ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင်မှ တပည့်များမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ အသစ်ဝင်တပည့်အချို့ဆိုလျှင် မဟာရှဓါးဂိုဏ်းဟူသော အမည်ကိုပင် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြချေ။ သူတို့အတွက်မူ သူတို့ဂိုဏ်းနှင့် အဆင့်အတန်းတူညီသော အခြားအဆောင်ကြီး ၅ ခုသာ အသိအမှတ်ပြုထိုက်သည်ဟု ယူဆထားကြသည်။
သို့သော် အမည်မသိဂိုဏ်းငယ်လေးမှ တပည့်တစ်ဦးက ဖန်းလီကို အသေခံတိုက်ပွဲ စိန်ခေါ်ဝံ့သည်လား?
ဖန်းလီမှာ သာမန်တပည့်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အပြာရောင်တိမ်တိုက်ဆောင်မှ အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သောလကမှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းထားသူဖြစ်သည်။
သတင်းများအရ သူသည် 'မီးဓာတ် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်အမြစ်' ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ပြင်းထန်လှသော 'အလယ်အလတ် အနက်ရောင်အဆင့် တောက်လောင်မီးလျှံ ဓားသိုင်း' ကို ကျင့်ကြံထားသည်ဟု ဆိုကြသည်။
ဤအသေခံတိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန် တပည့်ပေါင်းများစွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အချိန်တန်သောအခါ မဟာရှဓါးဂိုဏ်းမှ လူအားလုံး အတူတူ ပျံသန်းလာကြသည်။ ဝတ်စုံဖြူများ ဝတ်ဆင်ထားသော မဟာရှဓါးဂိုဏ်းတပည့်များသည် တည်ငြိမ်ပြတ်သားသော အသွင်ရှိကြသည်။
ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင် တပည့်များက လက်ညှိုးထိုး ကဲ့ရဲ့နေကြသော်လည်း သူတို့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
ဖုန်း! ဖုန်း!
သူတို့ မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်ကြစဉ် လီကွမ်ချီကတော့ ဝါးငါးဆယ်ကျော်ကျယ်သော သိုင်းကွင်းစင်မြင့်ထက်သို့ တည့်တည့်ဆင်းသက်လိုက်ရာ လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူ့ထံသို့ ရောက်သွားတော့သည်။ စင်မြင့်ပတ်ပတ်လည်တွင် ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင် တပည့်များမှာ ပုရွက်ဆိတ်အုံသဖွယ် ပြည့်နှက်နေသည်။
အကြီးအကဲ အများအပြားပင်လျှင် သူတို့တပည့်ကို အသေခံတိုက်ပွဲ စိန်ခေါ်ရဲသော ဤလူငယ်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ရောက်လာကြသည်။
ဆူညံလှသော ဝေဖန်သံများ လီကွမ်ချီ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
"ဟက်... ဖန်းလီကို စိန်ခေါ်တဲ့သူက မျက်မမြင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး။"
"မျက်မမြင်ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ? ဒီဘက်ခေတ်မှာ ဘယ်သူမဆို ကျင့်ကြံလို့ရတာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ သူက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်အထိ ရောက်တာပဲ မဟုတ်လား?"
"ငါကြည့်ရသလောက်တော့ နာရီဝက်နေရင် သူ ဒူးထောက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်တော့မှာပါ။"
"ငါတော့ အဲဒီလိုမထင်ဘူး။ ဖန်းလီကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်ဆိုရင် သူ့မှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပဲ။"
"ဘယ်သူ လောင်းမလဲဟေ့!" ဝဝဖိုင်ဖိုင် တပည့်တစ်ဦးက အော်လိုက်သည်။ "ဖန်းလီနဲ့ ဒီမျက်မမြင်ကောင်! အဲဒီကောင် နိုင်ရင် ငါ ဆယ်ဆ ပြန်လျော်မယ်!"
မဟာရှဓါးဂိုဏ်း တပည့်များသည် ထိုလူအုပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် လီကွမ်ချီကတော့ မျက်လုံးကို အသာဖွင့်ကာ ရဲ့ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ရဲ့ဖုန်းက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်ပြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များတွင် စကားမလိုသော နားလည်မှုများ ရှိနေကြသည်။
"မင်းမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိလဲ?" လီကွမ်ချီက အသံလှိုင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ရဲ့ဖုန်းက "အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ထောင်လောက်ရှိတယ်!" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
လီကွမ်ချီ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ်တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "သွားပြီး ဟိုလူဝကြီးဆီမှာ အကုန်ပုံအောလိုက်။ သူ့ကို လွတ်မသွားစေနဲ့။"
ရဲ့ဖုန်းက မျက်ခုံးလှုပ်ပြရင်း "စိတ်ချပါ... ငါ့တာဝန်ထားလိုက်" ဟု ဆိုသည်။
ထို့နောက် ရဲ့ဖုန်းသည် စိတ်ဆိုးဟန်ဆောင်ကာ လူအုပ်ကြား တိုးဝင်သွားသည်။ "မင်း ဘာစကားပြောတာလဲ?! ဆယ်ဆ ပြန်လျော်မယ် ဟုတ်လား? မင်းက ငါ့အစ်ကိုလီကို ဒီလောက်တောင် အထင်သေးတာလား။
လူဝကြီး၏ မျက်လုံးမှေးလေးများမှာ အေးစက်စွာ ဝင်းလက်သွားသည်။ သူက လက်ထဲက အိတ်ကို ပုတ်ပြရင်း "အေးလေ... မင်းတို့က အားနည်းတယ်လို့ ငါထင်လို့ပေါ့။ မင်းသာ သူနိုင်မယ်ထင်ရင် လာလောင်းလေ။ ပါးစပ်နဲ့တင် ဟောင်မနေနဲ့။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ငါ့ကို အရှက်ခွဲလိုက်စမ်းပါဦး" ဟု ပြောရင်း သူ၏ဖောင်းကားနေသော ပါးကို ပုတ်ပြကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ရဲ့ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင် တပည့်များကလည်း ဝိုင်း၍ ကဲ့ရဲ့ကြပြန်သည်။ ရဲ့ဖုန်းသည် ဘာမှထပ်မပြောဘဲ သိုလှောင်အိတ် နှစ်အိတ်ကို ထုတ်ကာ လူဝကြီး၏ ဘေးက စားပွဲပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ တင်လိုက်သည်။
လူဝကြီးက အိတ်များကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အိုး... မင်းက တော်တော် ရက်ရောတာပဲ ညီလေး! အိတ်နှစ်အိတ်တောင်လား? ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာပြည့်ရဲ့လား?" သူသည် ရဲ့ဖုန်းကို ဒေါသထွက်ပြီး ရမ်းသန်းလုပ်နေသည်ဟု ထင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ရဲ့ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အေးစက်သော အပြုံးအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။
"ငါက ချမ်းသာလို့ မင်းအတွက် ပူစရာမလိုဘူး။ မင်း ငါ့ကို နောက်မှ ပြန်မလျော်နိုင်မှာပဲ ငါစိုးရိမ်တာ။ အဲဒီကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"
ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင် တပည့်များက ဝိုင်းရယ်ကြသည်။ "ညီလေး... မင်း သူဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူး ထင်တယ်? သူ့မိသားစုက မြောက်ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးမှာ အကြီးဆုံး ရတနာဆောင် ကို ပိုင်တာကွ။ သူက မင်းကို မလျော်နိုင်မှာ စိုးရိမ်နေတာလား?"
လူဝကြီးက ပြုံးရင်း "ကြားတယ်မလား? ငါ 'လူဝကြီး' မှာ ပိုက်ဆံ မရှားဘူး။ အခု တိုက်ပွဲ စတော့မယ်၊ မင်း လောင်းမှာလား?"
ရဲ့ဖုန်းက ပြုံးလျက် အိတ်ပေါ်က လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ "အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ထောင်ငါးရာ! မင်း ငါ့ကို နောက်မှ လျော်နိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်!"
ဝူး! လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံသွားတော့သည်။
"ဘာ! ခြောက်ထောင်ငါးရာ? ဒီကောင် ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ?"
"ဟား! သူက တစ်ပွဲတည်းနဲ့ သူဌေးဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေတာပဲ!"
လူဝကြီး (ထန်ရု) ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် အိတ်များကို ကြည့်လိုက်၊ ရဲ့ဖုန်းကို ကြည့်လိုက် လုပ်နေပြီးမှ ခဏအကြာတွင် အိတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
"ငါ လက်ခံတယ်။" သူသည် ဖြူစင်သော ကျောက်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ရဲ့ဖုန်း၏ အမည်နှင့် လောင်းကြေးကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ငါက ကတိတည်တယ်။ မင်းနိုင်ရင် ဒါကို ယူလာခဲ့။ ငါ့နာမည်က ထန်ရု တဲ့။"
ဝူး! ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး သိုင်းကွင်းပေါ်သို့ လူတစ်ယောက် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လီကွမ်ချီ ဗိုက်ကို ကန်လိုက်သော ဖန်းလီပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအလင်းတန်းမှာ သူ၏ဆရာ ကျိန့်ဟောက် (Zheng Hao) ဖြစ်သည်။
ကျိန့်ဟောက်၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါမှာ စင်ပေါ်က လီကွမ်ချီအပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်ရာ လီကွမ်ချီမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ချလွမ်! ဓားချင်းခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီနန်ထင်သည် လီကွမ်ချီ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ လီနန်ထင်က ကျိန့်ဟောက်ကို ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ကာ မျက်လုံးကို မှေးပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို ဖိအားပေးရဲတယ်လား? ခရမ်းရောင်နေမင်းဆောင်က အကြီးအကဲတွေက ဒီလောက်အထိ အရှက်မရှိကြတာလား?"
ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံဝဲနေသော အကြီးအကဲအချို့မှာ စိတ်ဆိုးသွားကြသည်။ လီနန်ထင်က သူတို့ စကားမပြောနိုင်မီ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အော်... ငါပြောတာ မှားလို့လား? ခင်ဗျားတို့က အရမ်းတိုက်ချင်နေရင် ငါနဲ့ လာတိုက်လေ။
ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်ကို ငါတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ပေးမယ်။"
သူက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါဟာလည်း အသေခံတိုက်ပွဲပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ငါ့စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံရဲရင် အခုပဲ တိုက်ကြမယ်။ ကလေးတွေ ကိစ္စကို ကလေးတွေဘာသာ ဖြေရှင်းပါစေ။ ငါကတော့ ခင်ဗျားတို့နဲ့ ကစားပေးမယ်!"
ကောင်းကင်ယံက အကြီးအကဲ ၃ ဦးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ "လီနန်ထင်! မင်း အလွန်အကျွံ မလုပ်နဲ့! ငါတို့ရှေ့မှာ ဒီလိုစကားတွေ ပြောရဲတယ်လား!"
လီနန်ထင်၏ လက်ထဲက ဓားမှာ တုန်ခါသွားပြီး စကားပြောသူကို ချိန်လိုက်သည်။ "လာစမ်းပါ။ ပါးစပ်နဲ့တင် ငြင်းမနေနဲ့။
ခင်ဗျားတို့က ပါးစပ်ပဲ တော်တာ။"
အရှိန်အဝါများမှာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့နေပြီး အခြေအနေမှာ အလွန်တင်းမာနေစဉ်၊ ရုတ်တရက် ဝတ်စုံကြမ်းဝတ်ထားသော ထူးဆန်းသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဆံပင်ဖြူနှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူများမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေပြီး မျက်ခုံးမွှေးများမှာ မေးစေ့အထိ ရှည်လျားနေသည်။
"နန်ထင်... မင်း သူတို့နဲ့ ဘာလို့ ငြင်းခုံနေတာလဲ?"
လီနန်ထင်က ထိုအဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဘိုးအို မြောင် ။"
အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ကလေးတွေက စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံပြီးသားဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကောင်းကင်ဘုံကပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေ။ မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်... ကိုယ်လုပ်တဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် ကိုယ်ပဲ တာဝန်ယူရမယ်။"
"ဒီတိုက်ပွဲကို ငါပဲ ကြီးကြပ်မယ်။ ဘာစည်းကမ်းမှ မရှိဘူး၊ ဘာကန့်သတ်ချက်မှ မရှိဘူး။ အသေခံတိုက်ပွဲဆိုတာ အသေ သို့မဟုတ် အရှင်ပဲ။"
"စလိုက်ကြတော့။"
ကျိန့်ဟောက်က ကန့်ကွက်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း အဘိုးအိုက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူ၏ စကားများမှာ လည်ပုလင်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။
ဖန်းလီသည် နီရဲနေသော ဓားတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ရက်စက်စွာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ "သေစမ်း... မျက်မမြင်ကောင်!"