အခန်း (၅၇) – လူငယ်ဓားသမား လီရှန်ကျိ

နောက်ကျောဘက်ရှိ လူနှစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ပြတ်တောက်သွားသော ခြေလက်များမှ သွေးများ ပန်းထွက်နေပြီး သူတို့မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် နောက်ထပ် အသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ရဲတော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် ဓားကို ကိုင်စွဲကာ တတိယထပ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးတက်သွားသည်။

လီကွမ်ချီမှာ တစ်ဖက်လူ ဘာကို လိုက်လံရှာဖွေနေမှန်း မသိသော်လည်း သူသည် လဲကျနေသော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

လီကွမ်ချီ အနားရောက်လာသည်နှင့် ကျန်ရှိသော လူနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးမှာ အပြင်းအထန် တုန်ရင်လာပြီး သူ၏အောက်တွင် ဆီးရည်များ ကွက်ထွက်လာတော့သည်။ လီကွမ်ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ညီအစ်ကို... မင်း ကြောက်စိတ်လွန်နေပုံပဲ"

"စိတ်လျှော့ပါ... မေးခွန်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်... မင်းတို့က ဘယ်အဖွဲ့အစည်းကလဲ?"

ထိုလူ့မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ကွဲအက်ကာ သွေးထွက်နေသော်လည်း အသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ရဲပေ။ သူ၏ အသက်မှာ ဤအဖြေပေါ်တွင် မူတည်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းကိုသာ အသည်းအသန် ခါယမ်းနေတော့သည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ ဧည့်သည်များ၏ မျက်နှာမှာ ကြည့်မကောင်းတော့ပေ။ လီကွမ်ချီသည် စောစောက လူတစ်ယောက်ကို ဂိုဏ်းအမည်ပြောရန် ကြိုးစားသဖြင့် သတ်ခဲ့ပြီး ယခုကျပြန်တော့ ထိုအချက်အလက်ကိုပင် အခြားတစ်ယောက်ထံမှ အတင်းတောင်းနေပြန်သည်။ မည်သူက မထိတ်လန့်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း?

လီကွမ်ချီသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဓားကို နှစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုလူနှစ်ဦးကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။ သွေးများမှာ သုံးပေခန့်အထိ ပန်းထွက်သွား၏။ ထိုအချိန်မှာပင် တတိယထပ်၌ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြည့်တန်ဆာရုံ ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးမှာ အလောင်းများကို ကြည့်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံလဲကျသွားတော့သည်။

သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ "ပြီးပြီ... အားလုံး ပြီးပြီ..."

မကြာမီမှာပင် စောစောက လူငယ်သည် လှေကားမှ ပြန်ဆင်းလာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အာဏာရှိသူတို့၏ အရှိန်အဝါမျိုး သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူသည် လီကွမ်ချီရှေ့တွင် ရပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကြားဝင်ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ဆရာကြီး"

"ကျွန်တော့်နာမည်က လီရှန်ကျိ ပါ။ ရွှမ်ထျန်း အင်ပါယာ ရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ် လီရန် ရဲ့ သားပါ"

တစ်ရုံလုံး သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်သကဲ့သို့ လီရှန်ကျိကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့်ပင် နေရာတင် တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

လမင်းကြည့်မြို့သည် ရွှမ်ထျန်း အင်ပါယာ၏ မြို့တော်ပင် မဟုတ်သော်လည်း စစ်သေနာပတိ လီရန်မှာမူ တစ်အင်ပါယာလုံး၏ စစ်မရှုံးဖူးသော စစ်သူကြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မြို့ပေါင်းများစွာကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ပြီး အင်ပါယာ၏ နယ်နိမိတ်ကို ချဲ့ထွင်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ တစ်ဦးတည်းသောသား လီရှန်ကျိမှာလည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက စစ်တလင်းတွင် ဖခင်နှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

လီကွမ်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ရွှမ်ထျန်း အင်ပါယာ? ဒါ ငါ့တာဝန်ထဲက နေရာ မဟုတ်လား?

လီရှန်ကျိက အလျင်အမြန်ပင် အာမခံလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ့မယ်။ ဆရာကြီးရဲ့ အနားယူမှုကို နှောင့်ယှက်မိတာ ခွင့်လွှတ်ပါ။

အေးချမ်းတဲ့ တစ်နေရာမှာ အရက်နဲ့ ဂီတကို အတူတူ သုံးဆောင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါရစေ"

လီကွမ်ချီက ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်မှပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ အခုတော့ စိတ်မပါတော့ဘူး။ မနက်ဖြန် အလုပ်ရှိလို့ ဒီည အနားယူရဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုသက်သက်လို့ မမှတ်ပါနဲ့။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းတို့ မြို့တော်ကို ငါ လာခဲ့ပါ့မယ်"

လီရှန်ကျိက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အမည်ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ရွှမ်ထျန်း အင်ပါယာရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ ဒီဆွဲပြားကို ဘယ်စစ်သားကိုမဆို ပြလိုက်ပါ၊ သူတို့က ကျွန်တော့်ဆီ သတင်းပို့ပေးပါလိမ့်မယ်! အရေးကြုံရင် ဘယ်မြို့ကမဆို စစ်သည် သုံးထောင်ကိုတောင် အမိန့်ပေးနိုင်ပါတယ်"

လီကွမ်ချီက ဆွဲပြားကို ယူလိုက်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းကို ရှာတွေ့နိုင်ရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။ ငါက စစ်တိုက်ဖို့ စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်မှာမှ မဟုတ်တာ"

ထို့နောက် သူသည် ဆွဲပြားကို လက်ထဲတွင် အသာအယာ မြှောက်ကစားရင်း ပြည့်တန်ဆာရုံထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ပြည့်တန်ဆာရုံမှာ သီချင်းနားထောင်ရတာ ကောင်းပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အနှောင့်အယှက်တွေ များလွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့... လီရှန်ကျိ... ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလား? ဒါမှမဟုတ်... ဟဲဟဲ။

လီကွမ်ချီသည် လမ်းဘေးမှ တည်းခိုရိပ်သာ တစ်ခုတွင် တည်းခိုလိုက်သည်။ အဝတ်အစားများ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူသည် ကျောက်စိမ်းဖြူ ကျင့်ကြံခြင်းဖျာကို ခင်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးကို ထုတ်ကာ စတင်ကျင့်ကြံတော့သည်။ မှော်စွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ကတည်းက သူသည် အိပ်စက်ခြင်း အလွန်နည်းပါးသွားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်များများကို ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ ကုန်ဆုံးစေသဖြင့် သူ၏ တိုးတက်မှုမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဆယ့်သုံးဆင့်မြောက်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အညစ်အကြေး အများစုကို ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထပ်မံသန့်စင်ရန်မှာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် အဟန့်အတားများ လျော့ရဲလာသည်ကို သူ ခံစားနေရပြီဖြစ်ရာ အောင်မြင်ရန်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် လီကွမ်ချီသည် လမ်းဘေးဈေးသည်တစ်ဦးထံမှ မုန့်အချို့ ဝယ်လိုက်ပြီးနောက် မြို့ထဲတွင် အကောင်းဆုံး ပေါက်စီဆိုင်ကို ရှာကာ ပေါက်စီတစ်ခြင်းလုံး ဝယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ထပ်မံ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် မြင်ကွင်းများက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောလွန်းလှပြီး သူ မြင်ဖူးသည်မှာ အလွန်နည်းပါးသေးသည်။ တောင်တန်းများ၊ မြစ်ချောင်းများနှင့် ပင်လယ်ပြင်များမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။

သုံးနာရီခန့်အကြာ၊ လီလေးငါးရာခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူသည် မြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားထားသော တောင်တန်းဒေသသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် မနားတော့ဘဲ တောင်ပေါ်သို့ စတင်တက်ခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် အထက်ဆီမှ သားရဲဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီကွမ်ချီ၏ ခြေထောက်များ တင်းမာသွားပြီး သူသည် ရှေ့သို့ ဒိုင်းခနဲ ပြေးထွက်သွားသည်။

အဝေးတွင် ကြီးမားလှသော လေနဂါးဖွတ် ကြီးတစ်ကောင်သည် ပါးစပ်ကြီးကို ဟလျက် တာအိုကျောင်းသားငယ်လေးတစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ရန် ခုန်အုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒုတိယအဆင့် သို့ ရောက်ခါနီးဖြစ်ရာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့် အလားတူသည်။

ဝုန်း!

အန္တရာယ်ရှိနေသော်လည်း လီကွမ်ချီနှင့် ကလေးငယ်ကြားတွင် ဆယ်ပေခန့် ဝေးနေသေးသည်။ သူသည် ကျောပေါ်မှ ဓားခေါင်းတလားကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ခါးကိုလှည့်ကာ အရှိန်အကုန်ဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဝူး!

လေကိုခွင်းသွားသော အသံနှင့်အတူ ဓားခေါင်းတလားမှာ လေနဂါးဖွတ်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်မိသွားပြီး ၎င်း၏ မေးရိုးများကို ကြေမွသွားစေသည်။ သားရဲကြီးမှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီး လဲကျသွားတော့သည်။ လီကွမ်ချီသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ချက် နှစ်ချက်ကို ရှောင်လိုက်ပြီး သူ၏ သက်စောင့်စွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်းကာ ဓားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်ရာ သားရဲကြီး၏ မေးအောက်ခြေသို့ အသည်းအသန် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

ဖုန်း!

တာအိုကျောင်းသားငယ်လေးမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံလဲကျသွားသည်။ လီကွမ်ချီသည် လေနဂါးဖွတ်ကြီး၏ သားရေကို အမြန်ခွာလိုက်ပြီး သားရဲအမြုတေ ကို ယူလိုက်သည်။

လီကွမ်ချီသည် ဓားခေါင်းတလားကို ပြန်ကောက်ရင်း သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ တာအိုကျောင်းသားလေးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"တာအိုလေး... ဒါ လုံကုန်းတောင် ဟုတ်တယ်မလား?"

ကလေးငယ်မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့... ဒါ လုံကုန်းတောင်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးရှင်ကြီး။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်..."

လီကွမ်ချီက ကလေး၏ အင်္ကျီကော်လာကို ကိုင်ကာ ပြုံးလျက် မလိုက်သည်။ "သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ငါက မင်းတို့ တာအိုကျောင်းကို လာလည်တာလေ"

တာအိုကျောင်းသားလေးသည် သူ့ကို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လမ်းလျှောက်နေရင်း ကလေးက ခရမ်းရောင် ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကို ထုတ်ကာ လီကွမ်ချီကို ပြလိုက်သည်။ "ကြည့်ပါဦး... ဒါလေး လှတယ်မလား?"

လီကွမ်ချီ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ၎င်းမှာ 'ခြောက်ပါးညီညွတ်ခြင်းဆေးလုံး' ဖော်စပ်ရာတွင် အဓိကပါဝင်သော ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ပန်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဖြစ်၏။ ဤပန်းတစ်ပွင့်တည်းပင် အနိမ့်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိရာ လေနဂါးဖွတ်ကြီးက သူ့ကို ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်သလဲဆိုသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

လီကွမ်ချီက ရယ်မောလိုက်သည်။ "လှတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင် လူသူမရှိတဲ့နေရာတွေမှာ ဒီလို လင်းထိန်နေတဲ့ ပန်းတွေကို တစ်ယောက်တည်း လာမခူးနဲ့တော့။

အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်"

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ကျောင်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ နေရာမှာ သိပ်မကျယ်လှဘဲ မီတာ တစ်ရာခန့်သာ ရှိသည်။ အပြာရောင် တာအိုဝတ်စုံဝတ်ထားသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ ဆေးတံသောက်နေသည်။ သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်ခုံးများမှာ နှာခေါင်းအထိ ရောက်အောင် ရှည်လျားနေကာ မေးစေ့တွင်လည်း ဆိတ်မုတ်ဆိတ်လေး ရှိနေသည်။

လီကွမ်ချီကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှစွာ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။

"လူငယ်လေး... မင်းနဲ့ မဟာရှဓါးဂိုဏ်းက လီနန်ထင်နဲ့ ဘယ်လိုပတ်သက်သလဲ?"

လီကွမ်ချီသည် သူ၏ ဝတ်စုံကို ပြင်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "စီနီယာ... လီနန်ထင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာပါ။ ကျွန်တော်က လီကွမ်ချီပါ"

အဘိုးကြီး လင်တာအိုရန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တာအိုကျောင်းသားလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ "အန်းလေး... ငါ မင်းကို ပြောသားပဲ၊ ဒီကောင်လေးက စိတ်ထားကောင်းတယ်လို့"

စောစောက ထိတ်လန့်နေပုံရသော တာအိုကျောင်းသားလေးမှာ ရုတ်တရက် မျက်နှာလေး ပြန်နီမြန်းလာသည်။

သူမက ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ပန်းကို ဝှက်လိုက်ရင်း မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ဟွန်း! သူက ကျွန်မကို ယောက်ျားလေးလို့ ထင်နေတာ!"

ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော ထိုကျောင်းသားလေးမှာ တကယ်တော့ မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လီကွမ်ချီ အံ့ဩသွားသည်။ ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူမ၏ အရှိန်အဝါအရ သူမသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းပင်။ သူသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်းတော်၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

'ချန်ချွန်းကျောင်းတော်'

လင်တာအိုရန်သည် ဆေးတံကို ကျောက်တုံးနှင့် ခေါက်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "အထဲဝင်ရအောင် လူငယ်လေး။ မင်းဆရာ လွှတ်လိုက်တာဆိုတော့ မင်း ဘာအတွက် လာသလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒီအင်းကွက်က အလျင်စလို လုပ်လို့မရဘူး။ အထဲရောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့"