်တန်ရာ... မဟုတ်တန်ရာ! ငါ့မှာ လျှပ်စီးဓာတ် သူတော်စင်ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ မသိကြဘူးလား? ဟားဟား.. မရေမတွက်နိုင်သောနတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းရဲ့ သတင်းကွန်ရက်ကတော့ တကယ့် ဟာသပဲ။"
"မင်းတို့တွေ သတင်းပို့ဖို့ ခိုဖြူငှက်တွေကို သုံးနေတုန်းပဲလား? ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတင်းပို့ချင်ရင် တောင်တစ်ခုကနေ တစ်ခုကို အော်ပြောနေကြတာလား?"
သူတို့အားလုံးမှာ ချေးတစ်လုတ် မြိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်နှာပျက်ကုန်ကြသည်။ လီကွမ်ချီက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရဲ့ဖုန်းဘက် လှည့်လိုက်သည်။ "နောင်ကျရင် ဒီဂိုဏ်းတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်းပါ။"
ရဲ့ဖုန်းကလည်း အလားတူပင် တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ သူတို့က အစွမ်းလည်းမရှိသလို ဉာဏ်လည်း သိပ်မကောင်းကြဘူး။"
နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းက တပည့်များသည် ထိုသွယ်ဝိုက်သော စော်ကားမှုကို ကြားသည့်အခါ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာကြသည်။ သူတို့ခေါင်းဆောင်က လီကွမ်ချီကို တုန်ရီနေသော လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြကာ "မင်း ဝိညာဉ်ဗလာကို ဖွင့်နိုင်၊ မဖွင့်နိုင် ငါ စောင့်ကြည့်မယ်!" ဟု ဆိုသည်။
မကြာမီ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်က တပည့်မှာ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ နှေးကွေးသွားပြီး အိပ်မောကျနေသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းတည်ငြိမ်လာသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အနက်ရောင် အစက်အပြောက်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မျက်မြင်ထင်ရှားသော အရှိန်ဖြင့် ကြီးထွားလာကာ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ဟာလာနယ် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
ကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ကျောစိမ့်သွားကြသည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်၏ အသက်ရှူသံမှာ မပြောင်းလဲဘဲ မိမိကိုယ်ပေါ်တွင် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်က အနက်ရောင်အပေါက်မှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိသည့်ပုံစံဖြင့် ဝေဝါးနေသည်။ သူသည် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။
ဒုတိယနှင့် တတိယ တပည့်များမှာလည်း ထူးမခြားနားပင်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆယ်ဂဏန်းကျော် စမ်းသပ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ဝိညာဉ်ဟာလာထဲတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။ လီကွမ်ချီ သတိထားမိသည်မှာ ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင် တပည့်များသည် သူ့ထက် အနည်းငယ် ငယ်ကြသော်လည်း ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် မည်သူ့ဝိညာဉ်ဗလာထဲတွင်မှ 'ဝိညာဉ်ပစ္စည်း' မရှိကြချေ။
ထို့နောက် သူသည် စောစောက လောင်းကြေးများ ဒိုင်လုပ်ခဲ့သော ဝဝဖိုင်ဖိုင် လူငယ် ထန်ရု ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထန်ရုကလည်း သူ့ကို မြင်သဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လီကွမ်ချီကလည်း အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းပြန်ညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ထန်ရုကို အထူးတလည် မမုန်းတီးပေ။ ထန်ရုသည် ကတိတည်ကာ လျော်ကြေးများကိုလည်း စနစ်တကျ ပြန်ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"တစ်ခုခု ရှိတယ်! တစ်ခုခု ရှိနေပြီ!"
လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ အရပ်ရှည်ရှည် တပည့်တစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ဗလာထဲတွင် အရာဝတ္ထုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် စုန့်ရုက ၎င်းသည် ဘာလဲဆိုသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ ပိန်ချိုင့်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးသာ ဖြစ်သည်။ လက်နက် သို့မဟုတ် ကိရိယာ တစ်ခုပင် မဟုတ်ပေ။
ထန်ရုသည် ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင်မှ နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မည့် တပည့်ဖြစ်သည်။ သူသည် အပေါ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်သော်လည်း အတွင်းခံမှာ သူ၏ ကြီးမားသော ဗိုက်ကြီးကို မဖုံးနိုင်ပေ။ သူသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်နေသဖြင့် နားရွက်များမှာ နီမြန်းနေသည်။ သူ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်နှင့် နေရာမှာ ကျဉ်းကျပ်သွားသလို ခံစားရသည်။
ရဲ့ဖုန်းက "သူက... တော်တော် ကြီးတာပဲ" ဟု ရေရွတ်သည်။
ထန်ရုက မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ "သွားစမ်းပါ! ဒါကို 'ကြွယ်ဝခြင်း' လို့ ခေါ်တာကွ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
အကာအကွယ် အတားအဆီး ပိတ်သွားသည်။ ထန်ရုသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်မှာ လျင်မြန်စွာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ လီကွမ်ချီသည် ထန်ရုမှာလည်း ပါရမီရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
ဝူး!
ထန်ရု၏ ဝိညာဉ်ဟာလာ စတင်ပွင့်လာသည်။ အခြားသူများ၏ ဝိညာဉ်ဟာလာမှာ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း သူ၏ ဟာလာမှာ ဆက်လက် ကြီးထွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင် အကြီးအကဲမှာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ လီနန်ထင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြသည်။ "ဝိညာဉ်ပစ္စည်း ပါတဲ့ ဝိညာဉ်ဗလာတွေပဲ ဒီလို ကြီးထွားတာ။ ဒီကောင်လေးရဲ့ ဟာလာထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလိမ့်မယ်။"
ဝူး!
ဝိညာဉ်ဗလာဟင်းလင်ပြင်မှာ ဆက်လက် ကျယ်ပြန့်လာပြီး ပတ်ပတ်လည်က ကျောက်တိုင် ကိုးတိုင်မှာ လင်းထိန်လာသည်။ မကြာမီတွင် ၎င်း၏ အချင်းမှာ လက်မောင်းတစ်ဖက်စာခန့် ရှိလာသည်။ အတွင်းမှ လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန် အရာဝတ္ထုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း အသက်အောင့်လျက် ဝေဝါးနေသော အကာအကွယ်ကြားမှ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
လီကွမ်ချီကတော့ သူ၏ စိတ်မျက်စိ ဖြင့် မြင်နေရသည်။ ၎င်းမှာ တောက်ပြောင်သော ပုံစံများပါရှိသည့် "(ရွှေပေသီး) တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပေသီးစေ့ တစ်စေ့ချင်းစီမှာလည်း ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။
ကလောက်! ကလောက်!
ရွှေပေသီးပေါ်က ပေသီးစေ့များ လှုပ်ရှားသွားသည့်အသံမှာ ကျယ်လောင်ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်တိုင် ကိုးတိုင်အနက် ခြောက်တိုင်မှာ စူးရှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင် ဝိညာဉ်ဟာလာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေပေသီးမှာ ထန်ရု၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။
လူတိုင်း အသက်ရှူရပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ကြပေ။ ထန်ရု မျက်လုံးပွင့်လာသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသော အလင်းများဖြင့် ဝင်းလက်နေသည်။ မျက်လုံးထဲက သွေးကြောများနှင့် နောက်ကျိမှုများ အကုန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
စုန့်ရုက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောရင်း အော်ပြောသည်။ "ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်! သူက အဆင့် (၆) ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ!"
သို့သော် ထန်ရုကတော့ အခြားအရာကို တွေးနေသည်။ သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ပြန်ဝတ်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသည်။ "မနေ့က မှတ်တမ်းတင် ကျောက်ပြားတွေကနေ ပိုက်ဆံ ပိုရသင့်တာ... ငါသာ ပုံရိပ်ဝေဝါးတာလေးတွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းခဲ့ရင် ပိုက်ဆံ ပိုရမှာပဲ။ တောက်... ဒါကို ဘာလို့ အစောက မစဉ်းစားမိတာလဲ?"
လီကွမ်ချီ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထန်ရုသည် တကယ့် စီးပွားရေးသမားကြီး ဖြစ်လာဦးမည်။ ထို့နောက် စုန့်ရုက "မဟာရှဓါးဂိုဏ်းကနေ စလိုက်ကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။
မဟာရှဓါးဂိုဏ်းမှ တပည့်များအားလုံး လီကွမ်ချီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လီနန်ထင်က ပြုံးလျက် "သွားတော့လေ" ဟု ဆိုသည်။
လီကွမ်ချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အပေါ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ဓားသေတ္တာကိုတော့ ချမထားခဲ့ပေ။ မည်းနက်သော ရေများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ဓားသေတ္တာကိုတော့ လုံးဝ မထိတွေ့ပေ။
ခဏအကြာတွင် လီကွမ်ချီ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။